25 Xρόνια Θέσεις (περιοδικό Ανάλυσης, Κριτικής, Ζητημάτων της πάλης των Τάξεων)

Με αφορμή την έκδοση του 100ού τεύχους του περιοδικού τον ερχόμενο Ιούλιο, οι Θέσεις διοργανώνουν διεθνές συνέδριο στην Αθήνα, στο διάστημα 21-23 Σεπτεμβρίου 2007, με τίτλο:

«Ο Μαρξ σήμερα, 150 χρόνια μετά τα Grundrisse»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2007

1η Συνεδρία
17.30 – 20.00
Πρόεδρος: Μ. Σπαθής
Γ. Μηλιός, «Η κριτική της Πολιτικής Οικονομίας ως κριτική της Αριστεράς»
Σχολιασμός: Η. Ιωακείμογλου

Τ. Κυπριανίδης, «H μετατόπιση της ανυπόστατης χάραξης»
Σχολιασμός: Σ. Σακελλαρόπουλος

Συζήτηση

Συνεδρία
20.15 – 21.15
Πρόεδρος: Π. Νούτσος
W. Montag, «Violence and the Market: Marx and Hayek»
Σχολιασμός: Μ. Μπαρτσίδης

Συζήτηση

Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2007

3η Συνεδρία
10.30 – 12.30
Πρόεδρος: Σταύρος Κωνσταντακόπουλος
Chris Arthur, «The Concept of Subsumption»
Σχολιασμός: Σ. Λαπατσιώρας
Συζήτηση

Michael Krätke, «Critique of Public Finance – the Fiscal Crisis of the State Revisited»
Σχολιασμός: Δ. Σωτηρόπουλος

Συζήτηση

4η Συνεδρία
12.45 – 13.30
Πρόεδρος: K. Σκορδούλης
Μ. Κουζέλης, «Η μέθοδος παρουσίασης (Darstellung) στο Κεφάλαιο»
Σχολιασμός: Γ. Κατσιαμπούρα και Σπ. Λαπατσιώρας

5η Συνεδρία
15.30-17.30
Πρόεδρος: Ν. Πετραλιάς
M. Heinrich, «Kapital und Staat: von den Grundrissen zum Kapital und wieder zurück
(Κεφάλαιο και κράτος: από τα Grundrisse στο Κεφάλαιο και πάλι πίσω)»
Σχολιασμός: Γ. Οικονομάκης και Μ. Μαρκάκη
Συζήτηση

Δ. Δημούλης, «Στιγμές οικοδόμησης της μαρξιστικής θεωρίας του κράτους»
Σχολιασμός: Δ. Χριστόπουλος
Συζήτηση

6η Συνεδρία
18.00-19.00
Πρόεδρος: Κ. Βεργόπουλος
Γ. Φουρτούνης, «Σχετικά με την έννοια του τρόπου παραγωγής και τον αναστοχασμό της»
Σχολιασμός: Χ. Βαλλιάνος
Συζήτηση

7η Συνεδρία
19.15 – 21.15
Πρόεδρος: Σίσσυ Βωβού
Σ. Μιχαήλ, «Μαρξ χωρίς Ρουσώ»
Σχολιασμός: Π. Σωτήρης

Ε. Βαρίκα, «Πρωτεύουσες και δευτερεύουσες; Η διαπλοκή των σχέσεων εξουσίας στη
μαρξιστική παράδοση»
Σχολιασμός: Μαρία Ρεντετζή
Συζήτηση

Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2007

Συνεδρία
11.30-12.30
Πρόεδρος: Θεανώ Φωτίου
Α. Μπαλτάς, «Ισχύς και εξουσία»
Σχολιασμός: Α. Γαβριηλίδης
Συζήτηση

9η Συνεδρία
12.45-13.45
Πρόεδρος: Γ. Μηλιός
Δ. Δημούλης και Τ. Κυπριανίδης, Συμπεράσματα

για περισσότερες πληροφορίες δείτε εδώ: http://www.theseis.com/synedrio25100.htm

technorati tags:, , ,

Blogged with Flock

Critical Health Psychology Conference

We are pleased to welcome you to the Fifth Biennial Conference of the
International Society of Critical Health Psychology!

The purpose of the conference is to promote dialogue among academics,
researchers, and practitioners who are interested in developing
critical and qualitative approaches within health psychology and
related fields. Participants in the Conferences of the ISCHP espouse a
variety of theoretical and methodological viewpoints. They share an
awareness of the social, political and cultural dimensions of health
and illness, and an active commitment to reducing human suffering and
promoting improved quality of life.

Early Registration Deadline is April 30th, 2007

Regular Registration is until June 1st, 2007

Key Note Speakers

Lesley Doyal, University of Bristol, UK

Living with HIV: the Experiences of African Women and Men

Elliot Mishler, Harvard Medical School, US

War, Violence and Torture: Topics for a Critical Health Psychology

Michael Murray, Keele University, UK

Health and the Arts

Catherine Riessman, Boston College, US

Narrative Analysis and Bob Dylan: What’s the Connection?

Invited Workshop

Hearing Multi-voiced Dialogues in Healthcare: Towards Transformative Engagement

Celiane Camargo-Borges, University of Sao Paulo, RiberΓ£o Preto, Brazil

Arlene Katz, Harvard Medical School, USA

Sheila McNamee, University of New Hampshire, USA

Contact us at: info@ischp2007. org

Web site: http://www.ischp2007. org

For information on registering please go to:

http://www.ischp200 7.org/Registrati on.htm

technorati tags:,

Blogged with Flock

Μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη, για φροϋδικούς!

Και κινηματογράφος… φροϊδικός
Με αφορμή τον εορτασμό για τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Φρόιντ το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με τη Βορειοελλαδική Ψυχαναλυτική Εταιρεία και με την υποστήριξη του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, διοργανώνει αφιέρωμα με τίτλο «Το Ανοίκειο στον Κινηματογράφο» («Παύλος Ζάννας» από Παρασκευή 27 έως Κυριακή 29 Απριλίου).

