Το ζήτημα της δημόσιας απεξάρτησης

στο indymedia έχει σειρά άρθρων για τη διαμάχη που έχει ξεσπάσει σε σχέση με τη σύσταση ΜΚΟ μεταξύ του 18άνω και της Νομαρχίας, με σκοπό την παροχή υπηρεσιών απεξάρτησης σε χρήστες. Μπορείτε να δείτε περισσότερα εδώ: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1033783

Παραθέτουμε το άρθρο από την Κόντρα, και την απάντηση της Κατ. Μάτσα, ψυχιάτρου και επιστ. υπεύθυνης του 18άνω:


Τι έγινε στο «18 Ανω»;


Το τελευταίο διάστημα, το «18 Ανω» βρέθηκε στο επίκεντρο
μιας σφοδρής αντιπαράθεσης, που έχει ως επίδικο την
προσπάθεια δημιουργίας «αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας» (ΜΚΟ,
δηλαδή) ανάμεσα σ’ αυτό και τη Νομαρχία Αθηνών. Η
επιστημονικά υπεύθυνη και «ψυχή» του «18 Ανω» Κατερίνα Μάτσα
(ΚΜ στο εξής) τοποθετήθηκε δημόσια στο θέμα, καταγγέλλοντας
πως ενορχηστρώνεται μια εκστρατεία λάσπης ενάντιά της και
ενάντια στο «18 Ανω». Πριν δούμε το ιστορικό της
αντιπαράθεσης του τελευταίου μήνα, ας δούμε τα γεγονότα,
γιατί αυτά είναι που έχουν σημασία, πέρα από τις εκ των
υστέρων ερμηνείες που δίνονται σ’ αυτά.

 


Το «18 Ανω», ως μονάδα του κρατικού ΨΝΑ ήρθε σε συμφωνία με
τη Νομαρχία Αθήνας για τη δημιουργία μιας ΜΚΟ, που θα
λειτουργούσε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης (25 θέσεων,
εσωτερικής διαμονής). Η ΜΚΟ θα απορροφούσε 2 εκατ. ευρώ από
τη νομαρχία. Στο καταστατικό της υπό ίδρυση ΜΚΟ διαβάζουμε
ότι αυτή μπορεί να ιδρύσει παραρτήματα ή γραφεία σε άλλες
περιοχές της Ελλάδας, ότι έχει ως αντικείμενο δραστηριότητας
την εξάρτηση από ουσίες σε όλο το εύρος του φαινομένου, ότι
στα έσοδά του περιλαμβάνονται έσοδα από ευρωπαϊκές και
εθνικές επιχορηγήσεις και δωρεές από δημόσιους φορείς και
ιδιωτικές επιχειρήσεις του εσωτερικού και του εξωτερικού,
ότι η διάρκεια της ΜΚΟ είναι 10ετής, αλλά μπορεί όποιο από
τα δύο μέρη θέλει να τη συνεχίσει.

 


Εχουμε, δηλαδή μια τυπική ΜΚΟ, σαν αυτές που λυμαίνονται την
αποασυλοποίηση. Το ότι αυτή τη ΜΚΟ τη συγκροτούν δυο
δημόσιοι φορείς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Εχουμε το
παράδειγμα των εταιριών που δημιουργούν οι ΟΤΑ, οι οποίες
έχουν γίνει όχημα για την ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, την
ανατροπή εργασιακών σχέσεων και το χαράτσωμα των δημοτών. Σ’
αυτές τις περιπτώσεις οι καλές προθέσεις δεν παίζουν καμιά
σημασία. Αλλωστε, με καλές προθέσεις συνοδεύονται στην
έναρξή τους όλες οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες και ξέρουμε που
οδηγούνται.

 


Σε ό,τι αφορά το «18 Ανω» και προσωπικά την ΚΜ εδώ έχουμε
μια τεράστια υποχώρηση. Εχουμε το άνοιγμα μιας «κερκόπορτας»,
περιβεβλημένης με το κύρος της μοναδικής μονάδας απεξάρτησης
που ανήκει στο ΕΣΥ. Αντί να πάμε μπροστά, προς τη δημιουργία
πολλών «18 Ανω», πάμε πίσω, στην εμπλοκή του «18 Ανω» στη
δημιουργία ΜΚΟ, που είναι –σε κάθε περίπτωση– ιδιωτικές
εταιρίες, παρά τη διακήρυξή τους περί «μη κερδοσκοπικού
χαρακτήρα».

