Gender and Sexuality: The Discursive Limits of ‘Equality’ in Higher Education

*Seminar Series: University of Birmingham, Spring/Summer 2009*


*Gender and Sexuality: The Discursive Limits of ‘Equality’ in Higher

*Funded by the University of Birmingham Deans’ Funding Initiative*

This seminar series investigates a number of areas of concern, regarding
gender and sexuality, which are identifiable in the current British higher
education environment. The series explores how current dominant ‘neoliberal’
discourses, which emphasise the commodification of higher education in the
UK, function to set limits upon ‘equality’. Ironically, while these
discourses often suggest a widening of opportunities within higher education
with an emphasis upon unlimited individual freedom and choice, the lived
experience can be rather different for women and sexual minorities. The
seminar series will explore the impact such discourses are having upon
gender and sexuality identities and practices in the academy. The aims of
the seminar series are:

  – To identify the characteristics of neoliberal discourse and its
  influence in the UK academy
  – To identify effects which impact on women, sexual minorities and
  gender/sexuality scholarship
  – To examine effects of on constituencies of scholars who are
  marginalised by neoliberal discourse
  – To examine patterns of fiscal loss or reward as a result of neoliberal
  strategies of HEI management and planning

There will be an Introductory session followed by three seminars in the
series. Each seminar will consist of a presentation by a keynote speaker
followed by a structured discussion between the keynote speaker and 2 or 3
discussants. There will be time for general open discussion and
opportunities for participants to talk informally.

Details of the Introductory session and the three subsequent seminars are
included below:

  • Friday 23rd January 2009 10.00-12.00 (Selly Oak campus)

*Dr Liz Morrish and Dr Helen Sauntson*

*Introduction to Neoliberalism***

This session introduces key themes and concepts in neoliberalism which are
developed in the following three seminars in the series. We specifically
focus on those areas of neoliberal theory and practice which have relevance
to issues around gender, sexuality and education. This session is open to
those who wish to learn more about neoliberalism before attending the rest
of the series.


  • Friday 20th February 2009 10.00-12.00 (Selly Oak campus)

*Professor Mary Evans, University of Kent*

*For Us or Against Us: Coercion and Consensus in Higher Education*


In debates about the admissions of state school pupils to Oxbridge those
defending Oxbridge have challenged the idea that universities should be
‘engines of social change’. At the same time Oxbridge, and other
universities have accepted the responsibility of ‘enabling’ entrepreneurship
and other market led initiatives. I want to explore some of the implications
of this position in terms of the ‘making’ of the person in higher education
and in particular the ways in which conservative refusals of radical gender
and class change re-inforce structural inequalities.


  • Friday 6th March 10.00-12.00 (Edgbaston campus)

*Richard Johnson, Nottingham Trent University*

*Title and abstract TBA*



  • Friday 8th May 2009 10.00-12.00 (Selly Oak campus)

*Dr Joyce Canaan, Birmingham City University*

*Resisting the Neoliberal University: Discursive and Practice-based

Many of us working in UK universities (as in others) increasingly find and
feel ourselves stymied, depleted and oppressed (if not depressed) by the
seeming inevitability   and expansion of neoliberal discourses and practices
that require us to demonstrate endless productivity and continuous
improvement of teaching, research and administrative capacities that derail
our efforts to engage as fully as possible with at least teaching and
research.  In  this context some ‘academic’ or ‘scholar activists’ are
beginning to develop critiques that articulate how neoliberalism profoundly
harms academics, students,  HE institutions and the capacity for critical
thinking about and egalitarian transformation of the world-sorely needed in
the current climate of economic and ecological crisis. Some of these
academic/scholar activists are beginning to create counter-discourses and
practices.  This paper, based on interviews with academic/scholar activists,
explores these activists’ efforts to critique and implement progressive
alternatives within, beyond and against the neoliberal university. The paper
aims to encourage others to work with these and other activist/scholar
academics to help create a more humane, dignified and enabling Higher
Education system in future.

Further information about venues will be circulated nearer the time.
Information about travelling to the University of Birmingham can be found at<>(Selly
Oak campus) and<>(Edgbaston
campus). On the Edgbaston map, the School of Education is
building R19 in the red zone.

For further information, please contact Helen Sauntson (

Blogged with the Flock Browser

Αφιέρωμα στην Ψυχική Υγεία στο «Μαχητό Τεκμήριο» της Αυγής

Επειδή δεν διαβάζουμε Αυγή, ανακαλύψαμε το blog του «Μαχητού Τεκμηρίου», ενθέτου της εφημερίδας του Συν, όπου πρόσφατα είχε ένα αφιέρωμα στην Ψυχική Υγεία, που είχε κάποιο ενδιαφέρον.
Για να μην πληρώνετε άδικα, μπορείτε να το διαβάσετε εδώ


Ψυχική ασθένεια και ποινικό δίκαιο: μέτρα ασφαλείας ή μέτρα θεραπείας;
Κώστας Κοσμάτος, διδάκτορας νομικής

Αναγκαστική (ψυχιατρική) νοσηλεία: υγεία ή ελευθερία;
Ευτύχης Φυτράκης, ειδικός επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη.

Μια ψευδεπίγραφη μεταρρύθμιση
Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, ψυχίατρος, διευθυντής του 9ου ψυχιατρικού τμήματος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής

Η σπασμένη συμμετρία της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης

Στέλιος Στυλιανίδης, αν. καθηγητής κοινωνικής ψυχιατρικής, επιστημονικός δ/ντης ΕΠΑΨΥ Παναγιώτης Χονδρός, ψυχολόγος, πρόεδρος του Δ.Σ. του ΕΠΑΨΥ

Η οπτική των χρηστών υπηρεσιών ψυχικής υγείας
Γιώργος Γιαννουλόπουλος, μέλος του Σωματείου «Αλκυονίδες», απασχολούμενος στην εργασιακή δομή «Το Καφενείο» στο ΨΝΑ-Δαφνί

Εργαζόμενοι στις δομές ψυχικής υγείας
Αγγελική Συλλιγαρδάκη, Ψυχολόγος, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο Ελληνικό Κέντρο για την Ψυχική Υγεία και Θεραπεία του Παιδιού και της Οικογένειας «Το Περιβολάκι»

Η φροντίδα της ψυχικής υγείας των μεταναστών
Νίκος Γκιωνάκης, ψυχολόγος, επιστημονικά υπεύθυνος του κέντρου ημέρας «Βαβέλ» για την ψυχική υγεία των μεταναστών

Είναι κίνδυνος οι Ψυχικά Ασθενείς για τις «οικογένειες και το κοινωνικό σύνολο», ή οι «Μη-Κερδοσκοπικές» για την Ψυχική Υγεία;

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση

Από το ιντυμήντια.

Σημ: Αυτή η ανακοίνωση, όπως και η προηγούμενη, της Ομοσπονδίας (πρώην) Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής, νομίζω ότι θέτουν το θέμα της αποχρηματοδότησης και των κινητοποιήσεων σε μια σωστή βάση, πέρα από έναν αφελή συναισθηματικό ανθρωπισμό οικτιρμών για την τύχη των ψυχικά πασχόντων αν κλείσουν οι ΜΚΟ που ανέλαβαν εργολαβικά την ψυχιατρική μεταρρύθμιση.

