Κάλεσμα Δράσης από το Σωματείο της ΠΕΨΑΕΕ για της περικοπές στην Ψυχική Υγεία

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΝΩΣΗ 
ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ (Σ.Ε.Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.)
Κιλκίς 8 Κορυδαλλός, Τ.Κ. 18120, Τηλ & fax: 210 4968988, e-mail: sepepsaee@yahoo.gr
Αθήνα, 31 Αυγούστου 2011
Αγαπητοί συνάδελφοι,

Στις 26/8/11 ο Υπουργός των  Οικονομικών, Ευάγγελος Βενιζέλος, έλαβε απόφαση σύμφωνα με την οποία μειώνεται ο κωδικός στον γενικό προϋπολογισμό (ΚΑΕ 2544) που αφορά τα ΝΠΙΔ για το 2011 από 82 εκατ. Ευρώ  σε 45 εκατ. ευρώ. Αυτό συνεπάγεται ότι για το υπόλοιπο του έτους οι φορείς θα χρηματοδοτηθούν αντί για 37 εκατ. ευρώ μόνο με 90 χιλιάδες ευρώ (δηλαδή κατά μέσο όρο περίπου 1500 € ανά φορέα!!!!!)

Αποτέλεσμα αυτής της απόφασης θα είναι το κλείσιμο των φορέων ψυχικής υγείας, η απόλυση χιλιάδων εργαζομένων και η κατάρρευση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Όπως γνωρίζετε τα ΝΠΙΔ έχουν την ευθύνη λειτουργίας 210 Μονάδων Ψυχικής Υγείας (83 οικοτροφεία, 16 ξενώνες, 32 προστατευμένα διαμερίσματα, 42 κέντρα ημέρας, 13 κινητές μονάδες, 2 κέντρα Αλτσχάιμερ, 6 κέντρα ημέρας αυτισμού, 16 άλλες εξειδικευμένες μονάδες και προγράμματα).

Στις μονάδες αυτές φιλοξενούνται περίπου 1500 ψυχικά πάσχοντες, παρέχονται υπηρεσίες ψυχικής υγείας σε πάνω από 35000 άτομα ετησίως (κυρίως στα πλαίσια της λειτουργίας των κινητών μονάδων) και απασχολούνται με όλες τις μορφές εργασιακής σχέσης (πλήρης ή μερική απασχόληση, παροχή υπηρεσιών) περίπου 3050 εργαζόμενοι.

Ως Σωματείο εργαζομένων στην ΠΕΨΑΕΕ θεωρούμε επιτακτική την ανάγκη συσπείρωσης όλων των εργαζομένων στη ψυχική υγεία προκειμένου να ενώσουμε τις δυνάμεις και να διεκδικήσουμε την ακύρωση αυτής της απόφασης. 

Προτείνουμε:

-όλοι οι εργαζόμενοι στο χώρο της ψυχικής υγείας να συμμετέχουν στην αυριανή κινητοποίηση,1/9/11 στο Υπουργείο Υγείας ( Αριστοτέλους 17) στις 10.00 π.μ.
-εκπρόσωποι όλων των επιχειρησιακών και κλαδικών σωματείων και εργαζομένων φορέων ψυχικής υγείας να συναντηθούν άμεσα προκειμένου να προτείνουν και να προγραμματίσουν επόμενες κινητοποιήσεις.

Επειδή το κλείσιμο των μονάδων δεν αφορά μόνο στους εργαζόμενους αλλά και στους λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας και στις οικογένειές τους καλούμε επίσης όλα τα σωματεία ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας και τους συλλόγους των οικογενειών να συμμετέχουν στην κινητοποίηση προκειμένου να αποτρέψουν το κλείσιμο των δομών και την κατάρρευση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης.

Με εκτίμηση,
Για το Δ.Σ. Σ.Ε.Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.
Ο Πρόεδρος, Μυτιληναίος Βασίλης                                                  
Η Γραμματέας, Κοτσίνη Ήβη 
———————————————
Σχετικό κάλεσμα του Δικτύου Άργως, που εκπροσωπεί τις ΜΚΟ που παρέχουν υπηρεσίες στο Ψυχαργώς:

ΔΙΚΤΥΟ ΦΟΡΕΩΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ «ΑΡΓΩΣ»

 ΑΛΚΑΜΕΝΟΥΣ 8 & ΧΑΡΙΣΣΗΣ, ΑΘΗΝΑ Τ.Κ. 10439

ΤΗΛ 2108257112-15 & FAX: 2108257113,

e-mail: diktioargos@yahoo.gr

Αθήνα, 31 Αυγούστου 2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σε διακοπή λειτουργίας και κλείσιμο οδηγούνται 210 κοινοτικές μονάδες Ψυχικής Υγείας

