«Αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, με χρηματοδότησή του από τον κρατικό προϋπολογισμό»: Απάντηση Συντονιστικού σε Ελευθεροτυπία

Συντονιστικό Φορέων ψυχοκοινωνικής φροντίδας
Δευτέρα, 25 Σεπτέμβρη 2011
 

Αγαπητή «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»,
Μάλιστα, η εισαγωγική παράγραφος του εν λόγω άρθρου έχει ως εξής: «Η πρόταση να συγκροτηθεί επιτροπή από ειδικούς φορέων της ψυχικής υγείας, η οποία θα αποταθεί στην Ε.Ε. και θα ζητήσει -όπως συνέβαινε και το 1991, όταν ξεκίνησε η αποασυλοποίηση- να παίρνει κατευθείαν τα κονδύλια που προορίζονται για τους ψυχικά πάσχοντες χωρίς παρέμβαση του κράτους, το οποίο έχει αποδειχθεί «κακός διαχειριστής» των χρημάτων της Ε.Ε., προωθείται από το Συντονιστικό εργαζομένων στην υγεία και την ψυχοκοινωνική φροντίδα».
Ως Συντονιστικό των Εργαζομένων στην Ψυχική Υγεία, την Κοινωνική Πρόνοια και την Αντιμετώπιση των Εξαρτήσεων, καταγγέλλουμε ως ψευδή όλα τα προαναφερόμενα και συγκεκριμένα τονίζουμε ότι:Ποτέ δεν συζητήθηκε στις Συνεδριάσεις του Συντονιστικού, πολύ περισσότερο δεν αποφασίστηκε, πως οι εργαζόμενοι θέλουμε «να παίρνουμε απ’ ευθείας από την Ε.Ε. τα κονδύλια», πως θέλουμε να συγκροτηθεί επιτροπή «ειδικών», πως το κράτος «έχει αποδειχθεί κακός διαχειριστής των χρημάτων της Ε.Ε.» και πως (όπως σιωπηρά υπονοείται) ο ιδιωτικός τομέας και οι «επιτροπές ειδικών» των ΜΚΟ και λοιπών «καλών» διαχειριστικών δυνάμεων είναι η λύση στο πρόβλημα της διάλυσης της Ψυχικής Υγείας, της Κοινωνικής Πρόνοιας και της Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων.
Αντιθέτως, οι εργαζόμενοι που συναποφασίζουμε στο Συντονιστικό αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, με χρηματοδότησή του από τον κρατικό προϋπολογισμό και όχι από «έκτακτες επιχορηγήσεις» της Ε.Ε. ή οποιουδήποτε άλλου εθνικού ή υπερεθνικού ελεήμονος Φορέα. Και αν σήμερα διαλύεται ό,τι έχει απομείνει από την δημόσια και δωρεάν παροχή υπηρεσιών, αυτό οφείλεται τόσο στην Κυβέρνηση όσο και στην Ε.Ε., που συνδιαμορφώνουν τα «Μνημόνια» του κοινωνικού μεσαίωνα, αφού προηγουμένως αποδιάρθρωσαν την παραγωγική δομή της χώρας με δούρειους ίππους τα διάφορα «πακέτα χρηματοδότησης» – τα πακέτα της κοινωνικής παραίτησης και των κρατικοδίαιτων ιδιωτών υπεργολάβων.
Όπως ρητά αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου του Συντονιστικού, με ημερομηνία 20 Σεπτεμβρίου 2011,
« •    Υπερασπιζόμαστε την ποιότητα και το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών για όλους όσους τις έχουν πραγματικά ανάγκη».
Συμπερασματικά, η κουτοπονηριά των «οραματιστών της επιχειρηματικότητας» στους ευαίσθητους τομείς της ψυχικής υγείας και αντιμετώπισης των εξαρτήσεων έχει περάσει σ’ ένα ανώτερο στάδιο αποθράσυνσης και καιροσκοπισμού. Τονίζουμε προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν επιτρέπουμε σε κανέναν να εκμεταλλεύεται επικοινωνιακά τους κοινούς, ενωτικούς αγώνες των εργαζομένων για ποιοτική δημόσια υγεία, προκειμένου να προωθήσει τα ιδιωτικά συμφέροντα της επιχείρησής του σε αγαστή συνεργασία με την «Κυβέρνηση του ΕΣΠΑ».
Για να καταλάβουν όλοι αυτοί τι εννοούμε: Οι εργαζόμενοι δεν θα σταματήσουμε τους ενωτικούς αγώνες μας έως ότου όλα τα εγγεγραμμένα στον κρατικό προϋπολογισμό του 2011 κονδύλια αποδοθούν στο ακέραιο σε όλες τις δομές Ψυχικής Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων και εγκριθεί και εφαρμοστεί αυξημένος προϋπολογισμός για το 2012.
Οι εργαζόμενοι, όπως δεν έχουμε καμιά εμπιστοσύνη στα «Μνημόνια» έτσι και στην συναυτουργό τους Ε.Ε.! Αρνούμαστε το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» (συναισθηματική ταύτιση του θύματος με τον θύτη)! Διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν! Παλεύουμε για μόνιμη, σταθερή εργασία σε όλους όσοι εργάζονται σε δομές Ψυχικής Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας και Αντιμετώπισης των Εξαρτήσεων – χωρίς εξαιρέσεις! Απαιτούμε την ανάκληση όλων των απολύσεων στην ψυχική υγεία τώρα!
Αγαπητή «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»,
Σου ζητούμε να διορθώσεις το λάθος, που αδικεί και την αποδεδειγμένη ευαισθησία σου για τα ζητήματα υγείας και πρόνοιας και τους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων και των ληπτών των υπηρεσιών μας, προσφέροντας μια απ’ τις φιλόξενες σελίδες σου για ολόκληρη την επιστολή μας.
Σ’ ευχαριστούμε εκ των προτέρων,
Οι Συμμετέχοντες στο Συντονιστικό Φορείς Εργαζομένων:
– Σωματείο Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων (Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο.)
– Σωματείο Εργαζομένων Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε. (Σ.Ε.Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.)
– Σωματείο Εργαζομένων στο Περιβολάκι
– Εργαζόμενοι Μονάδας Απεξάρτησης «18ΑΝΩ»
– Σωματείο Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων
– Σύλλογος Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ
– Σύλλογος Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων Αττικής  (ΣΥ.ΝΟ.ΨΥ.ΝΟ.- Δαφνί/ Δρομοκαΐτειο/ Αιγινήτειο/ Νταού Πεντέλης)
– Σωματείο Εργαζομένων Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης «Ψυχαργώς» Αττικής 
– Σωματείο Εργαζομένων Σ.Ι.Κ.Φ. Αυτιστικών Ατόμων Ν. Λάρισας 
– Σωματείο Εργαζομένων Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. Θεσσαλονίκης 
– Σωματείο Εργαζομένων Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. Δράμας