Για μιαν ακόμη φορά το Δίκτυο ‘Αργώς’, δηλαδή οι ιδιωτικοί ‘μη κερδοσκοπικοί’ φορείς που ανέλαβαν κατ΄ αποκοπήν, με κρατική και κοινοτική χρηματοδότηση, να υλοποιήσουν ένα μέρος της μεταστέγασης των πρώην εγκλείστων των δημόσιων ψυχιατρείων σε οικοτροφεία, βρέθηκαν έξω από το Υπουργείο Υγείας εκλιπαρώντας για την καταβολή των χρεωστούμενων. Μια κινητοποίηση όχι των ανεξάρτητων σωματείων των εργαζομένων, αλλά των εργοδοτών.

Ο ‘εντολέας’, αμέσως μόλις τέλειωσαν τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα, έπαψε να τηρεί τα υπεσχημένα. Και ο ‘ανάδοχος’, αφού, όπως εξακολουθεί να διατυμπανίζει, συνετέλεσε στην κατά το δυνατόν ‘ταχεία απορρόφηση’ των διατιθέμενων κοινοτικών κονδυλίων, μένει τώρα να ‘μαζεύει’ (να διαχειρίζεται) τα συντρίμια.

Ποια ήταν η ‘ανάθεση’; Να μεταφέρουν ένα μέρος των ασθενών χρόνιας παραμονής των δημόσιων ψυχιατρείων σε οικοτροφεία που ιδρύονται από ιδιωτικές ‘μη κερδοσκοπικές’ εταιρείες, με χρηματοδότηση που προέρχεται αποκλειστικά μέσω του κράτους. Περιφερικά, υπήρξαν και κάποιες επιδερμικές ‘κοινοτικές’ δράσεις.

Ελάχιστες από αυτές τις εταιρείες είχαν ‘παρελθόν’ (δηλαδή, μια ιστορία).Ολες, όμως, έλπιζαν σε ένα ‘μέλλον’, μέσω χρηματοδοτήσεων, αρχικά από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, εν συνεχεία από τα ασφαλιστικά ταμεία και εν τέλει – γιατί αυτό είναι το ζητούμενο – από την αυτοχρηματοδότηση μέσω μιας εκμετάλλευσης ιδιωτικού δικαίου κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

Οσο κι΄ αν είναι ‘εκ γενετής’ διάτρητος ο όρος ΜΚΟ, στην περίπτωση των εν λόγω φορέων η χρήση του ξεπερνά κάθε όριο εννοιολογικής διαστρέβλωσης, καθώς χρησιμοποιείται για τον προσδιορισμό του ακριβώς αντιθέτου του (αλλά και συμπληρωματικού του), δηλαδή, μιας ‘κυβερνητικής λειτουργίας’ από φορείς – βραχίονες υλοποίησης της κρατικής πολιτικής

Γιατί το κράτος επέλεξε αυτή τη μαζική προσφυγή σε μορφώματα, τα οποία, από ένα σημείο και πέρα, όσο το Γ΄ ΚΠΣ πλησίαζε στη λήξη του, ξεπηδούσαν τα ένα πίσω από άλλο, σαν από το πουθενά, με όλο και πιο απόμακρη, έως καθόλου, σχέση με την ψυχική υγεία;

Γιατί αποτελούσαν, για ίδιο όφελος, το όχημα της ιδιωτικοποίησης των εργασιακών σχέσεων. Χωρίς αυτά, τα (εσκεμμένα) θνησιγενή κατασκευάσματα, θα ήταν αδύνατο για το κράτος να δημιουργήσει στο χώρο της ψυχικής υγείας επισφαλείς, προσωρινές και κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας. Χωρίς αυτή τη συνθήκη, της πρόσληψης μέσω ενός ενδιάμεσου ‘επιχειρηματία’, θα ήταν αδύνατο για το κράτος να προχωράει τώρα σε τόσο δραστικές περικοπές, αδιαφορώντας αν εκατοντάδες εργαζόμενοι δεν πληρώνονται για μήνες ολόκληρους. Χωρίς αυτές τις σχέσεις εργασίας θα ήταν αδύνατες οι απολύσεις, ο εξαναγκασμός σε παραίτηση, η προϊούσα (και επιδιωκόμενη) μείωση του προσωπικού.

Αλλά αυτή είναι και η συνθήκη που συντελεί στη μετατροπή των εργαζομένων στα ιδιωτικά οικοτροφεία σε όμηρους των ‘αναδόχων’, δηλαδή, των αφεντικών των εταιρειών, τα οποία προσπαθούν να αξιοποιήσουν την απελπισία τους και την ανάγκη ν΄ αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους, για δικό τους όφελος. Όλοι οι εργαζόμενοι στο χώρο των ιδιωτικών ‘μη κερδοσκοπικών’ εταιρειών είχαν, στο ένα ή στον άλλο βαθμό, την εμπειρία από τη συμπεριφορά εργοδοτών ως προς το πώς διέθεταν τα όποια κονδύλια κατάφερναν εν τέλει να αποσπάσουν από το κράτος: η τελευταία προτεραιότητα ήταν πάντα η ποιότητα ζωής των ενοίκων των δομών και οι μισθοί των εργαζομένων. Ολοι είχαν εμπειρία από εκβιασμούς και αρκετοί από απολύσεις.

Μήπως οι «μη κερδοσκοπικές’ ήταν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο φορείς ενός εναλλακτικού παραδείγματος άσκησης της ψυχιατρικής φροντίδας, το οποίο δεν μπορούσαν (ας δεχτούμε) να υλοποιήσουν στο δημόσιο και κατέφυγαν στον ιδιωτικό τομέα για να έχουν την άνεση της ανέλιξης του νέου ‘επιστημονικού παραδείγματος’, ή έστω ‘μοντέλου’, το οποίο υποτίθεται ότι κάποιοι εξ αυτών ευαγγελίζονταν;

Αν υπήρχε ένας στοιχειωδώς εναλλακτικός λόγος, δεν θα επέσειαν ως απειλητική συνέπεια της μη χρηματοδότησης τους «κινδύνους για τις οικογένειες και το κοινωνικό σύνολο». Δεν θα χρησιμοποιούσαν φράσεις όπως, «επανεισαγωγή στα ψυχιατρεία των ενοίκων τους με ακούσιες νοσηλείες». Αραγε συμφωνούν όλοι οι ‘ανάδοχοι’ των κρατικών αυτών προγραμμάτων με αυτό το ‘πνεύμα’; Κι αν κάποιοι διαφωνούν, πώς συνυπογράφουν, πώς εμφανίζονται από κοινού μ΄ αυτό το μεσαιωνικό τρόπο σκέψης, μ΄ αυτή την κουλτούρα του ψυχοπάζαρου της δήθεν αποασυλοποίησης;

