4o Βαλκανικό Αναρχικό Φεστιβάλ βιβλίου σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη

4ο ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ
(27-31 Μάη 2009)

ΠΕΝΘΗΜΕΡΟ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ
Στη Θεσσαλονίκη: Τετάρτη 27 και Πέμπτη 28 Μάη
Στην Αθήνα: Παρασκευή 29, Σάββατο 30 και Κυριακή 31 Μάη

Το γενικό θέμα των παρουσιάσεων του φεστιβάλ βιβλίου είναι:
«Από τα Βαλκάνια της εκμετάλλευσης και του εθνικισμού
στα Βαλκάνια της αλληλεγγύης και των αγώνων»

Το πρόγραμμα μέχρι στιγμής:

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΤΕΤΑΡΤΗ:
18.00: Έκθεση φωτογραφίας: οδοιπορικό στα Βαλκάνια
19.00: Ο βετεράνος αγωνιστής Αλεξάντερ Νάκοφ μιλάει για την ιστορία του Βουλγαρικού Αναρχικού Κινήματος
20.30: Ο αγωνιστής Martin Lux (Class War-Antifa) μιλάει για το αντιφασιστικό κίνημα στη Βρετανία τις δεκαετίες ’70 και ’80, αλλά και για τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα.
22.00: Ζωντανή μουσική από τα Βαλκάνια – Vagabonds, Συνοριογραμμή

ΠΕΜΠΤΗ:
19.00: Σπύρος Μαρκέτος/Λουκής Χασιώτης /Andrej Grubačić (ιστορικοί από την Ελλάδα και τη Σερβία): “Τα Βαλκάνια του εθνικισμού και τα Βαλκάνια της αλληλεγγύης”
22.00: Ζωντανή μουσική από τα Βαλκάνια – Yarim Baildsa Kokorec, Ensemble Minoria Grande

ΑΘΗΝΑ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ:
18.00: Ανοιχτή συνέλευση-workshop: παρουσίαση των συμμετεχόντων / ελευθεριακές εκδόσεις στα Βαλκάνια – προβλήματα, προοπτικές, συνεργασία / το επόμενο βαλκανικό αναρχικό φεστιβάλ βιβλίου

ΣΑΒΒΑΤΟ:
19.00: Ο αγωνιστής Martin Lux (Class War-Antifa) μιλάει για το αντιφασιστικό κίνημα στη Βρετανία τις δεκαετίες ’70 και ’80, αλλά και για τα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα.
20.30: Νέστορ Μαχνό (προβολή ταινίας και παρουσίαση του βιβλίου Οι Δρόμοι του Νέστορ Μαχνό)

ΚΥΡΙΑΚΗ:
12.00: Andrej Grubačić – Το αναρχικό κίνημα στα Βαλκάνια

ΤΟΠΟΣ:
Θεσσαλονίκη,: πλατεία Ροτόντας
Τετάρτη 6μμ-12 και Πέμπτη 6μμ-12
Αθήνα: [φιλοξενείται από το Φεστιβάλ της εφημερίδας Βαβυλωνία, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, οδ. Πειραιώς], Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή

ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Για περισσότερες πληροφορίες:: balkanbookfair@gmail.com
.
Πρώτο Βαλκανικό αναρχικό φεστιβάλ βιβλίου, Λουμπλιάνα-Σλοβενία, 2003. κείμενο, φωτογραφίες
Δεύτερο Βαλκανικό αναρχικό φεστιβάλ βιβλίου, Ζάγκρεμπ-Κροατίαa, 2005. συνοπτική αναφορά
Τρίτο Βαλκανικό αναρχικό φεστιβάλ βιβλίου, Σόφια-Βουλγαρία, 2008. Κάλεσμα, Φωτό: 1, 2

Ετικέτες Technorati: , , ,

Τακτική ενημέρωση

άρθρο του David Graeber, καθηγητή κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Goldsmith’s College, UK, συγγραφέα των Possibilities: Essays on Hierarchy, Rebellion & Desire και Direct Action: An Ethnography.

Άρθρο από το τελευταίο τεύχος (Μαΐου – Ιουνίου 2009) του περιοδικού Adbusters. no. 83, vol. 17(3).

O όρος “επανάσταση” έχει απωλέσει τόσο άγρια τη σημασία του στην καθημερινή χρήση που μπορεί να σημαίνει σχεδόν τα πάντα. Έχουμε επαναστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα: τραπεζικές επαναστάσεις, κυβερνετικές επαναστάσεις, ιατρικές επαναστάσεις και μια Ιντερνετική επανάσταση κάθε φορά που κάποιος εφευρίσκει ένα έξυπνο καινούριο πρόγραμμα.

Ο κοινότυπος ορισμός της επανάστασης πάντα υπονοούσε κάτι με την έννοια μιας αλλαγής παραδείγματος, μιας διακοπής, μιας θεμελιώδους ρήξης στην φύση της κοινωνικής πραγματικότητας, μετά την οποία τα πάντα λειτουργούν διαφορετικά και δεν μπορούν να εφαρμοστούν οι προηγούμενες κατηγοριοποιήσεις. Αυτή η κατανόηση της έννοιας επιτρέπει στους ανθρώπους να ισχυρίζονται ότι ο σύγχρονος κόσμος προέρχεται ουσιωδώς από 2 επαναστάσεις: τη Γαλλική και την Βιομηχανική. Το γεγονός ότι αυτές οι 2 δεν έχουν τίποτα κοινό, πέρα από το ότι φαίνεται να σηματοδοτούν μια διακοπή με την πρότερη κατάσταση, δεν αποτρέπει τους ανθρώπους από αυτή τη θεώρηση. Η πολιτική φιλόσοφος Ellen Meiksins Woods σημειώνει ότι έχουμε κυλίσει στην παράξενη συνήθεια να συζητούμε τη “νεωτερικότητα” λες και περιείχε ένα συνδυασμό laissez-faire οικονομίας και διακυβέρνησης Γαλλικού ρεπουμπλικανικού στυλ. Το κάνουμε αυτό παρά το γεγονός ότι αυτά τα δυο δεν έχουν να κάνουν σχεδόν καθόλου με κανενός είδους επανάσταση. Η Βιομηχανική επανάσταση συνέβη κάτω από ένα απαρχαιωμένο, σε μεγάλο βαθμό μεσαιωνικό σύνταγμα, και η Γαλλία του 19ου αιώνα δεν ήταν καθόλου laissez-faire.

Το γεγονός ότι η Ρωσική Επανάσταση έχει απήχηση στον “αναπτυσσόμενο κόσμο” συμβαίνει επειδή είναι το μόνο παράδειγμα όπου τα 2 είδη επαναστάσεων φαίνεται να συμπίπτουν στην πραγματικότητα: κατάληψη της εθνικής εξουσίας που οδήγησε σε γρήγορη βιομηχανοποίηση. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν κάθε κυβέρνηση του 20ου αιώνα στο Νότο που είχε αποφασίσει να προλάβει οικονομικά τις βιομηχανικές δυνάμεις ένιωθε υποχρεωμένη να ισχυρίζεται ότι ήταν “επαναστατικό καθεστώς”.

Αν υπάρχει ένα λογικό λάθος που υποφώσκει σε αυτό το σύστημα σκέψης, βρίσκεται στην φαντασίωση ότι η κοινωνική ή ακόμα και η τεχνολογική αλλαγή μπορεί να πάρει την ίδια μορφή όπως εκείνη που ο Thomas Kuhn ονόμασε “δομή των επιστημονικών επαναστάσεων”. Ο Κuhn αναφερόταν σε γεγονότα όπως τη μετάβαση από ένα Νευτώνιο σε ένα Αϊνστάινιο σύμπαν, που ήταν μια περίσταση όταν μια διανοητική ανακάλυψη άλλαζε ξαφνικά την πραγματικότητα. Αλλά η εφαρμογή αυτής της δομής σε κάτι άλλο από τις πραγματικές επιστημονικές επαναστάσεις συνεπάγεται ότι ο κόσμος είναι πραγματικά αντίστοιχος της γνώσης μας γι’ αυτόν, και τη στιγμή που αλλάζουμε τις αρχές επί των οποίων βασίζεται η γνώση μας, και η ίδια η πραγματικότητα αλλάζει. Αυτή είναι η εσφαλμένη λογική που οι αναπτυξιακοί ψυχολόγοι μας λένε ότι πρέπει να υπερβούμε στην πρώιμη παιδική ηλικία (σ.τ.Μ.: WTF?) Φαίνεται ότι λίγοι άνθρωπο το καταφέρνουν στ’ αλήθεια.