Εγώ ήμουν η αυγοβόλος (προσωπική μαρτυρία)

Παρατίθεται αυτή η ομολογία/εξήγηση της Μαρίνας Δημητριάδου, Υ/Δ στο τμήμα Ιστορίας στο Παν. Κρήτης, όχι μόνο γιατί περιγράφει με προσωπικό τρόπο τα προβλήματα των ανθρώπων που θέλουν πεισματικά να συνεισφέρουν στη γνώση στην Ελλάδα, ούτε γιατί είναι μια θαραλλέα ομολογία μιας γυναίκας που ανέλαβε προσωπικά δράση και είναι έτοιμη να πληρώσει το τίμημα (και ήδη το πληρώνει με τη σπίλωσή της υπόληψής της στην τοπική κοινωνία του Ρεθύμνου) αλλά και γιατί είναι ένδειξη της αυτόματης, ψυχολογιοποιημένης καταστολής κάθε διαμαρτυρίας από την εξουσίας. Όπως θα διαβάσετε στο ΥΓ, ο Μ. Όθωνας, αφού έφαγε το αυγό και την είχαν συλλάβει οι μπάτσοι, τη ρώτησε αν χρειάζεται ψυχολόγο! 

 

Προβληματίστηκα αν θα έπρεπε να συνεχίσω αυτή την ιστορία αυγοβολής που έλαβε χώρα ένα κυριακάτικο πρωινό (25/9/2011) στη μαρίνα Ρεθύμνου με δράστρια εμένα και θύμα τον κ. Όθωνα, βουλευτή Ρεθύμνου και υφυπουργό Δήθεν Προστασίας του Πολίτη. Αλλά φαίνεται πως τη συνεχίζει ο ίδιος ο κ. Όθωνας έχοντας υποβάλει μήνυση εναντίον μου για προσβολή της τιμής του (και επιπλέον δηλώνοντας παράσταση πολιτικής αγωγής για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης εν ολίγοις επιφυλάσσεται να μου ζητήσει χρήματα στο μέλλον!!!). Προβληματίστηκα επίσης για το ύφος που θα ήθελα να έχει ένα τέτοιο κείμενο: χιουμοριστικό ή σοβαρό; Η υπόθεση έχει και τα δύο, επομένως το ίδιο θα συμβεί και στο κείμενο.