Τι Δίκτυο ‘Μεταρρύθμισης’ είναι αυτό, όπου στα διάφοραοικοτροφείων του (όπως έχει διαπιστώσει και καταγράψει η Επιτροπή για την Προστασία των Δικαιωμάτων των Ψυχικά Πασχόντων) υπάρχουν ενίοτε δωμάτια απομόνωσης με σιδερένιες πόρτες, συνήθως οι εξώπορτες είναι κλειδωμένες, σε πολλά οι ένοικοι καθηλώνονται κατά κόρον και παρακολουθούνται με κάμερες όχι μόνο όταν είναι δεμένοι, αλλά και όταν κάθονται στο σαλόνι και όπου η ποιότητα και η κουλτούρα που διέπει τη λειτουργία τους αναπαράγει το άσυλο στις χειρότερες εκδοχές του; Πώς, αν κάποιοι διαφωνούν, με αυτά (τα αναμφισβήτητα, που, φυσικά, συμβαίνουν και σε μεγάλο μέρος του δημόσιου τομέα), μπορούν να κάνουν κοινό μέτωπο και ν΄ αγωνίζονται για τη χρηματοδότηση των εμπόρων της ‘μεταρρύθμισης’;

Το ερώτημα είναι γιατί, αν κάποιοι (ιδιαίτερα οι μεταγενέστερες ‘αναθέσεις’, αλλά και πολλών εκ των προγενέστερων μη εξαιρουμένων) είναι κυρίως ‘έμποροι της μεταρρύθμισης’, εξακολουθούν να συνεχίζουν με όλη αυτή τη δυσκολία – την υποχρηματοδότηση κλπ. Αν, δηλαδή, δεν ‘βγαίνει’ το προσδοκόμενο κέρδος (όπως στη φάση της συγχρηματοδότησης);

Κι΄ από την άλλη, το Υπουργείο, που διαρκώς και δημαγωγικά κατηγορεί τους ‘ενδιάμεσους εργοδότες’ για σκάνδαλα, για διαφθορά κλπ, με στοιχεία που, όπως λέει, έχει από τους ελέγχους που έχει κάνει, γιατί δεν τους αποκαλύπτει; Γιατί δέχεται να συνεργάζεται με φορείς που, όπως λέει, είναι αναξιόπιστοι και ‘διαθέτουν αλλού’, σε ‘άλλες προτεραιότητες’, τα λεφτά, αντί να πληρώνουν έγκαιρα τους εργαζόμενους και να εξασφαλίζουν την ποιότητα ζωής στους ενοίκους τους; Γιατί, δηλαδή, τους καταγγέλλει ωςαναξιόπιστους και ταυτόχρονα τους διατηρεί, συνεχίζοντας να τους απαξιώνει και να μην τους ‘πληρώνει’, κάνοντάς τους ακόμα πιο αναξιόπιστους;

Γιατί το κράτος υπονομεύει το ίδιο το δικό του εγχείρημα των ‘μη κερδοσκοπικών’; Δεν είναι μόνο η δραστική περιστολή των κοινωνικών δαπανών, που τώρα, με τις συνέπειες της χρηματοπιστωτικής και γενικότερης οικονομικής κρίσης, θα γίνει ακόμα εντονότερη. Είναι ότι ακριβώς εξαιτίας αυτής της κρίσης, προωθείται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση η διαδικασία της ιδιωτικοποίησης, πέρα από το στάδιο των ‘μη κερδοσκοπικών’ (που εξυπηρέτησαν με το αζημίωτο οι εν λόγω ‘ανάδοχοι’), στο στάδιο των ακραιφνώς κερδοσκοπικών, που, ούτως ή άλλως, προβλέπονται για τις δομές της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης από το νόμο 2716/99.

Εκεί οδηγεί η πολιτική του Υπουργείου, εκεί αποβλέπουν πολλοί εκ των συμμετεχόντων στο ‘παιχνίδι’ ιδιοκτήτες εταιρειών. Το πέρασμα στην πληρωμή από τα ασφαλιστικά ταμεία φαίνεται ότι θα είναι ένα ενδιάμεσο στάδιο και μέρος της μελλοντικής επιχειρηματικής τους δραστηριότητας, καθώς λήγει η προθεσμία της δεκαετούς υποχρέωσης του κράτους να ‘συντηρήσει’ τις δομές αυτές και η επιβίωσή τους θα εξαρτηθεί από το βαθμό στον οποίο θα μπορούν να εξασφαλίσουν τα μέσα της αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής τους.

Αντίθετα με ό,τι κραυγάζουν δημαγωγώντας οι ιδιοκτήτες των εταιρειών, το μέλλον που προετοιμάζεται στους ασθενείς δεν είναι τόσο η ‘επιστροφή τους στα ψυχιατρεία’ (τουλάχιστον στο προβλεπτό μέλλον), όσο η πλήρης εμπορευματοποίηση της φροντίδας τους, όπως έχει συμβεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ‘προηγήθηκαν’, με όλες τις συνέπειες για τις ταξικές διακρίσεις και το μοντέλο της φροντίδας που επιφυλάσσεται για τα άτομα τα πιο φτωχά και με τις πιο πολύπλοκες ανάγκες – αυτά των οποίων η ανθρώπινη και θεραπευτική μεταχείριση και η διασφάλιση των δικαιωμάτων τους απαιτεί τη διάθεση επαρκών ποσοτικών και ποιοτικών πόρων.

Μια ιδέα αυτής της φροντίδας πήραμε με την πρακτική που ήδη ασκείται σε μεγάλο μέρος του ιδιωτικού (αλλά και του δημόσιου) τομέα στο χώρο της «αποκατάστασης» – και εδώ, δυστυχώς, περιορίζεται η όλη ‘καινοτομία’ για την οποία επαίρεται και με την οποία προικοδοτεί το μέλλον ο ιδιωτικός ‘μη κερδοσκοπικός’ τομέας ως όλον : περιφερική, επιπολής και κατ΄ εφαπτομένην σχέση με την πραγματικότητα των αναγκών, επιλογή, απόρριψη, θεραπευτική και κοινωνική εγκατάλειψη, περιοριστικά μέτρα, κάμερες, δέσιμο και απομόνωση – μεπαροχή εξωραϊσμένων χώρων για όσους έχουν να πληρώσουν.

Το εγχείρημα των ιδιωτικών ‘μη κερδοσκοπικών’ εταιρειών δεν ήταν κατ΄ ουδένα τρόπο ‘η ψυχιατρική μεταρρύθμιση’ που, τώρα, ‘απαξιώνεται από το κράτος’, αλλά η ενσάρκωση της αποτυχίας της μεταρρύθμισης, το πιο υψηλό σημείο ενός συνολικά αποτυχημένου εγχειρήματος. Δεν παρήγαγε παρά ανασφάλεια και κακή ποιότητα για τους ενοίκους των περισσότερων δομών και επισφαλείς και κακοπληρωμένες σχέσεις εργασίας για τους λειτουργούς.

Η κύρια ευθύνη είναι, φυσικά, στο κράτος και τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τη λεγόμενη μεταρρύθμιση επί 25 χρόνια. Δεν είναι, όμως, άμοιρη ευθυνών και η ‘συμμαχία των προθύμων’ αυτής της πολιτικής.