Πράγματι, ο κόσμος δεν είναι υποχρεωμένος να συμμορφώνεται στις προσδοκίες μας και όσο η “πραγματικότητα” αναφέρεται σε οτιδήποτε, αναφέρεται σε ακριβώς αυτό που δεν μπορεί να συμπεριληφθεί ολοκληρωτικά από τις φαντασιακές κατασκευές μας. Οι συνολικότητες, εν προκειμένω, είναι πάντα δημιουργήματα της φαντασίας. Τα έθνη, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, τα κλειστά συστήματα – κανένα από αυτά δεν υπάρχει πραγματικά. Η πίστη μας σε τέτοια πράγματα μπορεί να είναι μα αδιαμφισβήτητη κοινωνική δύναμη, αλλά η πραγματικότητα είναι άπειρα πιο “μπελαλίδικη” από αυτά. Αυτό συμβαίνει καθώς η έξη της σκέψης που ορίζει τον κόσμο ως ένα συνολικό σύστημα (όπου κάθε στοιχείο παίρνει τη σημασία του μόνο σε σχέση με τα άλλα στοιχεία) τείνει σχεδόν πάντοτε να οδηγεί σε μια θεώρηση των επαναστάσεων ως κατακλυσμιαίες ρήξεις. Πως αλλιώς θα μπορούσε ένα συνολικό σύστημα να αντικατασταθεί από ένα τελείως διαφορετικό σύστημα παρά με ένα κατακλυσμιαίο γεγονός; Επομένως, ερμηνεύουμε την ανθρώπινη ιστορία ως μια σειρά επαναστάσεων: τη Νεολιθική Επανάσταση, τη Βιομηχανική Επανάσταση, την Πληροφορική Επανάσταση, κλπ, και το πολιτικό όνειρο γίνεται το να πάρουμε κάπως τον έλεγχο αυτής της διαδικασίας. Παλεύουμε να φτάσουμε στο σημείο στο οποίο να μπορούμε να προκαλέσουμε μια ρήξη επαναστατικής εμβέλειας – μια εισβολή της στιγμής που θα προκύψει ως άμεσο αποτέλεσμα της συλλογικής βούλησης. “Την Επανάσταση”, για να το θέσουμε σωστά.

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι όταν οι ριζοσπάστες στοχαστές δεν μπορούν να προκαλέσουν ρήξη στη δική τους πολιτική πραγματικότητα, προσπαθούν στα γρήγορα να αναγνωρίσουν παραδείγματα επαναστάσεων που συμβαίνουν αλλού. Αυτό το φαινόμενο έχει διευρυνθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Γάλλος φιλόσοφος Paul Virilio θεωρητικοποιεί ότι η ρήξη είναι η μόνιμη κατάσταση ύπαρξής μας.

Δεν απευθύνω έκκληση για την πλήρη απόρριψη των φαντασιακών συνολικοτήτων (προϋποθέτοντας ότι μια τέτοια απόρριψη είναι έστω δυνατή, που πιθανότατα δεν είναι)· οι φαντασιακές συνολικότητες μάλλον είναι ένα χρήσιμο εργαλείο της ανθρώπινης σκέψης. Αντίθετα ζητώ να έχουμε στο μυαλό μας ότι αυτές οι συνολικότητες είναι μόνο αυτό: εργαλεία της σκέψης. Για παράδειγμα, υπάρχει σπουδαία αξία στο να μπορούμε να αναρωτηθούμε: “μετά την επανάσταση, πως θα οργανώσουμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς;” ή “Ποιός θα χρηματοδοτεί την επιστημονική έρευνα;” ή ακόμα “Πιστεύετε ότι θα υπάρχουν περιοδικά μόδας όταν έρθει η επανάσταση;” Η τωρινή κατανόηση του όρου που έχουμε είναι μια χρήσιμη διανοητική σύνδεση, αλλά πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι αν δεν προθυμοποιούμαστε να θανατώσουμε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, η “επανάσταση” σχεδόν σίγουρα δεν θα είναι η σαφής ρήξη με το παρελθόν που ο παρών ορισμός μας υπονοεί.

Οπότε τι θα συμβεί;

Η επανάσταση σε παγκόσμια κλίμακα θα ξετυλιχτεί με πολύ αργό ρυθμό. Αρχίζει να συμβαίνει τώρα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε για να αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός είναι να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την επανάσταση ως ένα ενιαίο γεγονός, σαν μια τεράστια κατακλυσμιαία ρήξη. Αντίθετα, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε ποια είναι η επαναστατική δράση. Επαναστατική δράση είναι κάθε συλλογική δράση που απορρίπτει, και συνεπώς αντιμετωπίζει, κάποια μορφή εξουσίας ή κυριαρχίας, και κάνοντάς το, ανασυγκροτεί κοινωνικές σχέσεις. Η επαναστατική δράση δεν πρέπει αναγκαία να είναι τόσο μεγαλεπήβολη που να στοχεύει μόνο να ρίχνει κυβερνήσεις. Κάτι τόσο μικρό όσο η προσπάθεια δημιουργίας αυτόνομων κοινοτήτων για την αντίθεση στην εξουσία, είναι, για παράδειγμα, επαναστατική πράξη. Αν αποδεχτούμε αυτό τον ορισμό, αποδεχόμαστε το γεγονός ότι ήρεμες επαναστάσεις συμβαίνουν παντού στον κόσμο. Αγροτικές κοινότητες στη Μαδαγασκάρη αντέδρασαν στην εκμετάλλευση της Γαλλικής αποικιοκρατίας υιοθετώντας βαθμιαία το ήθος ότι είναι λάθος για τους ενήλικες να διατάζει ο ένας τον άλλον. Οι κάτοικοι του νησιού τότε επιτέλεσαν συγκρατημένη παθητική αντίσταση ως το βαθμό που το μεταποικιακό κράτος εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό την προσπάθεια να τους κυβερνήσει. Αυτή η αργοπορημένα κερδισμένη, αν και ατελής, νίκη, θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί πετυχημένη μαζική επαναστατική δράση.

Ένα παράδειγμα όπως των κατοίκων της Μαδαγασκάρης φανερώνει τι κρύβεται πίσω από την μεγαλοπρέπεια των συνολικοτήτων. Όλες τους τελικά αντανακλούν την λογική του κράτους, την παρουσία σαν φάντασμα αυτού που ο Τρόντι ονόμαζε η “μορφή του κράτους”. Από την αρχή τους, τα κράτη ήταν παράδοξες συνθέσεις ουτοπιστικών προγραμμάτων και μορφών θεσμοποιημένων επιδρομών και εκμετάλλευσης. Σαν αποτέλεσμα, πάντα υπήρχε μια σχετικά ντροπιαστική συγγένεια ανάμεσα σε μορφές ριζικής απλούστευσης της ανθρώπινης εμπειρίας που αναπαράγονται από τις κρατικές γραφειοκρατίες και εκείνες τις μορφές που φαντάζεται η “κοινωνική θεωρία”. (Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει κάτι λάθος με τέτοιες φαντασιακές μορφές – κάθε θεωρία πρέπει να απλουστεύει την πραγματικότητα. Μόνο όταν αυτές οι μορφές απλούστευσης καλύπτονται από εξουσία γίνονται μορφές ριζικής ηλιθιότητας). Είναι σημαντικό να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά για το πως να αναστοχαστούμε τη σχέση της κοινωνικής θεωρίας και των επαναστατικών προγραμμάτων τώρα που τόσοι επαναστάτες του 21ου αιώνα απορρίπτουν την ιδέα της κατάκτησης της κρατικής εξουσίας. Αντίθετα αντλούν από την ηθική και οργανωτική κληρονομιά της αναρχικής παράδοσης (ακόμα κι αν μόνο μια μειονότητα προτίθενται να αυτοαποκαλούνται αναρχικοί τώρα). Αν οι διανοούμενοι δεν συγκροτούν μια πρωτοπορία τότε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος τους;

Τελικά ίσως γίνει εφικτό να φανταστούμε μια εντελώς νέα γραμματική των επαναστατικών μορφών. Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε με το να ορίσουμε ένα συνεχές. Στη μια άκρη θέτουμε όλες τις μορφές επαναστατικής δράσης που αντιμετωπίζουν το κράτος με τους όρους του (βια) για να προκαλέσουν τις μορφές ανισότητας που εγγυάται το κράτος. Ας την ονομάσουμε την προοπτική της εξέγερσης. Στο άλλο άκρο θέτουμε όλες τις μορφές επαναστατικής εξόδου – “πολιτικοποιημένης απόσυρσης” (engaged withdrawal) – και της δημιουργίας νέων κοινοτήτων. Ας το ονομάσουμε την άρνηση της αντιμετώπισης. Κάπου στη μέση βρίσκεται η λογική της άμεσης δράσης – η εργασία της δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας στο κέλυφος της παλιάς. Ή, πιο θαρραλέα, βρίσκεται η επιμονή, ακόμα και έναντι της κρατικής εξουσίας, να δρούμε λες και ήδη είμαστε ελεύθεροι. Όποιοι κι αν είναι οι όροι που αποφασίσουμε τελικά, είτε είναι αυτοί είτε κάποιοι άλλοι, κανένας δεν μπορεί να έχει αποκλειστικά δικαιώματα στην αλήθεια και την αποτελεσματικότητα. Η ριζική κοινωνική αλλαγή θα προκύψει μόνο από την ατελείωτη αλληλεπίδραση των αντιπαραθέσεων, των αποσύρσεων, των θεμελίων και των εκτροπών.

