Η δημιουργία, η Χαρά (έναντι της μελαγχολίας) και η Αντίσταση… σκέψεις με αφορμή το what street party?

Το βράδυ της 25/12/08, αντιπροσωπεία της Εκτελεστικής Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του blog συμμετείχε στους εορτασμούς του What Street Party?, που διοργάνωσαν διάφορες ομάδες στο κέντρο της αθήνας (για περισσότερα, δείτε: 1, 2, 3).
Αν και εορτασμοί είναι ελλιπής περιγραφή για αυτή τη χριστουγεννιάτικη παρέλαση, θα επιχειρήσουμε μερικές συνοπτικές αναλυτικές σκέψεις, μιας που είναι Σ/Κ, και η ερμηνευτική, ημι-καφενειακή θεωρία της πολιτικής είναι αγαπημένη ενασχόληση.

Ένα ζήτημα που απασχολεί το blog είναι η μελαγχολία της αριστεράς, είτε με την πρόσφατα αναρτημένη ανάλυση της Wendy Brown, είτε στα κείμενα της Colectivo Situaciones από την Αργεντινή, για τον αγωνιστή-ερευνητή, που τέθηκαν στο αφιέρωμα για την αγωνιστική έρευνα.
Η έννοια της μελαγχολίας των αριστερών προβάλλεται, από τον Walter Benjamin και μετά, από ψυχαναλυτικά επηρεασμένους (αριστερούς) στοχαστές ως ένα εμπόδιο στην όξυνση και εξάπλωση των αγώνων, μια δυσκολία που δημιουργούν στον ίδιο τον αγώνα οι αριστεροί «αγωνιστές» & «αγωνίστριες», λόγω της πεισματικής εμμονής/ταύτισής τους με την «αλήθεια» των παραδεδεγμένων, «δογμάτων» και αναλύσεων των θεωρητικών «καθοδηγητών» τους.

Και στην κοινωνική εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008, όπως και στις πυρκαγιές του καλοκαιριού του 2007, φάνηκε ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της αριστεράς στην ελλάδα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει αυτή τη μελαγχολία και να αδράξει τη στιγμή για να εντείνει τους αγώνες, για την αμφισβήτηση του παρόντος, όπως έκαναν αντιθέτως αυτο-οργανωμένα με τα νέα social media οι μαθητές/τριες.  
Μερικά παραδείγματα κριτικής σε αυτό που ερμηνεύουμε ως μελαγχολία μέσα από τους αγώνες του Δεκεμβρίου μπορούμε να δούμε στο blog «τι είδε η Αλίκη μέσα από τον καθρέφτη» για την κατάληψη της ΓΣΕΕ στην Αθήνα, όπως και για την κατάληψη της βιβλιοθήκης της Άνω Πόλης στη Θεσσαλονίκη από το Ο.Α. blog.

Αλλά και οι διαμαρτυρίες των μαθητών και εν γένει της νεολαίας το δεκέμβριο του 2008, πιο πολύ από οργή, αγανάκτηση και αρνητικότητα φαίνονταν να πηγάζουν*, με γενικόλογα αιτήματα την αμφισβήτηση της (τωρινής) κυβέρνησης και τον αφοπλισμό της αστυνομίας, παρά την υποδειγματική και άμεση αυτο-οργάνωσή τους, χωρίς καθοδηγητές και κόμματα. Η δημιουργικότητα του κινήματος του Δεκεμβρίου εντάθηκε στις καταλήψεις κτιρίων (πολύ χρήσιμες και συμβολικές), στην προπαγάνδα (με την χρήση γραφικών, blog και social media), και ιδίως στην εκ νέου δημιουργία σχέσεων, δεσμών και γνωριμιών ανάμεσα στα αγωνιζόμενα άτομα, που πάρα πολλά δεν είχαν κοινωνικοποιηθεί μέσα στους αγώνες, λόγω της μικρής τους ηλικίας (και στην μελαγχολία της αριστεράς; χμ….).
Από την άλλη, προσωπική γνώμη είναι ότι η χαρά**, η λάμψη της δημιουργίας στο μάτι, το γέλιο απουσίαζε τελείως το Δεκέμβριο από τη νεολαία, όπως απουσιάζει και από την ελληνική κοινωνία συνολικά. Αντιθέτως, η μελαγχολία, η θλίψη, η αγανάκτηση, το μπούχτισμα, η απαισιοδοξία, η «σιωπηρή απελπισία» είναι τα συναισθήματα που πλανιούνται στη δημόσια σφαίρα.     

Μερικοί σύγχρονοι θεωρητικοί, αντλώντας από το Μπ. Σπινόζα και τον Μ.Μ.Bakhtin, τις έννοιες των παθών της χαράς (joyfull passions) του πρώτου και της θεωρίας του γέλιου και του γκροτέσκου στο μεσαιωνικό καρναβάλι του δεύτερου, προτάσσουν τη θετική, δημιουργική και γεμάτη χαρά διάσταση της αντίστασης και του αγώνα που ανοίγεται στη δυνατότητα της στιγμής και της απόρριψης του υπάρχοντος, χωρίς το κόλλημα στα θεωρητικά σχήματα και τις δύσκαμπτες αναλύσεις των σταδίων για την επίτευξη του σοσιαλισμού.        

Για να μπούμε στο θέμα του σχολίου, το what street party? της Πέμπτης 25/12/08 είναι μια παραδειγματική στιγμή αγώνα που εμπεριέχει τη χαρά της δημιουργίας, του γέλιου, του καρναβαλιού (χορού, μουσικής, γκροτέσκου), με ανατρεπτικά αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, χωρίς ίχνος της μελαγχολίας της αριστεράς, αλλά και της αγανάκτησης της εξέγερσης του Δεκεμβρίου, παρά την χρονική του εγγύτητα.
Δημιουργήθηκε μια Προσωρινή/Παροδική Αυτόνομη Ζώνη (ΤΑΖ – Hakim Bey) στο κέντρο της αθήνας, σε μια μέρα «θρησκευτικής» αργίας της εργασίας, της κατανάλωσης, της διακίνησης εμπορευμάτων, μια μέρα οικογενειακής ξεκούρασης, ανίας και νεκρού χρόνου.

Μια υποκειμενική αφήγηση ενός ατόμου που συμμετείχε μπορείτε να διαβάσετε στο indy.gr.

Ξεκινώντας από την ιστοσελίδα/blog της διοργάνωσης, μπορούμε να δούμε τα χαρακτηριστικά της που, σύμφωνα με τους δημιουργούς της, δείχνουν το ιδεολογικό της πλαίσιο και μέσα από «εκλεκτικές συγγένειες» εντάσσονται στα κινήματα αντίστασης στον καπιταλισμό.
Οικολογία: ποδήλατο, επαναχρησιμοποίηση πραγμάτων, μη-εμπορευματικές & αυτο-οργανωμένες ανταλλαγές.
Ιδιοκτησία και Ιδιωτικότητα: Ψηφιακά δικαιώματα, δημόσια διαφάνεια, αντίσταση στις άδειες λογισμικού & τα πνευματικά δικαιώματα με ελεύθερη διάδοση των πνευματικών έργων.
Κινήματα πόλης: δικαιώματα των πεζών.
Ελεύθερη διάθεση της τέχνης.  
Αυτοοργάνωση σε «ομάδες εγγύτητας» (affinity groups).
Και όλα αυτά χωρίς αλφάδια, σφυροδρέπανα & κόκκινα αστέρια, χωρίς μεγαλοστομίες και ιδεολογικά μανιφέστα μέσα στην ιστοσελίδα…

Αλλά και στην (επι)τέλεση του what street party?, ένα (ιδεολογικό) πλαίσιο ενάντια στο εμπόρευμα και τις σχέσεις του (επι)τελούνταν. Αυτοοργάνωση, χωρίς σπόνσορες, με εθελοντική προσφορά, συμμετοχή και εργασία των dj και ομάδων που συμμετείχαν, με ιδιωτικές γεννήτριες και μηχανήματα πάνω σε μια πλατφόρμα/άρμα με ρόδες, χωρίς μπάρ «για τα έξοδα της διοργάνωσης» (bring/find your own booze!), με παρακλήσεις και μοίρασμα σακκούλας για τα σκουπίδια που κάναμε, σεβασμό στον αστικό χώρο, αλλά και αντιμπατσικά συνθήματα από τους mc’s που γίνονταν αποδεκτά από το ετερόκλητο πλήθος (1000 – 2000 περίπου;) μητροπολιτικής νεολαίας, εργαζομένων, οικογενειών, μεταναστ(ρι)ών, λούμπεν στοιχείων και μη.