Η λύση δεν είναι στην απεγνωσμένη επιβίωση του αποτυχημένου εγχειρήματος, αλλά στην άμεση δημοσιοποίηση όλων των στεγαστικών δομών του ιδιωτικού ‘μη κερδοσκοπικού’ τομέα, με την αυτονόητη διασφάλιση επαρκούς, καλά αμειβόμενου και σωστά εκπαιδευμένου προσωπικού, που θα λειτουργεί σε λογικές πραγματικής αποιδρυματοποίησης και ελευθερίας – το ίδιο όπως απαιτείται και για τις υπάρχουσες υπηρεσίες του δημόσιου τομέα.

Δημοσιοποίηση, εν προκειμένω, δεν σημαίνει την αναπαραγωγή της οφθαλμοφανούς και από κάθε άποψη χρεοκοπίας του δημόσιου τομέα (συχνά θεραπαινίδας του ιδιωτικού), αλλά τη διασφάλιση στοιχειωδών δικαιωμάτων, όπως είναι η (κατασυκοφαντημένη από το νεοφιλελεύθερο συρφετό) μονιμότητα της θέσης εργασίας και η κανονική καταβολή του μισθού των εργαζομένων – κάτι που και στον ίδιο το δημόσιο τομέα έχει αρχίσει να αμφισβητείται.

Δημοσιοποίηση, δηλαδή, ως μια στιγμή ενός κοινού αγώνα στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων, ποιότητα ζωής και θεραπευτικής σχέσης ασθενών και λειτουργών, για τον έλεγχο διαδικασιών, λειτουργιών και χώρων από τους ίδιους τους λειτουργούς και τους ‘λήπτες’ των υπηρεσιών, για την οικοδόμηση ενός κινήματος με όλη την κοινωνία, με λογικές χειραφέτησης και όχι εγκλεισμού/αποκλεισμού, εμπορευματοποίησης και κοινωνικού ελέγχου.

25 Νοεμβρίου 2008


Πανελλήνια Επιτροπή (πρώην)Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής


Αθήνα, 25 Νοεμβρίου 2008


Αποτελεί πρόκληση για καθένα από μας η προσπάθεια εκμετάλλευσής μας για ακόμα μια φορά από τις διάφορες κερδοσκοπικές εταιρίες που ανέλαβαν την κατ’ αποκοπή επιτάχυνση της διαδικασίας απορρόφησης κονδυλίων με τη δημιουργία  οικοτροφείων-ιδρυμάτων στην κοινότητα διατηρώντας και αναπαράγοντας την ιδρυματική λογική και όχι για να προάγουν την χειραφέτησή μας και την απεμπλοκή μας από την ψυχιατρική βαρβαρότητα.

Η διένεξή και αντιπαράθεσή τους με το ΥΥΚΑ σχετίζεται περισσότερο με την αναξιοπιστία των συμβαλλόμενων στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας και όχι με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση την οποία αυθαίρετα επιτείνονται ότι  υπηρετούν «εδώ και 25 χρόνια».

Το ότι σε αυτήν τη διένεξή προσπαθούν να εγκλωβίσουν και εμάς αναπαράγοντας το κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα, τα στερεότυπα και προκαταλήψεις και επαναφέροντας  το κλασικό και ανήθικο επιχείρημα περί επικινδυνότητας  μας «για την οικογένεια και την κοινωνία», όπως ανερυθρίαστα αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, τεκμηριώνει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον για τις επιχειρήσεις τους και όχι για μας τους ίδιους, παρασύροντας και πολλούς καλόβουλους εργαζόμενους που πίστεψαν και πιστεύουν σε μια άλλη ανθρώπινη συνάντηση και συνεργασία μαζί μας ενάντια στην ιδρυματική λογική των μικρών και μεγάλων ψυχιατρείων.


Εμείς τα μέλη της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην)Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής θεωρούμε ότι τόσο η κυβέρνηση και το ΥΥΚΑ όσο και οι ιδιώτες συμβαλλόμενοι μαζί του ποτέ δεν είδαν τη μεταρρύθμιση σαν διαδικασία αποκατάστασης των δικαιωμάτων μας αλλά σαν μια διαδικασία απορρόφησης κονδυλίων μέσα από μια δημοσιονομική λογική που τη συνταγματική υποχρέωση για καθολική, δημόσια και δωρεάν φροντίδα υγείας την αντικαθιστά η στυγνή εμπορευματοποίηση. Ας πάψουν λοιπόν να μας χρησιμοποιούν για ιδία οφέλη και δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τους αγώνες μας για μια κοινωνία χωρίς ψυχιατρεία, για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας, σε μια κοινωνία αλληλέγγυα και χωρίς προκαταλήψεις.

Γι’ αυτό:


– Διεκδικούμε τα δικαιώματά μας σαν άνθρωποι και σαν πολίτες.

– Ζητούμε να εφαρμόζεται η ευρωπαϊκή και η ελληνική νομοθεσία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

– Ζητούμε να ποινικοποιηθούν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων μας με σαφείς διατάξεις του νόμου και όχι με γενικότητες. Να ισχύσουν οι διατάξεις του ποινικού κώδικα εναντίον κάθε παραβάτη των δικαιωμάτων μας, όπως ισχύει για κάθε πολίτη.

– Απαιτούμε την απόλυτη ενημέρωσή μας για τις παρενέργειες των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων. Επίσης, να έχουμε τη δυνατότητα της επιλογής εναλλακτικών μορφών θεραπείας ακόμα και χωρίς ψυχοφάρμακα. Δηλώνουμε ότι για οποιαδήποτε δραστηριότητά μας δεν θα δεχθούμε την οποιασδήποτε μορφής χορηγία ψυχοφαρμακευτικών εταιρειών.

– Η εκπροσώπηση και η παρουσία μας σε όσες κατά νόμον και κατά διατάξεων των νόμων θέσεις, να είναι θέσεις ουσίας. Αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα να παρεμβαίνουμε και να ακυρώνουμε τις τυχόν δυσμενείς και μεροληπτικές εναντίον μας θέσεις και αποφάσεις και όχι να έχουμε έναν διακοσμητικό ρόλο όπως έχουμε σήμερα.

– Συνέχιση των εναλλακτικών προς την παραδοσιακή ψυχιατρική προσέγγιση μορφών υποστήριξης από εθνικούς πόρους.

– Απαιτούμε την ουσιαστική και καθολική επαγγελματική μας αποκατάσταση και ζητούμε οι Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ) να μετατραπούν σε πραγματικούς φορείς επαγγελματικής αποκατάστασης με πλειοψηφική τη συμμετοχή μας στο Διοικητικό Συμβούλιο και με αναγνώριση όλων των πολιτικών και δικαιοπρακτικών μας δικαιωμάτων.


– Να κοινοποιηθεί άμεσα από τους αρμόδιους:

▫ Ποιο είναι το προσδόκιμο επιβίωσης των καταναλωτών συνταγογραφούμενων ψυχοφαρμάκων.

▫ Ποια η αναλογία θανάτων μεταξύ των ψυχασθενών και ίσου δείγματος του γενικού πληθυσμού.

▫ Πόσες εκατοντάδες ψυχικά πάσχοντες πεθαίνουν κάθε χρόνο από τις παρενέργειες των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων.

▫ Γιατί δεν ενδιαφέρεται το κράτος γι αυτούς τους θανάτους.