Ετικέτες Technorati: , , , ,

Το ζήτημα της δημόσιας απεξάρτησης

στο indymedia έχει σειρά άρθρων για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει σε σχέση με τη σύσταση ΜΚΟ μεταξύ του 18άνω και της Νομαρχίας, με σκοπό την παροχή υπηρεσιών απεξάρτησης σε χρήστες. Μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1033783

Παραθέτουμε το άρθρο από την Κόντρα, και την απάντηση της Κατ. Μάτσα, ψυχιάτρου και επιστ. υπεύθυνης του 18άνω:


Τι έγινε στο «18 Ανω»;


Το τελευταίο διάστημα, το «18 Ανω» βρέθηκε στο επίκεντρο
μιας σφοδρής αντιπαράθεσης, που έχει ως επίδικο την
προσπάθεια δημιουργίας «αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας» (ΜΚΟ,
δηλαδή) ανάμεσα σ’ αυτό και τη Νομαρχία Αθηνών. Η
επιστημονικά υπεύθυνη και «ψυχή» του «18 Ανω» Κατερίνα Μάτσα
(ΚΜ στο εξής) τοποθετήθηκε δημόσια στο θέμα, καταγγέλλοντας
πως ενορχηστρώνεται μια εκστρατεία λάσπης ενάντιά της και
ενάντια στο «18 Ανω». Πριν δούμε το ιστορικό της
αντιπαράθεσης του τελευταίου μήνα, ας δούμε τα γεγονότα,
γιατί αυτά είναι που έχουν σημασία, πέρα από τις εκ των
υστέρων ερμηνείες που δίνονται σ’ αυτά.

 


Το «18 Ανω», ως μονάδα του κρατικού ΨΝΑ ήρθε σε συμφωνία με
τη Νομαρχία Αθήνας για τη δημιουργία μιας ΜΚΟ, που θα
λειτουργούσε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης (25 θέσεων,
εσωτερικής διαμονής). Η ΜΚΟ θα απορροφούσε 2 εκατ. ευρώ από
τη νομαρχία. Στο καταστατικό της υπό ίδρυση ΜΚΟ διαβάζουμε
ότι αυτή μπορεί να ιδρύσει παραρτήματα ή γραφεία σε άλλες
περιοχές της Ελλάδας, ότι έχει ως αντικείμενο δραστηριότητας
την εξάρτηση από ουσίες σε όλο το εύρος του φαινομένου, ότι
στα έσοδά του περιλαμβάνονται έσοδα από ευρωπαϊκές και
εθνικές επιχορηγήσεις και δωρεές από δημόσιους φορείς και
ιδιωτικές επιχειρήσεις του εσωτερικού και του εξωτερικού,
ότι η διάρκεια της ΜΚΟ είναι 10ετής, αλλά μπορεί όποιο από
τα δύο μέρη θέλει να τη συνεχίσει.

 


Εχουμε, δηλαδή μια τυπική ΜΚΟ, σαν αυτές που λυμαίνονται την
αποασυλοποίηση. Το ότι αυτή τη ΜΚΟ τη συγκροτούν δυο
δημόσιοι φορείς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Εχουμε το
παράδειγμα των εταιριών που δημιουργούν οι ΟΤΑ, οι οποίες
έχουν γίνει όχημα για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, την
ανατροπή εργασιακών σχέσεων και το χαράτσωμα των δημοτών. Σ’
αυτές τις περιπτώσεις οι καλές προθέσεις δεν παίζουν καμιά
σημασία. Αλλωστε, με καλές προθέσεις συνοδεύονται στην
έναρξή τους όλες οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες και ξέρουμε που
οδηγούνται.

 


Σε ό,τι αφορά το «18 Ανω» και προσωπικά την ΚΜ εδώ έχουμε
μια τεράστια υποχώρηση. Εχουμε το άνοιγμα μιας «κερκόπορτας»,
περιβεβλημένης με το κύρος της μοναδικής μονάδας απεξάρτησης
που ανήκει στο ΕΣΥ. Αντί να πάμε μπροστά, προς τη δημιουργία
πολλών «18 Ανω», πάμε πίσω, στην εμπλοκή του «18 Ανω» στη
δημιουργία ΜΚΟ, που είναι –σε κάθε περίπτωση– ιδιωτικές
εταιρίες, παρά τη διακήρυξή τους περί «μη κερδοσκοπικού
χαρακτήρα».

 


Η ΚΜ διέπραξε ένα σοβαρότατο λάθος αρχών, καθώς όχι μόνο
συναίνεσε στη δημιουργία αυτής της ΜΚΟ, αλλά και εμφανίστηκε
επισπεύδουσα. Σε έγγραφό της (10.10.08) προς τη διοίκηση του
ΨΝΑ, διαμαρτύρεται για την καθυστέρηση στη δημιουργία της
ΜΚΟ, υποβάλλει η ίδια προς έγκριση το καταστατικό της ΜΚΟ
και –το χειρότερο– κλείνει το έγγραφό της σημειώνοντας ότι
«το 18 Ανω ανήκει στο ΕΣΥ και η επιλογή του για την
υλοποίηση προγράμματος θα πρέπει να αποτελέσει πρότυπο για
όλους». Δηλαδή, καλεί ουσιαστικά και άλλες θεραπευτικές (και
όχι μόνο) μονάδες του Δημόσιου να επιδοθούν στη δημιουργία
ΜΚΟ, προκειμένου να αντλήσουν πόρους που δεν διαθέτει το
Δημόσιο. Ειδικά αυτή η παράγραφος μας οδηγεί έξω από τα όρια
του «στιγμιαίου λάθους» και μας οδηγεί σε σκέψεις περί
αλλαγής προσανατολισμού.

 


Τα πράγματα τα έκανε χειρότερα η ίδια η ΚΜ, που ξεκίνησε
πρώτη τη δημόσια αντιπαράθεση, προφανώς για να προλάβει την
επέκταση της «ιδιωτικής», που μάλλον έπαιρνε διαστάσεις. Με
επιστολή της που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» και το «Πριν» στις
5 Απρίλη, απέδωσε σε «κύκλους προσκείμενους στο ΚΚΕ εντός
και εκτός ΨΝΑ» τη «διάδοση της φήμης για τη σύσταση εκ
μέρους μου μη κερδοσκοπικής εταιρίας». Εγραψε διάφορα περί
λάσπης σε βάρος της και προέταξε ως ασπίδα τον αγώνα της για
τη δημιουργία και την ανάπτυξη του «18 Ανω». Στο τέλος,
αναφέρθηκε σε «πρόταση στο ΨΝΑ να συσταθεί η εταιρία ανάμεσα
στα δύο δημόσια νομικά πρόσωπα», προκειμένου να ξεπεραστεί ο
«κυκεώνας του δημόσιου λογιστικού» και να εκταμιευτούν τα
χρήματα που διέθετε η νομαρχία. Σημείωνε, δε, ότι «και αυτή
η πρόταση έχει ήδη απορριφθεί», χωρίς να αναφέρει από ποιους
και για ποιο λόγο.