Η έννοια του ανοίκειου (uncanny), την οποία διατύπωσε ο Φρόιντ, αναφέρεται στην περίεργη ανησυχία που μπορεί να δημιουργήσει στον άνθρωπο κάτι που μέχρι πρότινος του φαινόταν γνωστό και οικείο και συνδέεται άμεσα με το φόβο προς το άγνωστο – είτε πρόκειται για κατάσταση είτε για «τέρας», για σκοτεινό δωμάτιο, για άνθρωπο. Η σύγχρονη ψυχανάλυση συνδέει την αίσθηση του ανοίκειου με την περιοχή εκείνη του μη απωθημένου ασυνείδητου, όπου δεν υπάρχει αναπαράσταση, που μας τρομάζει, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί την πηγή της δημιουργικότητάς μας. Αυτό ακριβώς το στοιχείο του ανοίκειου αποτελεί και το κριτήριο της επιλογής των εννέα ταινιών του αφιερώματος.

Οι έξι είναι μεγάλου μήκους: «Φρανκενστάιν» (1931) του Τζέιμς Γουέιλ, «Η Δίκη» (1962) του Ορσον Ουέλς, «Σολάρις» (1972) του Αντρέι Ταρκόφσκι, «Η λάμψη» (1980) του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, «Το στοιχείο του εγκλήματος» (1984) του Λαρς φον Τρίερ και «Οι Αλλοι» (2003) του Αλεχάνδρο Αμεναμπάρ. Προβάλλονται και οι μικρού μήκους: «Eating Sausage» της Zia Mandviwalla, «Νο Ordinary Sun» του Jonathan Brough και «The Singing Trophy» του Grant Lahood.

Τις προβολές πλαισιώνουν εργαστήρια και συζητήσεις, στις οποίες συμμετέχουν οι: Κασσιανή Φελέκη (ψυχίατρος), Εύα Στεφανή (σκηνοθέτις -λέκτορας του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών), Ιωάννα Ιεροδιακόνου (επίκουρη καθηγήτρια Ψυχιατρικής-Ψυχανάλυσης), Ρουθ Πάρκιν-Γουνελά (καθηγήτρια του Τμήματος Αγγλικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού του ΑΠΘ), Αννα Ιωάννου (ψυχολόγος), Χριστίνα Αδάμου (διδάσκουσα του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ), Αντουανέττα Αγγελίδη (σκηνοθέτις και πανεπιστημιακός), Σώτη Τριανταφύλλου (συγγραφέας και κριτικός κινηματογράφου), Φανή Τριανταφύλλου (ψυχίατρος), Παναγιώτης Δόικος (λέκτορας στο Τμήμα Φιλοσοφίας του ΑΠΘ) και Θέμης Κατριός (ψυχίατρος).

Παράλληλα θα πραγματοποιηθεί από την ομάδα STEREOSIS έκθεση φωτογραφιών, που αναφέρονται στην αίσθηση του ανοίκειου. Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/04/2007

Blogged with Flock

Καμπάνια για τη νομιμοποίηση του πολιτικού γάμου μεταξύ των ατόμων του ίδιου φίλου

Αναμεταδίδουμε και προσυπογράφουμε την εκστρατεία που ξεκίνησε η ΟΛΚΕ για τη νομιμοποίηση του πολιτκού γάμου και στην Ελλάδα για τη lgbt κοινότητα.

Όσα ακολουθούν προέρχονται από την ανακοίνωση στο σχετικό blog.

Ξεκινάει από εδώ μια εκστρατεία για την νομιμοποίηση του Πολιτικού Γάμου υπό την αιγίδα της ΟΛΚΕ (Ομοφυλοφιλική & Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος), με την συμπαράσταση άλλων LGBT, αλλά και ανθρωπιστικών οργανώσεων. Καθώς και με την ανεκτίμητη υποστήριξη αυτόνομων γκέι και λεσβιών.

Έχουμε ίσες υποχρεώσεις και ζητάμε ίσα δικαίωματα. Ο Πολιτικός Γάμος είναι θέμα αστικού δικαίου και αφορά βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Ας αποσυνδέσουμε τον πολιτικό γάμο από την οικογένεια και από το θρησκευτικό του φορτίο.

Ο Πολιτικός Γάμος αφορά την κατοχύρωση βασικών δικαιωμάτων για δύο ανθρώπους που αποφασίζουν να μοιραστούν τις ζωές τους.

Επειδή δικαιούμαστε να μπορούμε…
• Να παίρνουμε ιατρικές αποφάσεις για τις και τους συντρόφους μας σε περίπτωση ανάγκης.
• Να τις και τους επισκεπτόμαστε αν βρεθούν στην εντατική.
• Να τις και τους κληρονομούμε σε περίπτωση θανάτου, ώστε να μην μπορεί να εμφανιστούν ξεχασμένοι συγγενείς που μας επέκριναν μια ολόκληρη ζωή και να είναι σε θέση να προσβάλλουν διαθήκες και ιδιωτικά συμφωνητικά μεταξύ μας.
• Να μπορούμε να παίρνουμε δάνεια με τους ίδιους ευνοϊκούς όρους.
• Να μπορούμε να φορολογούμαστε με τους ίδιους ευνοϊκούς όρους.
• Να μπορούμε να τις και τους επισκεπτόμαστε στις φυλακές.
• Να μην είμαστε διά νόμου υποχρεωμένες και υποχρεωμένοι να καταθέτουμε εναντίον τους, σε περίπτωση σύλληψής τους, μιας και οι παντρεμένες και οι παντρεμένοι σύντροφοι δεν είναι αναγκασμένες και αναγκασμένοι να προβούν σε τέτοιες ενέργειες.
• Να ορίζουμε τις ζωές μας.
• και άλλα πολλά…
Με την νομιμοποίηση των σχέσεών μας, γινόμαστε ορατές και ορατοί και πιο δυνατές και δυνατοί και η ένταξή μας στο σύνολο διευκολύνεται.

