Τρέλα, αρρώστια ή αναπηρία;

Από το πολύ καλό mental health survivor blog «because…», ένα προσωπικό σχόλιο για την ψυχ. ασθένεια, την προκατάληψη, και το αν η τρέλας (madness) διαφοροποιείται για τα ίδια τα άτομα από την αρρώστια ή την αναπηρία.
Ποιά είναι η τρέλα και ποιά η αναπηρία;

I copied this from the press release for the British Social Attitudes Survey which was released yesterday. You can download the pdf press release from the National Centre for Social Research website which provides a lot of interesting reading on a wide range of topics. The most commonly reported topic seems to have been about whether people identify as British or as Scottish, English, Irish, Welsh etc. But interesting as that is, it is a bit off topic for this blog, so let’s go to look at what the survey tells us about perceptions of disability, in particular perceptions of ‘mental illness’ as a disability.

SURVEY REVEALS WIDESPREAD PREJUDICE AGAINST DISABLED PEOPLE

Most people (75%) think that there is prejudice against disabled people in Britain today – but according to the latest British Social Attitudes Report, only 25% think that there is a lot of prejudice. At the same time, the survey respondents actually express views which indicate quite widespread prejudice.
What’s more, there is considerable confusion about what constitutes disability: more than a half of respondents don’t think of schizophrenia as a disability; and nearly a third think that someone who is temporarily on crutches with a broken leg is disabled. The latter does not fall under the definition used in the Disability Discrimination Act (DDA).
The Report from NatCen finds that there is widespread unease at the prospect of coming into contact with some types of disabled people:
• Only 29% of respondents say that they would feel very comfortable if someone with schizophrenia moved in next door (even if they knew that the condition had been successfully managed for several years).
• Only 19% say that they would feel very comfortable were a person with schizophrenia to marry a close relative of theirs.
• While this sort of prejudice is most pronounced for mental health impairments, it is also evident for other impairments: for example only 21% of respondents say that they would be very comfortable if a close relative married someone with a long-term health condition like MS or severe arthritis, and only around half (51%) would be very comfortable with their relative marrying a blind person.
Knowing disabled people has a consistent impact in reducing prejudice. People who have first or second hand experience of disability tend to perceive prejudice to be more widespread and to hold less negative attitudes towards disabled people.
For example, 82% of people who don’t know anyone who is disabled say that they would not feel very comfortable with someone with schizophrenia moving in next door, compared with 71% of people who know someone who is disabled and 62% of people who are themselves disabled.
Author John Rigg comments: ‘Policies aimed at integrating disabled people more closely into society not only help disabled people themselves, but serve to reduce prejudice in the long term by fostering greater contact between disabled and non-disabled people.’
The legal definition of disability in the DDA is any person who has a physical or mental impairment or long-term health condition, which has a substantial and long-term adverse effect on their ability to carry out normal day-to-day activities.
But the Report shows that the general public has a narrower view of what constitutes ‘a disabled person’, one that is focused on physical impairments:
• Only 48% of respondents think someone with schizophrenia is disabled; just 44% think that someone with cancer or an older person who requires a hearing aid is disabled; and only 25% think that someone with a severe facial disfigurement is disabled. All of these conditions are likely to fall under the legal definition.
• In contrast, 31% of respondents think that a person with a broken leg who uses crutches while it heals is disabled – a temporary condition that is not covered by the DDA.
Government and campaigning organisations need to be aware that simply referring to ‘disabled people’ will not necessarily mean the same to the general public as the legal definition.
ENDS
This summarises ‘Disabling attitudes? Public perspectives on disabled people’ by John Rigg, in British Social Attitudes: the 23rd Report – Perspectives on a changing society, published by Sage for NatCen.

Lots to chew over here – I know that a survey a few years ago (can’t remember and no time to check just now!) that most people with long term mental health problems did not identify as disabled but as ill.

And what about those of us with recurrent or fluctuating conditions which might not fit in the time frame of the legal definition – e.g. seasonal affective disorder which can incapacitate someone severely for a few months but not affect them at all the rest of the year?

Or those of us who are stable for a couple of a years at a time (perhaps on medication) but then have a period of mental distress – our diagnosis stays with us when stable, and so does the stigma, but if we are lucky not to have bad side-effects, we may not feel we are disabled by the condition?

And what about the attitudes of other disabled groups to people with mental health problems? I know it was an issue for me once when I was involved with some disabled people, the attitude was that «though our bodies might not work, there was nothing wrong with our minds». But what about those of us who have minds which have something wrong with them? (When I think about this, I wonder whose mind doesn’t, but hey, let’s not go there right now.)

What is hopeful is that these attitudes are being explored and challenged and worked around. There is a process going on which is encouraging.