Την Κυριακή το πρωί ο κ. Όθωνας ήρθε να μας μιλήσει για την αξία του ποδηλάτου στη ζωή μας! Ενώ καταποντίζεται η χώρα, ο εκπρόσωπος του Ρεθύμνου θεώρησε ότι αυτός ήταν ο καταλληλότερος τρόπος να πλησιάσει τους ψηφοφόρους του σε αυτές τις δύσκολες ώρες που κρίνεται η αξιοπιστία της κυβέρνησης. Ίσως βέβαια να ήταν όντως ο καταλληλότερος να το κάνει, καθώς μας έχουν κάνει τη ζωή ποδήλατο. Ίσως ήγγικεν η ώρα να αναβαθμιστεί ο ρόλος του ποδηλάτου στη ζωή μας, γιατί σύντομα δεν θα υπάρχουν λεφτά για βενζίνη και για τέλη κυκλοφορίας. Θεώρησα τουλάχιστον προκλητική αυτή την επιλογή του η οποία και προκάλεσε τη δική μου αντίδραση. Και είπα αφού μπήκα στο χορό να χορέψω λίγο ακόμη. Άλλωστε εγώ δεν έχω τίποτα για να το χάσω.

Την Κυριακή πέρασα οχτώ ώρες στο κρατητήριο λόγω αυγοβολής! Και ο κ. Όθωνας που κατ’ εξακολούθηση πνίγει το Σύνταγμα στα χημικά δεν έχει περάσει ούτε μία ώρα στο κρατητήριο για πρόκληση σωματικής και ψυχικής βλάβης σε βάρος χιλιάδων πολιτών που διαδηλώνουν ενάντια στην ψήφιση μέτρων και νόμων που υποβαθμίζουν περαιτέρω τη ζωή, την εργασία και την αξιοπρέπειά τους. Χημικά που αποδεδειγμένα έχουν κριθεί καρκινογόνα και απαγορεύονται σε καιρό πολέμου, επιτρέπονται σε καιρό ειρήνης. Και στατιστικά η δήθεν σοσιαλιστική και δήθεν δημοκρατική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει κάνει κατάχρηση χρησιμοποιώντας τα πλέον σχεδόν σε κάθε πορεία. Γιατί άραγε δεν υπάρχει αυτεπάγγελτη έγκληση κατά παντός υπευθύνου για εμπρόθετη πρόκληση σωματικών και ψυχικών βλαβών από ξυλοκόπημα και χρήση χημικών; Γιατί πέρασα εγώ λόγω αυγοβολής οχτώ ώρες στο κρατητήριο κι εκείνος καμία; Είναι γνωστό ότι μια μάσκα αυγού ωφελεί το τριχωτό της κεφαλής. Από την άλλη τα δακρυγόνα και τα κλομπ καθόλου!

Θίχτηκε ο κ. Όθωνας γιατί τον αποκάλεσα προδότη και δοσίλογο. Την ίδια ώρα προσπαθεί να μας πείσει ότι όπως το ποδήλατο έτσι και τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση είναι αναγκαία. Μήπως επιπλέον ψεύδεται ο κ. Όθωνας;