Με την νομιμοποίηση των σχέσεών μας, ξεκινάει η καθημερινότητά μας να αλλάζει.

Είτε είστε ετεροφυλόφιλοι/ες, είτε είστε λεσβίες, γκέι, αμφι και τρανς, η διεκδίκηση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων μας αφορά όλες και όλους.

Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τις ζωές μας.

http://politikosgamos.blogspot.com/

technorati tags:, ,

Blogged with Flock

Επισφαλής Γενιά: η γενιά των 700 ευρώ (συνέχεια)

Σε συνέχεια του αφιερώματος της «ε», μια μαρτυρία από μια κοπέλα που σπούδασε ψυχολογία…
Μια ιστορία που την ζούμε και την ακούμε από πολλούς συναδέλφους/ισσες.
Η εργασιακή ανασφάλεια, τα συμβόλαια περιορισμένης διάρκειας με χαμηλές απολαβές και πολλές φορές χωρίς ασφάλιση, τα πολλά προσόντα και πτυχία, ,το κυνήγι της επαγγελματικής εμπειρίας μέσω της άμισθης εργασίας/πρακτικής άσκησης, που πολλές φορές τιτλοφορείται και «εθελοντισμός» είναι στοιχεία της επισφαλούς ζωής των ατόμω που έχουν σπουδάσει ψυχολογία.

Ωστόσο ο ατομικισμός του επαγγέλματος, η προστασία της οικογένειας, η ψευδαίσθηση της ατομικής ανόδου, δεν βοηθά για την οργάνωση κάποιας συλλογικής δράσης που να εκφράζει τους άνεργους/επισφαλείς ψυχολόγους. Ποιό επάγγελμα έχασε το συνδικαλισμό του για να το βρούν οι απόφοιτοι ψυχολογίας άλλωστε; Ή μήπως ο συνδικαλισμός είναι κακιά λέξη και ξεπερασμένη;


ΜΑΡΤΥΡΙΑ


«Πρέπει να προέρχεσαι από οικογένεια»
«Το να ακολουθήσεις το όνειρό σου, μπορεί κι αυτό ακόμα να είναι ελιτίστικο. Χρειάζεται να ανήκεις σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, να προέρχεσαι από οικογένεια που έχει οικονομικό επίπεδο. Ειδάλλως, όταν πρέπει να βγεις στο δρόμο για βιοπορισμό σίγουρα θα κάνεις οποιαδήποτε δουλειά. Το ότι συνεχίζω να κυνηγώ τα όνειρά μου το οφείλω στους δικούς μου. Αν δεν ήταν αυτοί θα είχα αναγκαστεί να παραμείνω ταξιθέτρια…» Η κοπέλα που μας μιλάει πλησιάζει τα 30. Τελείωσε το Τμήμα Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής, έκανε μεταπτυχιακά στην Αγγλία πάνω στην ψυχολογία της υγείας και σήμερα προσπαθεί να φτιάξει την επαγγελματική της ζωή.

Από το 2005 που γύρισε στην Ελλάδα ψάχνει για μια δουλειά σχετική με το αντικείμενό της, είτε στον ιδιωτικό είτε στο δημόσιο τομέα. «Εχω καταθέσει τα όπλα όσον αφορά το Δημόσιο», μας λέει. Επί έξι μήνες έκανε 15 αιτήσεις για θέσεις με το σύστημα της μοριοδότησης σε νοσοκομεία της χώρας, χωρίς να βρει ανταπόκριση.

Θεωρεί πως ο κλάδος της είναι λίγο παρεξηγημένος. Λίγες οι θέσεις, πολλοί οι ενδιαφερόμενοι. Γι’ αυτήν το να εργαστεί ως ψυχολόγος είναι όνειρο ζωής. Το ήθελε από μικρή. Τότε βέβαια δεν είχε σκεφτεί την επαγγελματική αποκατάσταση. «Είχα πιο βραχυπρόθεσμους στόχους: να μπω στο πανεπιστήμιο, να τελειώσω, να καταρτιστώ παραπάνω. Δεν σκεφτόμουν τι θα γίνει όταν βγω στην αγορά εργασίας. Τώρα το ζω αυτό», λέει.

– Σας πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό ότι μπορεί να κάνετε τελικά κάτι άσχετο απ’ αυτό που σπουδάσατε;

«Οχι, αλλά αυτό έχει να κάνει με την προσωπικότητά μου, όχι με την ελληνική πραγματικότητα. Εγώ θέλησα να συνεχίσω να το παλεύω».

Από όταν γύρισε ξεκίνησε με ιδιαίτερα μαθήματα, μέσω αγγελιών, σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και αναπτυξιακές διαταραχές. Ταυτόχρονα δούλεψε ως ταξιθέτρια σε κεντρικό κινηματογράφο για έξι μήνες, μέχρι που πριν από λίγο καιρό βρήκε απασχόληση ως εξωτερικός συνεργάτης στα ΚΕΚ, με σύμβαση που λήγει το Σεπτέμβριο. Κάνει συμβουλευτική σε ευπαθείς ομάδες που έχουν ανάγκη ψυχοκοινωνικής στήριξης και συμβουλευτική επαγγελματικού προσανατολισμού. Μαζί με τα ιδιαίτερα και δουλεύοντας σε καθημερινή βάση το λιγότερο 10 ώρες βγάζει γύρω στα 1.000 με 1.200 ευρώ.

Συνεχίζει να ζει με τους δικούς της. Χωρίς σταθερή δουλειά είναι δύσκολο να κάνει το βήμα, να μείνει μόνη.

Αυτό που την προβληματίζει έχει να κάνει με «το κατά πόσο και για πόσο καιρό μπορείς να έχεις κουράγιο να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα, να κάνεις το παράλογο λογικό».