I think of myself more and more as disabled rather than «ill» and find this a more empowering and hopeful view of my depression/bipolarity/personality disorder/mental-ness. It is about accepting and accommodating and working around and getting support more than seeking treatment and cure. There is no magic wand for me but there is hope that I live a good life, as I understand it, and more and more, despite the low moods and the paranoia and fatigue and all that stuff, I do live a good life.

Now that I think about it, if I did not care about how I live and how I relate, I would not have so many low moods nor would paranoia strike me so often – so perhaps these ‘symptoms’ are really signs of my commitment to living. Not just to being alive but to living fully. It doesn’t feel like it at the time, but maybe, maybe…

because…: Mad, ill or disabled?

Μερικοί Ψυχολόγοι και Γιατροί αντιδρούν στην Τηλεοπτική Βία…

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ τονίζουν ότι το έλλειμμα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης μάς οδηγεί σε κόσμο βαρβαρότητας

SOS για τα «παράθυρα» της βίας

Τριάντα τρεις επιστήμονες, κυρίως ψυχίατροι και ψυχολόγοι, με επιστολή τους κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τον τρόπο που ορισμένα ΜΜΕ παρουσιάζουν τη βία και τις συνέπειες στην κοινωνική συγκρότηση. Οπως τονίζουν:

Ολο και πιο συχνά βλέπουν το φως της δημοσιότητας τραγικά γεγονότα της καθημερινής ζωής, η παρουσίαση της βίας είναι επίσης όλο και πιο συχνή.

Ο τρόπος που χειρίζονται τέτοια συμβάντα ορισμένα από τα ΜΜΕ δεν είναι κεραυνός εν αιθρία.

1. Βομβαρδίζουν, στην κυριολεξία, τον ψυχισμό με εικόνες, πληροφορίες, αισθήσεις οι οποίες είναι και πρόωρες και υπέρογκης μάζας, για τις δυνατότητες επεξεργασίας και απορρόφησής τους από τα παιδιά και τους εφήβους.Η εικόνα του κόσμου που δημιουργείται είναι: ότι δεν είναι ασφαλής· ότι είναι, εξ ορισμού, επικίνδυνος και βλαπτικός…

2. Υποβάλλουν την ιδέα ότι ανάμεσα στον χώρο της απόλυτης ελευθερίας, δηλαδή στις επιθυμίες και τη φαντασία μας, από τη μια, και τη δυνατότητα και το επιτρεπτό της υλοποίησης, από την άλλη, δεν υπάρχει διαφορά… Πράγμα που σε ασυνείδητο, αλλά και σε συνειδητό επίπεδο μεταφράζεται ως παντοδυναμία των επιθυμιών μας.
Σε μια τέτοια περιρρέουσα ατμόσφαιρα γιατί να εκπλήσσονται κάποιοι -υποκριτικά;- με τις πράξεις βίας καθώς και με τη διάδοσή τους;

3. Μέσω της δημόσιας έκθεσης του ιδιωτικού πόνου παρεμποδίζονται οι διαδικασίες του φυσιολογικού πένθους… Είναι αδύνατον να το μοιραστεί κανείς πραγματικά με χιλιάδες τηλεθεατές και αναγνώστες. Η δημόσια έκθεση, μαζί και με την εμπορική και ηδονοβλεπτική εκμετάλλευση που υφίσταται το άτομο, το μόνο που «πετυχαίνουν», εκτός από ένα 15λεπτο «προσωπικής δόξας» και την ψευδαίσθηση ότι μοιραζόμαστε κάτι, είναι: παρεμποδίζουν τις φυσιολογικές διαδικασίες του πένθους και απλά εκτονώνουν και απωθούν τον πόνο, με συνέπεια τη συσσώρευση παθογόνων στοιχείων στον ψυχισμό.Οι παραπάνω επιπτώσεις δεν αφορούν μόνο τους ανήλικους. Τα καθημερινά μικρά και μεγάλα πλήγματα σε συνειδητό και ασυνείδητο επίπεδο «σπάνε» την αντοχή και τη συνοχή του ψυχισμού και ενσταλάζουν ανασφάλεια και λογικές παντοδυναμίες και ανομίας και στους ενήλικους.Το ότι τα φαινόμενα αυτά γνωρίζουν έξαρση τα τελευταία 10-15 χρόνια δεν σημαίνει ότι παλαιότερα υπήρχε η «παλιά, καλή αγγελική» Ελλάδα, χωρίς βία και διαστροφικές καταστάσεις.