Αυτό το πλήθος με το άρμα του (επαν)οικειοποιήθηκε ειρηνικά, με την κρίσιμη μάζα του, το δημόσιο χώρο του κέντρου της Αθήνας, σε μια νύχτα αργίας που θα ήταν έρημος, έδειξε ότι είναι εκεί, με τις ιδέες του, την εναλλακτική παρουσία και οργάνωσή του, επέλεξε να γιορτάσει μακριά από τον κόσμο των εμπορευματικών σχέσεων της νυχτερινής διασκέδασης.  
Αλλά κυρίως (και παρά το κρύο) έδειξε ότι το να αντιστέκεσαι, σημαίνει το να δημιουργείς: συμβάντα (Badiou), καταστάσεις, ανθρώπινες σχέσεις με γέλιο, χαρά, μεταμφιέσεις και καρναβάλι, γκροτέσκο (δείτε το banner με τον έρωτα με αντιασφυξιογόνο μάσκα), αγάπη, έρωτα, μουσική και χορό.
Γιατί όπως έγραψε η Emma Goldman: «If I can’t dance, it’s not my revolution».  

Σημειώσεις:
*αν δεχτούμε ένα χονδροειδές & απλουστευτικό ερμηνευτικό μοντέλο
αναγωγής σε ψυχικά αίτια της συμπεριφοράς και των πράξεων διαμαρτυρίας.
** εκτός από την χαρά της καταστροφής και την θυμική έξαψη των κορμιών που συγκρούονται;

Powered by ScribeFire.

O Ian Parker συζητά με τον Slavoj Zizek

Με αφορμή την σλοβένικη έκδοση του βιβλίου του πρώτου για τον δεύτερο, μια συζήτηση που έλαβε χώρα στην Σλοβενία, το 2003. Από το περιοδικό International Journal of Zizek Studies.

Μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ σε pdf.

, , ,

Powered by ScribeFire.

Wendy Brown – Aντίσταση στην αριστερή μελαγχολία

από το πρότυπο online θεωρητικό περιοδικό Re-Public

Σε κάθε εποχή πρέπει να επιδιώκεται η εκ νέου απόσπαση της παράδοσης από τον κονφορμισμό, που είναι έτοιμος να την καταδυναστεύσει. … Το χάρισμα να αναζωπυρώνει τη σπίθα της ελπίδας στο παρελθόν έχει εκείνος μόνο ο ιστορικός, που έχει την πεποίθηση, ότι και οι νεκροί ακόμα δεν θα είναι ασφαλείς από τον εχθρό, στην περίπτωση που θα νικήσει.


Βάλτερ Μπένγιαμιν, «Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας»[*]



Τις δύο τελευταίες δεκαετίες, ο θεωρητικός του πολιτισμού Στιούαρτ Χωλ έχει επιμείνει ότι η «κρίση της αριστεράς» δεν οφείλεται ούτε σε εσωτερικές διαιρέσεις στην ακτιβιστική ή την ακαδημαϊκή αριστερά, ούτε στην ευφυή ρητορεία ή τα χρηματοδοτικά συστήματα της δεξιάς. Αντίθετα, υποστήριξε, είναι συνέπεια της αδυναμίας της ίδιας της αριστεράς να κατανοήσει το χαρακτήρα της εποχής και να αναπτύξει μία πολιτική κριτική και ένα ηθικό-πολιτικό όραμα αντίστοιχο προς αυτό το χαρακτήρα. Για τον Χωλ, η άνοδος της θατσερικής-ρηγκανικής δεξιάς ήταν μάλλον σύμπτωμα παρά αιτία αυτής της αδυναμίας, ακριβώς όπως η απορριπτική ή καχύποπτη στάση της αριστεράς απέναντι στις πολιτισμικές σπουδές δείχνει για τον Χωλ όχι την προσήλωση στις αρχές της, αλλά τις αναχρονιστικές συνήθειες της σκέψης της και τους φόβους και τα άγχη της μπροστά στο ενδεχόμενο να αναθεωρήσει αυτές τις συνήθειες.


Ποιο είναι όμως το περιεχόμενο και η δυναμική αυτών των φόβων και των αγχών; Θέλω να αναπτύξω ένα μόνο νήμα αυτού του προβλήματος μέσα από μια εξέταση του φαινομένου που ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, εδώ και πάνω από μισό αιώνα, ονόμασε «αριστερή μελαγχολία». Τι εννοούσε ο Μπένγιαμιν μ’ αυτή την μειωτική ονομασία για μια ορισμένη διανοητική και πολιτική στάση; Όπως οι περισσότεροι αναγνώστες θα ξέρουν, ο Μπένγιαμιν δεν ήταν ούτε κατηγορηματικά ούτε χαρακτηριολογικά αντίθετος προς την αξία και την ισχύ της λύπης ως τέτοιας, ούτε παραγνώριζε τη δυνατότητα να κερδίσει κανείς μια πιο καθαρή ματιά με το να συλλογιστεί πάνω στις απώλειές του. Μάλιστα, έτρεφε ιδιαίτερη εκτίμηση για την παραγωγική αξία της ακηδίας, της λύπης και του πένθους για την πολιτική και πολιτισμική δουλειά, και στη μελέτη του για τον Μπωντλαίρ ο Μπένγιαμιν πραγματεύτηκε την ίδια τη μελαγχολία περίπου ως δημιουργική πηγή. Η «αριστερή μελαγχολία» όμως είναι ο απερίφραστος επιθετικός προσδιορισμός του Μπένγιαμιν για το επαναστάτη ψευτο-διανοούμενο ο οποίος, τελικά, είναι πιο προσηλωμένος σε μια συγκεκριμένη πολιτική ανάλυση ή ιδανικό –ακόμα και στην αποτυχία αυτού του ιδανικού- παρά στο να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες για ριζική αλλαγή στο παρόν. Στην αινιγματική επιμονή του Μπένγιαμιν επί της πολιτικής αξίας που έχει η διαλεκτική ιστορική σύλληψη του «τωρινού χρόνου», η αριστερή μελαγχολία δεν αντιπροσωπεύει μόνο μια άρνηση να συμφιλιωθεί κανείς με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του παρόντος, δηλαδή μια αποτυχία να κατανοήσει την ιστορία με άλλους όρους πέρα από τον «κενό χρόνο» ή την «πρόοδο». Δηλώνει επίσης έναν ορισμένο ναρκισσισμό σε σχέση με τις προηγούμενες πολιτικές προσδέσεις και ταυτότητες, ο οποίος υπερβαίνει κάθε επένδυση σε κάποια σημερινή πολιτική κινητοποίηση, συμμαχία ή μετασχηματισμό.[1]