Έγγραφο σοκ του Υπουργείου Οικονομικών στις 26.8.2011 οδηγεί χωρίς καμία προειδοποίηση και συνεννόηση σε άμεσο κλείσιμο 210 κοινοτικών μονάδων ψυχικής υγείας (83 οικοτροφεία, 16 ξενώνες, 32 προστατευμένα διαμερίσματα, 42 κέντρα ημέρας, 13 κινητές μονάδες, 2 κέντρα Αλτσχάιμερ, 6 κέντρα ημέρας αυτισμού, 16 άλλες εξειδικευμένες μονάδες και προγράμματα) που λειτουργούν από Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ). Αυτό σημαίνει ότι κανείς δε ξέρει ποια θα είναι η τύχη των 1500 ασθενών που φιλοξενούνται και δέχονται υπηρεσίες, καθώς είτε θα βρεθούν στο δρόμο, χωρίς φροντίδα, ή θα χρειαστεί να επιστρέψουν στα ψυχιατρεία. Το κλείσιμο συνεπάγεται βέβαια και την απόλυση 3050 επαγγελματιών ψυχικής υγείας, καθώς στα ΝΠΙΔ δεν υπάρχει η δυνατότητα εναλλακτικών λύσεων, όπως οι μετατάξεις ή η «εφεδρεία» που συζητούνται αλλού. Η απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών προβλέπει, λίγο πριν το κλείσιμο της χρονιάς, τη μείωση των εγκεκριμένων προϋπολογισμών των φορέων κατά 37εκατ. ευρώ. Σε συνάρτηση με μία μείωση 7 εκ. ευρώ που έχει γίνει ήδη συνεπάγεται μια συνολική περικοπή της τάξης του 52,5%.Οι φορείς αυτοί υλοποιούν εδώ και 30 χρόνια σχεδόν ένα πολύ μεγάλο μέρος του προγράμματος Ψυχαργώς και παρέχουν ένα σημαντικό μέρος των δωρεάν παρεχόμενων υπηρεσιών ψυχικής υγείας του Δημόσιου Εθνικού Συστήματος Υγείας.Οι Μονάδες αυτές έχουν μια πανελλαδική διασπορά και σε πολλές περιπτώσεις καλύπτουν αυτόνομα ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές (π.χ. οι κινητές μονάδες σε Φωκίδα, Κυκλάδες, Έβρο, Κεφαλονιά και Κοζάνη). Η απόφαση στερείται πολιτικής, οικονομικής και ηθικής λογικής και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με προηγούμενες δηλώσεις περί στήριξης του συστήματος ψυχικής υγείας από τον Υπουργό Υγείας. Το Σύστημα Ψυχικής Υγείας αντιμετώπισε ήδη μια παρατεταμένη κρίση την πενταετία 2004-2009, δηλαδή πριν τη δημοσιονομική κρίση, λόγω πολιτικών επιλογών της προηγούμενης κυβέρνησης και παρά τις ιδιαίτερα αυξημένες ανάγκες παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας τόσο προς τους ενήλικές όσο και προς τους έφηβους και τα παιδιά δυστυχώς συρρικνώθηκε βίαια. Η κατάσταση αυτή οδήγησε καθήλωσε τους προϋπολογισμούς των μονάδων στα επίπεδα του 2005 με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Η κρίση αυτή οδήγησε την Ελλάδα σε μια αυστηρή επιτήρηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως αυτή περιγράφηκε στο Σύμφωνο με τον Επίτροπο Κοινωνικών Υποθέσεων κ. Σπίντλα στις 7-4-2009. Στην αντιμετώπιση της κρίσης αυτής είχε συνδράμει τότε και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με την διοργάνωση  της Εθνικής Διαβούλευσης για τη Ψυχική Υγεία και τις Εξαρτήσεις στην οποία κύριος ομιλητής ήταν ο Πρωθυπουργός και  Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου στις 29 Μαρτίου 2009. Στο πλαίσιο αυτό και υπό το πρίσμα της διογκούμενης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, με το διπλασιασμό των αυτοκτονιών και την κατά 25% αύξηση των καταθλίψεων, το Δίκτυο δηλώνει ότι οι περικοπές που αποφασίστηκαν θα οδηγήσουν σε διακοπή λειτουργίας όλων των μονάδων, σε απολύσεις έμπειρου και εκπαιδευμένου προσωπικού και σε τεράστια κενά παρεχόμενων υπηρεσιών με αποτέλεσμα την ουσιαστική κατάρρευση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και την ακύρωση του προγράμματος Ψυχαργώς. Αποτέλεσμα όλων αυτών θα είναι το άνοιγμα ξανά πολλών ψυχιατρείων, η αύξηση των αυτοκτονιών και η δημιουργία μεγάλου αριθμού αστέγων.Πέρα από το κοινωνικό και θεραπευτικό έγκλημα που θα συντελεστεί, η χώρα θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη διεθνή κατακραυγή και τις κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που θα απαιτήσει την επιστροφή των 1,4 δισεκατομμυρίων Ευρώ που έχει χρηματοδοτήσει την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα.Η κρισιμότητα της κατάστασης αλλά και η μη απόκριση του Υπουργείου σε δεκάδες επιστολές και ενοχλήσεις του Δικτύου επιβάλει να προχωρήσουμε μαζί με τους εργαζομένους, τους ασθενείς και τις οικογένειες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας  την Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2011 στις 10 το πρωί μπροστά από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και σε επίσημη καταγγελία προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, του ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τη Βουλή, τον Συνήγορο του Πολίτη και όλες τις ευρωπαϊκές και διεθνείς ενώσεις για την Ψυχική Υγεία. Ζητάμε:

  • Άμεση ανάκληση της παραπάνω απόφασης με ακύρωση της περικοπής των 36,8 εκατ. Ευρώ.
  • Ακριβή προσδιορισμό της από εδώ και περά στρατηγικής.
  • Εξασφάλιση της συνέχισης της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και της παροχής ποιοτικής φροντίδας στους ψυχικά πάσχοντες.

Ο Νόμιμος Εκπρόσωπος του Δικτύου ΑΡΓΩΣΜενέλαος Θεοδωρουλάκης,Πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής του Δικτύου ΑΡΓΩΣ,Διδάκτορας Κοινωνικής Πολιτικής

cfp: Designing and Transforming Capitalism

 

09.02.12-10.02.12

 

*Keynote speakers:*
Luc Boltanski (France)
Kathrine Gibson (Australia)
Anne Balsamo (USA)
Campbell Jones (New Zealand).

When all alternatives to capitalism seem exhausted or abandoned, creative and transformative energies and ideas descend upon capitalism itself. In practice and theory, in daily life choices and organizational changes, in legislative initiatives and academia, in initiatives taken by individuals and groups interesting work is being done to explore and use a transformative approach to capitalist processes trying to realize immaterial values, human resources and utopias within a capitalist framework.

In Marxist and neo-Marxist as well as liberal theories, capitalism seems to be the economic strong option without alternatives and the accumulative logic of capitalism the only possible way of economic thinking in contemporary societies. Nevertheless we see lots of signs of non-accumulative logics ruling traditional capitalist producers, consumers as well as traditional critics of capitalism. Green capitalism addresses traditional capitalism’s exploitative and instrumentalist approach to nature; Corporate Social Responsibility tries to tackle social issues locally and globally from within corporations; Social entrepreneurs are using the capitalist business model to solve pressing problems such as poverty or lack of clean water; designers are weaving creative solutions into the commodities and practices of our every day life. It seems to grow ever more difficult to distinguish between working within capitalism or working in order to change capitalism as capitalism seems to change from within rather than from without.

This conference addresses the question of capitalism’s transformative potentials and the limits to such transformations, if any such exists? How malleable are the logics and processes of capitalism? How is capitalism ceaselessly practiced and constantly redesigned? We aim to bring together people working within various fields often disconnected from each other but all centering their work on empirical and theoretical studies of how people and societies live with, deal with, negotiate, fight with and transform capitalism.