Η «παραδοσιακή» οικογένεια, η οποία ευτυχώς αρχίζει να απομυθοποιείται, εμπερίκλειε στον τρόπο δόμησης και λειτουργίας της τρομακτική βία… Και ιδιαίτερα απέναντι στις γυναίκες και τα παιδιά. Ακόμη, η «παραδοσιακή» κοινωνία, με τη λογική της φάρας και του κλειστού κύκλου των «δικών μας», υπέτασσε, επί κοινής εξοστρακισμού, τις ατομικές επιθυμίες και τη διαφορετικότητα…Ετσι, στην αναζήτηση λύσης στα σημερινά ζητήματα θα ήταν λάθος να επιθυμούμε την επιστροφή σε ένα «αγνό» παρελθόν. Αυτό, εξάλλου, δεν υπήρξε ποτέ. Είναι μια παρελθοντολάγνα φαντασίωση..

Από την άλλη η «καθημερινή» και η επαγγελματική μας εμπειρία καταδεικνύει ότι στο «σήμερα» δεν είναι όλα για «πέταμα». Οι άνθρωποι που αναζητούν μια υπεύθυνη, συνειδητή θέση στην κοινωνία είναι όλο και περισσότεροι. Αναζητούν την εκδήλωση της ατομικότητάς τους, σε συσχέτιση κι όχι σε αντιδιαστολή με το σύνολο. Τους συναντά κανείς στις «μικρές» στιγμές της καθημερινότητας -και φυσικά όχι στις αρένες κάποιων ΜΜΕ…Σε σχέση με τις ευθύνες της οικογένειας:Ενας μεγάλος αριθμός γονιών, που δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τα παιδιά τους, είναι αναγκασμένος να λειτουργήσει έτσι λόγω της οικονομικής ανέχειας, όπως επίσης και λόγω των ανεπαρκειών του εκπαιδευτικού συστήματος. Τα υπερφορτωμένα προγράμματα δεν είναι πάντα αποτέλεσμα του μικροαστισμού των γονιών. Είναι απόλυτο και αυθαίρετο να τοποθετούνται όλοι οι γονείς σε μια κατηγορία. Το φαινόμενο έχει πολλαπλές όψεις.Ακόμη, ένα χαρακτηριστικό άγχος πολλών σημερινών γονιών είναι το να μην επαναλάβουν τα δεσποτικά, καταπιεστικά στοιχεία του παρελθόντος. Και αυτό είναι αξιόλογο στοιχείο ανέλιξης των συνειδήσεων. Ομως κάτω από το βάρος αυτού του άγχους, μέσα σε συνθήκες που προάγουν την έλλειψη ορίων, η κατάσταση ορισμένες φορές εκτινάσσεται στο άλλο άκρο. Δηλαδή, στο να μην τίθενται όρια. Αυτή η κατάσταση φυσικά σε ένα πρώτο επίπεδο και «βολεύει» και αρέσει στα παιδιά. Ομως, τελικά, αφήνει το παιδί χωρίς αίσθηση ορίων και ως εκ τούτου δημιουργεί αίσθημα ανασφάλειας… Επιπλέον η έλλειψη ορίων συμβάλλει στην εγκαθίδρυση της λογικής τής παραβατικότητας.

Παράλληλα, στο θέμα που συζητάμε, η ευθύνη και η συμμετοχή του κάθε πολίτη είναι σημαντική. Μπορούμε να κλείσουμε την τηλεόραση. Να πούμε όχι στις καταναλωτικές απαιτήσεις των παιδιών… αλλά και του εαυτού μας. Να συγκρουστούμε κάποιες φορές με τα παιδιά (ρόλος του γονιού είναι και η κατανόηση, η αγάπη αλλά και το «όχι»). Μπορούμε να αρνηθούμε να εκθέσουμε τον πόνο μας και τον εσωτερικό μας κόσμο στην κοινή θέα και να ψάξουμε να ξαναβρούμε τους φίλους και τους γείτονες σε καθημερινές συναντήσεις και γιορτές. Αυτές είναι «μικρές» καθημερινές αλλαγές που μπορούν να γίνουν.Οι πρακτικές που αναφέραμε παραπάνω είναι διαστρεβλωμένος, παθολογικός ναρκισσισμός.Αυτό το γενικότερο πνεύμα και οι πρακτικές βάλλουν και διαρρηγνύουν τη σφαίρα του φυσιολογικού ναρκισσισμού, δηλαδή το θεμελιακό επίπεδο οργάνωσης του ψυχισμού των ατόμων. Ως φυσιολογικός ναρκισσισμός εννοείται μια επαρκώς ανθεκτική και ευλύγιστη οργάνωση του ψυχισμού…Οι πρακτικές αυτές βάλλουν επίσης την κοινωνική συνοχή, τα θεμέλια της κοινωνικής συγκρότησης. Δηλαδή τον ελάχιστο απαιτούμενο βαθμό αλληλεγγύης, ανθρωπιάς, σεβασμού και ευνομίας, ώστε να υπάρχει κοινωνία ανθρώπων. Η σημερινή κατάσταση μπορεί να οδηγήσει στο να είμαστε οι βάρβαροι του αύριο. Πλάσματα και σχέσεις ψυχρές, ωμές, πραγματοποιημένες, σκληρές και άνομες. Ενας εμφύλιος πόλεμος όλων εναντίον όλων. Το δίλημμα που έχουμε μπροστά μας είναι: ανθρώπινη κοινωνία ή βαρβαρότητα.