Η ειρωνεία της μελαγχολίας, φυσικά, είναι ότι η πρόσδεση στο αντικείμενο της θλιβερής μας απώλειας παραγκωνίζει κάθε επιθυμία να ανακάμψουμε από αυτή την απώλεια, να ζήσουμε ελεύθεροι από αυτή στο παρόν, να μην μας βαρύνει πλέον. Αυτό είναι που καθιστά τη μελαγχολία μία μόνιμη συνθήκη, μια κατάσταση, ή και μία δομή της επιθυμίας, και όχι μία παροδική αντίδραση στο θάνατο ή την απώλεια. Στο στοχασμό του περί μελαγχολίας του 1917, ο Φρόιντ μάς υπενθυμίζει ένα δεύτερο μοναδικό χαρακτηριστικό της μελαγχολίας. Αυτό αφορά «μια απώλεια πιο ιδεατού τύπου [απ’ ότι το πένθος]. Το αντικείμενο ίσως δεν έχει πεθάνει πραγματικά, αλλά έχει χαθεί ως αντικείμενο αγάπης».[2] Επιπλέον, ισχυρίζεται ο Φρόιντ, ο μελαγχολικός συχνά δεν γνωρίζει τι ακριβώς αγαπούσε στο αντικείμενο και το έχασε: «Αυτό υποβάλλει την ιδέα ότι η μελαγχολία συνδέεται τρόπον τινά με μια απώλεια αντικειμένου που έχει αποσυρθεί από τη συνείδηση, σε αντιδιαστολή προς το πένθος, στο οποίο κανένα στοιχείο της απώλειας δεν είναι ασυνείδητο».[4] Η απώλεια που πυροδοτεί τη μελαγχολία τις περισσότερες φορές είναι ανομολόγητη. Τέλος, ο Φρόιντ ισχυρίζεται ότι το μελαγχολικό υποκείμενο –με χαμηλή αυτοεκτίμηση, απόγνωση, ακόμα και τάσεις αυτοκτονίας- αντί να απευθύνει τις επιπλήξεις του στο αντικείμενο που κάποτε αγαπούσε (επιπλήξεις που δεν στάθηκε στο ύψος της εξιδανίκευσης που το υποκείμενο είχε πλάσει γι’ αυτό), τις έχει στρέψει προς τον εαυτό του, διατηρώντας έτσι την αγάπη ή την εξιδανίκευση του αντικειμένου, έστω κι αν στον πόνο του μελαγχολικού βιώνεται η απώλεια αυτής ακριβώς της αγάπης.


Γιατί να χρησιμοποιήσει τώρα ο Μπένγιαμιν αυτό τον όρο, και τη συναισθηματική οικονομία που εκπροσωπεί, προκειμένου να μιλήσει για ένα ιδιαίτερο μόρφωμα στην αριστερά; Ο Μπένγιαμιν δεν δίνει πουθενά κάποια ακριβή διατύπωση της αριστερής μελαγχολίας. Απλώς την αναπτύσσει ως έναν ψόγο προς όσους αισθάνονται μεγαλύτερη υποχρέωση απέναντι σε κάποια μακροχρόνια συναισθήματα και αντικείμενα παρά στις δυνατότητες πολιτικού μετασχηματισμού στο παρόν. Ο Μπένγιαμιν είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος απέναντι στην επένδυση του μελαγχολικού σε «πράγματα». Στο Trauerspiel, ισχυρίζεται ότι «η μελαγχολία προδίδει τον κόσμο χάριν της γνώσης», υπονοώντας εδώ ότι η πιστότητα του μελαγχολικού μετατρέπει την αλήθεια της («κάθε πιστό όρκο ή μνήμη») σχετικά με τον αγαπημένο του σε ένα πράγμα, και μάλιστα επενδύει την ίδια τη γνώση με έναν χαρακτήρα πράγματος.[4] Μια άλλη εκδοχή αυτής της διατύπωσης: «Στην επίμονη ομφαλοσκόπησή της, [η μελαγχολία] εναγκαλίζεται νεκρά αντικείμενα στο στοχασμό της».[5] Απλούστερα, η μελαγχολία μένει πιστή «στον κόσμο των πραγμάτων»,[6] πράγμα που μας οδηγεί να σκεφτούμε ότι στη μελαγχολική λογική περιέχεται ένας ορισμένος φετιχισμός –με όλο το συντηρητισμό και την απόσυρση από τις ανθρώπινες σχέσεις που συνεπάγεται η φετιχιστική επιθυμία. Στην κριτική των ποιημάτων τού Κάστνερ όπου εισάγει για πρώτη φορά τον όρο «αριστερή μελαγχολία», ο Μπένγιαμιν υπονοεί ότι τα αισθήματα τα ίδια γίνονται πράγματα για τον αριστερό μελαγχολικό ο οποίος «επαίρεται εξίσου για τα ίχνη παλαιότερων πνευματικών αγαθών όσο και οι αστοί για τα υλικά τους αγαθά».[7] Καταλήγουμε να αγαπάμε τα αριστερά μας πάθη και τον αριστερό μας λόγο, τις αριστερές μας αναλύσεις και πεποιθήσεις, περισσότερο απ’ ό,τι αγαπάμε τον υπαρκτό κόσμο τον οποίο υποτίθεται ότι θέλουμε να αλλάξουμε με αυτούς τους όρους ή το μέλλον που θα ήταν σύμφωνο με αυτούς. Η αριστερή μελαγχολία, εν συντομία, είναι το όνομα που δίνει o Μπένγιαμιν για μια πένθιμη, συντηρητική, οπισθοδρομική πρόσδεση σε ένα αίσθημα, μια ανάλυση, μία σχέση που έγινε σαν πράγμα και πάγωσε στην καρδιά του υποτιθέμενου αριστερού. Αν ο Φρόιντ μπορεί να βοηθήσει εδώ, τότε η συνθήκη αυτή κατά τεκμήριο προκύπτει από κάποια ακατονόμαστη απώλεια, ένα ιδανικό που συνετρίβη ανομολόγητα, τα οποία δηλώνονται στις μέρες μας από τους όρους Αριστερά, Σοσιαλισμός, Μαρξ, ή Κίνημα.


Σίγουρα οι απώλειες της αριστεράς είναι πολλές στις μέρες μας· για άλλες μπορούμε να δώσουμε λόγο, για άλλες όχι. Η κυριολεκτική αποσύνθεση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και η απονομιμοποίηση του μαρξισμού είναι απλώς κάποιες απ’ αυτές, και ίσως όχι οι σημαντικότερες. Έχουμε βρεθεί ξαφνικά αντιμέτωποι με την απώλεια μιας ενοποιημένης ανάλυσης και ενός ενοποιημένου κινήματος, με την απώλεια της εργασίας και της κοινωνικής τάξης ως απαραβίαστων κατηγορημάτων της πολιτικής ανάλυσης και κινητοποίησης, με την απώλεια μιας αναπότρεπτης και επιστημονικής κίνησης της ιστορίας προς τα εμπρός, και με την απώλεια μιας βιώσιμης εναλλακτικής λύσης προς την πολιτική οικονομία του καπιταλισμού. Πάνω σε αυτές τις απώλειες συσσωρεύονται και άλλες: είμαστε χωρίς την αίσθηση μιας διεθνούς, και συχνά ακόμα και μιας τοπικής, αριστερής κοινότητας· είμαστε χωρίς κάποια πεποίθηση για την Αλήθεια της κοινωνικής τάξης πραγμάτων· είμαστε χωρίς ένα πλούσιο ηθικό-πολιτικό όραμα για το Αγαθό που να καθοδηγεί και να στηρίζει την πολιτική δουλειά. Έτσι, έχουμε το δυσάρεστο αίσθημα όχι μόνο του χαμένου κινήματος αλλά επιπλέον της χαμένης ιστορικής στιγμής, όχι μόνο της χαμένης θεωρητικής και εμπειρικής συνοχής αλλά και ενός χαμένου τρόπου ζωής και μιας χαμένης πορείας.