The conference will have four streams, each with its own set of themes. The listed themes are meant as suggestive and non-exhaustive. We invite paper proposals within:

*Political capitalism*
Coordinators: Morten Raffnsøe & Mikkel Thorup

New forms of labor and their politics 
Everyday life in capitalism
Work inside and outside the market
New forms of political action inside and outside capitalism
Transforming ownership, aims and organization in capitalism
Political action in the market, civil society and the state
Politics of leadership and performance management
Accounting for money, love, ethics or happiness?
Critical accounting

*Civic Capitalism*
Coordinators: Anne Ellerup Nielsen & Christian Olaf Christiansen

Corporate citizenship
Corporate Social Responsibility
Ethical Capitalism
Green Capitalism, Sustainability
Stakeholder theories
Sustainable investment
Environmental development
Social integration

*Performative Capitalism*
Coordinators: Louise Fabian, Jonas Fritsch and Per Blenker

Self-organized communities as business opportunities
Cultural citizenship
Global Culture Industry
Hyper, trans, cross, Re-phenomena
Green bodies and environmental (online/offline) activism
Posthumanitarian developments in charity work and communication
Affect and vulnerability as tools of anti-capitalist mobilisation
The commoditization of dissent
Urban Interactions, Appropriations and Co-creativity in a design perspective

*Consumer Capitalism*
Coordinators: Sophie Esmann Andersen & Carsten Stage

Anti-consumerism and consumer resistance
Consumer movements, activism and cultural ideology
Co-creation and co-creativity
Consumer-citizenship or citizen-consumerism
DIY consumer cultures
Branded identities and brand hegemony

*Submission Guidelines*
Please submit your abstract proposals (max 300 words) as a PDF file to secretary Tina Friis on this address: semtina@hum.au.dk

Please indicate which stream your proposal refers to. Deadline for paper proposal: October 15, 2011 (feedback on paper proposals November 1, 2011).

organizer

institution: The conference is organized by the Departments of Aesthetics and Communication (Britta Timm Knudsen) and The Department of Culture and Society (Mikkel Thorup), Faculty of Arts and The Department of Language and Business Communication and Department of Management, Faculty of Business and Social Sciences.
Funding

Funded by The Aarhus University Research Foundation (AUFF) and The Velux Foundation.

information

internet address: http://www.begivenhedskultur.dk/_events/2011/capitalism/call-for-papers.html

Ξεπερνώντας το Συναίσθημα της Θλίψης και της Κατάθλιψης – Η Μέθοδος “THRIVE”

  

των Marion Aslan & Mike Smith.
Μετάφραση και διάθεση: «Καλειδοσκόπιο»

Πληροφορίες: «Καλειδοσκόπιο» (www.kaleidoskopio.com), αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία,

 τηλ. 210 3818300 (Δευτέρα-Παρασκευή 9 π. μ.- 4 μ. μ., κλειστά από 6 Αυγούστου ως 6 Σεπτεμβρίου).

τιμή: 4 ευρώ συν έξοδα αποστολής.



 

Οδηγός Μείωσης της Βλάβης για τη Διακοπή Ψυχιατρικών Φαρμάκων

Πηγή: The Icarus Project

Ο 40τετρασέλιδος οδηγός του The Icarus Project και του Freedom Center συνοψίζει τις καλύτερες πληροφορίες που βρήκαμε και τα πολυτιμότερα μαθήματα που πήραμε σχετικά με τη μείωση και τη διακοπή των ψυχιατρικών φαρμάκων. Περιλαμβάνει πληροφορίες για τα σταθεροποιητικά της διάθεσης, τα αντιψυχωτικά, τα αγχολυτικά σκευάσματα, τους κινδύνους, τα οφέλη, τα εργαλεία ευεξίας, τη διακοπή των ψυχιατρικών φαρμάκων, πληροφορίες για ανθρώπους που παραμένουν στη φαρμακευτική αγωγή τους, λεπτομερή ενότητα με βιβλιογραφικές πηγές και πολλά ακόμα. Μια προσέγγιση ‘μείωσης της βλάβης’ δεν σημαίνει ότι είσαι υπέρ ή εναντίον της φαρμακευτικής αγωγής, αλλά ότι υποστηρίζεις τους ανθρώπους να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις, βρίσκοντας ισορροπία ανάμεσα στους κινδύνους και τα οφέλη που ενέχονται. Ο οδηγός έχει συγγραφεί από τον Will Hall, με την ερευνητική υποστήριξη ενός 14μελούς Γνωμοδοτικού Συμβουλίου επαγγελματιών και 24 ακόμα συνεργάτες συμμετείχαν στην επεξεργασία και στην επιμέλεια του. Όλος ο οδηγός έχει φωτογραφίες και ζωγραφιές, καθώς και ένα όμορφο πρωτότυπο εξώφυλλο που ζωγράφισε η Ashley McNamara.

Κατεβάστε το ακόλουθο αρχείο pdf για να το διαβάσετε: ΕλληνικάΑγγλικάΙσπανικά και Γερμανικά

Ο οδηγός έχει πνευματικά δικαιώματα Creative Commons και μπορείτε να τον αντιγράψετε και να τον διανείμετε ελεύθερα για μη εμπορικούς σκοπούς, εφόσον αναφέρεστε στην πηγή και δεν κάνετε αλλαγές.

Στην Ελλάδα του 2011, ποιοι δουλεύουν/με με «μπλοκάκι»;


Το ακόλουθο κείμενο μοιράστηκε και συζητήθηκε την Τρίτη 19 Ιουλίου στη θεματική συνέλευση της ομάδας εργαζομένων/ανέργων της πλατείας Συντάγματος.
 
Συμβασιούχοι του Δημοσίου (από διοικητικό προσωπικό μέχρι καθαρίστριες), κάθε λογής «κρυφοί» μισθωτοί (υπάλληλοι τεχνικών και δικηγορικών γραφείων, δημοσιογράφοι, καθηγητές, εργαζόμενοι στην ψυχική υγεία κ.α.) και αυτοαπασχολούμενοι (γραφίστες, μεταφραστές και επιμελητές, καλλιτέχνες κ.α.)…

Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, τσουβαλιαζόμαστε εδώ και χρόνια από το κράτος μαζί με εργοδότες, επιχειρηματίες και εμπόρους, στην κατηγορία του «ελεύθερου επαγγελματία». Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι με «μπλοκάκι», πληρώνουμε εδώ και χρόνια μόνοι μας την ασφάλιση και την περίθαλψή μας, επιβαρυνόμαστε με κάθε είδους παρακρατήσεις και προκαταβολές φόρων (είτε έχουμε στ’ αλήθεια δουλειά είτε όχι, είτε μας πληρώνουν είτε μας «φεσώνουν»), δεν δικαιούμαστε ταμείο ανεργίας παρόλο που πολλοί από εμάς είναι άνεργοι για μεγάλα διαστήματα. Όλοι αυτοί, όλοι εμείς, υποχρεούμαστε τώρα να πληρώσουμε και το χαράτσι των €300, 400, 500… ως «ελεύθεροι επαγγελματίες», υποχρεούμαστε να υπαχθούμε σε απανωτές «περαιώσεις», βλέπουμε τις ασφαλιστικές μας εισφορές όχι μόνο να αυξάνονται, αλλά πλέον να μην εκπίπτουν καν από το φορολογητέο μας εισόδημα.