Υπογράφουν οι:

Αθανασιάδη Χριστίνα, λογοπεδικός, Αντζελ Αλβέρτος, αναισθησιολόγος, Αλεξανιάν Γιάννης, ειδικευόμενος καρδιολόγος, Αποστολάκου Ελένη, παθολόγος, Βαρτζέλη Νάγια, πνευμονολόγος, Βελονάκης Γιώργος, γιατρός, Γέρου Εφη, ψυχολόγος, Γιακράς Μάκης, ψυχίατρος, Δικαιάκος Μιχάλης, ψυχίατρος, Διονυσόπουλος Θοδωρής, ψυχίατρος, Ζεΐκου Εβελίνα, ψυχολόγος, Θεοδωρόπουλος Τάκης, ψυχίατρος, Καλαμπόγια Πόπη, ψυχολόγος, Καλύβης Γιώργος, λογοπεδικός, Κοσμοπούλου Ολγα, παθολόγος, Κρυσίλας Χρήστος, ψυχολόγος, Λάλος Προκόπης, ειδικευόμενος ψυχίατρος, Μαγκλάρη Μαρία, ψυχολόγος – δραματοθεραπεύτρια, Μάτσα Κατερίνα, ψυχίατρος, Μανωλικάκη Μαρία, ψυχίατρος, Μεγαλοοικονόμου Θόδωρος, ψυχίατρος, Μερκλ Κριστίνε, ψυχολόγος, Μπουρνιά Μάρθα, παιδοψυχίατρος, Νικολαΐδης Γιώργος, ψυχίατρος, Οικονομίδης Δημήτρης, ψυχίατρος, Παπανδρέου Χρήστος, επιμελητής Δομών Πρόνοιας, Παπανικολάου Πάνος, νευροχειρουργός, Παράσχη Ευγενία, λογοπεδικός, Πλέσια Ελένη, αναισθησιολόγος, Πλάτη Μαρία, ψυχολόγος, Σιώκου Μένη, ψυχολόγος, Σταματογιάννη Δάφνη, ψυχολόγος, Σακελλαρόπουλος Παναγιώτης, καθηγητής Ψυχιατρικής – Παιδοψυχιατρικής.

Ελευθεροτυπία – Απογευματινή Αδέσμευτη Εφημερίδα

H ιδεολογική λειτουργία των ΜΑΤαζήδων: ψέμμα ή πραγματικότητα;

Αυτές τις μέρες ήθελα να ποστάρω για τις σκηνές με τις μάχες έξω από το ΕΜΠ, στην Πατησίων και την Στουρνάρη.

Που μας δείχνουν ντέ όλα τα κανάλια, ως δικαιολογία για την προώθηση της κατάργησης του ασύλου. Σε συνεχή επανάληψη.

Κυριακή σήμερα και αφού τελείωσε το πολυ καλό συνέδριο για τις ταυτότητες και τη μετανάστευση, βρήκα λίγο χρόνο να οργανώσω τις σκέψεις μου.

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά σε ένα από αυτά τα πλάνα, εικονίζεται ένας ΜΑΤατζής να τρέχει θαραλλέα προς το πεδίο της μάχης, την είσοδο του πολυτεχνείου επί της Στουρνάρη, και αντί να συμμετάσχει σε αυτή, πχ πετώντας δακρυγόνο ή/και πέτρα (ακόμη και συλλαμβάνοντας κάποιον/α), να επιτελέσει ας πούμε την εργασία για την οποία τον πληρώνω εγώ και όλοι οι φορολογούμενοι πολίτες (βλ. Μονάδα Αποκατάστασης Τάξης, χαχαχα) ηρωϊκά να διασώζει μια εμφανώς καιόμενη (ή καμμένη) ελληνική σημαία, την οποία και φέρνει προς την πλευρά των συναδέλφων του και των δημοσιογράφων/εικονοληπτών . Ένας συνάδελφός του δε, τον χτυπά επιτιμητικά στην πλάτη, σαν να του λέει «καλά έκανες, μπράβο».

Αυτή την εικόνα προσέλαβα εγώ από τις τηλεοπτικές ειδήσεις.