Όλα αυτά μπορούν να τα παραδεχτούν απερίφραστα πολλοί στην αριστερά, έστω και αν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε γι’ αυτό. Αλλά στον κούφιο πυρήνα όλων αυτών των απωλειών, ίσως στον τόπο του πολιτικού μας ασυνειδήτου, μήπως βρίσκεται και μια ανομολόγητη απώλεια –η υπόσχεση ότι η αριστερή ανάλυση και η αριστερή στράτευση θα παρείχε σε όσους προσχωρήσουν σε αυτήν ένα σαφές και σίγουρο μονοπάτι προς το αγαθό, το δίκαιο και το αληθές; Αυτή η υπόσχεση μήπως δεν αποτέλεσε τη βάση για μεγάλο μέρος της ευχαρίστησής μας που είμαστε στην αριστερά, και μάλιστα για την αυτοεκτίμησή μας ως αριστερών και για τη συντροφικότητά μας προς τους άλλους αριστερούς; Και αν αυτή η αγάπη δεν είναι δυνατό να εγκαταλειφθεί χωρίς να απαιτηθεί ένας ριζικός μετασχηματισμός στο ίδιο το θεμέλιο της αγάπης μας, στην ίδια μας την ικανότητα για πολιτική αγάπη και πρόσδεση, μήπως είμαστε καταδικασμένοι σε αριστερή μελαγχολία, μια μελαγχολία της οποίας τα αποτελέσματα σίγουρα θα είναι όχι μόνο θλιβερά αλλά και αυτοκαταστροφικά; Φρόιντ ξανά: «Αν η αγάπη για το αντικείμενο –μια αγάπη που δεν είναι δυνατό να εγκαταλειφθεί έστω και αν έχει εγκαταλειφθεί το αντικείμενο- βρει καταφύγιο στη ναρκισσιστική ταύτιση, τότε το μίσος καταλαμβάνει το υποκατάστατο αντικείμενο: το κακομεταχειρίζεται, το υποβιβάζει, το κάνει να υποφέρει και αποκομίζει σαδιστική ικανοποίηση από τον πόνο του».[8] Το καθήκον μας λοιπόν θα ήταν να μαντέψουμε ποιος ή τι είναι αυτό το υποκατάστατο αντικείμενο. Τι μισούμε για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την εξιδανίκευση της ρομαντικής αριστερής υπόσχεσης; Τι τιμωρούμε για να μπορέσουμε να σώσουμε τις παλιές εγγυήσεις της αριστεράς από την οργίλη απογοήτευσή μας;


Δύο οικείες απαντήσεις ξεπηδάνε από πρόσφατους καυγάδες και κατηγορίες προς την αριστερά. Η πρώτη είναι ένα σύνολο κοινωνικών και πολιτικών μορφωμάτων που είναι γνωστά με ποικίλα ονόματα, όπως πολιτισμικές πολιτικές ή πολιτικές της ταυτότητας. Εδώ, η συμβατική κατηγορία από μία μερίδα της αριστεράς είναι ότι πολιτικά κινήματα που είναι ριζωμένα στην πολιτισμική ταυτότητα –φυλετική, σεξουαλική, εθνοτική ή έμφυλη- όχι μόνο αποφεύγει να αναφερθεί στη θεμελιώδη δομή της νεωτερικότητας, τον καπιταλισμό, και το θεμελιώδες του μόρφωμα, τις κοινωνικές τάξεις, αλλά επιπλέον κατακερματίζουν την πολιτική ενέργεια και τα ενδιαφέροντα της αριστεράς κατά τρόπο ώστε να γίνεται αδύνατη η συγκρότηση συνασπισμού. Ο δεύτερος ένοχος επίσης έχει διάφορα ονόματα –μεταδομισμός, ανάλυση λόγου, μεταμοντερνισμός, λογοτεχνική θεωρία του συρμού που παρουσιάζεται ως πολιτική ανάλυση. Μαζί ή χωριστά, τα δύο αυτά φαινόμενα κρίνονται υπεύθυνα για τον αδύναμο, κατακερματισμένο και αποπροσανατολισμένο χαρακτήρα της σύγχρονης αριστεράς.


Όλα αυτά δεν είναι πολύ καινούρια. Αλλά αν τα διαβάσουμε μέσα από το πρίσμα της αριστερής μελαγχολίας, το στοιχείο της μετάθεσης και στα δύο κατηγορητήρια ίσως εμφανιστεί πιο ανάγλυφα, εφόσον τότε θα αναγκαζόμασταν να ρωτήσουμε: ποιες πτυχές της αριστερής ανάλυσης ή ορθοδοξίας έχουν πια περιέλθει σε μαρασμό, αλλά οι οπαδοί τους προστατεύονται από τον κίνδυνο να το αναγνωρίσουν με το να στρέφουν την προσοχή τους σε διαρκείς επιπλήξεις ενάντια στις πολιτικές της ταυτότητας και το μεταδομισμό; Κι ακόμα, ποια ναρκισσιστική ταύτιση με την ορθοδοξία αυτή διατηρείται μέσα στο θρήνο για την απώλεια της κυριαρχίας της επί των νέων αριστερών και την απώλεια της ισχύος της στο πολιτικό πεδίο; Ποια αγάπη για τις υποσχέσεις και τις εγγυήσεις που κάποτε είχε η αριστερή ανάλυση συντηρείται, ενώ η ευθύνη και η απαξίωση για τη συντριβή αυτών των υποσχέσεων και εγγυήσεων επιρρίπτεται σε άλλους; Και μήπως δε βλέπουμε εδώ την αριστερά να παίρνει το χαρακτήρα πράγματος, να πραγμοποιείται ως κάτι που «είναι», ως τη φαντασιακή μνήμη εκείνου που «ήταν» κάποτε, την ίδια τη στιγμή όπου σαφέστατα δεν είναι πλέον (ή δεν είναι ένα πράγμα);

. . . . .


Ας ξαναφέρουμε τώρα αυτές τις σκέψεις για τη μελαγχολική αριστερά σε συνδυασμό με τις πιο απερίφραστα πολιτικές θεωρήσεις του Στιούαρτ Χωλ για τα προβλήματα που συναντά η σύγχρονη αριστερά. Αν ο Χωλ κατανοεί την αποτυχία μας ως αριστεράς κατά το τελευταίο τέταρτο του αιώνα ως μια αποτυχία στο εσωτερικό της αριστεράς να κατανοήσουμε αυτή τη χρονική περίοδο, η αποτυχία αυτή δεν θεραπεύεται αλλά απλώς αναπαράγεται με το να κατηγορούμε εκείνους που επιτυγχάνουν (τους φιλελεύθερους κεντρώους, τους νεοσυντηρητικούς, τη δεξιά) ή με το να κατηγορούμε ο ένας τον άλλο (τους αντιρατσιστές, τις φεμινίστριες, τους ακτιβιστές queer, τους μεταμοντέρνους ή τους μη αποδομημένους μαρξιστές). Στην οπτική του Χωλ, η αποτυχία αυτή δεν είναι απλώς συνέπεια της προσχώρησης σε κάποια συγκεκριμένη αναλυτική ορθοδοξία –τον ντετερμινισμό του κεφαλαίου, την προτεραιότητα των κοινωνικών τάξεων. Είναι βέβαια και αυτό, αλλά κυρίως προκύπτει από έναν ιδιαίτερο διανοητικό ζουρλομανδύα –μια επιμονή σε έναν υλισμό ο οποίος αρνείται τη σημασία του υποκειμένου και του υποκειμενικού, το ζήτημα του ύφους, την προβληματική της γλώσσας. Και ο συνδυασμός αυτών των δύο είναι θανάσιμος: «Ο σεκταρισμός μας», υποστηρίζει ο Χωλ στο κλείσιμο του The Hard Road to Renewal, δεν συνίσταται μόνο σε μια αμυντική στάση απέναντι στην ημερήσια διάταξη πολιτικο-οικονομικών σχηματισμών που τώρα είναι αναχρονιστικοί (εκείνων της δεκαετίας του 1930 και του 1945), αλλά

οφείλεται επίσης σε μια ορισμένη σύλληψη της πολιτικής, η οποία ακολουθείται όχι τόσο ως θεωρία, αλλά μάλλον ως μια συνήθεια του μυαλού. Συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε με μία γραμμική και μη αντιστρέψιμη πολιτική λογική που χαράσσει κάποια αφηρημένη οντότητα που αποκαλούμε «οικονομικό στοιχείο» ή «κεφάλαιο», η οποία εκτυλίσσεται προς το προκαθορισμένο τέλος της. Ενώ, όπως δείχνει ξεκάθαρα ο θατσερισμός, η πολιτική στην πραγματικότητα λειτουργεί περισσότερο όπως η λογική της γλώσσας: πάντοτε μπορείς να την θέσεις κάπως αλλιώς αν προσπαθήσεις αρκετά.[9]