 


Η ΚΜ διέπραξε ένα σοβαρότατο λάθος αρχών, καθώς όχι μόνο
συναίνεσε στη δημιουργία αυτής της ΜΚΟ, αλλά και εμφανίστηκε
επισπεύδουσα. Σε έγγραφό της (10.10.08) προς τη διοίκηση του
ΨΝΑ, διαμαρτύρεται για την καθυστέρηση στη δημιουργία της
ΜΚΟ, υποβάλλει η ίδια προς έγκριση το καταστατικό της ΜΚΟ
και –το χειρότερο– κλείνει το έγγραφό της σημειώνοντας ότι
«το 18 Ανω ανήκει στο ΕΣΥ και η επιλογή του για την
υλοποίηση προγράμματος θα πρέπει να αποτελέσει πρότυπο για
όλους». Δηλαδή, καλεί ουσιαστικά και άλλες θεραπευτικές (και
όχι μόνο) μονάδες του Δημόσιου να επιδοθούν στη δημιουργία
ΜΚΟ, προκειμένου να αντλήσουν πόρους που δεν διαθέτει το
Δημόσιο. Ειδικά αυτή η παράγραφος μας οδηγεί έξω από τα όρια
του «στιγμιαίου λάθους» και μας οδηγεί σε σκέψεις περί
αλλαγής προσανατολισμού.

 


Τα πράγματα τα έκανε χειρότερα η ίδια η ΚΜ, που ξεκίνησε
πρώτη τη δημόσια αντιπαράθεση, προφανώς για να προλάβει την
επέκταση της «ιδιωτικής», που μάλλον έπαιρνε διαστάσεις. Με
επιστολή της που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» και το «Πριν» στις
5 Απρίλη, απέδωσε σε «κύκλους προσκείμενους στο ΚΚΕ εντός
και εκτός ΨΝΑ» τη «διάδοση της φήμης για τη σύσταση εκ
μέρους μου μη κερδοσκοπικής εταιρίας». Εγραψε διάφορα περί
λάσπης σε βάρος της και προέταξε ως ασπίδα τον αγώνα της για
τη δημιουργία και την ανάπτυξη του «18 Ανω». Στο τέλος,
αναφέρθηκε σε «πρόταση στο ΨΝΑ να συσταθεί η εταιρία ανάμεσα
στα δύο δημόσια νομικά πρόσωπα», προκειμένου να ξεπεραστεί ο
«κυκεώνας του δημόσιου λογιστικού» και να εκταμιευτούν τα
χρήματα που διέθετε η νομαρχία. Σημείωνε, δε, ότι «και αυτή
η πρόταση έχει ήδη απορριφθεί», χωρίς να αναφέρει από ποιους
και για ποιο λόγο.

 


Ας ξεκαθαρίσουμε, καταρχάς, ένα θέμα. Εδώ και χρόνια οι
σχέσεις του Περισσού με την ΚΜ και το «18 Ανω» ήταν πολύ
καλές, σχέσεις συνεργασίας. Από κάποια στιγμή και μετά οι
σχέσεις αυτές χάλασαν, προφανώς γιατί ο Περισσός ήθελε το
«18 Ανω»  παρακολού-θημα της πολιτικής του και η ΚΜ δεν
συναίνεσε. Προφανώς ο Περισσός περίμενε στη γωνία για να
πάρει ρεβάνς και προφανέστατα η ΚΜ του έδωσε την ευκαιρία με
τη συμμετοχή της στη δημιουργία της ΜΚΟ. Η ηγεσία του
Περισσού δεν δικαιούται να μιλά για τέτοια θέματα. Αυτοί που
έχουν πάρει εκατομμύρια επί εκατομμυρίων ως επιχορηγήσεις
για κτίρια και επιχειρήσεις, πάει πολύ να «τη βγαίνουν» σ’
έναν άνθρωπο που –αν μη τι άλλο– ακόμη και στα λάθη του δεν
επεδίωξε προσωπικό όφελος. Από την άλλη, όμως, και η ΚΜ δεν
είχε το δικαίωμα να κρύβεται πίσω από την επίθεση του
Περισσού, προσπαθώντας να οξύνει τα ανακλαστικά του
«εξωκοινοβουλευτικού» χώρου, χωρίς να λέει όλη την αλήθεια
και χωρίς να δίνει όλα τα σχετικά έγγραφα, για να μπορεί ο
καθένας να κρίνει και να τοποθετηθεί.