 


Ας ξεκαθαρίσουμε, καταρχάς, ένα θέμα. Εδώ και χρόνια οι
σχέσεις του Περισσού με την ΚΜ και το «18 Ανω» ήταν πολύ
καλές, σχέσεις συνεργασίας. Από κάποια στιγμή και μετά οι
σχέσεις αυτές χάλασαν, προφανώς γιατί ο Περισσός ήθελε το
«18 Ανω»  παρακολού-θημα της πολιτικής του και η ΚΜ δεν
συναίνεσε. Προφανώς ο Περισσός περίμενε στη γωνία για να
πάρει ρεβάνς και προφανέστατα η ΚΜ του έδωσε την ευκαιρία με
τη συμμετοχή της στη δημιουργία της ΜΚΟ. Η ηγεσία του
Περισσού δεν δικαιούται να μιλά για τέτοια θέματα. Αυτοί που
έχουν πάρει εκατομμύρια επί εκατομμυρίων ως επιχορηγήσεις
για κτίρια και επιχειρήσεις, πάει πολύ να «τη βγαίνουν» σ’
έναν άνθρωπο που –αν μη τι άλλο– ακόμη και στα λάθη του δεν
επεδίωξε προσωπικό όφελος. Από την άλλη, όμως, και η ΚΜ δεν
είχε το δικαίωμα να κρύβεται πίσω από την επίθεση του
Περισσού, προσπαθώντας να οξύνει τα ανακλαστικά του
«εξωκοινοβουλευτικού» χώρου, χωρίς να λέει όλη την αλήθεια
και χωρίς να δίνει όλα τα σχετικά έγγραφα, για να μπορεί ο
καθένας να κρίνει και να τοποθετηθεί.

 


Ακολούθησε επώνυμη παρέμβαση πρώην θεραπευτή του «18 Ανω»
στο Indymedia, ο οποίος έδωσε στη δημοσιότητα και τα σχετικά
έγγραφα, τα οποία επικαλεστήκαμε στην αρχή αυτού του
σημειώματος. Η ΚΜ επανήλθε με άρθρο της στην εφημερίδα
«Αριστερά!» της ΚΟΕ (24.4.09) στο οποίο αυτή τη φορά κάνει
λόγο για «κύκλους εντός και εκτός ΚΚΕ» που χρησιμοποιούν
«τόσο τον Ριζοσπάστη όσο και το Indymedia». Kαι αυτή τη φορά
επικαλείται τους αγώνες της, ενώ επί της ουσίας υποστηρίζει
για πρώτη φορά ότι «το 18 Ανω αποδέχτηκε την πρόταση
προκειμένου να αγοραστεί με αυτό το ποσό ένα κτίριο». Αμέσως
μετά, όμως, κάνει λόγο για «δυσκολίες του δημόσιου
λογιστικού και γραφειοκρατικές αγγυλώσεις» που «μας έκαναν
να εξετάσουμε θετικά την πρόταση της Νομαρχίας για τη
σύσταση μη κερδοσκοπικής εταιρίας». Δεν μπορεί να διαφεύ-γει
της ΚΜ το γεγονός ότι το «δύσκαμπτο και γραφειοκρατικό
κράτος» είναι η προμετωπίδα όλων των μικιαρχών που νέμονται
την αποασυλοποίηση, αλλά και όλων των κηρύκων της καλυμμένης
ιδιωτικοποίησης. Πώς χρησιμοποιεί την ίδια επιχειρηματολογία
μ’ αυτούς ένας άνθρωπος σαν την ΚΜ; Δυο απαντήσεις χωρούν εν
προκειμένω: ή άλλαξε άποψη ή η έννοια της αυτοκριτικής τής
είναι ξένη και εχθρική και γι’ αυτό, αντί να παραδεχτεί
έντιμα ότι έκανε λάθος κάτω από την πίεση της
πραγματικότητας, προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι έχει
δίκιο.

 


Η τρίτη παρέμβαση της ΚΜ δημοσιεύτηκε στο Indymedia,
απευθύνεται στους συναδέλφους της και είναι η μεγαλύτερη σε
έκταση. Και πάλι έχουμε σαν ασπίδα τους αγώνες της για το
«18 Ανω» (και όχι μόνο), έχουμε και ολίγη Κούνεβα
(απαράδεκτο!), έχουμε και ένα ποτ-πουρί από παλαιότερες
αναφορές της ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και τις ΜΚΟ, αλλά
για την ταμπακέρα δεν έχουμε τίποτα, εκτός από έναν μικρό
υπαινιγμό: «Ολα αυτά με έκαναν, παρά την επί της αρχής
αντίθεσή μου στη σύσταση εταιριών, που εξακολουθεί να
υπάρχει, να εισηγηθώ τελικά τη σχετική πρόταση στη Διοίκηση
του ΨΝΑ». Ομως, όταν έχεις αντίθεση επί της αρχής, δεν
εισηγείσαι το αντίθετο. Κι όταν αυτό το πράγμα το έχεις
εισηγηθεί ως πρότυπο, πού «κολλάει» η αντίθεση επί της
αρχής;

και η απάντηση:

Αγαπητοί συνάδελφοι

Τον τελευταίο
καιρό δέχομαι μια βρώμικη επίθεση, που στηρίζεται στην παραποίηση της
αλήθειας και στη συκοφαντία για να σπιλώσει το πρόσωπό μου, τους
αγώνες, την ιστορία μου, το ρόλο μου στο 18 άνω, στο Δαφνί και στο
κίνημα συνολικά. Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους εσάς που με γνωρίζετε και
σε άλλους που έχουν απλά ακούσει για μένα, για να αποκαταστήσω την
αλήθεια και την τιμή μου. Γιατί έμαθα στη ζωή μου να κοιτάζω τους
άλλους στα μάτια και να υποστηρίζω πάντα στην πράξη όσα στα λόγια
διακηρύσσω. Γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω από κανένα.
Επί
δεκαετίες μέσα στο κίνημα, στο πλευρό των καταπιεσμένων, των
αποκλεισμένων, των καταδιωγμένων, των ψυχικά ασθενών και των
εξαρτημένων, αγωνίζομαι με συνέπεια, συνδικαλιστικά, κοινωνικά και
πολιτικά, μέσα και έξω από το Δαφνί, στο οποίο υπηρετώ από το 1974
μέχρι σήμερα, για την υπεράσπιση της Δημόσιας και Δωρεάν Υγείας για όλο
το λαό.
    Στο χώρο της Ψυχικής Υγείας δίνω μάχη, στις γραμμές
της ΑΡΣΙ και της «Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» αλλά και
μέσα από τα «Τετράδια Ψυχιατρικής» ως υπεύθυνη σύνταξης, από το 1984
μέχρι σήμερα, για την κατάργηση του βάρβαρου και αναχρονιστικού θεσμού
του ψυχιατρικού ασύλου, για ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα ψυχικής
υγείας, μέσα από ένα δίκτυο εναλλακτικών στο άσυλο δομών στην
κοινότητα. Ανήκω στους λίγους ψυχιάτρους που έχουν αρνηθεί να
υλοποιήσουν ευρωπαϊκά προγράμματα αποασυλοποίησης μέσα από την ίδρυση
εταιρειών (κερδοσκοπικών και μη). Έλεγα χαρακτηριστικά σε συνέδριο της
ΕΨΕ για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση καταδικάζοντας την κυβερνητική
πολιτική  του νεοφιλελευθερισμού για την Ψυχική Υγεία : «Το κράτος
ενισχύει διαρκώς την πολιτική εξουσία του, με κατασταλτικούς
μηχανισμούς και τρομονόμους, εφαρμόζοντας παράλληλα μια πολιτική
εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων σε βασικούς τομείς της οικονομίας και
συνακόλουθης μαζικής ανεργίας, ενισχύοντας τον οικονομικό και πολιτικό
ρόλο των λεγόμενων «μη κυβερνητικών οργανώσεων». Στις δομές που
δημιουργήθηκαν από τις μη-κερδοσκοπικές εταιρείες, που λειτουργούν με
βάση τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με προσωπικό ανεπαρκές ή
καθόλου εκπαιδευμένο φιλοξενούνται σήμερα ως ένοικοι πολλοί χρόνιοι
ασθενείς των Δημόσιων Ψυχιατρείων, διαμορφώνοντας έτσι όρους
ιδιωτικοποίησης της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» (δημοσιεύεται στα
«Τετράδια Ψυχιατρικής», Νο 94, 2007, στο άρθρο μου με τίτλο «Το μέλλον
της Δημόσιας Ψυχιατρικής»).
    Την ίδια πολεμική από θέση αρχών
διεξάγω τόσο θεωρητικά όσο και μέσα στους συνδικαλιστικούς και άλλους
αγώνες, ενάντια στις λεγόμενες «Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού
Τομέα» (ΣΔΙΤ), και το ρόλο τους στο χώρο της υγείας ιδιαίτερα.
Στα
πλαίσια όλων αυτών  των αγώνων αναπτύχθηκε η Μονάδα Απεξάρτησης 18 άνω,
που ξεκίνησε το 1987 από ένα περίπτερο μέσα στο Δαφνί και έφτασε σήμερα
να αποτελεί, με τις 32 δομές της, την μεγαλύτερη Δημόσια Μονάδα
Απεξάρτησης στη χώρα, το «παράδειγμα»  κόντρα στην δημοσιοϋπαλληλική
ρουτίνα, την γραφειοκρατία και την κυρίαρχη πολιτική για τα ναρκωτικά, 
προσφέροντας τις υψηλού επιπέδου υπηρεσίες της δωρεάν και σε όλους τους
κατοίκους της χώρας.
    Όπως γράφω στο τελευταίο μου βιβλίο
«Ψυχοθεραπεία και Τέχνη στην Απεξάρτηση – Το παράδειγμα του 18 άνω»,
εκδόσεις Άγρα, 2008, «Ο ανθρωποκεντρισμός και η ισοτιμία αποτελούν τα
θεμέλια αυτού του πλαισίου. Αυτό όμως προϋποθέτει και συνεπάγεται την
διαρκή σύγκρουση, σε όλα τα επίπεδα, με την αρχή «κόστος –
αποδοτικότητα», που διέπει την νεοφιλελεύθερη πολιτική διαχείρισης της
περίθαλψης και όλων των Μονάδων Υγείας, προς όφελος της αγοράς. Το 18
άνω υποστηρίζει με αποφασιστικότητα, από την πρώτη στιγμή της
λειτουργίας του μέχρι σήμερα, την ανάγκη της δωρεάν παροχής υπηρεσιών
απεξάρτησης σε όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας, εφόσον το ζητήσουν
οι ίδιοι. Αγωνίζεται, με βάση την αρχή του «θεραπευτικού πλουραλισμού»,
για τη δημιουργία πολλών θεραπευτικών προγραμμάτων, πολλών τύπων, μέσα
στο ΕΣΥ, για να μπορεί ο τοξικομανής να εντάσσεται στο θεραπευτικό
πρόγραμμα που ο ίδιος επιλέγει και του ταιριάζει»  (σ.32).
      Με
αφάνταστο προσωπικό κόστος, δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ, από
τη μια δομή στην άλλη,  για να καλυφθούν οι τρομακτικές ανάγκες  της
Μονάδας, υπερασπίζομαι μαζί με τους συνεργάτες και συναγωνιστές μου,
επί τρισήμισυ  δεκαετίες, αυτές τις θέσεις.
Υπενθυμίζω για την
ιστορία ότι επικεφαλής της μάχης ενάντια στα προεδρικά διατάγματα του
Υπουργού Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη το 2004, που έδιναν την άδεια σε
ιδιώτες να στήνουν «επιχειρήσεις» απεξάρτησης, μπήκε το 18 άνω με εμένα
ως επιστημονικά υπεύθυνη,  μαζί με τους άλλους φορείς της απεξάρτησης
και την ΕΙΝΑΠ που όχι μόνο αντιτάχθηκαν, αλλά έκαναν και 
κινητοποιήσεις, πορεία στη Βουλή και άλλες δράσεις. Το ίδιο και σήμερα.
Δεν είμαι εγώ που στις αρχές του 2009 κατήγγειλα δημόσια και στον
ημερήσιο τύπο το σχέδιο προεδρικού διατάγματος, που ετοίμασε ο ΟΚΑΝΑ
και υπέβαλλε στον σημερινό Υπουργό Υγείας, ένα διάταγμα που δίνει στους
ιδιώτες το δικαίωμα να συνταγογραφούν υποκατάστατα;  Ποιος όλα αυτά τα
χρόνια δίνει τη μάχη προς όλες τις κατευθύνσεις θεωρητικά και στην
πράξη, ενάντια στην πολιτική της συντήρησης της εξάρτησης με βάση τις
ανάγκες της βιοεξουσίας;
Πως θα μπορούσα λοιπόν, εγώ που έχω
καταθέσει την ψυχή μου στο 18 άνω, όπως όλη η κοινωνία γνωρίζει, που
βρίσκομαι σταθερά όλα αυτά τα χρόνια, στην πρώτη γραμμή της μάχης για
τη δημόσια υγεία και τη δημόσια απεξάρτηση να «ανοίξω τον δρόμο στην
ιδιωτικοποίηση του 18 άνω», όπως μερικοί νοσηροί εγκέφαλοι
υποστηρίζουν;
    Θα επιχειρήσω να εκθέσω το χρονικό των γεγονότων
για να φωτιστεί, για όποιον βεβαίως δεν είναι τυφλωμένος από το μίσος,
το πραγματικό νόημα των «ντοκουμέντων» που επικαλούνται όλοι εκείνοι οι
κύκλοι, που με αναγορεύουν σήμερα σε «εχθρό του λαού», κρατώντας για
τον εαυτό τους, με θράσος και περισσή αλαζονεία το μονοπώλιο της
υπεράσπισης της δημόσιας υγείας  και της δημόσιας απεξάρτησης.
     