– Καταγγέλλουμε την ψυχιατρική βία και καταστολή, τις μηχανικές και χημικές καθηλώσεις, τις προθέσεις για «ήσυχα δωμάτια θεραπευτικής απομόνωσης», την ανεξέλεγκτη χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Καταγγέλλουμε επίσης και ζητούμε την ακύρωση των εισαγγελικών παραγγελιών για αναγκαστικό εγκλεισμό.

– Ζητούμε η ενδεχόμενη νοσηλεία μας να γίνεται με τρόπο που να σέβεται την προσωπικότητά μας.

– Αντιδρούμε στο δημόσιο εξευτελισμό μας με τη μεταφορά μας στα ψυχιατρεία σαν κακοποιούς και όχι σαν όλους τους πολίτες που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες υγείας.

– Καλούμε τους εργαζόμενους στο χώρο της ψυχικής υγείας να αποδεχτούνε και να εναρμονιστούνε στην καθημερινότητά τους με τις παραπάνω προτάσεις και να υπερασπιστούνε μαζί με εμάς τα δικαιώματά μας.




Blogged with the Flock Browser

Επαγγελματικές Διαμάχες για την Διαμόρφωση της νέας έκδοσης του DSM: Διαφάνεια ή μια κλειστή επιτροπή ειδικών;

Στο ακόλουθο άρθρο γνώμης, που προέρχεται από τους L.A. Times, και αλιεύτηκε από τη λίστα του RadPsyNet, περιγράφεται η επιστημονική διαμάχη για το αν η ομάδα που ανέλαβε να συντάξει τη νέα αναθεώρηση του DSM,θα πρέπει να ακολουθήσει μια ανοιχτή γραμμή διαφάνειας ως προς τη διαδικασία σύνταξης, ή τα πρακτικά, οι συνεδριάσεις και ο διάλογος να γίνουν κρυφά από το κοινό και τις ομάδες ενδιαφερόμενων (σχετικών συμφερόντων).

Πέρα από αυτό το στοιχείο, που δείχνει πως έχουν αλλάξει οι καιροί (φαντάζομαι ότι παλιότερα θα ήταν αυτονόητο ότι μια επιτροπή ειδικών θα αλληλογραφούσε για κάποιο διάστημα και μετά θα κατάληγαν εν κρυπτώ στην έκδοση του DSM), ενδιαφέρον έχει στο άρθρο ποιές είναι οι νέες συμπεριφορές & διαταραχές που συζητούνται να ενταχθούν στο νέo εγχειρίδιο. ¨Οπως αναφέρεται, αμφισβητήσιμες συμπεριφορές όπως «Διαταραχή Απάθειας», «Σύνδρομο Γονεϊκής Αποξένωσης», «Προεμμηνοροιϊκη Δυσφορική Διαταραχή (!)»,»Καταναγκαστική Καταναλωτική Διαταραχή», «Εξάρτηση από το Ίντερνετ», «Διαταραχή Σχέσεων». Πλάκα έχουν και παλιότερες διαταραχές, που όπως αναφέρει στο τσακ δεν μπήκαν στην έκδοση του 1970:»Διαταραχή Χρόνιων Παραπόνων» (ή γκρίνια), «Διαταραχή Χρόνιας, Αδιαφόροποίητης Δυστυχίας»   

Wrangling over psychiatry’s bible

By Christopher Lane
November 16, 2008

Over the summer, a wrangle between eminent psychiatrists that had been brewing for months erupted in print. Startled readers of Psychiatric News saw the spectacle unfold in the journal’s normally less-dramatic pages. The bone of contention: whether the next revision of America’s psychiatric bible, the «Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders,» should be done openly and transparently so mental health professionals and the public could follow along, or whether the debates should be held in secret.

One of the psychiatrists (former editor Robert Spitzer) wanted transparency; several others, including the president of the American Psychiatric Assn. and the man charged with overseeing the revisions (Darrel Regier), held out for secrecy. Hanging in the balance is whether, four years from now, a set of questionable behaviors with names such as «Apathy Disorder,» «Parental Alienation Syndrome,» «Premenstrual Dysphoric Disorder,» «Compulsive Buying Disorder,» «Internet Addiction» and «Relational Disorder» will be considered full-fledged psychiatric illnesses.

This may sound like an arcane, insignificant spat about nomenclature. But the manual is in fact terribly important, and the debates taking place have far-reaching consequences. Published by the American Psychiatric Assn. (and better known as the DSM), the manual is meant to cover every mental health disorder that affects children and adults.

Not only do mental health professionals use it routinely when treating patients, but the DSM is also a bible of sorts for insurance companies deciding what disorders to cover, as well as for clinicians, courts, prisons, pharmaceutical companies and agencies that regulate drugs. Because large numbers of countries, including the United States, treat the DSM as gospel, it’s no exaggeration to say that minor changes and additions have powerful ripple effects on mental health diagnoses around the world.

Behind the dispute about transparency is the question of whether the vague, open-ended terms being discussed even come close to describing real psychiatric disorders. To large numbers of experts, apathy, compulsive shopping and parental alienation are symptoms of psychological conflict rather than full-scale mental illnesses in their own right. Also, because so many participants in the process of defining new disorders have ties to pharmaceutical companies, some critics argue that the addition of new disorders to the manual is little more than a pretext for prescribing profitable drugs.

The more you know about how psychiatrists defined dozens of disorders in the recent past, the more you can appreciate Spitzer’s concern that the process should not be done in private. Although a new disorder is supposed to meet a host of criteria before being accepted into the manual, one consultant to the manual’s third edition — they’re now working on the fifth — explained to the New Yorker magazine that editorial meetings over the changes were often chaotic. «There was very little systematic research,» he said, «and much of the research that existed was really a hodgepodge — scattered, inconsistent and ambiguous. I think the majority of us recognized that the amount of good, solid science upon which we were making our decisions was pretty modest.»

Things are different today, the new consultants insist, because hard science now drives their debates. Maybe so, but still, I shudder to think what the criteria for «Relational Disorder» and «Parental Alienation Syndrome» will be. And I’m not the only one worrying. Spitzer is bothered by the prospect of «science by committee.» Others, like forensics expert Karen Franklin, writing in American Chronicle, warn that advocacy groups are pressing for the inclusion of dubious terms that simply don’t belong in a manual of mental illnesses.

The row between Spitzer and Regier apparently dates to Regier’s refusal to share the minutes of his task-force meetings with Spitzer, citing concerns about confidentiality that could jeopardize the integrity of the discussions. Regier insists, in personal correspondence that has since been made public, that the process is designed to ensure «input» from all interested parties. But Regier won’t share any information except a handful of «periodic reports to the membership and media.» Bypassed, conveniently, are the details of the debates themselves.

Spitzer counters that «the real purpose … is to avoid possible criticism of the … process.» He has called the attempt to revise the DSM in secret «a big mistake» and a likely «public relations disaster.»

I fear that I may have unintentionally contributed to Regier’s excessively secretive behavior. Back in the 1970s, during the creation of the third edition of the manual, I published much of the correspondence that had circulated between committee members. Some of the exchanges were frankly hair-raising. They included proposals for the approval of such dubious conditions as «Chronic Complaint Disorder» and «Chronic Undifferentiated Unhappiness Disorder.» When asked to define how he was using the term «masochism,» one leading psychiatrist replied: «Oh, you know what I mean, a whiny individual … the Jewish-mother type.» And so it went for dozens of other terms that later became bona-fide illnesses.