 


Ακολούθησε επώνυμη παρέμβαση πρώην θεραπευτή του «18 Ανω»
στο Indymedia, ο οποίος έδωσε στη δημοσιότητα και τα σχετικά
έγγραφα, τα οποία επικαλεστήκαμε στην αρχή αυτού του
σημειώματος. Η ΚΜ επανήλθε με άρθρο της στην εφημερίδα
«Αριστερά!» της ΚΟΕ (24.4.09) στο οποίο αυτή τη φορά κάνει
λόγο για «κύκλους εντός και εκτός ΚΚΕ» που χρησιμοποιούν
«τόσο τον Ριζοσπάστη όσο και το Indymedia». Kαι αυτή τη φορά
επικαλείται τους αγώνες της, ενώ επί της ουσίας υποστηρίζει
για πρώτη φορά ότι «το 18 Ανω αποδέχτηκε την πρόταση
προκειμένου να αγοραστεί με αυτό το ποσό ένα κτίριο». Αμέσως
μετά, όμως, κάνει λόγο για «δυσκολίες του δημόσιου
λογιστικού και γραφειοκρατικές αγγυλώσεις» που «μας έκαναν
να εξετάσουμε θετικά την πρόταση της Νομαρχίας για τη
σύσταση μη κερδοσκοπικής εταιρίας». Δεν μπορεί να διαφεύ-γει
της ΚΜ το γεγονός ότι το «δύσκαμπτο και γραφειοκρατικό
κράτος» είναι η προμετωπίδα όλων των μικιαρχών που νέμονται
την αποασυλοποίηση, αλλά και όλων των κηρύκων της καλυμμένης
ιδιωτικοποίησης. Πώς χρησιμοποιεί την ίδια επιχειρηματολογία
μ’ αυτούς ένας άνθρωπος σαν την ΚΜ; Δυο απαντήσεις χωρούν εν
προκειμένω: ή άλλαξε άποψη ή η έννοια της αυτοκριτικής τής
είναι ξένη και εχθρική και γι’ αυτό, αντί να παραδεχτεί
έντιμα ότι έκανε λάθος κάτω από την πίεση της
πραγματικότητας, προσπαθεί να πείσει τους πάντες ότι έχει
δίκιο.

 


Η τρίτη παρέμβαση της ΚΜ δημοσιεύτηκε στο Indymedia,
απευθύνεται στους συναδέλφους της και είναι η μεγαλύτερη σε
έκταση. Και πάλι έχουμε σαν ασπίδα τους αγώνες της για το
«18 Ανω» (και όχι μόνο), έχουμε και ολίγη Κούνεβα
(απαράδεκτο!), έχουμε και ένα ποτ-πουρί από παλαιότερες
αναφορές της ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και τις ΜΚΟ, αλλά
για την ταμπακέρα δεν έχουμε τίποτα, εκτός από έναν μικρό
υπαινιγμό: «Ολα αυτά με έκαναν, παρά την επί της αρχής
αντίθεσή μου στη σύσταση εταιριών, που εξακολουθεί να
υπάρχει, να εισηγηθώ τελικά τη σχετική πρόταση στη Διοίκηση
του ΨΝΑ». Ομως, όταν έχεις αντίθεση επί της αρχής, δεν
εισηγείσαι το αντίθετο. Κι όταν αυτό το πράγμα το έχεις
εισηγηθεί ως πρότυπο, πού «κολλάει» η αντίθεση επί της
αρχής;

και η απάντηση:

Αγαπητοί συνάδελφοι

Τον τελευταίο
καιρό δέχομαι μια βρώμικη επίθεση, που στηρίζεται στην παραποίηση της
αλήθειας και στη συκοφαντία για να σπιλώσει το πρόσωπό μου, τους
αγώνες, την ιστορία μου, το ρόλο μου στο 18 άνω, στο Δαφνί και στο
κίνημα συνολικά. Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους εσάς που με γνωρίζετε και
σε άλλους που έχουν απλά ακούσει για μένα, για να αποκαταστήσω την
αλήθεια και την τιμή μου. Γιατί έμαθα στη ζωή μου να κοιτάζω τους
άλλους στα μάτια και να υποστηρίζω πάντα στην πράξη όσα στα λόγια
διακηρύσσω. Γιατί δεν έχω τίποτα να κρύψω από κανένα.
Επί
δεκαετίες μέσα στο κίνημα, στο πλευρό των καταπιεσμένων, των
αποκλεισμένων, των καταδιωγμένων, των ψυχικά ασθενών και των
εξαρτημένων, αγωνίζομαι με συνέπεια, συνδικαλιστικά, κοινωνικά και
πολιτικά, μέσα και έξω από το Δαφνί, στο οποίο υπηρετώ από το 1974
μέχρι σήμερα, για την υπεράσπιση της Δημόσιας και Δωρεάν Υγείας για όλο
το λαό.
    Στο χώρο της Ψυχικής Υγείας δίνω μάχη, στις γραμμές
της ΑΡΣΙ και της «Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση» αλλά και
μέσα από τα «Τετράδια Ψυχιατρικής» ως υπεύθυνη σύνταξης, από το 1984
μέχρι σήμερα, για την κατάργηση του βάρβαρου και αναχρονιστικού θεσμού
του ψυχιατρικού ασύλου, για ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα ψυχικής
υγείας, μέσα από ένα δίκτυο εναλλακτικών στο άσυλο δομών στην
κοινότητα. Ανήκω στους λίγους ψυχιάτρους που έχουν αρνηθεί να
υλοποιήσουν ευρωπαϊκά προγράμματα αποασυλοποίησης μέσα από την ίδρυση
εταιρειών (κερδοσκοπικών και μη). Έλεγα χαρακτηριστικά σε συνέδριο της
ΕΨΕ για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση καταδικάζοντας την κυβερνητική
πολιτική  του νεοφιλελευθερισμού για την Ψυχική Υγεία : «Το κράτος
ενισχύει διαρκώς την πολιτική εξουσία του, με κατασταλτικούς
μηχανισμούς και τρομονόμους, εφαρμόζοντας παράλληλα μια πολιτική
εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων σε βασικούς τομείς της οικονομίας και
συνακόλουθης μαζικής ανεργίας, ενισχύοντας τον οικονομικό και πολιτικό
ρόλο των λεγόμενων «μη κυβερνητικών οργανώσεων». Στις δομές που
δημιουργήθηκαν από τις μη-κερδοσκοπικές εταιρείες, που λειτουργούν με
βάση τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και με προσωπικό ανεπαρκές ή
καθόλου εκπαιδευμένο φιλοξενούνται σήμερα ως ένοικοι πολλοί χρόνιοι
ασθενείς των Δημόσιων Ψυχιατρείων, διαμορφώνοντας έτσι όρους
ιδιωτικοποίησης της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης» (δημοσιεύεται στα
«Τετράδια Ψυχιατρικής», Νο 94, 2007, στο άρθρο μου με τίτλο «Το μέλλον
της Δημόσιας Ψυχιατρικής»).
    Την ίδια πολεμική από θέση αρχών
διεξάγω τόσο θεωρητικά όσο και μέσα στους συνδικαλιστικούς και άλλους
αγώνες, ενάντια στις λεγόμενες «Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού
Τομέα» (ΣΔΙΤ), και το ρόλο τους στο χώρο της υγείας ιδιαίτερα.
Στα
πλαίσια όλων αυτών  των αγώνων αναπτύχθηκε η Μονάδα Απεξάρτησης 18 άνω,
που ξεκίνησε το 1987 από ένα περίπτερο μέσα στο Δαφνί και έφτασε σήμερα
να αποτελεί, με τις 32 δομές της, την μεγαλύτερη Δημόσια Μονάδα