Στην Ελλάδα του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου, όπου οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι χάνουν έναν-έναν τους μισθούς και τις συντάξεις τους, όπου η ανεργία εκτοξεύεται στα ύψη και οι άνεργοι στερούνται ακόμα και τα επιδόματά τους, όπου τόσοι εργαζόμενοι απολύονται, οδηγούνται σε επίσχεση εργασίας ή απλώς ζουν με «έναντι», όπου καθετί δημόσιο (από την παιδεία και την υγεία μέχρι τις παραλίες) «ιδιωτικοποιείται» με συνοπτικές διαδικασίες, όλοι εμείς, οι εργαζόμενοι με «μπλοκάκι», ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΔΕΚΑΝΙΚΙ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ.

Αποφασίσαμε να οργανώσουμε συλλογικά τις αντιστάσεις μας. Αποφασίσαμε να βγούμε από την αδράνεια και την απομόνωση, να συσπειρωθούμε και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.

Καλούμε σωματεία, συλλογικότητες, μεμονωμένους συναδέλφους και κάθε ενδιαφερόμενο να δημιουργήσουμε από κοινού μιαμόνιμη ανοιχτή συνέλευση εργαζομένων με «μπλοκάκι», με προοπτική την οργάνωση της αντίστασής μας και τον συντονισμό των δράσεών μας.

 

ΑΣ ΤΟΥΣ ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ!

Για επικοινωνίαblokakia11@gmail.com
FacebookΠρωτοβουλία Εργαζομένων με «Μπλοκάκι»


Πρωτοβουλία εργαζομένων με «μπλοκάκι» 

Ανοικτή επιστολή στους γονείς των φοιτητών της Ξένιας Χρυσοχόου

Αθήνα 24 Ιουλίου 2011

Ανοικτή επιστολή στους γονείς των φοιτητών

Αγαπητοί γονείς, 

Ίσως σας φανεί παράξενο να λάβετε αυτή την επιστολή, καθώς δεν συνηθίζεται η επικοινωνία μεταξύ γονιών και καθηγητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Όμως εμείς που διδάσκουμε τα παιδιά σας στο πανεπιστήμιο δεν αγνοούμε πόσο αγωνιάτε για το μέλλον τους και πόσες θυσίες κάνατε και κάνετε για αυτό. Προσωπικά δεν ξεχνώ την αγωνία των δικών μου γονιών πριν καταφέρω να μπω στο πανεπιστήμιο, την οικονομική συνδρομή τους και την ηθική τους στήριξη σε όλη τη διάρκεια των μακροχρόνιων (προπτυχιακών και μεταπτυχιακών) σπουδών μου. Η Ελληνική οικογένεια επενδύει στη μόρφωση των παιδιών της και εμπιστεύεται το ελληνικό πανεπιστήμιο· άρα έχει δικαίωμα να ξέρει τι γίνεται σε αυτό. Γι αυτό λοιπόν αποφάσισα να σας γράψω.

Καταρχήν ας συστηθώ. Μετά τις προπτυχιακές σπουδές μου στο τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πήγα για μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές ψυχολογίας στη Γαλλία σε μια περίοδο που δεν ήταν δυνατό να κάνει κάποιος τέτοιες σπουδές στην Ελλάδα. Στη συνέχεια δούλεψα για επτά χρόνια στην Μεγ. Βρετανία ως διδακτικό και ερευνητικό προσωπικό (λέκτορας και επίκουρος) πριν έρθω στην Ελλάδα στο τέλος του 2003 ως αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα ψυχολογίας του Παντείου και πέρσι κρίθηκα επιτυχώς για την θέση της καθηγήτριας. Από τη στιγμή που γύρισα στην Ελλάδα ζω μια συνεχή προσπάθεια “μεταρρύθμισης” του πανεπιστημίου που το οδηγεί από το κακό στο χειρότερο και έχω αγανακτήσει. Πριν μερικές μέρες κατατέθηκε ένα ακόμα νομοσχέδιο που, αν ψηφιστεί, θα σημάνει το τέλος των πανεπιστημιακών σπουδών στην Ελλάδα. Επιτρέψτε μου στη συνέχεια να σας πω γιατί.

Ας μιλήσουμε λίγο για το Πανεπιστήμιο που πολύ εύκολα απαξιώνεται στο λόγο πολιτικών και δημοσιογράφων. Ποια είναι η λειτουργία του; Το πανεπιστήμιο, σε αντιδιαστολή με το σχολείο, οφείλει να διδάσκει την γνώση που παράγει μέσω της έρευνας ή που παράγεται σε άλλα αντίστοιχα ιδρύματα με βάση τους κανόνες της επιστήμης. Η αποστολή του είναι διττή: μάθηση και έρευνα. Οφείλουμε να δίνουμε στους φοιτητές τα εργαλεία κατανόησης και παραγωγής της γνώσης. Οφείλουμε να τους κάνουμε να σκέφτονται, να κρίνουν τα αποτελέσματα ερευνών και να μπορούν να κάνουν έρευνα και οι ίδιοι. Για αυτό λεγόμαστε και μέλη ΔΕΠ (Διδακτικό και Ερευνητικό Προσωπικό). Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι, με όλα τα προβλήματα, αυτή την κεντρική αποστολή την εκτελεί το Δημόσιο πανεπιστήμιο. Αρκεί να σκεφτείτε παραδείγματα αποφοίτων μας που συνεχίζουν σπουδές στο εξωτερικό και διαπρέπουν. Θα έχετε σίγουρα τέτοια παιδιά δίπλα σας. Είμαστε όλοι χαρούμενοι και περήφανοι που τα καταφέρνουν. 