Όπως ομολογείται στις εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδος (Έκθεση του Διοικητή για το 2010 και έκθεση για τη Νομισματική Πολιτική 2010-2011), για να μείνουμε στα καθ’ ημάς και να μην παραπέμψω στις εκθέσεις του ΔΝΤ, της Ε.Ε και του ΟΟΣΑ, η ένταση της οικονομικής κρίσης, της μείωσης των εισοδημάτων και της τεράστιας αύξησης της ανεργίας που βιώνει η συντριπτική πλειονότητα των κατοίκων αυτής της χώρας είναι αποτέλεσμα των μέτρων που πήρε η κυβέρνηση, δηλαδή της πολιτικής βούλησης να δημιουργηθεί ύφεση για να γίνει η «εσωτερική υποτίμηση», όπως λένε οι οικονομολόγοι. Η δημιουργία ύφεσης λοιπόν είναι μια πολιτική απόφαση της κυβέρνησης με όλες τις τραγικές συνέπειες που έχει για τον πληθυσμό αυτής της χώρας. Μήπως λοιπόν τα κοσμητικά που απέδωσα στον κ. Όθωνα εκείνο το κυριακάτικο πρωινό δεν εμπίπτουν στην κατηγορία της εξύβρισης αλλά συνιστούν χαρακτηρισμούς που περιγράφουν την πραγματικότητα, και ίσως θα μπορούσα να κριθώ ακόμη και επιεικής; Και τελικά, όταν μιλάμε για δημόσια πρόσωπα, πού σταματάει η κριτική και πού αρχίζει η εξύβριση; Μήπως η μήνυση που μου κατέθεσε ο κ. Όθωνας αποσκοπεί σε φίμωση οποιασδήποτε κριτικής θα μπορούσε να ασκηθεί στην κυβέρνηση;

Γεννήθηκα στην Αθήνα πριν 33 χρόνια κι έχω ζήσει σχεδόν όλη μου τη ζωή στην Ελλάδα (με κάποια μικρά διαλείμματα στο εξωτερικό). Δεν ξέρω γιατί υπερτονίστηκε η κυπριακή μου καταγωγή και γιατί θεωρήθηκα ξένη, την ίδια στιγμή που υπάρχει όλη αυτή τη φιλολογία περί αδελφότητας Ελλήνων και Κυπρίων με την ευκαιρία της εξόρυξης του φυσικού αερίου. Έγιναν ξένοι οι «αδερφοί»; Άραγε πώς μπορεί να θεωρηθεί ξένος οποιοσδήποτε εργάζεται, δημιουργεί και προσπαθεί να ζήσει τη ζωή του με αξιοπρέπεια σε οποιοδήποτε τόπο; Ποιος τους έχει βάλει αυτούς τους διαχωρισμούς και γιατί; Ποιους τελικά ωφελούν;

Είχα την ευτυχία να σπουδάσω Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Και είχα ακόμη μεγαλύτερη ευτυχία να συνεχίσω για μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Κρήτης στο οποίο κάνω το διδακτορικό μου. Έχω την τύχη να γνωρίσω εξαιρετικούς επιστήμονες που εργάζονται στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και έχουν δημιουργήσει ιδανικές συνθήκες για σπουδή, έρευνα και διάλογο. Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας έχει κρίνει τους καθηγητές μου αναξιόπιστους, τους φοιτητές που αγωνίζονται ενάντια στην κατάργηση του πανεπιστημίου μειοψηφίες. Και ο κ. Όθωνας ως βουλευτής Ρεθύμνου όφειλε να γνωρίζει ότι το Πανεπιστήμιο Κρήτης είχε κάνει συγκεκριμένες προτάσεις για το νέο νόμο πλαίσιο που αγνοήθηκαν παντελώς. Ψεύδεται η αρμόδια υπουργός ότι δεν της έγιναν προτάσεις. Ψεύδεται ότι έκανε διάλογο. Για το δικό μας πανεπιστήμιο την παραπέμπω στην ιστοσελίδα του, στην περίπτωση που λόγω φόρτου εργασίας πέταξε κατά λάθος το αντίτυπο που της απεστάλη. Άλλοι είναι αναξιόπιστοι και κατασπαταλούν το δημόσιο χρήμα και όχι οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι.

Όντως υπάρχουν παρατυπίες και όντως υπάρχει σε αρκετές περιπτώσεις παράβαση δεοντολογίας. Μήπως όμως θα καταργούσαμε όλη τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση επειδή υπάρχουν τριάντα κακοί καθηγητές; Η βουλή έχει συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό ανάξιων βουλευτών από το αντίστοιχο ανάξιων καθηγητών στα πανεπιστήμια. Τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση άραγε; Το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι ίσως ο μόνος πραγματικά δημοκρατικός κρατικός θεσμός. Κανένας λειτουργός του δεν είναι διορισμένος, κανένα όργανό του δεν έχει την απόλυτη εξουσία και κάθε όργανο ελέγχεται από άλλα. Και ως δημοκρατικός θεσμός έχει όλα τα προβλήματα που έχει μια δημοκρατία. Μήπως τελικά έχουν με τη δημοκρατία πρόβλημα οι κ. βουλευτές που το ψήφισαν καταργώντας την στο ελληνικό πανεπιστήμιο;