– Οταν λέτε κόντρα στο ρεύμα;

«Στο ρεύμα της εποχής που επιβάλλει τις γνωριμίες, τις πλάτες, το μέσον, το βύσμα, γνωστές καθημερινές λέξεις που συναντάμε παντού. Αναλογίζεσαι επίσης αν αρκούν οι ικανότητες και η διάθεση ενός ανθρώπου».

technorati tags:,

Blogged with Flock

Επισφαλής Γενιά: Η Γενιά των 700 ευρώ

Στην Ελλάδα ξεκίνησε, επιτέλους, με τη γνωστή καθυστέρηση που υπάρχει πάντα, να συζητείται το θέμα της εργασιακής ανασφάλειας για τους νέους.

Αντιγράφω, με κάποια επιφύλαξη, βέβαια, το αφιέρωμα της «ε» σήμερα 16/4/2007,
και προσθέτω μερικά σχόλια και επισημάνσεις στο τέλος, μετά την αφίσα για την Πρωτομαγιά, που εντάσσεται στο ίδιο θέμα.

Αντί για ζωή… επιβίωση

Των ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΕ, ΝΑΝΤΙΑΣ ΓΙΑΝΝΙΡΗ
«Σαν στρατιώτες των Ναπολεόντειων πολέμων που μετά περιφέρονταν εξαθλιωμένοι και άνεργοι…»

Σ. Χτούρης, καθηγητής Κοινωνιολογίας: «Η γενιά των 700 ή των 1.000 ευρώ αποτελεί δημιούργημα των οικονομιών που διαθέτουν έναν εκτεταμένο και κυρίαρχο ιδιωτικό τομέα»

Αστραπιαία πέρασε η σκέψη από το μυαλό του καθηγητή όταν συνάντησε, τυχαία μια μέρα στο δρόμο, κάποιους παλιούς του μαθητές. Κι αν αυτό συνέβη πριν από δέκα χρόνια και μας το διηγήθηκε τότε, η εικόνα δεν μοιάζει σε τίποτα να έχει αλλάξει σήμερα. Σαν να πάγωσε: Νέοι άνθρωποι με «εφόδια», πτυχία, μεταπτυχιακούς τίτλους, ξένες γλώσσες, γνώστες της χρήσης υπολογιστών, βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της ανεργίας ή δουλεύουν 10ωρα και 12ωρα για πενιχρούς μισθούς.

Κάποτε ανασφάλιστοι, άλλοτε πάλι ως «ενοικιαζόμενοι υπάλληλοι», βιώνουν την επαγγελματική αβεβαιότητα, ζουν μέσα στην ανασφάλεια με πολλαπλές συνέπειες.

Τους έχουν ήδη αποκαλέσει «γενιά των 700 ευρώ», «του βασικού μισθού», των χαμένων κόπων και των ανέφικτων στόχων.

Νέοι άνθρωποι, λίγο πριν ή λίγο μετά τα τριάντα, που «ματώνουν» χτυπώντας πόρτες, συμμετέχουν σε διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, συμπληρώνουν αμέτρητες αιτήσεις, στέλνουν άπειρα βιογραφικά, στήνονται σε συνεντεύξεις για να απαντήσουν σε κάθε είδους ερωτήσεις και ψυχολογικά τεστ προσωπικότητας.

Με μισό μάτι

Νέοι άνθρωποι, που μερικές φορές ακόμη και οι εργοδότες, στους οποίους απευθύνονται, τους κοιτούν με μισό μάτι, όταν με «τέτοιες σπουδές» ζητούν να δουλέψουν πωλητές ή γραμματείς σε πολυκαταστήματα και γραφεία.

Σήμερα το 10% με 12% της μισθωτής εργασίας στον ιδιωτικό και ευρύτερο δημόσιο τομέα αμείβεται με την κατώτατη αμοιβή που προβλέπεται από τη Γενική Συλλογική Σύμβαση της ΓΣΕΕ. Μιλάμε δηλαδή για περίπου 250 χιλιάδες ανθρώπους. Και πόσοι ακόμη που εργάζονται με το καθεστώς της μερικής απασχόλησης και παίρνουν λιγότερα από 600 ευρώ ή συγκαταλέγονται στους «γενναίους των 300 ευρώ».

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση για το 2006 του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ: «Το ποσοστό ανεργίας των νέων υποχώρησε κατά την περίοδο της ταχύτερης οικονομικής μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας 1996-2005, με αποτέλεσμα να έχει επανέλθει στο επίπεδο του 1988. Παρ’ όλα αυτά όμως η Ελλάδα διατηρεί πολύ υψηλά επίπεδα νεανικής ανεργίας (περίπου 19%) και οι νέες θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης συμμετέχουν σημαντικά στην παρατηρούμενη αύξηση του αριθμού των νέων που εργάζονται. Επιπλέον, ένας στους τέσσερις νέους εξακολουθεί να εργάζεται σε θέση προσωρινής απασχόλησης».

Ο καθηγητής Κοινωνιολογίας Σωτήρης Χτούρης θα πει πως η γενιά των 700 ή των 1.000 ευρώ αποτελεί δημιούργημα των οικονομιών που διαθέτουν έναν εκτεταμένο και κυρίαρχο ιδιωτικό τομέα και θα προσθέσει πως «αυτό το ευρωπαϊκό και βορειο-αμερικανικό φαινόμενο παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με την πάντα κρατούσα πρακτική των ελληνικών επιχειρήσεων να αμείβουν τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας με το χαμηλό βασικό μισθό, που κατά μέσο όρο είναι αντίστοιχος με το ανεπίσημο όριο φτώχειας».