Πολύ συχνά όμως ακούμε ότι το πανεπιστήμιο δίνει πτυχία “χωρίς αντίκρυσμα” και αυτός είναι ένας από τους λόγους που πρέπει να αναμορφωθεί. Ας σκεφτούμε όμως. Για χρόνια το πανεπιστήμιο στελεχώνει την Ελληνική κοινωνία με γιατρούς, δικηγόρους, μηχανικούς, υπαλλήλους κάθε λογής, δασκάλους, καθηγητές και τόσους άλλους. Έχουμε παράπονα από τις γνώσεις τους; Πολλοί από σας σπουδάσατε και οι ίδιοι. Δεν είστε καλοί επαγγελματίες; Είναι γεγονός ότι όλο και περισσότεροι πτυχιούχοι είναι άνεργοι. Φταίνε όμως για αυτό τα πτυχία; Μας λένε ότι τα πτυχία δεν είναι συνδεδεμένα με τις ανάγκες της αγοράς. Δεν είναι αυτός ο στόχος της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης. Τα πτυχία πρέπει να συνδέονται με τις επιταγές της επιστήμης και όχι της αγοράς. Δεν είναι το πανεπιστήμιο που παράγει την ανεργία. Άλλωστε σήμερα, που η χώρα μας “έπιασε πάτο” και άγεται και φέρεται από τις αγορές και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια τους, είναι τουλάχιστον ανήθικο να θέλουν η παιδεία να ακολουθήσει τις επιταγές της αγοράς. Αυτό είναι το διακύβευμα: να πουλήσουμε και εκείνο το χώρο που στοχεύει να καλλιεργήσει νέους επιστήμονες, καλούς επαγγελματίες και αξιοπρεπείς και ελεύθερους πολίτες.

Στόχος των “μεταρρυθμίσεων” είναι να μειώσουν τον αριθμό των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στα πανεπιστήμια, να μεταφέρουν το κόστος των σπουδών στον φοιτητή και την οικογένειά του και να αποδεσμεύσουν το κράτος από τη χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης και την υποχρέωση να βρίσκει επαγγελματικές λύσεις για τους νέους πτυχιούχους. Η πολιτική αυτή είναι καταστροφική για τα νέα παιδιά αλλά και για τον τόπο συνολικά. Ας δούμε γιατί.
Όταν η υπουργός Παιδείας ανακοίνωσε τις “μεταρρυθμιστικές” της προθέσεις δήλωσε ότι το “πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης έχει οριστικά τελειώσει”. Για να καταλάβουμε το νόημα αυτής της δήλωσης πρέπει να σκεφτούμε τι έκανε το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης για την Ελληνική κοινωνία. Δύο πράγματα έρχονται στο νου: εκδημοκράτισε τους θεσμούς στο πανεπιστήμιο και επέτρεψε την πρόσβαση σε αυτό σε μεγαλύτερα στρώματα της Ελληνικής κοινωνίας. Δεν υπάρχουν δίδακτρα ή εξέταστρα, τα εργαλεία (βλ. Βιβλία) δίνονται δωρεάν, το πανεπιστήμιο διοικείται με την συμμετοχή όλων, νέοι προερχόμενοι από λαϊκά στρώματα έχουν τη δυνατότητα μεγαλύτερης πρόσβασης σε αυτό. Είναι γεγονός ότι το πανεπιστήμιο της μεταπολίτευσης βοήθησε στην κινητικότητα της ελληνικής κοινωνίας και πολλοί επωφελήθηκαν από αυτό και βελτίωσαν τις συνθήκες της επαγγελματικής τους ζωής. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία θα αλλάξουν με το νέο νομοσχέδιο. 

Ένα κεντρικό αίτημα της ελληνικής κοινωνίας είναι να μπορέσουν τα παιδιά της να σπουδάσουν και να έχουν πρόσβαση σε ανώτατα επίπεδα γνώσης. Το γεγονός ότι οι πολλοί έχουν πρόσβαση στη γνώση ενοχλεί. Οι εισαγωγικές εξετάσεις έρχονται να ρυθμίσουν τυπικά την πρόσβαση και να κατηγοριοποιήσουν τους υποψηφίους με βάση την επίδοσή τους σε μια εξέταση σε γνωστικά αντικείμενα και σχολές. Αυτή η κατάταξη των υποψηφίων “αξιολογεί” και τις σχολές όχι όμως με βάσει την επιστημονική τους συμβολή αλλά τη ζήτηση των υποψηφίων· στις πιο περιζήτητες σχολές (βλ αστυνομικές ή παιδαγωγικά τμήματα) αυξάνονται οι βάσεις τα τελευταία χρόνια. Όμως οι κυβερνήσεις ανταποκρινόμενες αφενός στο αίτημα για πρόσβαση στα πανεπιστήμια αλλά και αφετέρου στο αίτημα των τοπικών κοινωνιών για περιφερειακή ανάπτυξη ιδρύουν τμήματα και πανεπιστήμια χωρίς καμιά εκπαιδευτική και ερευνητική στρατηγική και έτσι ο αριθμός των εισακτέων αυξάνεται. Οι πτυχιούχοι ζητούν κατοχύρωση των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων και πρόσβαση στην εργασία. Επειδή η αγορά εργασίας δεν θέλει/μπορεί να τους απορροφήσει τίθενται άλλα κριτήρια και τα πτυχία απαξιώνονται. Για παράδειγμα το πτυχίο φιλολόγου, μαθηματικού ή χημικού δεν κρίνεται επαρκές για να γίνει κανείς καθηγητής σε σχολείο και πρέπει ο πτυχιούχος να “αξιολογηθεί” ξανά μέσα από το διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Μας λένε λοιπόν ότι έτσι οι καλύτεροι θα διδάσκουν στα σχολεία. Σίγουρα στα σχολεία διδάσκουν ικανοί άνθρωποι. Αλλά δεν είναι ικανοί αυτοί που δεν έδωσαν στον ΑΣΕΠ και που εσείς τους εμπιστεύεστε τα παιδιά σας στα φροντιστήρια; Ίσως ορισμένοι από σας να απαξιώνετε τον καθηγητή του σχολείου και θεωρείτε καλύτερο το καθηγητή του φροντιστηρίου. Και οι δύο είναι πτυχιούχοι του ίδιου πανεπιστημίου: απλά ο ένας κατάφερε να αποκομίσει μια σταθερή εργασία μετά από ένα διαγωνισμό με κλειστό αριθμό θέσεων, ενώ ο άλλος συνεχίζει μια επισφαλή εργασία συχνά χωρίς ασφάλιση. Οι θέσεις στην αγορά είναι λίγες και άρα η ανοιχτή πρόσβαση σε επαγγελματική κινητικότητα είναι μια απάτη. Η κοινωνία μας αντί να προσπαθήσει να αυξήσει τις θέσεις εργασίας επιθυμεί να μειώσει τον αριθμό εκείνων που μπορούν να τις διεκδικήσουν. Ο νέος νόμος θα κάνει τα πράγματα χειρότερα σε αυτό το επίπεδο. 