Και από αυτή ήθελα να γράψω ένα λάβρο σχόλιο για τους ΜΑΤατζήδες που επιτελούν περισσότερο ιδεολογική λειτουργία και αντί να προασπίζουν το άσυλο από «εξω-πανεπιστημιακούς» «γνωστούς/αγνώστους» (ενδιαφέρουσες τηλεοπτικές πλάνες), προτιμούν να διασώζουν τη καιόμενη σημαία, ώστε να μας δείξουν ότι ενδιαφέρονται για τα ιδανικά που αυτή αντιπροσωπεύει και δεν τα αφήνουν στην ασυδοσία των «γνωστών/αγνώστων». Το κράτος υπάρχει, και τα ΜΑΤ μας προστατεύουν. Αποκαθιστούν την Τάξη! Νά, σώζουν και τη σημαία από τους αλήτες. Ήθελα να γράψω ότι η αστυνομία προστατεύει το έθνος και φροντίζει να μην τραυματιστεί το αγωνιστικό και πατριωτικό του φρόνημα από τους αναρχικούς, όπως το 1995 (θυμάστε, μέχρι και μηνύσεις είχαν γίνει τότε εναντίον του Β. Διαμαντόπουλου και του Α. Χρύση).

Μάλιστα, είχα παρατηρήσει ότι κάποια κανάλια (δε θυμάμαι ποιά) γράφανε κατά τα προηγούμενα συλλαλητήρια ότι οι «αναρχικοί (τολμάνε να) καίνε τη σημαία» ως διακύβευμα για να δικαιολογηθεί η δράση της αστυνομίας, με τους τόνους χημικών και τις προληπτικές προσαγωγές, ξυλοφορτώματα, αλλά και τη νομοθέτηση της παρακολούθησης με τις κάμερες.

Και θα έγραφα: τι να δείχνει αυτή η πράξη του «οργάνου», ότι ενήργησε αυτόβουλα γιατί ως πατριώτης δεν άντεξε να βλέπει το σύμβολο του έθνους να καίγεται από κάποιους «αλήτες» και πήρε την απόφαση να ριχτεί στο πεδίο της μάχης για να την σώσει, ή ότι πήρε οδηγίες από τον επικεφαλής: «Ρε μπάμπη/σάκη/λάκη (no offence, βέβαια) πάνε να σώσεις τη σημαία που καίνε αυτά τα κωλόπαιδα, να φανεί ότι κάνουμε και εμείς κάτι, είναι οι κάμερες εδώ». Είναι όργανο/ακούνητο στρατιωτάκι (heil Βύρωνα) ή είναι συνειδητός πατριώτης αστυφύλαξ (δώστε βάση στους συνειρμούς της λέξης) και εθνικός ήρωας;

Η πράξη του (μπροστά στις κάμερες) τι να θέλει να μας πει άραγε;

Τα ΜΑΤ κάνουν έργο και διασώζουν τα σύμβολα του έθνους, που τα τραυματίζουν οι αναρχικοί, ενώ οι κακοί πολιτικοί δεν παίρνουν την απόφαση να αναθεωρήσουν το άσυλο και να μαζέψουν τους αλητήριους που καίνε τη σημαία, και μάλιστα κάποιο κόμμα (βλ. ΣΥΝ) γίνεται κάθε φορά αυτόκλητος υπερασπιστής των αναρχικών;

Να γράψω για τον ιδεολογικό ρόλο των ΜΜΕ, που προτιμάνε να έχουν για μόνιμους συνομιλητές στα πάνελ (ακρο)δεξιούς φανφαρόνους και θεατρίνους με φαιδρές απόψεις, αντί για εκπροσώπους του πανεπιστημιακού κινήματος*. Αλλά δεν σχολίασαν καθόλου αυτό το πλάνο, σαν να είναι αυτονόητο ότι είναι στην αρμοδιότητα του κάθε ΜΑΤατζή να διασώζει ένα καμμένο πανί.

Αφού τα έγραψα και ξαλάφρωσα, να αναφέρω τι διάβασα την Πέμπτη και μου μπήκαν περισσότερες αμφιβολίες στο μυαλό.

Αντι- HIGHLIGHT είδηση νουμερο 1: Ο μπάτσος που γεμάτος »αρετή και τόλμη» πάει να πάρει πάνω απο ένα καφάο στην Στουρνάρη ένα φλεγόμενο γαλανόλευκο πανι. Όταν γεμάτος καμάρι τα κατάφερε (και τον έπιασαν και οι κάμερες βεβαίως- βεβαίως) πήγε λίγο παραπίσω και το πέταξε κουρελιασμένο σε μια γωνία σκουπίζοντας και τα χέρια του γιατί λερώθηκε. Μόλις έκανε το ηρωικό του κατόρθωμα, πέταξε το «τιμημένο» σύμβολο που έσωσε από τα χέρια των βανδάλων στα σκουπίδια. Είχε τελειώσει η ηρωική αυτοθυσία του μόλις απομακρύνθηκε από τις κάμερες…

((i)) Indymedia :: Athens :: Newswire :: Πανεκπαιδευτική πορεία 17 Γενάρη 2007

το κείμενο είναι από τους «κόκκινους αντιρεπόρτερ» μια συλλογικότητα «δημοσιογράφων» που προσφέρει ενημέρωση «από τα κάτω» (grassroots) σε μεγάλα κινηματικά γεγονότα, με μια ματιά διαφορετική από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Και εγώ δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω.