Όπως είναι γνωστό, η οικονομική   χρεοκοπία του ΨΝΑ  (σημερινό χρέος 37
εκατομμύρια ευρώ) αλλά και η πολιτική λιτότητας της κυβέρνησης έχουν
τραγικές επιπτώσεις στη λειτουργία του ΨΝΑ και του 18 άνω. Ένα από τα
σημαντικά προβλήματα που δημιουργούνται, μεταξύ άλλων, είναι το
κτιριακό. Δεν υπάρχουν κτίρια για να στεγαστούν προγράμματα και αυτά
που υπάρχουν δεν επαρκούν, ούτε έχουν τις κατάλληλες προδιαγραφές για
να στεγάσουν τους θεραπευόμενους στην κλειστή φάση της θεραπευτικής
διαδικασίας. Επιπλέον το ΨΝΑ καθυστερεί πολύ την καταβολή των ενοικίων
και οι ιδιοκτήτες αρνούνται να συντηρήσουν τα κτίρια, απειλώντας με
εξώσεις. Το 18 άνω βρίσκεται αντιμέτωπο, σε μόνιμη βάση, με αυτό το
πρόβλημα, αφού η διαρκής αύξηση της ζήτησης των υπηρεσιών του καθιστά
επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας νέων προγραμμάτων, που πρέπει,
βέβαια, να στεγαστούν σε κατάλληλα κτίρια. Υπό την πίεση αυτής της
ανάγκης και της αγωνίας να έχουν μια στέγη για να μπορέσουν να 
απεξαρτηθούν όλο και πιο πολλοί νέοι άνθρωποι που δεν έχουν άλλη ελπίδα
ζωής, και μπορεί να πεθάνουν περιμένοντας, οδηγηθήκαμε στην αποδοχή της
πρότασης της Νομαρχίας Αθηνών προς το 18 άνω για την υλοποίηση ενός
θεραπευτικού προγράμματος απεξάρτησης με το ποσόν των 2 εκατομμυρίων
ευρώ. Σκεφτήκαμε ότι ήταν ευκαιρία να αποκτήσει το 18 άνω ένα δικό του 
κτήριο με τις κατάλληλες προδιαγραφές. Αποφασίσαμε ότι σε αυτό το
κτίριο θα στεγαζόταν η δομή που ήδη λειτουργεί σε ενοικιαζόμενο κτήριο
επί της Ιεράς Οδού. Μέσα από αλλεπάλληλες και εκτεταμένες συζητήσεις –
και όχι στα κρυφά, όπως κατηγορούμαι – με τη θεραπευτική ομάδα του
τμήματος της ιεράς Οδού  καταλήξαμε ότι στο κτίριο  που  θα αγοραζόταν
με τα 2 εκατομμύρια της Νομαρχίας θα στεγαζόταν το πρόγραμμα της Ιεράς
Οδού αυξάνοντας τις θέσεις από 15 που είναι τώρα σε 25, με το ίδιο
προσωπικό του 18 ΑΝΩ που υπηρετεί στο τμήμα αυτό και χωρίς καμία νέα
πρόσληψη. Και μάλιστα για να μην υπάρξει σύγχυση επί του θέματος στο
σχέδιο ολοκληρωμένης παρέμβασης  που υποβλήθηκε αρχικά στη Νομαρχία,
αναγράφονται και τα ονόματα των εργαζόμενων στο τμήμα αυτό.
Με τη
βοήθεια του διευθυντή Τεχνικής Υπηρεσίας ΨΝΑ συντάχθηκαν οι τεχνικές
προδιαγραφές και άρχισε η αναζήτηση από θεραπευτές της Ιεράς Οδού του
κατάλληλου κτιρίου. Τον Οκτώβρη του 2008 πληροφορηθήκαμε από παράγοντες
της Νομαρχίας ότι δεν γίνεται από νομική άποψη να αγορασθεί το κτίριο
από τη Νομαρχία και να παραχωρηθεί στο 18 Άνω, αυτό δηλαδή που
ζητούσαμε εμείς. Στην αγωνιώδη αναζήτηση εναλλακτικής  λύσης, για να μη
χαθεί η προσφορά των 2 εκατομμυρίων ευρώ, και να αγορασθεί το κτίριο
που τόσο είχε ανάγκη το 18 Άνω, σε κάποια από τις συζητήσεις ανάμεσα
στις δύο πλευρές (ΨΝΑ και Νομαρχία) προτάθηκε από νομικό σύμβουλο της
Νομαρχίας να ιδρυθεί μια μη- κερδοσκοπική εταιρεία ανάμεσα στο ΨΝΑ και
τη Νομαρχία, με μόνο σκοπό να αγοράσει το κτίριο για το 18 Άνω,
εξοφλώντας το μέσα σε χρονικό διάστημα δύο περίπου χρόνων και μετά να
διαλυθεί. Το γεγονός ότι η εταιρεία αυτή αφορούσε δύο δημόσια νομικά
πρόσωπα, το ΨΝΑ και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και όχι κάποιο ιδιώτη,
ότι δεν θα εμπλεκόταν ως μέλη της ή με όποια άλλη ιδιότητα, οι
εργαζόμενοι του 18 Άνω, ούτε βεβαίως εγώ, ότι δεχόμουν την διαρκή πίεση
των εξαρτημένων που αγωνιζόταν να προχωρήσουν στην «κλειστή» φάση και
δεν υπήρχε θέση, γιατί δεν χωρούσαν, όλα αυτά με έκαναν, παρά την επί
της αρχής αντίθεσή μου στη σύσταση εταιρειών, που εξακολουθεί να
υπάρχει, να εισηγηθώ τελικά τη σχετική πρόταση στη Διοίκηση του ΨΝΑ.
Αυτή είναι η εισήγηση που τώρα χρησιμοποιείται από κάποιους ως τεκμήριο
της ενοχής μου για την «απόπειρα ιδιωτικοποίησης του 18 Άνω»! Στο
κείμενο αυτό επισυνάφθηκε από το νομικό σύμβουλο του ΨΝΑ και ένα σχέδιο
καταστατικού, του τύπου που συνήθως χρησιμοποιείται σε τέτοιες
περιπτώσεις. Προσωπικά δεν ασχολήθηκα καθόλου με αυτό γιατί θεωρούσα
ότι ήταν κάτι εντελώς τυπικό, αφού η εταιρεία θα δημιουργούνταν μόνο
και μόνο για να αγορασθεί το κτίριο και μετά θα διαλυόταν.
Όσο για
το όνομα της εταιρείας «Μονάδα Απεξάρτησης 18 Άνω» μπήκε από το νομικό
σύμβουλο για να διασφαλισθεί ότι τα 2 εκατομμύρια της Νομαρχίας δεν θα
χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες του ΨΝΑ!
Με βάση αυτή την αναφορά
η Διοίκηση του ΨΝΑ απευθύνθηκε στο Υπουργείο Υγείας και την Β’ ΔΥΠΕ,
προκειμένου να πάρει τη σχετική έγκριση, γιατί πρώτον, δεν υπήρχε
προηγούμενο για τη σύσταση εταιρείας ανάμεσα σε δύο δημόσια νομικά
πρόσωπα και δεύτερον γιατί έπρεπε να ενταχθεί και ο σκοπός της
απεξάρτησης στους σκοπούς που προβλέπει ο οργανισμός του ΨΝΑ. Γι’αυτό
και η τελική έγκριση δόθηκε με βάση την εισήγηση του νομικού συμβούλου
της Β’ ΔΥΠΕ – η οποία περιλαμβάνεται στο σκεπτικό της τελικής απόφασης
του ΣΔ του ΨΝΑ της 12/2/09 – και λέει : «η σύσταση αστικής μη –
κερδοσκοπικής εταιρείας μπορεί να αποτελέσει δράση που θα εξυπηρετήσει
τους σκοπούς του ΨΝΑ και επομένως το ΝΠΔΔ – ΨΝΑ μπορεί να μετέχει σε
αυτήν μαζί με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση». Στη βάση αυτή της εισήγησης
δόθηκε η έγκριση από το ΣΔ του ΨΝΑ  με την απόφαση της 12/2/2009.
Όμως,
αξίζει να αναφερθεί ότι πριν ακόμα καθαρογραφεί αυτή η απόφαση είχαμε
ήδη πληροφορηθεί τηλεφωνικά ότι ο Νομάρχης ήταν αντίθετος. Ίσως γιατί η
εταιρεία δεν αφορούσε ιδιώτη αλλά δύο δημόσια νομικά πρόσωπα! Έτσι η
συγκεκριμένη πρόταση δεν υποβλήθηκε ποτέ στη Νομαρχία!
Δεν
υποβλήθηκε όχι γιατί κάποιοι «αποκάλυψαν», όπως επαίρονται, την
πλεκτάνη, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία της Νομαρχία δεν τη δεχόταν .
Όσο
για τη διατύπωση της απόφασης του ΣΔ ότι «εγκρίνει τη σύσταση εταιρείας
μη – κερδοσκοπικού χαρακτήρα με σκοπό την αντιμετώπιση προβλημάτων που
απορρέουν από τη χρήση ουσιών στα πλαίσια λειτουργίας της Μονάδας 18
Άνω σε συνεργασία με τη Νομαρχία Αθηνών» αυτή η διατύπωση αναφέρεται
στην αρχική πρόταση της Νομαρχίας, που είχε όμως το περιεχόμενο που
περιέγραψα παραπάνω. Δεν μπορεί, λοιπόν, να θεωρηθεί ότι αποτελεί ένα
προηγούμενο για τη σύσταση τέτοιων εταιρειών αφού η απόφαση αναφέρεται
ξεκάθαρα στη συνεργασία των δύο συγκεκριμένων δημόσιων φορέων
προκειμένου να λειτουργήσει το πρόγραμμα που θα δινόταν στο 18 Άνω!
Η
επιμονή, λοιπόν, κάποιων κύκλων – από το ΚΚΕ μέχρι κάποιους που η
συνεισφορά τους στο κίνημα εξαντλείται στις χωρίς αρχές προσπάθειες
διάλυσης σε ό,τι συμμετέχουν «με ολίγη Κροστάνδη» – ότι αυτή η απόφαση
ανοίγει το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση δεν στηρίζεται παρά μόνο στις
εμμονές τους. Αποσπώντας προτάσεις και φραστικές διατυπώσεις από το
συγκεκριμένο πλαίσιο, μέσα στο οποίο αποκτούν το πραγματικό τους νόημα,
φτιάχνουν ένα τερατώδες οικοδόμημα πολιτικής παράνοιας, για να
κινδυνολογήσουν και να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους του 18 Άνω,
στους οποίους διαδίδουν ότι θα ιδιωτικοποιηθεί το 18 Άνω και θα χάσουν
τη δουλειά τους! Και αυτό για να χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους και
αυτή την υπόθεση ως προεκλογικό ατού, εναντίον των «αντικομμουνιστών»,
τους οποίους έχουν αποφασίσει να εξοντώσουν!
Ενορχηστρώνουν
συστηματικά μια επιχείρηση λάσπης, που αποβλέπει στη σπίλωση του
ονόματός μου, όχι απλά ως Κατερίνα Μάτσα, αλλά ως αυτό που
αντιπροσωπεύω για το 18 Άνω και για όλο το κίνημα, στο πλευρό των
καταπιεσμένων, ως ο άνθρωπος που θα σταθεί πάντα δίπλα τους μέχρι το
τέλος, δίνοντας τη μάχη για τη ζωή και την ελευθερία, όσες προσωπικές
θυσίες κι αν αυτό χρειάζεται.
Θα ήθελα, όμως, με απόλυτη αίσθηση
της σοβαρότητας της κατάστασης και της ιστορικής ευθύνης μου να
διαβεβαιώσω όλους ότι ούτε αυτή η επίθεση – και έχω δεχθεί πολλές
ανάλογες μέχρι σήμερα – δεν θα καταφέρει να με γονατίσει. Μου δίνει
δύναμη το έργο που κάνω, οι προσδοκίες στα μάτια των ανθρώπων που δεν
έχουν στον ήλιο μοίρα και προσπαθώ, με όσες δυνάμεις έχω, να απαλύνω
τον πόνο τους.
Μου δίνει δύναμη η νεολαία που ονειρεύεται ένα
καλύτερο κόσμο, υψώνει το ανάστημά της και εξεγείρεται, όπως το
Δεκέμβρη του 2008.
Μου δίνει δύναμη η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο 10ο
όροφο του «Ευαγγελισμού», που στις καθημερινές μας συναντήσεις δεν
παύει να επαναλαμβάνει «οι άνθρωποι πρέπει να σπάσουν οι ίδιοι τα δεσμά
του φόβου τους και να ζήσουν ελεύθεροι».
Μου δίνει δύναμη ο ίδιος
ο αγώνας μου, στο χώρο της επιστήμης, της κοινωνίας και της πολιτικής,
κόντρα στην κυρίαρχη ιδεολογία, με σημαία την ανατροπή του καπιταλισμού
που απειλεί να μας θάψει κάτω από τα ερείπιά του. Ο αγώνας για μια
πανανθρώπινη κοινωνία Ελευθερίας και Δικαιοσύνης, χωρίς ταξικά δεσμά,
χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, ταπείνωση ανθρώπου από άνθρωπο. Και αυτή
τη σημαία δεν μπορεί και δεν πρόκειται κανένα άτομο και κανένας
σκοτεινός μηχανισμός να με κάνει να την υποστείλω. Θα εξακολουθήσω,
παρά την τεράστια προσωπική πικρία, να παλεύω συλλογικά για όλα όσα έχω
αγωνισθεί με πείσμα και αυταπάρνηση σ’ όλη τη ζωή μου. Αυτό το γνωρίζει
καλά η κυρίαρχη εξουσία, οι εχθροί αλλά και οι σύμμαχοι μέσα στο
κίνημα. Δεν θα επιτραπεί σε κανένα να απειληθεί  με οποιοδήποτε τρόπο ο
δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του 18 Άνω ούτε το έργο του, που ανήκει
σε ολόκληρη την κοινωνία. Μαζί με όλους εσάς θα εξακολουθήσω να δίνω τη
μάχη για τις αρχές, τις αξίες, τα οράματά μου κόντρα σε κάθε πίεση, απ’
όπου κι αν προέρχεται. Και είμαι βέβαιη ότι σ’ αυτό το δρόμο θα
συναντηθούμε.