Ασφαλώς η πορεία του κεφαλαίου διαμορφώνει τις συνθήκες δυνατότητας στην πολιτική, αλλά η πολιτική η ίδια «είτε ασκείται ιδεολογικά, είτε δεν ασκείται καθόλου».[10] Ή, σύμφωνα με μια ακόμα από τις καίριες διατυπώσεις του Χωλ, «η πολιτική δεν αντανακλά τις πλειοψηφίες, τις συγκροτεί».[11]


Εδώ πρέπει να είμαστε σαφείς. Ο Χωλ ποτέ δεν ισχυρίζεται ότι η ιδεολογία καθορίζει την πορεία της παγκοσμιοποίησης· ισχυρίζεται όμως ότι την διοχετεύει υπέρ αυτού ή του άλλου πολιτικού στόχου, και, όταν είναι επιτυχής, οι πολιτικές και οικονομικές στρατηγικές τις οποίες εκπροσωπεί μια ορισμένη ιδεολογία θα παραγάγουν και οι ίδιες κάποια πολιτικο-οικονομικά μορφώματα εντός των εξελίξεων του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Αρχίζουμε τώρα … να κινούμαστε προς μια «μετα-φορντική» κοινωνία –αυτό που κάποιοι θεωρητικοί ονομάζουν ανοργάνωτο καπιταλισμό, την εποχή της «εύκαμπτης ειδίκευσης». Ένας τρόπος να διαβάσουμε τις παρούσες εξελίξεις είναι ότι η «ιδιωτικοποίηση» είναι ο τρόπος που έχει ο θατσερισμός να οικειοποιηθεί αυτή την υπόγεια κίνηση και να τη διοχετεύσει μέσα σε μια ιδιαίτερη οικονομική και πολιτική στρατηγική, να τη συγκροτήσει υπό τους όρους μιας ιδιαίτερης φιλοσοφίας. Έχει επιτύχει, σε κάποιο βαθμό, να ευθυγραμμίσει τις ιστορικές, πολιτικές, πολιτισμικές και σεξουαλικές «λογικές» της με κάποιες από τις ισχυρότερες τάσεις στις σύγχρονες λογικές της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και αυτό, εν μέρει, είναι αυτό που του δίνει την υπέρτατη αυτοπεποίθησή του, τον αέρα της ιδεολογικής αυταρέσκειας: που τον κάνει να φαίνεται ότι «έχει την ιστορία με το μέρος του», να είναι συνώνυμος με την αναπόφευκτη πορεία του μέλλοντος. Η αριστερά, ωστόσο, αντί να ξανασκεφτεί τις δικές της οικονομικές, πολιτικές και πολιτισμικές στρατηγικές με βάση αυτή τη βαθύτερη, υπόγεια «λογική» διασποράς και διαφοροποίησης (η οποία, στο κάτω κάτω, δεν είναι κατ’ ανάγκην εχθρός ενός μεγαλύτερου εκδημοκρατισμού) απλώς αντιστέκεται σε αυτήν. Αφού την διεκδικεί ο θατσερισμός, τότε εμείς δεν πρέπει να έχουμε καμιά σχέση με αυτήν. Υπάρχει άραγε πιο σίγουρος τρόπος για να καταλήξεις ιστορικά αναχρονιστικός;[12]


Αν η σύγχρονη αριστερά συχνά γαντζώνεται στα μορφώματα και τις διατυπώσεις μιας άλλης εποχής, μιας εποχής στην οποία οι έννοιες των ενοποιημένων κινημάτων, των κοινωνικών ολοτήτων και των ταξικών πολιτικών ήταν βιώσιμες κατηγορίες πολιτικής και θεωρητικής ανάλυσης, αυτό σημαίνει ότι κυριολεκτικά μετατρέπεται σε μια συντηρητική δύναμη στην ιστορία –μια δύναμη που όχι μόνο δεν διαβάζει σωστά το παρόν, αλλά και που εγκαθιστά την παραδοσιολατρεία στην ίδια την καρδιά της πράξης της, στο χώρο όπου θα έπρεπε να βρίσκεται η αγάπη για το ρίσκο και την ανατροπή. Ο Βάλτερ Μπένγιαμιν σκιαγραφεί το φαινόμενο αυτό στην επίθεσή του κατά του Έρικ Κάστνερ, του αριστερό ποιητή της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που αποτελεί το θέμα του δοκιμίου του με τίτλο «Αριστερή Μελαγχολία»: «Ο ποιητής αυτός είναι ανικανοποίητος, η καρδιά του είναι βαριά. Αλλά το βάρος αυτό απορρέει από τη ρουτίνα. Γιατί για να είσαι σε μια ρουτίνα σημαίνει ότι έχεις θυσιάσει την ιδιοσυγκρασία σου, ότι έχεις εκχωρήσει το δώρο της απαρέσκειας. Και αυτό κάνει την καρδιά σου βαριά».[13] Σε διαφορετικό τόνο, ο Στιούαρτ Χωλ σκιαγραφεί το πρόβλημα αυτό στην αντίδραση της αριστεράς προς το θατσερισμό:

Θυμάμαι τη στιγμή, κατά τις εκλογές τού 1979, που ο κ. Κάλλαχαν, στο τέλος της πολιτικής του καριέρας, είπε πραγματικά εμβρόντητος για την επίθεση της κας Θάτσερ ότι «Σκοπεύει να ανατρέψει την κοινωνία από τη ρίζα της». Η ιδέα αυτή ήταν αδιανόητη για το σοσιαλδημοκρατικό λεξιλόγιο: μια ριζική επίθεση στο στάτους κβο. Η αλήθεια είναι ότι οι παραδοσιακές ιδέες, οι ιδέες της κοινωνικής και ηθικής ευπρέπειας, είχαν διεισδύσει τόσο βαθιά στη σοσιαλιστική συνείδηση που είναι εξαιρετικά σύνηθες να βρεις ανθρώπους αφοσιωμένους σε ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα οι οποίοι να στηρίζονται σε απολύτως παραδοσιακά αισθήματα και συμπεριφορές.[14]


H παραδοσιολατρεία δεν είναι κάτι καινούριο στην αριστερή πολιτική, αλλά έχει γίνει ιδιαίτερα έκδηλη και ολέθρια τα τελευταία χρόνια ως συνέπεια 1) της κατανοητής προβολής της ως άμυνας απέναντι στις «επαναστάσεις» των Θάτσερ-Ρέιγκαν-Γκίνγκριτς (που συγκεφαλαιώνονται στην αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας και την ιδιωτικοποίηση ορισμένων δημόσιων λειτουργιών και υπηρεσιών), 2) της ανάπτυξης μιας πολιτικής γύρω από την κουλτούρα και, ιδίως, γύρω από τη σεξουαλικότητα, και 3) την αποσύνθεση των σοσιαλιστικών καθεστώτων και την βαθιά απαξίωση των πολιτικο-οικονομικών στόχων της αριστεράς που προκάλεσε η αποσύνθεση αυτή. Ο συνδυασμός αυτών των τριών φαινομένων παράγει αριστερούς λόγους που τείνουν να έχουν ως πρώτιστο περιεχόμενο την υπεράσπιση της προοδευτικής πολιτικής τύπου New Deal και ιδίως του κράτους πρόνοιας, από τη μια, και την υπεράσπιση των ελευθεριών των πολιτών, από την άλλη. Με δυο λόγια, η αριστερά έχει καταλήξει να εκπροσωπεί μια πολιτική που επιδιώκει να προστατεύσει ένα σύνολο ελευθεριών και δικαιωμάτων, η οποία δεν αντιμετωπίζει ούτε τις τάσεις εξουσίασης που και τα δύο εμπεριέχουν, ούτε την περιορισμένη αξία αυτών των ελευθεριών και δικαιωμάτων στους σημερινούς καπιταλιστικούς σχηματισμούς. Και όταν αυτή η παραδοσιολατρεία συνδυάζεται με μια απώλεια πίστης στο εξισωτικό όραμα που υπήρξε τόσο ουσιαστικό για τη σοσιαλιστική αμφισβήτηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, το πρόβλημα της αριστερής παραδοσιολατρείας γίνεται πραγματικά πολύ σοβαρό. Αυτό που προκύπτει είναι μια αριστερά που λειτουργεί χωρίς ούτε μια βαθιά και ριζική κριτική του στάτους κβο, ούτε μια πειστική εναλλακτική λύση στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Αλλά αυτό που ίσως είναι πιο ανησυχητικό, είναι ότι πρόκειται για μια αριστερά που έχει προσκολληθεί περισσότερο στην αδυναμία της παρά στην δυνάμει καρποφορία της, μια αριστερά που νιώθει περισσότερο στο σπίτι της όταν ενοικεί όχι στην ελπίδα, αλλά στην ίδια την περιθωριακότητα και την αποτυχία της, μια αριστερά που έτσι έχει πιαστεί σε μία δομή μελαγχολικής προσκόλλησης σε έναν ορισμένο τόνο του δικού της νεκρού παρελθόντος, που το πνεύμα του είναι σαν φάντασμα, που η δομή της επιθυμίας του είναι οπισθοδρομική και τιμωρητική.