Ο δήμαρχος Ρεθύμνου (με τον οποίο είμαστε παλιοί γνώριμοι) ειρωνεύτηκε λέγοντας ότι είμαι 33 χρονών φοιτήτρια και αυτό τα λέει όλα. Ακόμη κι έτσι να ήταν, προς τι η ειρωνεία κ. Μαρινάκη; Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα που δημιουργούν οι αποκαλούμενοι «αιώνιοι» φοιτητές; Πότε υπήρξε μια πολιτική υποτροφιών στο ελληνικό πανεπιστήμιο για να μπορεί το κράτος να μας βάλει χρονικό όριο στις σπουδές μας; Σε τι επιβαρύνει κάποιος που συνεχίζει να σπουδάζει όταν μετά τα έξι χρόνια φοίτησης δεν δικαιούται καμία απολύτως φοιτητική παροχή; Πιάνει χώρο στα αμφιθέατρα άραγε; Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η συζήτηση που αποπροσανατολίζει τον κόσμο από τα πραγματικά και υπαρκτά προβλήματα του πανεπιστημίου. Δεν είναι ντροπή ούτε βάρος κάποιος που σπουδάζει πολλά χρόνια κάνοντας και άλλα πράγματα στη ζωή του. Άλλα είναι ντροπή και βάρος.

Η κυβέρνηση στην οποία έχει νευραλγική θέση ο κ. Όθωνας, με έχει χαρακτηρίσει λοιπόν αναξιόπιστη και επιπλέον κλέφτρα. «Μαζί τα φάγαμε», είπε ο κ. Πάγκαλος, και αναίσχυντα συνεχίζει να υποστηρίζει τη δήλωσή του μην έχοντας ανακαλέσει. Ο κ. Όθωνας συμφωνεί, καθώς δεν έσπευσε να υπερασπίσει την εντιμότητά μου. Μήπως δεν ξέρει λοιπόν ότι δεν έχω κανένα περιουσιακό στοιχείο; Ότι δουλεύω από τα 23 μου και έχω δύο μήνες ένσημα; Ότι ζω με 400 ευρώ το μήνα γιατί έχω προσπαθήσει να δουλεύω στο αντικείμενο που έχω σπουδάσει;

Μου το έχει πει ο κ. Όθωνας και η κυβέρνησή του: οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν είναι απαραίτητο συστατικό ενός πολιτισμού. Δεν παράγουν πολιτισμό. Ποιος σπουδάζει πλέον ιστορία, κοινωνιολογία, αρχαιολογία, ανθρωπολογία και όλα τα συναφή; Μήπως είμαστε περιθωριακοί και ρομαντικοί όλοι εμείς που θεωρούμε ακόμη αυτά τα αντικείμενα σημαντικά; Είναι πολυτέλεια μου λέει ο κ. Όθωνας και να τα παρατήσω. Ίσως και να μην έχει άδικο. Αλλά δεν είχα ποτέ περισσότερα για να τα επιθυμώ. Και προτιμώ να ζήσω τη μικρή ζωή μου με αξιοπρέπεια χωρίς να υπακούω στις προσταγές τις αγοράς. Θα αναγκαστώ βέβαια γιατί πλέον τα περιθώρια στενεύουν και με ωραίες ιδέες δεν γεμίζει το τσουκάλι. Μα όσο μπορώ θα αντισταθώ και θα συνεχίσω το διδακτορικό μου και ας ξέρω πως ποτέ δεν θα καταφέρω να ασχοληθώ με την έρευνα παρόλο που θα μπορούσα να είμαι καλή (να επισημάνω ότι όλα τα ερευνητικά ιδρύματα της χώρας είναι υποψήφια για την εφαρμογή του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας). Με καταδίκασε σε δυσπραγία βλέπετε ο κ. Όθωνας και η κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει, παρόλη την επιθυμία μου να προσφέρω. Έχει μειώσει το αντικείμενό μου, τη δουλειά μου, το μέλλον μου. Μου έχει απαγορέψει να ονειρεύομαι. Έχει φορτώσει στην πλάτη μου ένα χρέος με το οποίο δεν έχω καμία σχέση. Και επιπλέον μου έχει κάνει μήνυση γιατί του πέταξα ένα αυγό, επιφυλασσόμενος να μου ζητήσει ακόμη και χρηματική ικανοποίηση!