Με μεταπτυχιακό στο χέρι περίμενε 6 χρόνια για 500 ευρώ
Η Δ.Τ. είναι γύρω στα τριάντα. Τελείωσε το Πολιτικό της Νομικής και από τα Χριστούγεννα του 2001, που γύρισε από την Αγγλία με το μεταπτυχιακό (μάνατζερ υγείας) στο χέρι, ξεκίνησε να ψάχνει για δουλειά. Βρήκε τελικά πριν από 14 μήνες: γραμματέας σε ένα γραφείο. Τους πρώτους 8 μήνες ο μισθός της ήταν 500 ευρώ χωρίς ασφάλιση, σήμερα παίρνει 670, έχει ασφάλιση, αλλά σε καθημερινή βάση ξεπερνάει το 8ωρο που φαίνεται να ισχύει «μόνο στα λόγια».
Αιτήσεις, βιογραφικά, διαγωνισμοί, έτσι πέρασαν τα τελευταία χρόνια, με τους γονείς της πάντα να τη στηρίζουν οικονομικά και ηθικά. Στιγμές στιγμές αναλογίζεται ότι δεν πρόκειται ποτέ να γίνει απόσβεση των χρημάτων που έδωσαν οι δικοί της για τις σπουδές της -απ’ όταν ήταν μαθήτρια Λυκείου ακόμη, και άρχισαν τα πρώτα φροντιστήρια. Ενδεικτικά αναφέρει πως μόνο ο ένας χρόνος στην Αγγλία για το μεταπτυχιακό στοίχισε γύρω στα 6 εκατομμύρια δρχ.

Αλλοτε σκέφτεται ότι τα δυο της αδέλφια, που δεν προχώρησαν στο πανεπιστήμιο, σήμερα εργάζονται και παίρνουν περισσότερα απ’ την ίδια κι αναρωτιέται αν άξιζε τον κόπο τελικά. Την ίδια ώρα όμως συνεχίζει να ονειρεύεται «μια καλή δουλειά», σπεύδοντας πάντως να κάνει το διαχωρισμό: «Μιλάω για όνειρο. Οχι για στόχο που τον βάζεις για να τον πραγματοποιήσεις, γιατί ως τέτοιος είναι κάτι ανέφικτο».

Δεν ήταν λίγες οι φορές αυτά τα χρόνια, θα πει, που βρέθηκε στα όρια της κατάθλιψης κι ας είναι ζωντανός και αισιόδοξος άνθρωπος (σ.σ. το καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά).

Από τις πιο δύσκολες στιγμές: όταν, το 2003, έχασε το διορισμό στο οικονομικό-λογιστικό τμήμα ενός νοσοκομείου της Αθήνας. Η προκήρυξη έγινε τον Απρίλιο του 2002, έκανε λοιπόν μια αίτηση και, με το σύστημα της μοριοδότησης, έγινε αποδεκτή. Οταν όμως τον Ιούλιο του 2003, γιατί όλες αυτές οι διαδικασίες καθυστερούν, την κάλεσαν να καταθέσει τα δικαιολογητικά ώστε να γίνει επαλήθευση από το ΑΣΕΠ και να προχωρήσει ο διορισμός, την απέρριψαν. Ο λόγος ήταν καθαρά τυπικός: Η αναγνώριση του μεταπτυχιακού της από το ΔΙΚΑΤΣΑ (άλλη μια χρονοβόρα διαδικασία), που πάντως τον Ιούλιο είχε πια στα χέρια της, είχε γίνει σε χρόνο μεταγενέστερο της προκήρυξης.

Αργότερα μετείχε σε διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, το 2004 για το δημόσιο τομέα-δημόσια διοίκηση. Ηταν στους επιτυχόντες αλλά όχι στους διορισθέντες, αφού 16 χιλιάδες βρέθηκαν να διεκδικούν 1.300 θέσεις.

Κάποια στιγμή έγινε μέσα της το «κλικ» και άρχισε να ψάχνει για οτιδήποτε. Εκεί ήρθαν τα χειρότερα… Λίγο έλειψε να… διαγράψει από το βιογραφικό της το μεταπτυχιακό. Πήγαινε για γραμματέας ή υπαλλήλος και τους ξένιζε που με τα προσόντα της ζητούσε μια τέτοια θέση.

Μέσω μιας γνωριμίας βρήκε τη σημερινή της δουλειά για να πληρώνει πια μόνη το ενοίκιό της, 250 ευρώ (φιλική τιμή) για ένα δυάρι στο κέντρο της Αθήνας, αφού οι γονείς της ζουν στην επαρχία, και να περνάει (κόβοντας από παντού) με τα υπόλοιπα.


Ενοικιάζεται νέος με πτυχίο και προϋπηρεσία…
Μπροστά στην απειλή της ανεργίας δέχονται να «ενοικιαστούν» και να αποτελέσουν τους «φθηνότερους εργαζόμενους» ενός εργοδότη.

Οι «ενοικιαζόμενοι υπάλληλοι» εμφανίζονται να έχουν δύο εργοδότες: τον άμεσο που δανείζει την εργασία τους σε άλλον, στον, αποκαλούμενο, έμμεσο εργοδότη.

Οπως επισημαίνει η Αμαλία Νταντάμη, αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Υπαλλήλων με Παραχώρηση Εργασίας σε Τρίτους, είναι δύσκολη η καταγραφή του αριθμού των ανθρώπων που απασχολούνται με το καθεστώς της «ενοικίασης», εξαιτίας της «προσωρινότητας» της απασχόλησης, αλλά και γιατί υπάρχουν πολλές εταιρείες που δανείζουν παράνομα προσωπικό. Ανάμεσά τους όμως είναι και άνθρωποι με υψηλό μορφωτικό επίπεδο, με εμπειρία στο εργασιακό αντικείμενο και εξειδίκευση. Απόφοιτοι ΑΕΙ, ακόμη και κάτοχοι μεταπτυχιακών διπλωμάτων. Εξηγεί πως οι εργαζόμενοι που «ενοικιάζονται» σε τρίτους δεν απολαμβάνουν τα εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, τα οποία θεωρούνται αυτονόητα για τους συναδέλφους τους, οι οποίοι αποτελούν το μόνιμο προσωπικό του έμμεσου εργοδότη τους.