Regier obviously wants to prevent any such embarrassment for his task force; he apparently fears the public will not find his committee’s work entirely convincing.

I’m not interested in embarrassing anyone. My concern is the lack of proper oversight. If the proposed new disorders don’t receive a full professional airing, including a vigorous debate about their validity, they will be incorporated wholesale into the fifth edition in 2012. Joining the ranks of the mentally ill will be the apathetic, shopaholics, the virtually obsessed and alienated parents. It’s hard to imagine that anyone will be left who is not eligible for a diagnosis.

Christopher Lane, a professor of English at Northwestern University, is the author of «Shyness: How Normal Behavior Became a Sickness.»

Blogged with the Flock Browser

Όχι στο Ονομά Μας: η πρωτοβουλία δημοσιοποίησης του αγώνα των κρατουμένων από τους «bloggers»

Όποιοι λίγοι και λίγες παρακολουθούν αυτό το μπλόγκ, θα γνωρίζουν ότι διστάζει να συμμετέχει στις ηλεκτρονικές εκστρατείες online ακτιβισμού της ελληνικής «μπλογκόσφαιρας» – για πολλούς και διάφορους λόγους.

Πολλές φορές δε αποφεύγουμε καν να αναφερθούμε, θεωρώντας ότι τα άτομα που διαβάζουν είναι ήδη ενημερωμένα περί του «αγωνιστικού ημερολογίου», και αντίθετα σκοπός αυτού το μπλόγκ είναι να υπογραμμίσει και να παρουσιάσει τις λιγότερο διαδεδομένες εξελίξεις στους τομείς των ενδιαφερόντων του, όχι μόνο σε ελληνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Γι’ αυτό και η ως τώρα συγγραφική σιωπή περί του αγώνα των κρατουμένων.

Αυτή της στιγμή έγινε η επιλογή συμμετοχής στην ηλεκτρονική διαμαρτυρία που ακολουθεί, καθώς συνδυάζεται και από μια ενημέρωση για την πορεία που διοργανώνεται την Τρίτη 18 Νοέμβρη στις 18:00, με αφετηρία την Πλατεία Ελευθερίας και κατάληξη τις φυλακές Κορυδαλλού, από την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων (

Ο αγώνας των κρατουμένων, πέρα από προφανώς δίκαιος, μας δίνει τροφή για σκέψη και πράξη για την οργάνωση των κοινωνικών κινημάτων, για τους τρόπους διεκδίκησης και δημοσιοποίησης ενός σύγχρονου κινήματος, για την επιθυμία του αγωνίζεσθαι και τη «γυμνή ζωή» που μπαίνει στην πάλη.

Επειδή για πρακτικούς λόγους το blog δεν θα ανανεωθεί την επόμενη εβδομάδα, κάνουμε την ανάρτηση της διαμαρτυρίας από τώρα.

Και  μιας που μάλλον είστε και στο fb, μπορείτε να γραφτείτε και στο group που έχει δημιουργηθεί εκεί για την συγκέντρωση υπογραφών, με τις οποίες συνδηλώσεις έχει αυτό για την κοινωνική σας ταυτότητα και τις ομαδικές εντάξεις σας ;-Ρ.

Και μάλιστα, αν γραφτείτε εκεί, μπορείτε να μπείτε και στο blog network του blog, για να δούμε τι ψάρια πιάνουμε ως κοινότητα.   


Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω (υπό διαμόρφωση) κείμενο.

Όχι στο Όνομά μας

Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

– Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Blogged with the Flock Browser

Ο Terry Eagleton στην Αθήνα μέσα σε αυτόν τον μήνα…

Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, σας παρουσιάζουμε με μεγάλη χαρά τον διακεκριμένο καθηγητή Terry Eagleton στη διάλεξη με θέμα «Ο θάνατος της κριτικής».

Ο Terry Eagleton θα δώσει μια δεύτερη ομιλία με θέμα «Το νόημα της ζωής», προσκεκλημένος από το Διδακτορικό Πρόγραμμα στις Οικονομικές Επιστήμες του Πανεπιστημίου Αθηνών (UADPhilEcon), το Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα και τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Ε.). Η διάλεξη πραγματοποιείται στο πλαίσιο της 5ης Ετήσιας Δημόσιας Διάλεξης περί «Οικονομικών και Φιλοσοφίας» στη Μνήμη του Κοσμά Ψυχοπαίδη.

Ο Terry Eagleton είναι ένας διεθνώς καταξιωμένος πανεπιστημιακός καθηγητής Λογοτεχνίας και Θεωρητικός Πολιτισμικών σπουδών που διδάσκει στο τμήμα Αγγλικής Λογοτεχνίας και Δημιουργικής Συγγραφής στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ ως Καθηγητής Φιλολογίας, και στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ιρλανδίας, Galway, ως καθηγητής Πολιτισμικής θεωρίας.

Ασχολείται, κυρίως, με τη λογοτεχνική και πολιτιστική θεωρία, την αγγλική λογοτεχνία και τον πολιτισμό της Ιρλανδίας, για τον οποίο έχει πρόσφατα ολοκληρώσει μια τριλογία έργων.

Βιβλιογραφία: Literary Theory: An Introduction (1983) και After Theory (2003). Έχει επίσης γράψει το μυθιστόρημα Saints and Scholars (1987) και The Gatekeeper: A Memoir (2001). Τα πιο πρόσφατα βιβλία του είναι How to Read a Poem (2006), The Meaning of Life (2007), και Trouble with Strangers: A Study of Ethics (2008).

Θα υπάρχει ταυτόχρονη μετάφραση.

Είσοδος Ελεύθερη

Πότε: Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2008, 8 μ.μ.
Πού: Αμφιθέατρο Λεωνίδας Ζερβός, Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, Βασιλέως Κωνσταντίνου 48, 116 35 Αθήνα


Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών
Ουρανία Πολυκανδριώτη
Τηλέφωνο 210 727 3586
British Council
Kαίτη Γιακουμάκη
Τηλέφωνο 210 369 2342
(Δευτέρα-Παρασκευή: 0900–1500)

Σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και το τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Πότε: Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου 2008, 7 μ.μ.
Πού: Αμφιθέατρο Δρακόπουλος, Πανεπιστήμιο Αθηνών (Κεντρικό Κτήριο Πανεπιστημίου), Πανεπιστημίου 30, Αθήνα


Σε συνεργασία με το Διδακτορικό Πρόγραμμα στις Οικονομικές Επιστήμες του Πανεπιστημίου Αθηνών (UADPhilEcon), το Ίδρυμα Σάκη Καράγιωργα και τη Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Ε.).

Blogged with the Flock Browser

Αρκετά κοινές οι παρανοϊκές εμπειρίες….

Don’t Freak Out: Paranoia Quite Common

έτσι προτείνει άρθρο του Associated Press, που διακινήθηκε στη λίστα του RadPsyNet, καθώς υπάρχει ένα ευρύ φάσμα παρανοϊκών εμπειριών και σκέψεων, οι οποίες μπορεί να είναι και ευχάριστες. Έτσι δικαιώνεται το Hearing Voices Network, το οποίο υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι πρέπει να ακούν και να δίνουν βάση στις φωνές που ακούνε.