Απεξάρτησης στη χώρα, το «παράδειγμα»  κόντρα στην δημοσιοϋπαλληλική
ρουτίνα, την γραφειοκρατία και την κυρίαρχη πολιτική για τα ναρκωτικά, 
προσφέροντας τις υψηλού επιπέδου υπηρεσίες της δωρεάν και σε όλους τους
κατοίκους της χώρας.
    Όπως γράφω στο τελευταίο μου βιβλίο
«Ψυχοθεραπεία και Τέχνη στην Απεξάρτηση – Το παράδειγμα του 18 άνω»,
εκδόσεις Άγρα, 2008, «Ο ανθρωποκεντρισμός και η ισοτιμία αποτελούν τα
θεμέλια αυτού του πλαισίου. Αυτό όμως προϋποθέτει και συνεπάγεται την
διαρκή σύγκρουση, σε όλα τα επίπεδα, με την αρχή «κόστος –
αποδοτικότητα», που διέπει την νεοφιλελεύθερη πολιτική διαχείρισης της
περίθαλψης και όλων των Μονάδων Υγείας, προς όφελος της αγοράς. Το 18
άνω υποστηρίζει με αποφασιστικότητα, από την πρώτη στιγμή της
λειτουργίας του μέχρι σήμερα, την ανάγκη της δωρεάν παροχής υπηρεσιών
απεξάρτησης σε όλους τους κατοίκους αυτής της χώρας, εφόσον το ζητήσουν
οι ίδιοι. Αγωνίζεται, με βάση την αρχή του «θεραπευτικού πλουραλισμού»,
για τη δημιουργία πολλών θεραπευτικών προγραμμάτων, πολλών τύπων, μέσα
στο ΕΣΥ, για να μπορεί ο τοξικομανής να εντάσσεται στο θεραπευτικό
πρόγραμμα που ο ίδιος επιλέγει και του ταιριάζει»  (σ.32).
      Με
αφάνταστο προσωπικό κόστος, δουλεύοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ, από
τη μια δομή στην άλλη,  για να καλυφθούν οι τρομακτικές ανάγκες  της
Μονάδας, υπερασπίζομαι μαζί με τους συνεργάτες και συναγωνιστές μου,
επί τρισήμισυ  δεκαετίες, αυτές τις θέσεις.
Υπενθυμίζω για την
ιστορία ότι επικεφαλής της μάχης ενάντια στα προεδρικά διατάγματα του
Υπουργού Υγείας Νικήτα Κακλαμάνη το 2004, που έδιναν την άδεια σε
ιδιώτες να στήνουν «επιχειρήσεις» απεξάρτησης, μπήκε το 18 άνω με εμένα
ως επιστημονικά υπεύθυνη,  μαζί με τους άλλους φορείς της απεξάρτησης
και την ΕΙΝΑΠ που όχι μόνο αντιτάχθηκαν, αλλά έκαναν και 
κινητοποιήσεις, πορεία στη Βουλή και άλλες δράσεις. Το ίδιο και σήμερα.
Δεν είμαι εγώ που στις αρχές του 2009 κατήγγειλα δημόσια και στον
ημερήσιο τύπο το σχέδιο προεδρικού διατάγματος, που ετοίμασε ο ΟΚΑΝΑ
και υπέβαλλε στον σημερινό Υπουργό Υγείας, ένα διάταγμα που δίνει στους
ιδιώτες το δικαίωμα να συνταγογραφούν υποκατάστατα;  Ποιος όλα αυτά τα
χρόνια δίνει τη μάχη προς όλες τις κατευθύνσεις θεωρητικά και στην
πράξη, ενάντια στην πολιτική της συντήρησης της εξάρτησης με βάση τις
ανάγκες της βιοεξουσίας;
Πως θα μπορούσα λοιπόν, εγώ που έχω
καταθέσει την ψυχή μου στο 18 άνω, όπως όλη η κοινωνία γνωρίζει, που
βρίσκομαι σταθερά όλα αυτά τα χρόνια, στην πρώτη γραμμή της μάχης για
τη δημόσια υγεία και τη δημόσια απεξάρτηση να «ανοίξω τον δρόμο στην
ιδιωτικοποίηση του 18 άνω», όπως μερικοί νοσηροί εγκέφαλοι
υποστηρίζουν;
    Θα επιχειρήσω να εκθέσω το χρονικό των γεγονότων
για να φωτιστεί, για όποιον βεβαίως δεν είναι τυφλωμένος από το μίσος,
το πραγματικό νόημα των «ντοκουμέντων» που επικαλούνται όλοι εκείνοι οι
κύκλοι, που με αναγορεύουν σήμερα σε «εχθρό του λαού», κρατώντας για
τον εαυτό τους, με θράσος και περισσή αλαζονεία το μονοπώλιο της
υπεράσπισης της δημόσιας υγείας  και της δημόσιας απεξάρτησης.
     