Τι θα σήμαινε να πετάξουμε από πάνω μας τα μελαγχολικά και συντηρητικά ενδύματα της αριστεράς και να την αναζωογονήσουμε πάλι με ένα ριζοσπαστικό[*] κριτικό και οραματικό πνεύμα; Το πνεύμα αυτό θα ασπαζόταν την έννοια ενός βαθιού και μάλιστα ανησυχητικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, και όχι την αποστροφή μπροστά στην προοπτική αυτή, όσο κι αν πρέπει να έχουμε συνειδητοποιήσει πως ούτε η ολοκληρωτική επανάσταση ούτε η αυτόματη πρόοδος της ιστορίας θα μας οδηγήσει προς το όποιο αναδιατυπωμένο όραμα θα μπορούσαμε να επεξεργαστούμε. Ποια πολιτική ελπίδα μπορούμε να θρέψουμε, η οποία να μην θεμελιώνεται ψευδώς στην ιδέα ότι «η ιστορία είναι με το μέρος μας» ή ότι θα υπάρξει αναπόφευκτα λαϊκή ανταπόκριση προς τις όποιες αξίες μπορεί να αναπτύξουμε ως στοιχεία ενός νέου αριστερού οράματος; Τι είδους πολιτική και οικονομική τάξη πραγμάτων μπορούμε να φανταστούμε που να μην είναι ούτε κρατικά διευθυνόμενη ούτε ουτοπική, ούτε κατασταλτική ούτε ελευθεριακή, ούτε οικονομικά πτωχευμένη ούτε πολιτισμικά γκρίζα; Πώς μπορούμε να αντλήσουμε δημιουργικές δυνάμεις από τα σοσιαλιστικά ιδεώδη της αξιοπρέπειας, της ισότητας και της ελευθερίας χωρίς να παραγνωρίζουμε ότι τα ιδεώδη αυτά ξεπήδησαν από ιστορικές περιστάσεις και προοπτικές που δεν είναι του παρόντος; Η έμφασή μου στη μελαγχολική λογική ορισμένων σύγχρονων αριστερών τάσεων δεν υπονοεί ότι συνίσταται ψυχοθεραπεία για να δοθεί απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα. Σημαίνει ωστόσο ότι θα έπρεπε να εξετάσουμε κατά πόσο τα αισθήματα και τα πάθη –μεταξύ αυτών και η λύπη, η οργή και το άγχος για προδομένες υποσχέσεις και χαμένες πυξίδες- που στηρίζουν την προσήλωσή μας σε αριστερές αναλύσεις και αριστερά προτάγματα, δημιουργούν δυνάμει συντηρητικές ή και αυτοκαταστροφικές πτυχές σε πολιτικά σχέδια που εμφανίζονται ως προοδευτικά.

Μετάφραση: Άκης Γαβριηλίδης


Το πρωτότυπο κείμενο είναι το “Resisting Left Melancholia”, στο David L. Eng και David Kazanjian (επιμ.), Loss: The Politics of Mourning, University of California Press, Berkeley 2002.


Σημειώσεις

[*] Η προμετωπίδα είναι από το: Walter Benjamin. “Theses on the Philosophy of History”, in Illuminations. ed. Hannah Arendt (New York: Schocken Books, 1969), 255. [ελλ. μετ.: Βάλτερ Μπένγιαμιν, Θέσεις για τη Φιλοσοφία της Ιστορίας, μετάφραση Μηνάς Παράσχης, Ουτοπία, Αθήνα 1983, σ. 10].

[1] Για τη μαγευτική διατύπωση του Μπένγιαμιν σχετικά με το «Τότε» και το «Τώρα» ως πολιτικούς όρους απρόσιτους από το «Παρελθόν» και το «Παρόν», βλ. τις σημειώσεις του περί μεθόδου για το Arcades Project, δημοσιευμένες ως “N [Re the Theory of Knowledge, Theory of Progress],” in Benjamin: Philosophy, Aesthetics, History, ed. G. Smith (Chicago: University of Chicago Press, 1989), ιδίως 49, 51-52 και 80.

[2] Sigmund Freud, “Mourning and melancholia”, In: The Standard Edition of the Complete Psychological Works of Sigmund Freud, vol. 14, trans. and ed. James Strachey (London, Hogarth Press, 1957), 245.

[3] Freud, “Mourning and melancholia”, 245.

[4] Walter Benjamin, The Origin of German Tragic Drama, trans. John Osborne, (London: Verso, 1977), 156-57.

[5] Benjamin, The Origin of German Tragic Drama, 157.

[6] Benjamin, The Origin of German Tragic Drama, 157.

[7] Walter Benjamin, “Left-Wing Melancholy,” αναδημοσιευμένο στο The Weimar Republic Sourcebook, ed. Anton Kaes, Martin Jay, and Edward Dimendberg (Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1994), 305.

[8] Freud, “Mourning and melancholia”, 245.

[9] Stuart Hall, The Hard Road to Renewal: Thatcherism and the Crisis of the Left (London: Verso, 1988), 273.

[10] Hall, The Hard Road to Renewal, 273.

[11] Hall, The Hard Road to Renewal, 266.

[12] Hall, The Hard Road to Renewal, 276.

[13] Benjamin, “Left-wing melancholy”, 305

[14] Hall, The Hard Road to Renewal, 194.

[*] Στο πρωτότυπο, χρησιμοποιείται εδώ η λέξη radical και αμέσως μετά προστίθεται η εξής παρένθεση: «από το λατινικό radix που σημαίνει ‘ρίζα’». Στα ελληνικά, η ετυμολογία του όρου «ριζοσπαστικός» είναι εμφανής και έτσι η παρένθεση αυτή παραλείφθηκε από τη μετάφραση.

CfP: Politics of Space and Place, Brighton Sept.2009

CAPPE – Centre for Applied Philosophy, Politics and Ethics
University of Brighton, UK

4th International Interdisciplinary Conference
The Politics of Space and Place

Wednesday 16 ? Friday 18 September 2009

Keynote speaker: Ilan Pappe, University of Exeter, UK

First Call for Papers

In a world where inequality and poverty are growing remorselessly, where
you are, and where you happen to have been born, continue to determine
how, and in indeed whether, you live. From the urbanization of the human
species and the burgeoning of slums to the rise of the modern gated
community; from ʻFortress Europeʼ and the Israeli ʻsecurity
wallʼ to land reform in South Africa; questions of space and place
are central to some of todayʼs most bitterly contested political
issues.

What might an analysis of politics which focuses on the operation of power
through space and place, and on the spatial structuring of inequality,
tell us about the world we make for ourselves and others?

? How is power structured and brought to bear on people through space and
place?
? How does power operate locally, nationally and globally and in both its
soft and hard forms?
? How does it operate through urban planning, architecture, housing
policy, immigration policy and national borders?
? How does it work to discipline and exclude some, while insulating others
from the excesses of inequality and degradation?
? How are space and place utilised as a means of dividing people into ?us?
and ?them??
? How and in whose interests do these divisions function as they pit
against each other not only people who live in different parts of the
world but also those who live just a few metres apart?
? What might an analysis of politics through questions of space and place
indicate about how power, injustice and inequality could be better
understood and more effectively contested?