                                                                          Κατερίνα Μάτσα
                                                                  Επιστημονικά Υπεύθυνη 18 ΑΝΩ

Ο Αμερικανικός ψυχολογικός Σύλλογος αποδεχόταν τη χρήση βασανιστηρίων στο Guantanamo

Άρθρο από το British Medical journal:

«The American Psychological Association was unique about US health professional associations in providing policy cover for abusive interrogations that were based on the theory of inducing learned helplessness.  By definition, learned helplessness based interrogations profoundly damage prisoners. A full inquiry is needed into how the American Psychological Association was recruited into a collaboration with the Defense Department in this matter.

Sincerely,
Steven Miles, MD»

http://www.bmj.com/cgi/eletters/338/apr30_2/b1653#213077

Ντοκουμέντα:

1. Senate Armed Services Committee. Inquiry into the treatment of Detainees in US Custody. Nov 20-08 http://armed- services.senate.gov/Publications/Detainee%20Report%20Final_April%2022%202009.pdf

2. Office of Legal Counsel. Memorandum for John A. Rizzo, Senior Deputy General Counsel, CIA. Re: Application of US Obligations Under Article 16 of the Convention Against Torture to Certain Techniques that May Be Used in the Interrogation of High Value al Qaeda Detainees. 30-May-05. http://luxmedia.vo.llnwd.net/o10/clients/aclu/olc_05302005_bradbury.pdf

3. Asst Attorney General. Memorandum for John Rizzo Acting General Counsel of the CIA Re: Interrogation of an al Qaeda Operative. 1-Aug-02. http://luxmedia.vo.llnwd.net/o10/clients/aclu/olc_08012002_bybee.pdf

4. Olson B, Miles SH. The American Psychological Association and War on Terror Interrogations. in Oath Betrayed: America’s Torture Doctors. ed. Miles SH. University of California Press, 2009, p. 186-98.

Ετικέτες Technorati: , , ,

Το διάβασμά σας για το καλοκαίρι

Δωράκια, για να σημαδέψουμε τα ευτυχή γεγονότα!

Όλα στα αγγλικά. Να δούμε πόσα downloads θα έχουν…

1. postmarxism vs cultural studies reader

Το πρώτο self-compiled reader (167 σελ.) για το καλοκαίρι, περιέχει κείμενα εισαγωγικά και με copyright για θεωρίες του μεταμαρξισμού, των πολιτισμικών σπουδών και του φεμινισμού, από πρόσφατα βιβλία. Αναφέρεται στους Laclau & Mouffe, St. Hall, Deleuze & Guattari, DerridaHelene Cixous, Luce Irigaray, Julia Kristeva.

2. Postmodern Roots & effigies

4. Grubacic & lind – Wobblies_and_Zapatistas

Ένα από τα τελευταία βιβλία του Andrej Grubacic, του Βαλκάνιου ιστορικού αι θεωρητικού από το ZMAG, που θα είναι στην ελλάδα αυτό τον καιρό, για το φεστιβάλ της Βαβυλωνίας και τη βαλκανική έκθεση αναρχικού βιβλίου. Πολύ ενδιαφέρον και ευκολοδιάβαστο, περιέχει συνομιλίες του με τον Staughton Lynd, Αμερικανό ιστορικό, ακτιβιστή ων πολιτικών δικαιωμάτων, δικηγόρο, αντιρρησία συνείδησης και θεωρητικό.

NJOY & Share!

B-FEST: Διεθνές Αντιεξουσιαστικό Φεστιβάλ της εφημερίδας Βαβυλωνία

Η Ελευθερία Αντεπιτίθεται

Διοργάνωση: Αντιεξουσιαστική Εφημερίδα «Βαβυλωνία»,

http://babyloniafest.blogspot.com

27-31 Μαΐου 2009,
Σχολή Καλών Τεχνών
(Πειραιώς 256, 182 33 Ρέντης),

Πρόσβαση:
Ηλεκτρικός (σταθμός Καλλιθέας)
Λεωφορεία Νο 049 και Νο 914 (αφετηρία οδός Αθηνάς – στάση Σχολή Καλών Τεχνών)

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

1. (ΤΕΤΑΡΤΗ-WEDNESDAY 27):
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗ (CIVIL DISOBEDIENCE)

ΟΜΙΛΙΕΣ (SPEECHES)

17:ΟΟ: ΑΝΤΡΕΪ ΓΚΡΟΥΜΠΑΣΙΤΣ (ΣΥΖΗΤΗΣΗ): ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΔΡΑΣΗΣ
ADREJ GRUBACIC(DISCUSSION): DIRECT ACTION
20:40: ΕΛΛΗΝ. ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ
DECEMBER UPRISING
21:00: ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ: ΑΞΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ
HOWARD ZINN: THE VALUE OF POLITICAL DISOBEDIENCE

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΥΜΩΣΗΣ (POLITICAL WORKSHOPS)

ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ (PRISON MOVEMENT)
TO TΕΛΟΣ ΤΗΣ ΗΓΕΜΟΝΙΑΣ ΣΤΑ ΝΕΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ (THE END OF HEGEMONY IN NEW MOVEMENTS)
Ζ_ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ: ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΟΥΑΡΝΤ ΖΙΝ «ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ» (Z_BABYLONIA: BOOK PRESENTATION HOWARD ZINN “DECLARATIONS OF INDEPENDENCE”)

2.(ΠΕΜΠΤΗ-THURSDAY 28):
MEΙΟΝΟΤΗΤΕΣ & ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ  (ΜΙΝΟRITIES & INEQUALITIES)

ΟΜΙΛΙΕΣ (SPEECHES)

17:00: ΑΝΝΑ ΛΥΔΑΚΗ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ
ANNA LYDAKI: ON  MINORITIES
21:00: ΜΑΪΚΛ ΑΛΜΠΕΡΤ: ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ:ΚΡΙΣΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΙΣΟΤΗΤΕΣ
MICHAEL ALBERT: CAPITALISM: CRISIS & SOCIAL INEQUALITIES

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΥΜΩΣΗΣ (POLITICAL WORKSHOPS)

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ – ΕΥΡΩΠΗ ΦΡΟΥΡΙΟ (REFUGEES-EUROPE FORTRESS)
ΑΝΑΠΗΡΟΙ (DISABLED PEOPLE)
ΨΥΧΙΚΕΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ (MENTAL MINORITIES)
ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ-ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΖΗΤΗΜΑ (SEXUALITY- GENDER ISSUE)

3. (ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ-FRIDAY 29): ΓΗ & ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (LAND & FREEDOM)

ΟΜΙΛΙΕΣ (SPEECHES)