Όπως είναι γνωστό, η οικονομική   χρεοκοπία του ΨΝΑ  (σημερινό χρέος 37
εκατομμύρια ευρώ) αλλά και η πολιτική λιτότητας της κυβέρνησης έχουν
τραγικές επιπτώσεις στη λειτουργία του ΨΝΑ και του 18 άνω. Ένα από τα
σημαντικά προβλήματα που δημιουργούνται, μεταξύ άλλων, είναι το
κτιριακό. Δεν υπάρχουν κτίρια για να στεγαστούν προγράμματα και αυτά
που υπάρχουν δεν επαρκούν, ούτε έχουν τις κατάλληλες προδιαγραφές για
να στεγάσουν τους θεραπευόμενους στην κλειστή φάση της θεραπευτικής
διαδικασίας. Επιπλέον το ΨΝΑ καθυστερεί πολύ την καταβολή των ενοικίων
και οι ιδιοκτήτες αρνούνται να συντηρήσουν τα κτίρια, απειλώντας με
εξώσεις. Το 18 άνω βρίσκεται αντιμέτωπο, σε μόνιμη βάση, με αυτό το
πρόβλημα, αφού η διαρκής αύξηση της ζήτησης των υπηρεσιών του καθιστά
επιτακτική την ανάγκη δημιουργίας νέων προγραμμάτων, που πρέπει,
βέβαια, να στεγαστούν σε κατάλληλα κτίρια. Υπό την πίεση αυτής της
ανάγκης και της αγωνίας να έχουν μια στέγη για να μπορέσουν να 
απεξαρτηθούν όλο και πιο πολλοί νέοι άνθρωποι που δεν έχουν άλλη ελπίδα
ζωής, και μπορεί να πεθάνουν περιμένοντας, οδηγηθήκαμε στην αποδοχή της
πρότασης της Νομαρχίας Αθηνών προς το 18 άνω για την υλοποίηση ενός
θεραπευτικού προγράμματος απεξάρτησης με το ποσόν των 2 εκατομμυρίων
ευρώ. Σκεφτήκαμε ότι ήταν ευκαιρία να αποκτήσει το 18 άνω ένα δικό του 
κτήριο με τις κατάλληλες προδιαγραφές. Αποφασίσαμε ότι σε αυτό το
κτίριο θα στεγαζόταν η δομή που ήδη λειτουργεί σε ενοικιαζόμενο κτήριο
επί της Ιεράς Οδού. Μέσα από αλλεπάλληλες και εκτεταμένες συζητήσεις –
και όχι στα κρυφά, όπως κατηγορούμαι – με τη θεραπευτική ομάδα του
τμήματος της ιεράς Οδού  καταλήξαμε ότι στο κτίριο  που  θα αγοραζόταν
με τα 2 εκατομμύρια της Νομαρχίας θα στεγαζόταν το πρόγραμμα της Ιεράς
Οδού αυξάνοντας τις θέσεις από 15 που είναι τώρα σε 25, με το ίδιο
προσωπικό του 18 ΑΝΩ που υπηρετεί στο τμήμα αυτό και χωρίς καμία νέα
πρόσληψη. Και μάλιστα για να μην υπάρξει σύγχυση επί του θέματος στο
σχέδιο ολοκληρωμένης παρέμβασης  που υποβλήθηκε αρχικά στη Νομαρχία,
αναγράφονται και τα ονόματα των εργαζόμενων στο τμήμα αυτό.
Με τη
βοήθεια του διευθυντή Τεχνικής Υπηρεσίας ΨΝΑ συντάχθηκαν οι τεχνικές
προδιαγραφές και άρχισε η αναζήτηση από θεραπευτές της Ιεράς Οδού του
κατάλληλου κτιρίου. Τον Οκτώβρη του 2008 πληροφορηθήκαμε από παράγοντες
της Νομαρχίας ότι δεν γίνεται από νομική άποψη να αγορασθεί το κτίριο
από τη Νομαρχία και να παραχωρηθεί στο 18 Άνω, αυτό δηλαδή που
ζητούσαμε εμείς. Στην αγωνιώδη αναζήτηση εναλλακτικής  λύσης, για να μη
χαθεί η προσφορά των 2 εκατομμυρίων ευρώ, και να αγορασθεί το κτίριο
που τόσο είχε ανάγκη το 18 Άνω, σε κάποια από τις συζητήσεις ανάμεσα
στις δύο πλευρές (ΨΝΑ και Νομαρχία) προτάθηκε από νομικό σύμβουλο της
Νομαρχίας να ιδρυθεί μια μη- κερδοσκοπική εταιρεία ανάμεσα στο ΨΝΑ και
τη Νομαρχία, με μόνο σκοπό να αγοράσει το κτίριο για το 18 Άνω,
εξοφλώντας το μέσα σε χρονικό διάστημα δύο περίπου χρόνων και μετά να
διαλυθεί. Το γεγονός ότι η εταιρεία αυτή αφορούσε δύο δημόσια νομικά
πρόσωπα, το ΨΝΑ και τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και όχι κάποιο ιδιώτη,
ότι δεν θα εμπλεκόταν ως μέλη της ή με όποια άλλη ιδιότητα, οι
εργαζόμενοι του 18 Άνω, ούτε βεβαίως εγώ, ότι δεχόμουν την διαρκή πίεση