Με το νέο σχέδιο νόμου παροτρύνεται η πανεπιστημιακή κοινότητα να θεσπίσει σπουδές διαφορετικών κύκλων. Προτείνεται να γίνουν οι προπτυχιακές σπουδές τριετούς διάρκειας και στη συνέχεια να ακολουθεί διετής μεταπτυχιακός κύκλος. Δεν νοείται επιστημονική εκπαίδευση τριετούς διάρκειας και μάλιστα όταν το πρώτο έτος θα είναι εισαγωγικό σε πολλά επιστημονικά πεδία. Άρα μιλάμε για μια απλή κατάρτιση που δεν θα οδηγεί σε επαγγελματικά δικαιώματα. Αυτά θα δίνονται με την συμπλήρωση του μεταπτυχιακού κύκλου (τετραετείς ή πενταετείς σπουδές). Όμως στα μεταπτυχιακά θα υπάρχει πολύ περιορισμένη πρόσβαση και επιπλέον θα υπάρχουν δίδακτρα. Το άρθρο 16 του συντάγματος που με πολύ αγώνα κατάφερε το πανεκπαιδευτικό κίνημα, και με τη συμπαράσταση της κοινωνίας, να μην αναθεωρηθεί, κατοχυρώνει ότι οι προπτυχιακές σπουδές είναι δωρεάν. Μέχρι μια πιθανή μελλοντική αναθεώρησή του οι προτεινόμενες 3τεις σπουδές θα είναι δωρεάν αλλά δεν θα αξίζουν τίποτα επαγγελματικά και μόνο όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα θα ολοκληρώνουν αυτό που μέχρι σήμερα ονομάζουμε πτυχίο. Έτσι επιτυγχάνεται ο στόχος της μείωσης εκείνων που θα μπορούν να διεκδικήσουν εργασία με βάση επιστημονική μόρφωση. 

Η κυβέρνηση για να απαντήσει στην κριτική ότι οι φτωχότεροι δεν θα μπορούν να σπουδάσουν μιλά στο νομοσχέδιο για φοιτητικά δάνεια και υποτροφίες. Δηλαδή ο φοιτητής θα δανείζεται για να σπουδάσει και όταν βρει δουλειά θα αποπληρώνει. Αυτό δεν είναι δωρεάν παιδεία. Αυτό είναι δώρο στις τράπεζες και δια βίου υποδούλωση των νέων εργαζόμενων επιστημόνων. Ο νέος που χρωστά τις σπουδές του θα αναγκαστεί να κάνει οτιδήποτε για να αποπληρώσει (βλ. στις ΗΠΑ που κατατάσσονται έμμισθοι φαντάροι για να πληρώσουν τις σπουδές τους), θα αποδεχτεί χωρίς καμιά διεκδίκηση οποιοδήποτε όρο εργασίας και καταχρεωμένος δεν θα μπορεί να ξεκινήσει την ενήλικη ζωή του, να φτιάξει οικογένεια κλπ. Όσο για τις υποτροφίες τα πανεπιστήμια δεν έχουν τη δυνατότητα από την κρατική επιχορήγηση να βοηθούν τους φοιτητές και άρα θα πρέπει να αναζητήσουν χορηγίες. Όταν όμως ο μεταπτυχιακός φοιτητής ή ο υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Επικοινωνίας θα επιχορηγείται από το τάδε εκδοτικό συγκρότημα δεν υπάρχει κίνδυνος χειραγώγησης της έρευνας; Όταν μια τράπεζα χρηματοδοτεί κάποιον στις οικονομικές επιστήμες δεν εγείρονται υπόνοιες διαπλοκής;

Εδώ βρίσκεται ένα επιπλέον πρόβλημα που φέρνει το νέο νομοσχέδιο: την κατάργηση της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Οι καθηγητές στο πανεπιστήμιο είμαστε, με βάση το άρθρο 16 του συντάγματος, δημόσιοι λειτουργοί και πληρωνόμαστε από το κράτος. Από αυτή μας την ιδιότητα απορρέει η ακαδημαϊκή ελευθερία στη διδασκαλία και την έρευνα. Δεν είμαστε υπάλληλοι μιας εταιρείας, δεν εξαρτώμεθα οικονομικά από κάποιον αλλά με βάση την επιστημονική δεοντολογία και το δημόσιο συμφέρον οφείλουμε να ερευνούμε και να διδάσκουμε. Αυτό θα αλλάξει. Ναι μεν το άρθρο 16 προστατεύει για την ώρα την ιδιότητά μας αλλά οι μισθοί μας και το εύρος τους θα καθορίζονται ανά πανεπιστήμιο μέσα από τον οργανισμό του, με βάση τις “επιδόσεις” μας αλλά και τον πλούτο του πανεπιστημίου που ανήκουμε. Με το πρόσχημα της αυτοτέλειας των πανεπιστημίων, το υπουργείο μεταφέρει την συνταγματική του υποχρέωση για χρηματοδότηση στα πανεπιστήμια. Πολλά ερωτήματα προκύπτουν. Που θα βρουν καταρχήν τα λεφτά τα πανεπιστήμια; Ένα μέρος θα προέρχεται από την κρατική χρηματοδότηση, ένα μέρος από τα δίδακτρα (ποιος θα επιθυμεί να διδάσκει στα προπτυχιακά;), ένα μέρος από χορηγίες (βλ. θέματα διαπλοκής) και ένα μέρος από την “αξιοποίηση” της περιουσίας των πανεπιστημίων. Το νομοσχέδιο συγκροτεί μάλιστα μέσα στα πανεπιστήμια Ανώνυμες Εταιρείες για το σκοπό αυτό! Τα πανεπιστήμια θα λειτουργούν με ιδιωτικά κριτήρια και θα πουλούν υπηρεσίες εκπαίδευσης! Η ακαδημαϊκή ελευθερία θα αποτελεί παρελθόν γιατί για να επιβιώσει ο πανεπιστημιακός θα πρέπει να ακολουθεί πεδία που θα μπορούν να προσελκύσουν χορηγίες. Αναρωτιέμαι αν σε λίγο σε αυτόν τον τόπο που επαίρεται ότι την γέννησε θα διδάσκεται ακόμα η φιλοσοφία… Επίσης αν οι μισθοί και τα κριτήρια επιλογής καθηγητών καθορίζονται ανά πανεπιστήμιο ποιος θα κρίνει τι μισθό θα πάρει ο καθένας; Μήπως οι “δικοί μας άνθρωποι” θα πληρώνονται καλύτερα;