We anticipate that these and related issues will be of interest to people
working in, among others, philosophy, ethics, political theory, politics,
sociology, social policy, globalisation, international relations, cultural
studies, history, architecture, photography, geography, planning, refugee
studies, migration studies, urban studies and area studies.

Abstracts of no more than 300 words should be emailed to Nicola Clewer by
30 January 2009: nicolaclewer.hughes@ukonline.co.uk
Decisions will be communicated by 6 February.

The conference fee is ?210. This includes refreshments, lunch on
Wednesday, Thursday and Friday and a buffet dinner on Thursday in a local
pub.
There are a limited number of places available for graduate students and
for people who have no institutional affiliation at the reduced price of
?105. Please indicate if you wish to be considered for one of these when
sending your abstract; or contact Nicola Clewer:
nicolaclewer.hughes@ukonline.co.uk as soon as possible.

Please note: the conference fee does not include accommodation.
Reasonably priced en-suite accommodation in student halls of residence
will be available on a first come, first served basis for a minimum of
three nights. (Further information regarding university accommodation will
be
provided at the registration stage.) Otherwise delegates are welcome to
make their own arrangements.

Please note: unfortunately we are unable to offer travel grants.

For updates and further information about the centre please visit the
CAPPE website: http://www.brighton.ac.uk/CAPPE

Για τον Αλέξη

Δυο πολύ καλές (και παρεμφερείς) αναλύσεις των διαμαρτυριών, γεγονότων και της «κοινωνίας που έρχεται», μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, από το βά.αλ, και τον Mr Sun_light.

Μια νέα εποχή έρχεται, ας κοιτάξουμε τον ουρανό και ας την δημιουργήσουμε με τους αγώνες μας.

Aνοιχτή Συνάντηση για την εργασία σε ΜΚΟ, στη Θεσσαλονίκη

Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, τη,Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008, στις 20:30.

Δείτε το σχετικό αρχείο _______________.pdf (application/pdf)

Η ιδιαίτερη κατάσταση του να δουλεύεις σε ΜΚΟ…

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οι Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρίες, οι διάφοροι φορείς που υλοποιούν χρηματοδοτούμενα κοινωφελή προγράμματα και γενικότερα μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί αποτελούν εδώ και αρκετά χρόνια ένα σημαντικό και διαρκώς διογκούμενο παραγωγικό τομέα και κατ’ επέκταση εργασιακό χώρο. Αρκετές εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες εργαζόμαστε μόνιμα ή περιστασιακά σε αυτούς. Οι εργασιακές σχέσεις και συνθήκες συνήθως μοιάζουν με αυτές που επικρατούν γενικότερα στον ιδιωτικό τομέα, αλλά παρουσιάζουν και ιδιαιτερότητες.
Οι περισσότεροι από εμάς εργαζόμαστε σε συνθήκες εργασιακής επισφάλειας, καθώς τίποτα δεν διασφαλίζει το μέλλον και τους όρους της εργασίας μας. Οι περισσότερες συμβάσεις είναι είτε ορισμένου χρόνου, είτε έργου. Στη δεύτερη περίπτωση ιδιαίτερα, είναι σαφές ότι ενώ ο εργαζόμενος εμφανίζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας (με αυτασφάλιση) στην πραγματικότητα υποκρύπτεται εξαρτημένη σχέση εργασίας, καθώς ο επαγγελματίας αυτός έχει κατά βάση έναν εργοδότη, οι απολαβές του αντιστοιχούν σε μισθό και όχι σε αμοιβή για υπηρεσίες και προϊόντα και συνήθως έχει συγκεκριμένο ωράριο και υποχρεωτική παρουσία στο χώρο εργασίας του. Έχοντας, παρόλα αυτά, σχεδόν όλες τις υποχρεώσεις ενός μισθωτού δεν του αναγνωρίζονται τα αντίστοιχα δικαιώματα (ασφάλιση, αποζημίωση, επιδόματα), ενώ προφανώς δε διαθέτει στην πράξη τις δυνατότητες ενός τυπικού ελεύθερου επαγγελματία (απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για απασχόληση σε άλλη εργασία). Οι συνολικές αμοιβές βρίσκονται κατά μέσο όρο κάτω από τις αντίστοιχες αμοιβές που προβλέπονται από παραπλήσιες Συλλογικές Συμβάσεις, μια κατάσταση που επιδεινώνεται από τις καθυστερήσεις, τον άστατο ρυθμό καταβολής τους και τις πιθανές περιόδους ανεργίας (ή, χειρότερα, εργασίας χωρίς αμοιβή).
Παρόλα αυτά, οι εργαζόμενοι σε ΜΚΟ δεν έχουν καταφέρει συνολικά να εκφραστούν, να συζητήσουν και να κινητοποιηθούν. Πολλές φορές μάλιστα, αμφισβητείται η ίδια η ιδιότητά τους ως μισθωτοί εργαζόμενοι, αφού εμφανίζονται ως περιστασιακοί συνεργάτες, στελέχη οργανώσεων κοκ. Σε επιμέρους χώρους και οργανώσεις (πχ στην ψυχική υγεία) έχουν ήδη παρθεί κάποιες πρωτοβουλίες, αλλά ο χώρος των εργαζομένων σε ΜΚΟ παραμένει συνολικά χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη.
Μία από τις βασικές αιτίες αυτής της αδυναμίας αποτελεί και η σύγχυση για τον ορισμό της εργοδοσίας σε μια ΜΚΟ, και άρα και ο στόχος απεύθυνσης των όποιων διεκδικήσεων. Αρχικός αποδέκτης είναι η διεύθυνση της κάθε εταιρίας, όμως και αυτή εξαρτάται από ανώτερα επίπεδα, δημόσιους φορείς, Υπουργεία, Ευρωπαϊκή Ένωση, από όπου προέρχονται και οι χρηματοδοτήσεις και επιβάλλονται οι όροι εργασίας.
Με βάση τα παραπάνω, εργαζόμενοι/ες σε ΜΚΟ της Θεσσαλονίκης έχουμε ξεκινήσει μια συζήτηση, προσπαθώντας να θέσουμε τα ζητήματα, να ανιχνεύσουμε κοινές λύσεις και να διατυπώσουμε κοινά αιτήματα. Στο βάθος αυτής της διαδικασίας βλέπουμε την προοπτική μιας κοινής έκφρασης και οργάνωσης όλων αυτών των εργαζομένων.
Τα ζητήματα που μπαίνουν είναι εξαιρετικά σύνθετα και σίγουρα δεν μπορούν να λυθούν με μια συζήτηση. Στις δικές μας πρώτες συζητήσεις αναδύθηκαν πολλά από αυτά, τα οποία θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τη στάση μας:
– Ποια πρέπει να είναι η εργασιακή σχέση για τους εργαζόμενους σε μια ΜΚΟ; Στο βαθμό που το «μπλοκάκι», δηλαδή η εργασία μέσω συμβάσεων έργου και αυτασφάλιση, υποκρύπτει εξαρτημένη σχέση εργασίας, πρέπει να αντικατασταθεί με κανονικές συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας και είναι αυτό εφικτό, δεδομένης της άστατης χρηματορροής στις ΜΚΟ; Αυτό το αίτημα μπορεί και πρέπει να ισχύει για όλους, ή υπάρχουν θέσεις εργασίας που εκ των πραγμάτων αντιστοιχούν σε ελεύθερους επαγγελματίες; Τι δικαιώματα στερεί αυτή η εργασιακή σχέση από τους αυτοαπασχολούμενους; Υπάρχει άλλος τρόπος να τα διεκδικήσουν;
– Ποιες εργασιακές συνθήκες επικρατούν στις ΜΚΟ; Ποιες είναι οι αμοιβές μας και ποια είναι η πολιτική αμοιβών;
– Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη συνολική παραγωγή και οικονομία και κατ’ επέκταση ποια είναι η κοινωνική ιδιότητα των εργαζομένων σε αυτές; Σε ποια επίπεδα ορίζεται η εργοδοσία σε μια ΜΚΟ; Ποιος πρέπει να είναι ο αποδέκτης των όποιων αιτημάτων;
– Ποια είναι η δομή και η λειτουργία αυτών των οργανώσεων; Ποια είναι η ειδική σχέση μας με το αντικείμενο εργασίας;
– Ποια είναι η επίδραση του ειδικού εργασιακού μας αντικειμένου, ανθρωπιστικού ή περιβαλλοντικού, πάνω στις εργασιακές μας συνθήκες; Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί μια ΜΚΟ από μια ιδιωτική εταιρία, πόσο και με ποιο τρόπο (πρέπει να) καθορίζει αυτή η διαφοροποίηση τις εργασιακές μας συνθήκες; Ποια είναι τα όρια μεταξύ εργασίας και εθελοντισμού ή συμμετοχής;
Τα παραπάνω, και άλλα τόσα, ούτε μπορούμε, ούτε θέλουμε να τα λύσουμε μόνοι μας. Έτοιμες λύσεις δεν υπάρχουν, καθώς η εργασιακή μας κατάσταση είναι σε μεγάλο βαθμό πρωτότυπη. Για το μόνο πράγμα για το οποίο είμαστε σίγουροι και σίγουρες είναι ότι χρειάζεται η συνεισφορά και η συμμετοχή όλων των εργαζομένων σε αυτή τη διαδικασία. Θέλουμε να μάθουμε τι γίνεται σε άλλες οργανώσεις, τι προβλήματα και τι αιτήματα υπάρχουν, τι ζητήματα έχουν ανοίξει.
Παίρνουμε λοιπόν την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια πρώτη, ανοιχτή συνάντηση όλων των εργαζομένων σε ΜΚΟ στη Θεσσαλονίκη. Προτείνουμε τη Δευτέρα 15 Δεκέμβρη, 8:30 το απόγευμα στο Εργατικό Κέντρο.