των εξαρτημένων που αγωνιζόταν να προχωρήσουν στην «κλειστή» φάση και
δεν υπήρχε θέση, γιατί δεν χωρούσαν, όλα αυτά με έκαναν, παρά την επί
της αρχής αντίθεσή μου στη σύσταση εταιρειών, που εξακολουθεί να
υπάρχει, να εισηγηθώ τελικά τη σχετική πρόταση στη Διοίκηση του ΨΝΑ.
Αυτή είναι η εισήγηση που τώρα χρησιμοποιείται από κάποιους ως τεκμήριο
της ενοχής μου για την «απόπειρα ιδιωτικοποίησης του 18 Άνω»! Στο
κείμενο αυτό επισυνάφθηκε από το νομικό σύμβουλο του ΨΝΑ και ένα σχέδιο
καταστατικού, του τύπου που συνήθως χρησιμοποιείται σε τέτοιες
περιπτώσεις. Προσωπικά δεν ασχολήθηκα καθόλου με αυτό γιατί θεωρούσα
ότι ήταν κάτι εντελώς τυπικό, αφού η εταιρεία θα δημιουργούνταν μόνο
και μόνο για να αγορασθεί το κτίριο και μετά θα διαλυόταν.
Όσο για
το όνομα της εταιρείας «Μονάδα Απεξάρτησης 18 Άνω» μπήκε από το νομικό
σύμβουλο για να διασφαλισθεί ότι τα 2 εκατομμύρια της Νομαρχίας δεν θα
χρησιμοποιούνταν για τις ανάγκες του ΨΝΑ!
Με βάση αυτή την αναφορά
η Διοίκηση του ΨΝΑ απευθύνθηκε στο Υπουργείο Υγείας και την Β’ ΔΥΠΕ,
προκειμένου να πάρει τη σχετική έγκριση, γιατί πρώτον, δεν υπήρχε
προηγούμενο για τη σύσταση εταιρείας ανάμεσα σε δύο δημόσια νομικά
πρόσωπα και δεύτερον γιατί έπρεπε να ενταχθεί και ο σκοπός της
απεξάρτησης στους σκοπούς που προβλέπει ο οργανισμός του ΨΝΑ. Γι’αυτό
και η τελική έγκριση δόθηκε με βάση την εισήγηση του νομικού συμβούλου
της Β’ ΔΥΠΕ – η οποία περιλαμβάνεται στο σκεπτικό της τελικής απόφασης
του ΣΔ του ΨΝΑ της 12/2/09 – και λέει : «η σύσταση αστικής μη –
κερδοσκοπικής εταιρείας μπορεί να αποτελέσει δράση που θα εξυπηρετήσει
τους σκοπούς του ΨΝΑ και επομένως το ΝΠΔΔ – ΨΝΑ μπορεί να μετέχει σε
αυτήν μαζί με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση». Στη βάση αυτή της εισήγησης
δόθηκε η έγκριση από το ΣΔ του ΨΝΑ  με την απόφαση της 12/2/2009.
Όμως,
αξίζει να αναφερθεί ότι πριν ακόμα καθαρογραφεί αυτή η απόφαση είχαμε
ήδη πληροφορηθεί τηλεφωνικά ότι ο Νομάρχης ήταν αντίθετος. Ίσως γιατί η
εταιρεία δεν αφορούσε ιδιώτη αλλά δύο δημόσια νομικά πρόσωπα! Έτσι η
συγκεκριμένη πρόταση δεν υποβλήθηκε ποτέ στη Νομαρχία!
Δεν
υποβλήθηκε όχι γιατί κάποιοι «αποκάλυψαν», όπως επαίρονται, την
πλεκτάνη, αλλά γιατί η πολιτική ηγεσία της Νομαρχία δεν τη δεχόταν .
Όσο
για τη διατύπωση της απόφασης του ΣΔ ότι «εγκρίνει τη σύσταση εταιρείας
μη – κερδοσκοπικού χαρακτήρα με σκοπό την αντιμετώπιση προβλημάτων που
απορρέουν από τη χρήση ουσιών στα πλαίσια λειτουργίας της Μονάδας 18
Άνω σε συνεργασία με τη Νομαρχία Αθηνών» αυτή η διατύπωση αναφέρεται
στην αρχική πρόταση της Νομαρχίας, που είχε όμως το περιεχόμενο που
περιέγραψα παραπάνω. Δεν μπορεί, λοιπόν, να θεωρηθεί ότι αποτελεί ένα
προηγούμενο για τη σύσταση τέτοιων εταιρειών αφού η απόφαση αναφέρεται
ξεκάθαρα στη συνεργασία των δύο συγκεκριμένων δημόσιων φορέων
προκειμένου να λειτουργήσει το πρόγραμμα που θα δινόταν στο 18 Άνω!
Η
επιμονή, λοιπόν, κάποιων κύκλων – από το ΚΚΕ μέχρι κάποιους που η
συνεισφορά τους στο κίνημα εξαντλείται στις χωρίς αρχές προσπάθειες
διάλυσης σε ό,τι συμμετέχουν «με ολίγη Κροστάνδη» – ότι αυτή η απόφαση
ανοίγει το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση δεν στηρίζεται παρά μόνο στις
εμμονές τους. Αποσπώντας προτάσεις και φραστικές διατυπώσεις από το