Επιπλέον, το νομοσχέδιο αλλάζει ριζικά τον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων. Τα συλλογικά όργανα όπως οι σύγκλητοι θα έχουν μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα ακόμα και σε θέματα συγχώνευσης ή κατάργησης τμημάτων. Όλες τις αποφάσεις θα τις παίρνει ένα ολιγομελές συμβούλιο διοίκησης που θα εκλέγεται, κατά ένα μέρος του από τις ανώτερες βαθμίδες, χωρίς τη συμμετοχή των εργαζόμενων και των φοιτητών. Η μείωση της συμμετοχής της πανεπιστημιακής κοινότητας δεν πρόκειται να μειώσει και τα φαινόμενα διαπλοκής αλλά να τα αυξήσει. Από ποιον θα ελέγχεται και με τι κριτήρια το συμβούλιο; Πως θα αποφασίζεται η στρατηγική και οι στόχοι ενός ιδρύματος; Όπου συγκεντρώνεται εξουσία σε λίγους ευδοκιμεί η διαπλοκή και η διαφθορά. Οι πρυτάνεις αντιδρούν σε αυτό το σημείο, και είναι προς τιμή τους γιατί πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν να γίνουν μέλη αυτού του συμβουλίου όπως προβλέπουν και οι μεταβατικές διατάξεις. Καταλαβαίνουν όμως ότι καταργείται η ακαδημαϊκότητα που βασίζεται στη δημοκρατική διοίκηση καθώς και το ότι το πανεπιστήμιο χάνει όχι μόνο τον δωρεάν αλλά και το δημόσιο χαρακτήρα του. 

Θα μου πείτε ότι όλα είναι τέλεια σήμερα στο πανεπιστήμιο και πρέπει να τα υπερασπισθούμε; Δεν υπάρχουν φαινόμενα ιδιωτικοποίησης και διαπλοκής; Όλοι οι καθηγητές είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους; Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι τέτοια φαινόμενα υπάρχουν και ο καθένας μας μπορεί να φέρει παραδείγματα. Δεν υποστηρίζω τις στρεβλώσεις της υπάρχουσας κατάστασης. Όμως θα σας προτρέψω να σκεφτείτε αν στους δικούς σας χώρους δουλειάς είναι όλοι εντάξει, αν κάποιοι δεν χρησιμοποιούν το σύστημα για δικό τους όφελος. Δεν υπάρχουν άλλοι χώροι που το ίδιο το κράτος επωφελείται από τους θεσμούς και δημιουργεί πελατειακές σχέσεις; Τα φαινόμενα αυτά μας φαίνονται ιδιαίτερα απαράδεκτα για το πανεπιστήμιο γιατί ακριβώς είναι ένας χώρος που πρέπει να διέπεται από ελευθερία και δημοκρατία. Είμαστε πολλοί που και τα καταγγέλλουμε και τα καταδικάζουμε. Αυτό που φταίει δεν είναι το θεσμικό πλαίσιο αλλά ο τρόπος χρήσης του. Οι κυβερνώντες είναι οι τελευταίοι που δικαιούνται να ομιλούν καθώς εκείνοι διέφθειραν τις κομματικές νεολαίες τους για να ελέγχουν τις πρυτανικές και άλλες εκλογές. Αυτά θα πρέπει να αλλάξουν και θα αλλάξουν αν εξακολουθήσει να υπάρχει το δημόσιο και δημοκρατικό πλαίσιο που καθόριζε το πανεπιστήμιο. Το σημερινό σχέδιο νόμου μετατρέπει τα πανεπιστήμια σε αυταρχικά κολέγια.

Θα μπορούσαμε να πούμε και άλλα για το νομοσχέδιο: για την επισφαλή εργασία που επιφυλάσσει σε νέους επιστήμονες που θα ήθελαν να το στελεχώσουν (κατάργηση της βαθμίδας του λέκτορα και αντικατάσταση της με συμβασιούχους) , για τον ραγιαδισμό που το διέπει ( ξένοι καθηγητές μπορούν να έρθουν να διδάξουν και ενώ θα διατηρούν το μισθό και τη θέση τους θα πληρώνονται από το ελληνικό κράτος ενώ εμείς δεν θα μπορούμε να κάνουμε το ίδιο· δηλαδή αν έμενα στην Αγγλία θα ήμουν πιο άξια επιστήμονας απ΄ ότι είμαι τώρα;), για την απαξίωση των προσπαθειών των παιδιών (θα χάνουν την φοιτητική τους ιδιότητα αν καθυστερούν στις σπουδές τους). Δεν θέλω όμως να σας κουράσω άλλο.

Ζούμε μια δύσκολη περίοδο στην Ελλάδα και πολλοί βρίσκονται σε ιδιαίτερα δυσμενή θέση. Σκέφτομαι τα νέα παιδιά που σιγά σιγά θα φεύγουν έξω. Θα μορφώνουμε ανθρώπους που θα γίνονται παραγωγικοί σε άλλες κοινωνίες. Πώς να τους πεις όμως να μην φύγουν; Όπως μπορεί να φύγουν και πολλοί από τους 800 άξιους νέους επιστήμονες που ενώ έχουν εκλεγεί στα πανεπιστήμια με βάση τις προγραμματικές συμβάσεις και προκηρύξεις του Υπουργείου, εδώ και 2 χρόνια περιμένουν να διοριστούν. Και εγώ η ίδια σκέφτηκα να φύγω στο εξωτερικό όταν ανακοινώθηκαν τα μέτρα για το πανεπιστήμιο. Η πρώτη μου σκέψη ήταν γιατί να μείνω σε ένα θεσμό που δεν με βοηθά να παράγω, που με απαξιώνει και με ένα μισθό που συνεχώς μειώνεται; Όμως μορφώθηκα στο δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο και του χρωστάω. Είναι μια μάχη που αξίζει να τη δώσει κανείς. Άλλωστε γιατί να με διώξουν από τον τόπο μου; Ας φύγουν εκείνοι.