ΥΓ1: Επειδή αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία παρουσίας κάποιων τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, παρακαλείται όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει ούτως ή άλλως να επικοινωνήσει μαζί μας, είτε με e-mail στη διεύθυνση ergazomenoi_se_mko@yahoo.gr, είτε στο τηλέφωνο 6977274287, ώστε να διερευνηθεί η περίπτωση αλλαγής ημέρας και ώρας των μελλοντικών συναντήσεων.
ΥΓ2: Το κάλεσμα έχει σταλεί στις κεντρικές διευθύνσεις φορέων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που λειτουργούν ομοίως αναφορικά με το εργασιακό καθεστώς τους. Έχει σταλεί επίσης στις προσωπικές διευθύνσεις ατόμων που γνωρίζουμε ότι εργάζονται σε ανάλογους φορείς. Παρόλα αυτά η λίστα δεν έχει εξαντληθεί και για αυτό θα σας παρακαλούσαμε να το προωθήσετε σε οποιονδήποτε άλλον θεωρείτε ότι μπορεί να ενδιαφέρεται.

από το indymedia.

και ένα σχετικό σχόλιο από ένα μπλόγκ: «γιατί δεν θα πάω στο bazaar της ΜΚΟ ο Ζουζουνοκαρκινούλης, ούτε θα στείλω χριστουγεννιάτικές κάρτες της ΜΚΟ Δεν-κάθομαι-στον-ήλιο…»

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αφορά πρώτα το πλήθος και έπειτα το λαό.

Είναι οι ταραχές μια πρώτη ένδειξη της βιοπολιτικής μετάλλαξης και της ανάδυσης μιας καινούργιας «δικτυωμένης υποκειμενικότητας» στην ελληνική πολιτική του κοινωνικού ανταγωνισμού;
κείμενο από το πολύ καλό blog folded-in http://foldedin.blogspot.com/2008/12/griotsday-3.html

Με την βοήθεια των ΜΜΕ οι Έλληνες βρίσκονται σήμερα Τρίτη 9 Δεκεμβρίου σε πλήρη σύγχιση. Δύσκολα καταλαβαίνει κανείς τι συμβαίνει στην Αθήνα και στις άλλες πόλεις που τμήματα του πληθυσμού έχουν εξεγερθεί. Αν εξαιρέσει κανείς αυτούς που επαναλαμβάνουν τις άσχετες συναισθηματολογίες των μίντια, η υπόλοιπη κοινωνία έχει μείνει άφωνη. Κι΄αυτό γιατί  έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιότυπο και καινοφανή διαχωρισμό της κοινωνίας. 
Από τον Hobbes ξέρουμε πως πριν από το κράτος υπάρχουν οι πολλοί και πως μετά την εγκαθίδρυση του κράτους υπάρχει ο λαός ο ένας, αυτός που έχει τάχα μου μια και μοναδική βούληση.Το Ελληνικό κράτος έχει κάποιο καιρό τώρα,  αποσυντεθεί από τα σκάνδαλα, την διαφθορά και τις παγκόσμιες κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει. Η ξαφνική εξέγερση το έχει περιορίσει ακόμα περισσότερο. Ένα κράτος που άλλωστε ποτέ δεν ήταν πραγματικά ισχυρό (σαν εξουσιαστική δομή) με την έννοια των δυτικών Ευρωπαικών κρατών- αλλά μάλλον ένα copy-paste ένα πάτσγουορκ φτηνών απομιμήσεων, ξένων προς αυτό μορφών συγκρότησης εξουσίας . 
Έτσι, έχουμε σήμερα στη κοινωνία από την μια μεριά αυτούς που θέλουν να συνεχίσουν να εκχωρούν τα φυσικά τους δικαιώματα στον ¨κυρίαρχο¨, κατά συνέπεια και στους κομματικούς σχηματισμούς που συνθέτουν την ΄΄φανερή ΄΄ πολιτική ζωή,  με άλλα λόγια προκειται γι’ αυτό που ονομάζουμε λαός . Και από την άλλη το πλήθος που αποτελείται από ανομοιογενή στρώματα περιθωριοποιημένων, νέων, λιγότερο νέων και φυσικά ΄ξένων΄μεταναστών. 
Το Πλήθος λέει ο Βίρνο ΄΄αποστρέφεται την πολιτική ενότητα, εναντιώνεται στην υπακοή, δεν κλείνει συμφωνίες διαρκείας ποτέ δεν φτάνει το status νομικού προσώπου διότι ποτέ δεν εκχωρεί τα φυσικά του δικαιώματα στον κυρίαρχο. Μια εκχώρηση που άλλωστε απαγορεύεται από την ΄φύση΄ του πλήθους, από τον ΄τρόπο ΄υπαρξης του,δηλαδή τον 
πληθυντικό του χαρακτήρα και την δράση του.
Όταν οι πολίτες εξεγείρονται κατά του κράτους είναι το πλήθος κατά του λαού. (Hobbes, De Cive)
Σε μερικές ακραίες περιπτώσεις η ανυπακοή του πλήθους μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και μέσα στις ίδιες τις δυνάμεις καταστολής, όπως για παράδειγμα να πέφτουν δακρυγόνα στο χώρο του νεκροταφείου που γίνεται η κηδεία του εφήβου ή στις συγκεντρώσεις των μαθητών.
Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια μεταξύ άλλων παραγόντων, (π.χ διαφθορά, κρατική ανεπάρκεια, έλλειψη υποδομών παρασιτική οικονομία, αλλαγές σύνθεσης πληθυσμού) συνέβη και μια πρωτοφανής συρρίκνωση του κοινωνικά αναγκαίου χρόνου εργασίας, που πήγε χέρι-χέρι με την αύξηση του ωραρίου για όποιον ΄΄ήταν μέσα΄΄και την περιθωριοποίηση 
όσων ΄΄ ήταν έξω΄΄ δηλαδή των πολλών. Οι πιο απελπισμένοι απ΄αυτούς αλλά και οι πιο αποφασισμένοι είναι όσοι βρίσκονται στους δρόμους. Μαζί με τους μαθητές.

Και τελικά, όπου υπάρχει λαός δεν υπάρχει πλήθος, αλλά εκεί που υπάρχει πλήθος δεν υπάρχει λαός.

Blogged with the Flock Browser