By The Associated Press

posted: 12 November 2008 08:09 pm ET

LONDON (AP) _ If you think they’re out to get you, you’re not alone. Paranoia, once assumed to afflict only schizophrenics, may be a lot more common than previously thought.According to British psychologist Daniel Freeman, nearly one in four Londoners regularly have paranoid thoughts. Freeman is a paranoia expert at the Institute of Psychiatry at King’s College and the author of a book on the subject.

Experts say there is a wide spectrum of paranoia, from the dangerous delusions that drive schizophrenics to violence, to the irrational fears many people have daily.

«We are now starting to discover that madness is human and that we need to look at normal people to understand it,» said Dr. Jim van Os, a professor of psychiatry at Maastricht University in the Netherlands. Van Os was not connected to Freeman’s studies.

Paranoia is defined as the exaggerated or unfounded fear that others are trying to hurt you. That includes thoughts that other people are trying to upset or annoy you, for example, by staring, laughing, or making unfriendly gestures.

Surveys of several thousands of people in Britain, the United States and elsewhere have found that rates of paranoia are slowly rising, although researchers’ estimates of how many of us have paranoid thoughts varies widely, from 5 percent to 50 percent.

A British survey of more than 8,500 adults found that 21 percent of people thought there had been times when others were acting against them. Another survey of about 1,000 adults in New York found that nearly 11 percent thought other people were following or spying

Dennis Combs, an assistant professor of psychology at the University of Texas at Tyler, has been studying paranoia for about a decade. When he first started conducting paranoia studies, mostly in college students, he found that about 5 percent of them had paranoid thoughts

on them.
Ιn recent years, that has tripled to about 15 percent, he said.

In a small experiment in London, Freeman concluded that a quarter of people riding the subway in the capital probably have regular thoughts that qualify as paranoia. In the study, 200 randomly selected people (those with a history of mental problems were excluded) took a virtual reality train ride. They recorded their reactions to computerized passengers programmed to be neutral.

More than 40 percent of study participants had at least some paranoid thoughts. Some felt intimidated by the computer passengers, claiming they were aggressive, had made obscene gestures, or tried to start a fight.

Freeman said that in big cities, many ambiguous events can lead to paranoid thoughts. Because we constantly make snap judgments based on limited information, like which street to take or whether or not strangers are dangerous, the decision-making process is prone to error.

Van Os said Freeman’s virtual reality experiment was solid and confirmed previous research. Experts say not everyone with paranoid thoughts needs professional help. It all depends on how disturbing the thoughts are and if they disrupt your life.

«People walk around with odd thoughts all the time,» said David Penn, a professor of psychology at the University of North Carolina. «The question is if that translates into real behavior.»

Van Os recalled a delusional patient who was convinced that the French singer Charles Aznavour was in love with her, and had been whispering to her before she went to sleep every night for more than two decades.

«You could call it a psychotic experience, but she was very happy about it,» van Os said. «There isn’t always a need for care when there’s an instance of psychosis.»

He hoped that being able to identify milder delusional symptoms in people could help doctors intervene earlier to prevent more serious cases.

The post-Sept. 11 atmosphere and the war on terror also have increased levels of paranoia in the West, some experts said.

«We are bombarded with information about our alert status and we’re told to report suspicious-looking characters,» Penn said. «That primes people to be more paranoid.»

Traumatic events can make people more vulnerable to having paranoid thoughts. Since the attacks, Penn said Americans have been conditioned to be more vigilant of anything out of the ordinary.

While heightened awareness may be good thing, Penn said it can also lead to false accusations and an atmosphere where strangers are negatively viewed.

That can result in more social isolation, hostility, and possibly even crime. And it can take a toll on physical health. More paranoia means more stress, a known risk factor for heart disease and strokes.

Still, some experts said that a little bit of paranoia could be helpful.

«In a world full of threat, it may be kind of beneficial for people to be on guard. It’s good to be looking around and see who’s following you and what’s happening,» Combs said. «Not everybody is trying to get you, but some people may be.»

Blogged with the Flock Browser

Ψυχανάλυση της οικονομικής κρίσης: Συνέντευξη με τον Jacques-Alain Miller

Παρατίθεται η μετάφραση από τον Μωυσή Μπουντουρίδη και το μπλόγκ του «Κοινωνικά Κινήματα & Κοινωνικά Δίκτυα» μιας πρόσφατης συνέντευξης του διαπρεπούς Γάλλου ψυχαναλυτή Jacques-Alain Miller για την τρέχουσα οικονομική κρίση του καπιταλισμού, που είχε αναρτηθεί (στα αγγλικά) στο γνωστό site Ο Jacques-Alain Miller ήταν μαθητής, συνεργάτης και μελετητής του Jacques Lacan, με την κορή μάλιστα του οποίου είναι παντρεμένος. Έχει ένα πολύ εκτεταμένο συγγραφικό, θεωρητικό και κλινικό έργο πάνω στην ψυχανάλυση της σχολής του Lacan.

Ψυχανάλυση της οικονομικής κρίσης

Ερώτηση: Όπως θα μας υπενθύμιζε η ετυμολογία, υπάρχουν διάφορες συγγένειες μεταξύ της λέξης ‘κρίση’ και της λέξης ‘κρίσιμος.’ Η κρίση παραπέμπει στη γνώμη ή την απόφαση, αλλά αποτελεί περισσότερο από κάθε τι άλλο ένα σημείο διακλάδωσης, όπως μια ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο ή στη θεραπεία. Για τον ψυχαναλυτή, ποια είναι η έννοια της λέξης κρίση;

Jacques-Alain Miller: Ο ψυχαναλυτής είναι “φιλικός με την κρίση.” Η εισαγωγή στην ψυχανάλυση πάντοτε αποτελεί για το υποκείμενο μια κρίσιμη στιγμή, που ανταποκρίνεται σε μια κρίση ή ξεσκεπάζει μια κρίση. Μόνο, αφού αρχίσει, η ψυχανάλυση γίνεται μια σκληρή εργασία. Κρίση κλάματος; Περιμένετε μέχρι να περάσει. Κρίση αγωνίας, επίθεση πανικού; Ηρεμείτε. Κρίση τρέλας; Αποφεύγετε να την αρχίσετε.. Επιπλέον, κάθε συνεδρία είναι σαν μια μικρή κρίση, που περνά από παροξυσμό μέχρι να ξεκαθαρίσει. Κοντολογίς, υπάρχει κρίση με την ψυχαναλυτική έννοια, όταν η ομιλία, ο λόγος, οι λέξεις, τα σχήματα, οι τύποι, η ρουτίνα, όλοι οι συμβολικοί μηχανισμοί, αποδεικνύονται ξαφνικά ότι είναι αδύνατο να ελέγξουν το πραγματικό, που διαμορφώνεται όπως νά ’ναι. Η κρίση είναι το πραγματικό αχαλιναγώγητο, το αδύνατο να ελεγχθεί. Το ισοδύναμο, στον πολιτισμό, εκείνων των θυελλών, με τις οποίες η φύση περιοδικά υπενθυμίζει στην ανθρωπότητα την επισφάλειά της, την τρωτότητά της.