Μήπως λοιπόν όλο το πλάνο ήταν μια σκηνοθεσία από τα ΜΜΕ, για να εμπεδωθεί ο ρόλος των ΜΑΤ; Για να ηρωοποιηθούν;

*Εδώ να δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον Δρίτσα, συνδικαλιστή του Σ.Φ. Ιατρικής Αθήνας, των ΕΑΑΚ και της ΑΡ.ΑΝ, που χθές (Σαββ, 20/1) στο δελτίο ειδήσεων του Αlpha δήλωσε ευθαρσώς και με επιμονή ότι δεν συζητά με τον εκπρόσωπο τύπου του ΛΑ.Ο.Σ. και τον χαρακτήρισε τραγικό. Με αποτέλεσμα αυτός να χάσει την ψυχραιμία του και να αρχίσει να ωρύεται.

technorati tags:, ,

Blogged with Flock

Ντοκυμαντερ για το πείραμα του Stanford

Αντιγράφουμε στα αγγλικά, από τις ειδήσεις του Wired.

The Prison Guard in All of Us

Prison_guard_small_1If you’ve ever taken a psychology class, you may have heard about the1971 Stanford University’s notorious prison experiment that exposed hownormal people can turn cruel under the right (or wrong) circumstances.

As blogger Jake Young puts it:

The experiment randomly assigned male undergraduatestudents to participate in a two week mock prison. They were randomlyassigned to be guards and inmates. However, things went horribly wrong.The guards faced a rebellion by the inmates. One inmate had a psychoticbreak. In essence, the participants began to buy into their assignedsocial roles. [The professor] did nothing to stop this from happening.

Wikipedia has this summary:

The experiment very quickly got out of hand. Prisoners suffered — and accepted — sadistic and humiliating treatment at thehands of the guards, and by the end many showed severe emotionaldisturbance.

The experiment resonates today thanks to the Abu Ghraib scandal and has even become a cultural icon of sorts. Not long ago, the TV show»Veronica Mars» aired its own take on the experiment.

Now, you can see for yourself what happened. A documentary about the experiment,apparently produced by Stanford University, is now available onYouTube. (You can see the segments of the documentary here.)

The documentary appears to have been made in the early to mid-1980s, at least to judge by the clothes that the students are wearing.

And what of Philip Zimbardo, the professor behind this experiment? He’s still around and is reportedly writing a book about — you guessed it — Abu Ghraib.

Stanford Prison experiment posted on YouTube [Pure Pedantry]

μαλλον για γρήγορες συνδέσεις

Tι κάνει το Ι.ΜΕ.ΠΟ. στο Money Show?

Ι.ΜΕ.ΠΟ.; Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής

= Κρατικό (αν και Ν.Π.Ι.Δ.) Ινστιτούτο για την παραγωγή έρευνας και πολιτικής για τη μετανάστευση.

Φυσικά, με την αλλαγή της κυβέρνησης άλλαξε όλο το προσωπικό του και προωθήθηκε ως διευθυντής ένας συνδικαλιστής (με τη ΔΑΚΕ, και μέλος της κεντρικής επιτροπής του κυβερνώντος κόμματος) καθηγητής δευτεροβάθμιας, χωρίς καμμία πρότερη ερευνητική σχέση με το αντικείμενο της μετανάστευσης στην Ελλάδα (μπορείτε να δείτε το βιογραφικό του εδώ)

Και μ’ αυτά και μ’ εκείνα, έφτασε στο inbox η ακόλουθη πρόσκληση:

    «Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ.),

    στα πλαίσια της συμμετοχής του στην έκθεση MONEY SHOW ATHENS 2007,

    σας προσκαλεί στην εκδήλωση με τίτλο

    «Η Οικονομική και Ψυχοκοινωνική Εικόνα των Μεταναστών στην Ελλάδα»,

    που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2007 και ώρα 14.00 – 16.00

    στο ξενοδοχείο Hilton, αίθουσα ΕΡΑΤΩ.

    ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ»

    και ρωτάμε:

    Δεν υπήρχε κανένα καλύτερο μέρος (πχ πανεπιστημιακή ημερίδα) για να παρουσιαστούν τα αποτελέσματα της έρευνας;

    Ή είναι «γραμμή άνωθεν» για να συνδεθεί η έρευνα/γνώση με την αγορά;

    Και το money show τί είναι;

    όσο και αν το γκούγκλισα, δεν βρήκα κάποια ιστοσελίδα.

technorati tags:, ,

Blogged with Flock

Και άλλο ένα συνέδριο για μετανάστευση

δυστυχώς την ίδια μέρα,

μάλλον θα πρέπει να οργανωνόμαστε καλύτερα…

Tο Δίκτυο Γυναικών Μεταναστριών Βορείου Ελλάδας σας προσκαλεί στην Ημερίδα «Μεταναστευτική Πολιτική και ο νέος Νόμος της Νομιμοποίησης» tην Παρασκευή 19 Ιανουαρίου 2006 και ώρα 19:00, στην Ε.Δ.Ο.Θ. (Προξένου Κορoμηλά, 51)

Επίσημος καλεσμένος από Αθήνα ο κ. Ζαβός Αλέξανδρος, Πρόεδρος του Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ.)

Εισηγητές:

Ευτυχία Τελλή – «Δυσλειτουργίες και προβλήματα στην διαδικασία νομιμοποίησης μεταναστών /ριων»

Ελεονόρα Ζώτου – «Η αντιμετώπιση των γυναικών και οικογενειακής συνένωσης
στην μεταναστευτική πολιτικής της Ελλάδας»

Γιώργος Τσιάκαλος – «Κοινωνική ένταξη των μεταναστών /ριων»

Έβις Κάγια – » Ελληνική Μεταναστευτική Πολιτική: Προβλήματα και κατευθύνσεις»

Δήμητρα Κογκίδου – «Γυναίκες και Μετανάστριες: Διπλός Αποκλεισμός»

Ίρμα Λόλη – «Κοινωνική – νομική προστασία για την νεολαία»

Με την υποστήριξη της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Αντιγόνη», Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και την Μη βία

Ταυτότητες υπό διαπραγμάτευση: η εμπειρία της μετανάστευσης

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } H1 { margin-top: 0cm; margin-bottom: 0cm } H1.western { font-family: «DejaVu Serif», serif; font-size: 10pt; font-style: italic; font-weight: medium } H1.cjk { font-family: «DejaVu Sans»; font-size: 10pt; font-style: italic; font-weight: medium } H1.ctl { font-family: «DejaVu Sans»; font-size: 10pt; font-weight: medium } H3 { margin-top: 0cm; margin-bottom: 0cm } H3.western { font-family: «DejaVu Serif», serif; font-size: 12pt; font-style: italic; font-weight: medium } H3.cjk { font-family: «DejaVu Sans»; font-size: 12pt; font-style: italic; font-weight: medium } H3.ctl { font-family: «DejaVu Sans»; font-size: 12pt; font-weight: medium } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Tα ερευνητικά προγράμματα Πυθαγόρας ΙΙ Ελλάδα- Βαλκάνια, Πολυπολιτισμικότητα και αντι-εθνικιστικός λόγος (Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, ΠΑ.ΜΑΚ.) και Ελληνική εθνική ταυτότητα και μετανάστευση. Μιλώντας για την ταυτότητα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο μεταβολών (Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Α.Π.Θ.) και ο Κλάδος Πολιτικής Ψυχολογίας της ΕΛ.Ψ.Ε. σας προσκαλούν στην κοινή διήμερη συνάντηση εργασίας με αντικείμενο «Ταυτότητες υπό διαπραγμάτευση: η εμπειρία της μετανάστευσης». Οι ανακοινώσεις που θα παρουσιαστούν εξετάζουν τη σχέση μετανάστευσης, εθνικής συγκρότησης και ταυτοτήτων καθώς και όψεις της θεσμικής διαχείρισης και κατασκευής της ετερότητας των μεταναστών. Οι ομιλητές κοινωνικοί ψυχολόγοι, κοινωνικοί ανθρωπολόγοι και κοινωνιολόγοι εστιάζουν την προσοχή τους στην περίπτωση της Ελλάδας αναζητώντας ταυτόχρονα ομοιότητες και διαφορές με τις εμπειρίες άλλων κοινωνιών της Δυτικής και ΝΑ Ευρώπης.

 

Προσκεκλημένη ομιλήτρια είναι η Καθηγήτρια Κοινωνικής Ψυχολογίας Susan Condor από το Πανεπιστήμιο του Lancaster, ερευνήτρια με διεθνώς αναγνωρισμένο έργο σε ζητήματα μετανάστευσης και ταυτότητας στη Βρετανία.