Το χειρότερο, ίσως, είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί -όπως εξηγεί η κ. Νταντάμη- βρίσκονται διαρκώς υπό την απειλή μιας επικείμενης απόλυσης.

Η απόλυση ενός «δανειζόμενου» εργαζόμενου ονομάζεται διακοπή της ενοικίασης και ο άμεσος εργοδότης του μπορεί να τον μεταφέρει σε άλλο έμμεσο εργοδότη χωρίς να μπορεί να τεκμηριωθεί μονομερής βλαπτική μεταβολή σε βάρος του εργαζόμενου. Η δυνατότητα των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης να προσλαμβάνουν «εργαζόμενους προς ενοικίαση» όχι μόνο με συμβάσεις αορίστου χρόνου αλλά και με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, δίνει τη δυνατότητα στους εργοδότες με την απειλή της μη ανανέωσης αυτών των συμβάσεων να μπορούν να εκβιάζουν τους «ενοικιαζόμενους εργαζόμενους» να αποδέχονται παραβιάσεις των εργασιακών τους δικαιωμάτων (σε θέματα αμοιβών, ωραρίου, αδειών κ.λπ.).


«Από το ’96 ψάχνω για δουλειά»
Ο Θανάσης είναι 38 ετών. Το ’93 τελείωσε το Ιστορικό-Αρχαιολογικό στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, πήγε στο στρατό και στην ουσία από το ’96 άρχισε να ψάχνει για δουλειά. Θα ήθελε να ασχοληθεί με την αρχαιολογία, όμως «εκεί ήταν ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα», ή να διδάξει, καθηγητής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Μέχρι σήμερα πάντως δεν έχει «εξαργυρώσει» το πτυχίο του. Αν δεν χάνει την ελπίδα του είναι γιατί «αυτή πεθαίνει τελευταία». Στη διάρκεια της κουβέντας μας πάντως θα πει ότι «η Ελλάδα πληγώνει τα παιδιά της» και θα χαρακτηρίσει πληγή το να μην μπορεί να κάνει κάποιος τη δουλειά που αγαπάει και να ασχολείται με κάτι άσχετο- για το οποίο δεν έχει κανένα ενδιαφέρον εκτός απ’ το μισθό.

Συμμετείχε και στους τέσσερις διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ που έγιναν για προσλήψεις φιλολόγων από το ’98 μέχρι σήμερα. Εκανε αιτήσεις σε ιδιωτικά σχολεία, όπου και εκεί «υπάρχει μια άτυπη επετηρίδα», καθώς βρέθηκε αντιμέτωπος με πάκους αιτήσεων, που είχαν συμπληρώσει πολλοί πριν απ’ αυτόν.

Εψαξε και ψάνει πάντα τις αγγελίες και τα σχετικά έντυπα των εφημερίδων για μια θέση στο Δημόσιο με το σύστημα της μοριοδότησης. Εκανε και εκεί αιτήσεις, αμέτρητες όλα αυτά τα χρόνια και δεν μπορεί να μην καυτηριάσει την «αλητεία» να στοιχίζει η κάθε αίτηση 18 και 20 ευρώ (παράβολο και αποστολή ταχυδρομικά). «Είναι δυνατόν, αναρωτιέται, να ζητάς από τον άνεργο ή απ’ αυτόν που υποαπασχολείται και δεν παίρνει ούτε καν το βασικό, να δίνει κάθε τόσο 18 και 20 ευρώ; Κι αν κάνει τέσσερις και πέντε αιτήσεις κάθε μήνα;».

Η πρώτη του δουλειά, μετά στο στρατό, ήταν σε σουπερμάρκετ. Εμεινε εκεί ενάμιση χρόνο, τόσο όσο διήρκεσε η επιδότηση που έπαιρνε ο εργοδότης του από τον ΟΑΕΔ -στα πλαίσια των μέτρων για την καταπολέμηση της ανεργίας. Οταν έληξε η επιδότηση τον απέλυσαν για να πάρουν άλλον και νέα επιδότηση.

Ενίσχυσε κάπως το εισόδημά του πιάνοντας δουλειά ως διορθωτής σε εκδοτικό οίκο. Μια εργασία που διατηρεί ακόμη και σήμερα με μπλοκ παροχής υπηρεσιών, «αλλά μη φανταστείς, άντε να αναλάβω ένα, το πολύ δύο βιβλία το χρόνο. που σημαίνει 1.000 με 1.200 ευρώ ετησίως».

Εδώ και σχεδόν πέντε χρόνια εργάζεται σε πολυκατάστημα: πωλητής εργαλείων. Δουλεύει 8ωρο και παίρνει καθαρά 720 ευρώ. Υπάρχει και πριμ αν πιάσεις ένα μηνιαίο στόχο σε πωλήσεις, λέει, αλλά κι αυτό δεν είναι σίγουρα. Τον ένα μήνα το πιάνεις, το άλλον όχι.

Οταν τον ρωτάμε πώς το πήρε απόφαση, παρά τις οικονομικές δυσκολίες, να παντρευτεί, βάζει τα γέλια. «Δεν το σκέφτεσαι, απλώς το κάνεις». Παντρεύτηκε το 2001 και σήμερα έχει μια κορούλα 22 μηνών.

Στον επόμενο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, όποτε κι αν γίνει, θα είναι πάλι εκεί. Το ζητούμενο γι’ αυτόν είναι η μονιμότητα «ώστε να μπορείς να προγραμματίσεις κάποια πράγματα και όχι να είσαι υπό την απειλή της απόλυσης».

Ευτυχώς, λέει ο Θανάσης, «δεν πληρώνουμε νοίκι, γιατί το σπίτι ήταν της γυναίκας μου και έτσι τα μηνιαία έξοδα μας έρχονται ίσα ίσα με τα έσοδα. Γύρω στα 1500 ευρώ».