17:00: ΚΡΙΣ ΣΠΑΝΟΣ: ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-ΠΟΛΗ & ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
CHRIS SPANNOS :PARticipatory SOCiety-URBAN SPACE & FREEDOM
21:00: ΒΑΝΤΑΝΑ ΣΙΒΑ: ΚΟΙΝΩΝΙΑ & ΦΥΣΗ
VANDANA SHIVA: SOCIETY & ΝΑTURE

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΥΜΩΣΗΣ (POLITICAL WORKSHOPS)

ΑΣΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ (URBAN SPACE)
ΕΝΕΡΓΕΙΑ (ENERGY)
ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ-ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ (AGRARIAN ISSUE-ECOFARMING)

4. (ΣΑΒΒΑΤΟ-SATURDAY 30): ΟΙΚΟΝΟΜΙA: ΚΙΝΗΜΑΤΑ & ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ (ECONOMΥ: MOVEMENTS & VISIONS)

ΟΜΙΛΙΕΣ (SPEECHES)

17:00: BIFO, ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ : ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
BIFO, LABOUR ACTIVISTS: ECONOMIC CRISIS AND RESISTANCE
20:00: ΝΟΑΜ ΤΣΟΜΣΚΙ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
NOAM CHOMSKY: ECONOMIC CRISIS
21:00: ΜΑΪΚΛ ΑΛΜΠΕΡΤ: ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
MICHAEL ALBERT: PARticipatory ECONomy

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΥΜΩΣΗΣ (POLITICAL WORKSHOPS)

ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ (PRECARITY)
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ (EDUCATION)
12:00: ΚΡΙΣ ΣΠΑΝΟΣ: ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΖΝΕΤ-ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ
CHRIS SPANNOS: ZNET-BABYLONIA
16:00: ΜΑΪΚΛ ΑΛΜΠΕΡΤ: ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
MICHAEL ALBERT: PARECON

5. (ΚΥΡΙΑΚΗ-SUNDAY 31): ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ (TOWARDS A DIFFERENT SOCIETY)

ΟΜΙΛΙΕΣ (SPEECHES)

12:00: ΑΝΤΡΕΪ ΓΚΡΟΥΜΠΑΣΙΤΣ(ΔΙΑΒΑΛΚΑΝΙΚΟ ΠΑΝΕΛ): ΤΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ, ΧΘΕΣ & ΣΗΜΕΡΑ
ANDREJ GRUBACIC (PANEL): ANARCHIST MOVEMENT IN BALKANS, YESTERDAY & TODAY
14:00: ΜΑΪΚΛ ΑΛΜΠΕΡΤ: ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ
MICHAEL ALBERT:AGAINST POLITICAL PARTIES

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΥΜΩΣΗΣ (POLITICAL WORKSHOPS)

60 ΧΡΟΝΙΑ ΝΑΤΟ 60 YEARS NATO

——————-

ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Τετάρτη 27/5:

Γιάννης Αγγελάκας, Σπύρος Φάρος & This fluid, Diminuita (τρίο Swing), Katrin The thrill, Fundracar, ‘Ερωτες Πολεμιστές

Πέμπτη 28/5

Σωτηρία Λεωνάρδου μαζί με τους Στ. Μποτωνάκη, Β. Γισδάκη, Γιάννης Χαρούλης, Ειρήσθω Εν Παρόδω, Exarchia Blues Band (Χρ. Ζυγομαλας, Τ. Άκος)

Ρεμπέτικο γλέντι με : ΤΙΤΑΝΕΣ, ΜΟΡΤΕΣ

Παρασκεύη 29/5:

Δ. Πουλικάκος και τα Αδέσποτα Σκυλία, Ζώρζ Πιλαλί, Σπυριδούλα, Απροσάρμοστοι, Tube a bassa, Vlastur Megacorp, Σκάγια, The party band project, Kool a shake, Bieband, Gowdip, Birthmark, Μείγμα

Σάββατο 30/5:

Dj set: Max Lafranconi Dj set (Etnica/Pleiadians, Italy), Iraklis Mindphaser(Natural High), TEO

63 High, Bad Trip, Ντίνος Σαδίκης, Direct Connection, Deckstand, Dead Scum Basement, The Spiritualconiosis, Deaf Maestro, Beyond Perception, Lost For Words

Κυριακή 31/5:

Hip Hop Live: Parasound, Under pressure, Elephant Phinix, Te Pavarurit, Κύκνειο Άσμα, Productive, Λαβωμένες Σκιές

+ graffiti art: Phaz, Bnc

+dj’s workshop : D.I.Y.

+turnbalism (δισκοτεχνία βινύλιον)

Dj set’s : Manolo & Urbanix, Kernelcoremode, Double d, Funxion, Atomas, Sotokan (sub&dub), Nagual Aka Boing.V.Boing, Tigran, Confo, Dark Elf(Disco Valley/Hhs), Looney

ΘΕΑΤΡΟ: Σάββατο 30/5 21:00

Θεατρική ομάδα «ΖΕΡΜΙΝΛ»

Παρουσιάζει τον μονόλογο των Ντάριο Φό και Φράνκα Ραμε «Εγώ η Ούλρικε Μαινχοφ καταγγέλω»

Ετικέτες Technorati: , , , ,

«Ένα Γέλιο θα Σας Θάψει»: Tελικά γνωστά τα πράγματα

Μετά την ενδελεχή ανάγνωση του άρθρου κοινωνικής ιστορίας για τις πρακτικές των Μητροπολιτικών Ινδιάνων, του A/Traverso και άλλων ομάδων της ιταλικής δημιουργικής αυτονομίας, μπορώ να πω ότι δεν πρόσφερε και πολλά καινούρια πράγματα σε μένα.

Βέβαια, η συζήτηση περί δημιουργικότητας, αντίστασης, χιούμορ και ειρωνείας, τότε περίπου ξεκίνησε, αλλά σίογυρα μπορείτε να καταλάβετε περισσότερα αν δείτε την πρόσφατη ιταλική ταινία «Δουλεύοντας με το πάσο μας», (Lavorare con lentezza) που αναφέρεται στην ίδια περίοδο, την γέννηση του Radio Alice, στην Bologna, και την ριζοσπαστικοποίηση, στις γραμμές της αυτονομίας, της νεολαίας εκεί.

Πέρα από τη χρήση του ραδιοφώνου, του γέλιου και της φαντασίας, μπορείτε να δείτε και τόσα άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, όπως τι γίνεται όταν 2 νέοι εργατικής καταγωγής μπαίνουν σε μια συλλογικότητα φοιτητών και διανοουμένων, την κατάρα των ανοιχτών συνελεύσεων, τα ελαφρά ναρκωτικά ως μέσο εισόδου στο κίνημα (πολύ κνίτικο αυτό!), τη ριζοσπαστικοποίηση και τις συγκρούσεις με την αστυνομία.
Το Black tracker έχει αυτά για την ταινία:

Δουλεύοντας με το πάσο μας (Radio Alice – Bologna 1977) [GR subs]
Όνομα αρχείου Lavorare_con_lentezza_gr_subs.avi.torrent
Αποθήκευση ώς Lavorare_con_lentezza_gr_subs.avi
Info hash a5d13831e49d2ac3ba1ca50141a6806994b6f59d
Περιγραφή

Τίτλος/Title: Lavorare Con Lentezza (Radio Alice)

Τίτλος στα Αγγλικά/English Title: Working Slowly (Radio Alice)

Τίτλος στα Ελληνικά/Greek Title: Δουλεύοντας με το πάσο μας

Παραγωγή/Production: Fandango & Medusa Home Entertainment, Ιταλία/Italy, 2004

Σκηνοθεσία/Director: Guido Chiesa

Διάρκεια/Duration: 111′

Υπότιτλοι/Subs: Ελληνικοί, ενσωματωμένοι/Greek embedded

Μπολώνια 1977: Ένας ιστορικός σταθμός για το κίνημα της αυτονομίας. Δεκάδες ελεύθερα ραδιόφωνα γεννιούνται σε όλη την Ιταλία δίνοντας στο κίνημα φωνή. Χιλιάδες άνθρωποι διαδηλώνουν στους δρόμους και συγκρούονται με την αστυνομία…

Description: Revisiting the Italy of the radical 1970s and its obsessions with class struggle, creative anarchy, and macrame ponchos, Radio Alice provides a fascinating glimpse of a time of protest. In a working-class district on the outskirts of Bologna, Sgualo and Pelo hang out at the local cafe, allergic to gainful employment. They don’t mind the occasional shady job for local hood Marangon, but they’re convinced there’s little future whichever way they turn.

English subtitles may be found here

Αφίσα/Poster:

Ετικέτες Technorati: , ,