Ε.: Πώς ερμηνεύετε τον φόβο να χάσουμε χρήματα, τα χρήματά μας; Η συγκέντρωση χρημάτων είναι το ίδιο πράγμα για έναν μικρό αποταμιευτή, όπως για έναν δισεκατομμυριούχο;

JAM: Συμβαίνει τις τελευταίες βδομάδες να κουράρω έναν ασθενή, δισεκατομμυριούχο και μανιακό, ο οποίος συχνά μου ανακοίνωνε γελώντας ότι μόλις εκείνο το πρωί είχε κερδίσει ή χάσει ένα εκατομμύριο δολάρια σπεκουλάροντας με το συνάλλαγμα. Το κόστος της συνεδρίας ήταν γι’ αυτόν κάτι σαν ένα φιλοδώρημα, κάτι ανύπαρκτο. Κατέληξε να χρεοκοπήσει. Υπάρχουν όμως κι άλλοι τύποι δισεκατομμυριούχων, πιο συντηρητικοί, ακόμη και μίζεροι, και πιο ενημερωμένοι. Αλλά αν είσθε πραγματικά πλούσιοι, τότε μάλλον δεν μπορείτε να κάνετε ψυχανάλυση, γιατί δεν μπορείτε να πληρώσετε, δεν μπορείτε να δώσετε κάτι το σημαντικό για σας: η ψυχανάλυση γλιστρά από τα δάκτυλά σας όπως το νερό πάνω στα φτερά της πάπιας. Ο “μικρός αποταμιευτής”; Αν αποταμιεύεις ή μαζεύεις, σημαίνει ότι θυσιάζεις την επιθυμία, ή τουλάχιστον την αναβάλλεις. Το κουτί του Harpagon (του ήρωα του Μολιέρου) είναι το κουτί της απόλαυσης, αλλά της ψυχρής απόλαυσης. Το χρήμα είναι ένας σηματοδότης χωρίς σηματοδότηση, που σκοτώνει όλες τις σηματοδοτήσεις. Όταν αφιερώνεται κανείς στο χρήμα, η αλήθεια χάνει το νόημα, το μόνο που τότε έχει κανείς μπροστά του είναι μια παγίδα.

Ε.: Το δέλεαρ του κέρδους, η επιθυμία να στοιβάζεις μεγάλα χρηματικά ποσά, κάνουν κάτι το εξωπραγματικό. Μια τέτοια ώθηση προς τον πλούτο σχετίζεται με την ενόρμηση του θανάτου;

JAM: Ναι, η ώθηση της αποταμίευσης διαλογίζεται ανοιχτά το θάνατο, τον τρόμο της αρρώστιας, την επιθυμία της διαιώνισης μέσω των απογόνων. Υπάρχει όμως ακόμη κι η ώθηση του δανεισμού, αν μπορώ να το πω έτσι, με την κατανάλωση σαν την ύστατη συνέπειά της, η ασταμάτητη σπατάλη. Και μετά υπάρχει κι η ώθηση του χρήματος χάρη του χρήματος, η καθαρή ευχαρίστηση της αποθησαύρισης. Θάνατος, απόλαυση κι επανάληψη, αυτές είναι οι τρεις πλευρές μιας πυραμίδας, της οποίας η βάση δίνεται από την ασυνείδητη φύση του χρήματος: κι εδώ έχουμε να κάνουμε με το πρωκτικό αντικείμενο. Τι βλέπουμε αυτή τη στιγμή της αλήθειας για την οικονομική κρίση, στην οποίαν είμαστε; Ότι τίποτε δεν αξίζει, ότι το χρήμα είναι σαν τα σκατά! Εδώ βρίσκεται το πραγματικό, που αναστατώνει όλα τα λόγια. Κάποιοι το λένε, ευγενικά, “τα τοξικά κεφάλαια”.. Ο πάπας Βενέδικτος ο 6ος, πάντοτε οξύνους, έσπευσε αμέσως να επωφεληθεί από την οικονομική κρίση: “αποδεικνύει,” έλεγε, “ότι τα πάντα είναι μάταια κι ότι μόνο ο λόγος του Θεού ισχύει!”

Ε.: Η κρίση αυτή εμπεριέχει μια έντονη ψυχολογική διάσταση. Τι εξηγεί τις κινήσεις πανικού κι ιδιαίτερα τα τινάγματα στα χρηματιστήρια; Τι τα ξεκινά και πώς μπορούν να ηρεμήσουν;

JAM: Το σημείο του χρήματος έχει να κάνει με τη φαινομενικότητα, που εξαρτάται από τις κοινωνικές συμβάσεις. Το οικονομικό σύμπαν είναι μια αρχιτεκτονική φτιαγμένη από αποκυήματα της φαντασίας και το θεμέλιό της είναι αυτό που ο Lacan ονόμαζε “υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει,” ότι γνωρίζει το γιατί και το πώς. Ποιος παίζει αυτόν τον ρόλο; Το κοντσέρτο των αρχών, από όπου μερικές φορές βγαίνει κάποια φωνή, όπως, για παράδειγμα, του Alan Greenspan, στον καιρό του. Οι παίκτες της οικονομίας βασίζουν τη συμπεριφορά της σ’ αυτό. Η πλασματική και υπέρ-αναστοχαστική δομή κρατιέται από την “πίστη” στις αρχές, δηλαδή, μέσω της μεταβίβασης προς το υποκείμενο που υποτίθεται ότι γνωρίζει. Όταν το υποκείμενο αυτό παραπαίει, υπάρχει κρίση, διάλυση των θεμέλιων, που φυσικά εμπεριέχει και φαινόμενα πανικού. Όμως, το οικονομικό υποκείμενο, που υποτίθεται ότι γνωρίζει, ήδη ήταν εντελώς καταρρακωμένο, εξ αιτίας της απελευθέρωσης της αγοράς. Κι αυτό συνέβη, γιατί ο οικονομικός κόσμος πίστευε, ξεμυαλισμένος μέσα στην παράκρουσή του, ότι θα μπορούσε να τακτοποιήσει τα πράγματα χωρίς τη συνδρομή αυτών που υποτίθεται ότι γνώριζαν. Πρώτο, οι κτηματομεσιτικές αξίες αχρηστεύτηκαν. Δεύτερο, βαθμιαία όλα έγιναν σκατά. Τρίτο, υπάρχει μια γιγαντιαία αρνητική μεταβίβαση προς τις αρχές. Το ηλεκτροσόκ του σχέδιου Paulson/Bernanke εξαγριώνει τον κόσμο: η κρίση γίνεται κρίση εμπιστοσύνης και θα διαρκέσει μέχρις ότου ανοικοδομηθεί το υποκείμενο που υποτίθεται ότι θα γνωρίζει. Αυτό θα γίνει μακροπρόθεσμα με τη μορφή ενός νέου σύνολου συμφωνιών τύπου Bretton Woods, ενός συμβούλιου, στο οποίο θα ανατεθεί να μιλήσει την αλήθεια για την αλήθεια.

Blogged with the Flock Browser