Η σύζυγός του, απόφοιτος του τμήματος Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής, δυσκολεύτηκε πολύ να βρει δουλειά. Αρχικά με ωράριο εξοντωτικό σε κάποιο κέντρο αδυνατίσματος «και καλά για να παρέχει ψυχολογική υποστήριξη στις πελάτισσες, ενώ στην ουσία έπρεπε να πλασάρει καλλυντικά».

Εδώ και έξι χρόνια εργάζεται ως ψυχολόγος σε ένα νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, αλλά με ένα ιδιόμορφο καθεστώς που την κάνει να βιώνει την αβεβαιότητα για το αύριο, όπως και ο σύζυγός της.

Οπως και άλλοι πολλοί συνάδελφοί της, εμφανίζεται ως υπάλληλος (αρχικά ωρομίσθια, στη συνέχεια με σύμβαση ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου) ιδιωτικής εταιρείας που διοχετεύει στο συγκεκριμένο φορέα του Δημοσίου υπαλλήλους, οι οποίοι στην πραγματικότητα καλύπτουν εδώ και χρόνια πάγιες και διαρκείς ανάγκες του.

[a1.jpg]

Το ζήτημα της επισφάλειας (κακός νεολογισμός, ως μετάφραση του αγγλικού precarity/precariousness) αναδεικνύεται σε κυρίαρχο ζήτημα διεκδίκησης στις κοινωνίες του παγκόσμιου βορρά. Τα παιδιά των mabyboomers, η γενιά που είναι τώρα 25-35, διαπιστώνει ότι δεν μπορεί πλέον να απολαύσει τα αγαθά και την ασφάλεια του μεταπολεμικού κεϋνσιανού κοινωνικού κράτους,όπως οι γονείς τους, ούτε να έχει τις ελπίδες για γρήγορη κοινωνική άνοδο, όπως η γενιά του 80, με του γιάπηδες κλπ.

Αυτό βέβαια προκαλεί μια διάχυτη δυσαρέσκεια και απόγνωση, σε ευρείες κοινωνικές ομάδες, από νέους αποφοίτους πανεπιστημίων αστικής καταγωγής, μέχρι μετανάστες και μετανάστριες στον Δυτικό κόσμο, καθώς χάνεται η ευρέως διαδεδομένη «προτεσταντική» πίστη ότι η ζωή μας θα βελτιωθεί με σκληρή εργασία…

Αντίθετα, πολλοί νέοι και νέες βλέπουν ότι η ζωή τους γίνεται και πιο αβέβαιη όσο μεγαλώνουν, τα λέφτά δεν φτάνουν, και το σκέφτονται να ξεκινήσουν κάποιας μορφής οικογένεια.

Στην Ελλάδα, το θέμα αποκτά σιγά σιγά την προσοχή των μήντια, δεν σημαίνει όμως και ότι γίνεται παραδεκτό ως κοινωνικό πρόβλημα. Η προαστασία της οικογένειας, οι διευρυμένες πελατειακές σχέσεις με το δημόσιο, η εκτεταμένη παραοικονομία αποτελούν το δεκανίκι και των νέων και του συστήματος. Το σύνθημα «είμαστε μια γενιά που της ζητάτε τα πάντα και δεν της δίνετε τίποτα» που αναδείχτηκε από μια αριστερή οργάνωση στο παρελθόν δεν έχει γίνει συνειδηση των νέων. Το χαρτζιλίκι από τους γονείς βρίσκεται μέχρι μια μεγάλη ηλικία, η οικογενειακή εστιά δεν τους αποδιώχνει, οι ευθύνες μετατοπιζονται χάρις της διασκέδασης στα μπουζούκια.

Ωστόσο, το ότι απέκτησε δημοσιότητα το ζήτημα δεν προέκυψε μόνο του. Δύο ομάδες φαίνεται να το κυνηγάνε πάρα πολύ.

Η πρώτη, και πιο προσιτή μηντιακά, είναι το Blog «η γενιά των 700 ευρώ». Με γενικά άρθρα, την παρακολούθηση της ειδησεογραφίας και τη δημοσίευση σχετικών μελετών, κατάφερε να μεταφέρει τον ντόρο για το ιταλικό φαινόμενο «η γενιά των 1000 ευρώ», που έγινε βιβλίο, ταινία με μεγάλη δημοσιότητα, και να τον ενσωματώσει στην ελληνική δημόσια σφαίρα, με την τιμαριθμική προσαρμογή, βεβαίως. Tο blog αυτό κατά τη γνώμη μου είναι λίγο άνευρο πολιτικά, παίρνοντας ως δεδομένο ένα σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο «φωτισμένης» κοινωνικής διακυβέρνησης, ενώ φιλοξενεί μάλλον περισσότερα του δέοντος άρθρα από μέλη των εκσυγχρονιστών του ΠΑΣΟΚ.

Πιο νευρικοί, και συνάμα πιο εμπνευσμένοι πολιτικά, είναι οι άνθρωποι πίσω από την αφίσα για την πρωτομαγιάτικη πορεία που έβαλα στο τέλος του άρθρου της «ε». Ξεκινώντας από την δικτύωση γύρω από την Ευρωπρωτομαγιά στο Μιλάνο, και χρησιμοποιώντας μετααυτόνομες ιδέες των Νέγκρι, Βίρνο, Λατσαράτο, κλπ., έχει χτιστεί ένα δίκτυο που προπαγανδίζει την αυτόνομη πρωτομαγιά για τις νέες πολιτικές υποκειμενικότητες, με κεντρικό άξονα το ζήτημα της επισφάλειας, όπως την περιγράφει η wikipedia, πχ. Χρησιμοποιώντας τα νέα εργαλεία του web 2.0, έχουν δημιουργήσει ένα κίνημα, που απευθύνει δημόσιο λόγο. Ενδεικτικά, μερικά από τα δικτυακά ίχνη τους είναι:

http://precarity.blogspot.com/: ένα blog με άρθρα και ειδήσεις πάνω στο θέμα

http://www.episfaleia.gr/: το κύριο site, άπ’ όπου εξαπολύεται η δικτυακή προπαγάνδα

http://www.blackout.gr/: περιοδικό, έντυπο & online, με αντιεξουσιαστική προοπτική

http://www.adeho.gr/: ένα αστείο subvertisement, μεταστροφή της γνωστής εταιρείας ανθρώπινου δυναμικού

http://www.1m2007.blogspot.com/: το επίσημο blog της πρωτοβουλίας για τη διοργάνωση μια πρωτομαγιάς των επισφαλών στη θεσσαλονίκη το 2007.