 

Η Οργανωτική Επιτροπή

Παύλος Πανταζής (Επίκ. Καθηγητής, Α.Π.Θ.)

Γιώργος Αγγελόπουλος (Επίκ. Καθηγητής, ΠΑ.ΜΑΚ.)

Αντώνης Σαπουντζής (Μεταδιδάκτορας Ερευνητής, Α.Π.Θ.)

 

 

 

Ταυτότητες υπό διαπραγμάτευση:

η εμπειρία της μετανάστευσης

 

 

Παρασκευή 19 και Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2007

Πανεπιστήμιο Μακεδονίας

Αίθουσα συνεδριάσεων 1ος όροφος

 

Κοινή συνάντηση εργασίας ερευνητικών προγραμμάτων Πυθαγόρας ΙΙ:

Ελλάδα- Βαλκάνια, Πολυπολιτισμικότητα και αντι-εθνικιστικός λόγος (Τμήμα Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας).

Ελληνική εθνική ταυτότητα και μετανάστευση. Μιλώντας για την ταυτότητα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο μεταβολών (Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης).

Κλάδος Πολιτικής Ψυχολογίας ΕΛ.Ψ.Ε.

 

 

Παρασκευή 19 Ιανουαρίου

 

1η Συνεδρία

Προεδρείο: Γιώργος Αγγελόπουλος (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

10.00 – 10.20 π.μ.

Φωτεινή Τσιμπιρίδου (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

Ζητήματα θεωρίας και μεθοδολογίας για τις μειονότητες και το μεταναστευτικό φαινόμενο

10.20 – 10.40 π.μ.

Νίκος Μποζατζής (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων)

Ελληνικός κοινός λόγος περί «ημών», «αυτών» και των «άλλων»: προς μια κοινωνική ψυχολογία του δυτικισμού;

10.40 – 11.00 π.μ.

Κώστας Γκότοβος (Δρ. Ψυχολογίας, Πανεπιστήμιο Βερολίνου)

Θεωρίες για την εθνική ταυτότητα στο γερμανόφωνο χώρο

 

Συζήτηση

Διάλλειμα για καφέ

 

2η Συνεδρία

Προεδρείο: Αντώνης Σαπουντζής (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

11.30 – 11.50 π.μ.

Έφη Βουτυρά (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

Μονογονεϊκές οικογένειες, αποχωρισμένα παιδιά και το αίτημα του ασύλου

11.50 – 12.10 μ.μ.

Γιώργος Αγγελόπουλος (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

Η Κοινωνική Ανθρωπολογία και η μελέτη της μετανάστευσης στην Ελλάδα

 

Συζήτηση

Διάλλειμα

 

3η Συνεδρία

Προεδρείο: Έφη Βουτυρά (Πανεπιστήμιο Μακεδονίας)

15.00 – 15.20 μ.μ.

Λία Φίγγου (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

Οικογενειάρχες’, ‘εργαζόμενοι’ και ‘Άλλοι’: Κατασκευάζοντας τη «διακινδύνευση» στο λόγο περί μετανάστευσης.

15.20 – 15.40 μ.μ.

Δέσποινα Σακκά και Αναστασία Ψάλτη (Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης)

Η ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών στη σύγχρονη πολυπολιτισμική τάξη: Ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης

 

Συζήτηση

 

16.00 – 17.00 μ.μ. Προεδρείο: Νίκος Μποζατζής (Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων)

ΠΡΟΣΚΕΚΛΗΜΕΝΗ ΟΜΙΛΗΤΡΙΑ:

Καθηγήτρια Susan Condor (Lancaster University)

Rethinking National Identity: The Construction of Coherence in the Self-narratives of Scottish migrants in England

17.00 – 17.30 Συζήτηση

 

 

 

 

Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2007

 

4η Συνεδρία Προεδρείο: Παύλος Πανταζής (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

10.00 – 10.20 π.μ.

Μίλτος Παύλου (Συνήγορος του Πολίτη)

Η «ένταξη» μέσα από τις μεταναστευτικές πολιτικές και την πραγματικότητα

10.20 – 10.40 π.μ.

Αντώνης Σαπουντζής (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

Μετανάστες στην Ελλάδα και Έλληνες μετανάστες στο εξωτερικό: Κατασκευάζοντας μια κοινή ταυτότητα στο λόγο για τον Άλλο

10.40 – 11.00 π.μ.

Μαρία Ξενιτίδου (Υποψ. Δρ., S.E.E.R.C. Univ. of Sheffield & City College)

Η κατασκευή της ελληνικότητας στο πλαίσιο της μετανάστευσης από τα Βαλκάνια

Συζήτηση – Ολοκλήρωση της συνάντησης εργασίας

 

 

technorati tags:, , ,

Blogged with Flock