Είναι πιθανό όταν διαβάζετε αυτές τις γραμμές ο νόμος να ψηφίζεται. Η κυβέρνηση θα τον ψηφίσει με την ίδια αυταρχικότητα που ψήφισε το μεσοπρόθεσμο με ισχνή πλειοψηφία και με τον κόσμο να διαδηλώνει στο σύνταγμα και στις πλατείες. Θα ψηφίσει το νόμο για τα πανεπιστήμια ενάντια στις απόψεις των πρυτάνεων, των συλλόγων μελών ΔΕΠ, των εργαζόμενων στα πανεπιστήμια, των φοιτητών. Δεν μπορούμε να έχουμε εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε με άλλο πρόγραμμα από αυτό που εφαρμόζει, που διαπραγματεύεται με μια κοινωνική ομάδα και αφότου βρεθεί κοινός τόπος μετά αλλάζει τους όρους, που μας υπόσχεται διάλογο και καταθέτει το νομοσχέδιο μέσα στο καλοκαίρι. Αν θέλησα να σας γράψω δεν είναι γιατί πιστεύω ότι μπορούμε μέσα στον Αύγουστο να εμποδίσουμε την ψήφισή του. Πιστεύω όμως ότι τα νέα παιδιά θα αντιδράσουν στην συρρίκνωση του μέλλοντός τους. Πολλοί πανεπιστημιακοί θα σταθούμε δίπλα τους και θα θελα να ακούσετε και μια άλλη φωνή από αυτή που προωθούν τα ΜΜΕ και να τους στηρίξετε, εσείς οι γονείς τους. Επίσης φοβάμαι ότι το φθινόπωρο θα γίνουν προσπάθειες αναθεώρησης του άρθρου 16 που θέτει κάποια όρια στην κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Ελπίζω η επιστολή μου να σας έδωσε κάποια επιχειρήματα σχετικά με το γιατί αυτή η αναθεώρηση δεν πρέπει να γίνει. Οι καιροί μας καλούν όλους να υπερασπισθούμε πολλαπλώς το σύνταγμα. Θα θελα να πιστεύω ότι θα το κάνουμε.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας και ζητώ συγγνώμη για τη μακροσκελή επιστολή μου

Με τιμή

Ξένια Χρυσοχόου
Καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο
chryssochoou@eekpsy.gr

*Confronting the Global: Alternatives, Alterity, Solidarity* Conference

University of Warwick,
September 8-9, 2011*

Conference co-funded/organised by the PSA Anarchist Studies Network, the Centre for the Study of Globalisation and Regionalisation (University of
Warwick), the BISA International Political Economy Group, the BISA Poststructural Politics Working Group, and the BISA Marxism and International Relations Working Group.

/Plenary Roundtable/:

*Gurminder Bhambra*, University of Warwick;
*Richard Day*, Queen’s University, Ontario;

*John Hobson*, University of Sheffield;

*Marysia Zalewski*, University of Aberdeen

_Schedule (Draft)_

_Day 1: Thursday 8^th September_

09:00*Registration*

10:30*Welcome*

10:45*Panel Session 1: International Political Theory*

Alex Prichard (LSE): The multi-dimensional anarchy of the global

Alexandre Christoyannopolous (Loughborough): Leo Tolstoy’s Postsecular
International Thought

Noel Parker (Copenhagen): Imperialism and Internationality

Erika Cudworth (UEL) and Steve Hobden (UEL): For a posthuman
international relations

12:30 Lunch

13:30*Panel Session 2:**International Political Economy*

Salvador Santino Regilme (Osnabr?ck): Neoliberal Hegemony, Globalization
and Democratic Consolidation: A New Path to Theorizing via Critical
Sociological Institutionalism

Hae-Yung Song: Confronting the ‘National’ before the ‘Global’:
State-Centrism in IPE Theories

Oisin Gilmore (UCL): Theories of Money and Struggle: From Operaismo to
Open Marxism

Angela Wigger (Radboud) and Hubert Buch-Hansen (Copenhagen Business
School): After Over-Competition: A Radical Manifesto for Redesigning the
Anarchy of Global Competition

14:45Break

15:00*Panel Session 3: **Rethinking the International*

Tania Mancheno (Hamburg): Plurinationalism – a New Political Order, also
a New Order of the Political?

Jenny Pickerill (Leicester) and Adam J. Barker (Leicester): Radicalising
Relationships To and Through Shared Geographies

Raluca Soreanu(UCL) and Norbert Petrovici (Babes-Bolyai): From the
radical imagination to the social imaginary: re-thinking the international

Roy Krovel (Oslo): Challenges for anarchist thinking on the environment
posed by global climate change and the need for urgent collective action
based on theoretical understandings of the nature and reality of climate
change

16:45Break

17:00*Panel Session 4: The **Alter-Globalisation Movement*

C. Burak Tansel (Nottingham): Beyond the Local/Global Binary:
Deterritorialised Resistance of the ‘Movement of Movements’

Peter Funke (South Florida): Limits of Anarchist Practices: Contemporary
Social Movement Politics against Neoliberal Capitalism – from Indymedia
to the World Social Forum

Ruth Reitan (Miami): Marxist, Anarchist, Autonomist, and Indigenous
Currents within Climate Activism: A Study of the Climate Justice Action
(CJA) Network

18:30End Day 1

_Day 2: Friday 9^th September_

10:15*Panel Session 4: **Dissenting Subjectivities*

Lara Coleman (Durham): Governing Resistance: Security, Exception and
Docile Dissent

Chris Rossdale (Warwick): I am not an agent of security, I am dynamite!
Nietzsche, anarchism, and the curse of emancipation

Christos Pallas (Essex): Problematization(s): the political uses of
poststructuralism from the struggles against Apartheid to the present

Anna Szolucha (Polish Academy of Sciences): I am getting there’ – what
does a Lacanian act do to the anarchist subject?

12:00Lunch

13:00*Panel Session 6: **Case Studies*

Hugo Arend (Porto Alegre): Brazilian Perspectives on the International:
Solidarity, Pragmatism and Emancipation

Elizabeth Cobbett (Carleton): Elderly at the Borders: The case of the
South African Older Person’s Grant

Maurice Stierl (Warwick): Resistance and the ‘politics of discomfort’: A
case study of ‘No-one is Illegal’

14:30Break

14:45*Plenary Roundtable*

John Hobson, University of Sheffield

Marysia Zalewski, University of Aberdeen

Gurminder Bhambra, University of Warwick

Richard Day, Queen’s University

 16:45Close