technorati tags:, ,

Blogged with Flock

Και ένα νέο περιοδικό ψυχανάλυσης, φιλοσοφίας και τέχνης…


ήρθε από μια λίστα Κυκλοφόρησε -και εξακολουθεί να κυκλοφορεί- στα κεντρικά βιβλιοπωλεία το περιοδικό

Aληthεia (εκδόσεις Πατάκη) το οποίο, σύμφωνα με τους συντάκτες του, φιλοδοξεί να στεγάσει το διάλογο μεταξύ ψυχανάλυσης, φιλοσοφίας και τέχνης.

Στη συντακτική ομάδα του περιοδικού συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι Σάββας Μιχαήλ, Γιώργος Λιερός, Τάσος Μπετζέλος, Ευγένιος Αρανίτσης, Alain Badiou, κ.ά.
Στο πρώτο τεύχος φιλοξενούνται δύο αφιερώματα, ένα στον Jacques Derrida (με κείμενα των Etienne Balibar, Alain Badiou, Jacob Rogozinski, κ.ά) και ένα στον Paul Celan.
Για όσους/ες ενδιαφέρονται, η παρουσίαση του πρώτου τεύχους θα γίνει σε εκδήλωση στο Γαλλικό Ινστιτούτο, την <!– D([«mb»,»\u003cb\>Πέμπτη 19 Απριλίου 2007\u003c/b\>, με θέμα \u003ci\>Α \u003c/i\>\u003c/span\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>la\u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\> \u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>vie\u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan\> à \u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>la\u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\> \u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>mort\u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan\>: \u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>deuil\u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\> \u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>de\u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\> \u003c/span\>\u003c/i\>\u003ci\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>Derrida\u003c/span\>\u003c/i\>\u003cspan\>. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου \u003c/span\>\u003cb\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>Jacob\u003c/span\>\u003c/b\>\u003cb\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\> \u003c/span\>\u003c/b\>\u003cb\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>Rogozinski\u003c/span\>\u003c/b\>\u003cspan\>.\u003c/span\>\u003c/font\>\u003c/div\> \u003cdiv style\u003d\»margin:0cm 0cm 0pt;text-align:justify\»\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>\u003cfont size\u003d\»3\»\> \u003c/font\>\u003c/span\>\u003c/div\> \u003cdiv style\u003d\»margin:0cm 0cm 0pt;text-align:justify\»\>\u003cfont size\u003d\»3\»\>\u003cspan\>Στο πλαίσιο της έκδοσης του πρώτου τεύχους, το περιοδικό διοργανώνει ημερίδα με θέμα \u003ci\>«Τα νέα συμπτώματα του πολιτισμού μας – Ψυχανάλυση και κοινωνικός δεσμός»\u003c/i\> και ομιλητές από το Πανεπιστήμιο \u003c/span\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>Paris\u003c/span\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\> \u003c/span\>\u003cspan lang\u003d\»EN-US\»\>VIII\u003c/span\>\u003cspan\>, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η ημερίδα θα διεξαχθεί στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20), το \u003cb\>Σάββατο 14 Απριλίου 2007 \u003c/b\>(από τις 10:30 έως τις 16:30).\u003c/span\>\u003c/font\>\u003c/div\>\u003cp\> \n\n\u003chr size\u003d\»1\»\>Be a PS3 game guru.\u003cbr\>Get your game face on with \u003ca href\u003d\»http://us.rd.yahoo.com/evt\u003d49936/*http://videogames.yahoo.com\» target\u003d\»_blank\» onclick\u003d\»return top.js.OpenExtLink(window,event,this)\»\>the latest PS3 news and previews at Yahoo! Games.\u003c/a\>\n\u003cspan width\u003d\»1\» style\u003d\»color:white\»\>__._,_.___\u003c/span\>\n\n\n\n\u003cbr\>\u003cbr\>\n\u003ctt\>\n<*> Λίστα Ηλεκτρονικού Ταχυδρομείου του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ\u003cbr\>\n Διευθύνεται από ομάδα εθελοντών\u003cbr\>\n\u003cbr\>\n<*> Αρχείο Μηνυμάτων της λίστας μπορείτε να δείτε στην διεύθυνση : \u003cbr\>\n \u003ca href\u003d\»http://groups.yahoo.com/group/gsf_thessaloniki\» target\u003d\»_blank\» onclick\u003d\»return top.js.OpenExtLink(window,event,this)\»\>»,1] ); //–>Πέμπτη 19 Απριλίου 2007, με θέμα Α la vie à la mort: deuil de Derrida. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου Jacob Rogozinski.
Στο πλαίσιο της έκδοσης του πρώτου τεύχους, το περιοδικό διοργανώνει ημερίδα με θέμα «Τα νέα συμπτώματα του πολιτισμού μας – Ψυχανάλυση και κοινωνικός δεσμός» και ομιλητές από το Πανεπιστήμιο Paris VIII, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Η ημερίδα θα διεξαχθεί στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20), το Σάββατο 14 Απριλίου 2007 (από τις 10:30 έως τις 16:30).

Blogged with Flock