συγκεκριμένο πλαίσιο, μέσα στο οποίο αποκτούν το πραγματικό τους νόημα,
φτιάχνουν ένα τερατώδες οικοδόμημα πολιτικής παράνοιας, για να
κινδυνολογήσουν και να τρομοκρατήσουν τους εργαζόμενους του 18 Άνω,
στους οποίους διαδίδουν ότι θα ιδιωτικοποιηθεί το 18 Άνω και θα χάσουν
τη δουλειά τους! Και αυτό για να χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους και
αυτή την υπόθεση ως προεκλογικό ατού, εναντίον των «αντικομμουνιστών»,
τους οποίους έχουν αποφασίσει να εξοντώσουν!
Ενορχηστρώνουν
συστηματικά μια επιχείρηση λάσπης, που αποβλέπει στη σπίλωση του
ονόματός μου, όχι απλά ως Κατερίνα Μάτσα, αλλά ως αυτό που
αντιπροσωπεύω για το 18 Άνω και για όλο το κίνημα, στο πλευρό των
καταπιεσμένων, ως ο άνθρωπος που θα σταθεί πάντα δίπλα τους μέχρι το
τέλος, δίνοντας τη μάχη για τη ζωή και την ελευθερία, όσες προσωπικές
θυσίες κι αν αυτό χρειάζεται.
Θα ήθελα, όμως, με απόλυτη αίσθηση
της σοβαρότητας της κατάστασης και της ιστορικής ευθύνης μου να
διαβεβαιώσω όλους ότι ούτε αυτή η επίθεση – και έχω δεχθεί πολλές
ανάλογες μέχρι σήμερα – δεν θα καταφέρει να με γονατίσει. Μου δίνει
δύναμη το έργο που κάνω, οι προσδοκίες στα μάτια των ανθρώπων που δεν
έχουν στον ήλιο μοίρα και προσπαθώ, με όσες δυνάμεις έχω, να απαλύνω
τον πόνο τους.
Μου δίνει δύναμη η νεολαία που ονειρεύεται ένα
καλύτερο κόσμο, υψώνει το ανάστημά της και εξεγείρεται, όπως το
Δεκέμβρη του 2008.
Μου δίνει δύναμη η Κωνσταντίνα Κούνεβα, στο 10ο
όροφο του «Ευαγγελισμού», που στις καθημερινές μας συναντήσεις δεν
παύει να επαναλαμβάνει «οι άνθρωποι πρέπει να σπάσουν οι ίδιοι τα δεσμά
του φόβου τους και να ζήσουν ελεύθεροι».
Μου δίνει δύναμη ο ίδιος
ο αγώνας μου, στο χώρο της επιστήμης, της κοινωνίας και της πολιτικής,
κόντρα στην κυρίαρχη ιδεολογία, με σημαία την ανατροπή του καπιταλισμού
που απειλεί να μας θάψει κάτω από τα ερείπιά του. Ο αγώνας για μια
πανανθρώπινη κοινωνία Ελευθερίας και Δικαιοσύνης, χωρίς ταξικά δεσμά,
χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, ταπείνωση ανθρώπου από άνθρωπο. Και αυτή
τη σημαία δεν μπορεί και δεν πρόκειται κανένα άτομο και κανένας
σκοτεινός μηχανισμός να με κάνει να την υποστείλω. Θα εξακολουθήσω,
παρά την τεράστια προσωπική πικρία, να παλεύω συλλογικά για όλα όσα έχω
αγωνισθεί με πείσμα και αυταπάρνηση σ’ όλη τη ζωή μου. Αυτό το γνωρίζει
καλά η κυρίαρχη εξουσία, οι εχθροί αλλά και οι σύμμαχοι μέσα στο
κίνημα. Δεν θα επιτραπεί σε κανένα να απειληθεί  με οποιοδήποτε τρόπο ο
δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του 18 Άνω ούτε το έργο του, που ανήκει
σε ολόκληρη την κοινωνία. Μαζί με όλους εσάς θα εξακολουθήσω να δίνω τη
μάχη για τις αρχές, τις αξίες, τα οράματά μου κόντρα σε κάθε πίεση, απ’
όπου κι αν προέρχεται. Και είμαι βέβαιη ότι σ’ αυτό το δρόμο θα
συναντηθούμε.

                                                                          Κατερίνα Μάτσα
                                                                  Επιστημονικά Υπεύθυνη 18 ΑΝΩ

Advertisements

One comment on “Το ζήτημα της δημόσιας απεξάρτησης

  1. Ο/Η imwrong λέει:

    Καλή κι η κριτική της Κόντρας, όμως ο συντάκτης της είναι έξω απ’ τον χορό. Η Μάτσα δεν έχει ν’ αντιμετωπίσει μόνο τις «αρχές» της, αλλά και την πραγματικότητα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s