Ο κ. Όθωνας σε δηλώσεις του προεκλογικά έλεγε, όπως και ο κ. πρωθυπουργός, ότι λεφτά υπάρχουν. Άραγε πραγματικά δεν ήξερε; Και αν ναι, μετά που έμαθε γιατί δεν παραιτήθηκε ως όφειλε ζητώντας τη διενέργεια εκλογών για την ανανέωση της εντολής του λαού που δεν ψήφισε την τωρινή κυβέρνηση για αυτά που κάνει. Ο κ. Όθωνας είναι μέλος μιας παράνομης κυβέρνησης που συνεχίζει να βρίσκεται στην εξουσία υπό την απειλή δακρυγόνων, απολύσεων, μειώσεων των μισθών, ανεργίας, λογοκρισίας και μηνύσεων για αυγοβολή. Αν είχε τη στοιχειώδη ευθιξία θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί εδώ και καιρό.

Και να μη μου πει ότι είμαι υποκινούμενη από τίποτα σκοτεινές και αόρατες δυνάμεις. Ούτε τα στρουμφάκια ούτε οι τζεντάι βρίσκονται πίσω μου. Καιρό τώρα υπάρχει αυτή η παραφιλολογία ότι όσοι δεν ανήκουμε σε συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες είμαστε κατευθυνόμενοι.  Ούτε κατευθυνόμενοι είμαστε ούτε πιόνια. Ζούμε, βλέπουμε, κρίνουμε, αποφασίζουμε και δρούμε.

Όταν είπα ότι ήθελα να γράψω αυτό το κείμενο, φίλοι με παρότρυναν να το ξανασκεφτώ. Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη είναι αυτός και όχι παίξε γέλασε. Μπορεί να με βλάψει από την υπερβολική του επιθυμία να με προστατεύσει. Μα στοιχείο απαραίτητο μιας υγιούς δημοκρατίας δεν είναι και η κριτική και ο διάλογος; Επιτρέπει ακόμη το διάλογο η κυβέρνηση; Ή η μοναδική απάντηση στις αγωνιώδεις εκκλήσεις των κατοίκων της Ελλάδας για διάλογο απαντώνται με κλομπ και δακρυγόνα; Ο δικός μας διάλογος με τον κ. Όθωνα θα κριθεί στο δικαστήριο. Αν βέβαια καταδεχτεί να παραβρεθεί στην εκδίκαση της μήνυσης που μου έχει καταθέσει. Μήπως δεν αντέχουν οι πολιτικοί μας στην κριτική; Μήπως πρέπει να φοβόμαστε για κυρώσεις όταν δικαίως –όπως παραδέχεται και ο ίδιος– διαμαρτυρόμαστε και ασκούμε κριτική; Μήπως ήδη φοβόμαστε και δεν μιλάμε; Και μήπως αυτός ο φόβος δεν αρμόζει σε δημοκρατικά καθεστώτα; Μήπως τότε έχουμε πλέον άλλο πολίτευμα; Ολιγαρχία; Δικτατορία;

Τέλος να κλείσω με μια ερώτηση που μου κάνουν δημοσιογράφοι. Με ρωτούν αν θα το ξαναέκανα. Είμαι υπόδικη για πράξη που έχω ήδη κάνει, παραδεχτεί και αναλάβει τις ευθύνες. Αυτή είναι ερώτηση για δημοσκόπηση. «Τι θα κάνατε σε έναν υπουργό αν σας δινόταν η ευκαιρία να του κάνετε κάτι;» Σε καμιά περίπτωση δεν προτείνω την αυγοβολή ως πολιτική στάση και μορφή κοινωνικού αγώνα! Και πραγματικά δεν ξέρω πώς πρέπει να αντιδρώ όταν με σταματάει κόσμος στο Ρέθυμνο και μου δίνει συγχαρητήρια, τη στιγμή που θεωρώ πως έχω κάνει πιο αξιόλογα πράγματα από το να πετάξω ένα αυγό και δεν έτυχαν ανάλογης υποδοχής! Για μένα το θέμα θεωρείται λήξαν. Οι καιροί που ζούμε είναι πάρα πολύ δύσκολοι και οι επιλογές που έχουμε είναι θαρρώ δύο: ή θα συνεχίσουμε να στρεφόμαστε ο καθένας εναντίον όλων των άλλων ή θα οικοδομήσουμε σχέσεις αλληλεγγύης και να αγωνιστούμε μαζί για ένα παρόν με ποιότητα (και όχι επίφαση αφθονίας με διακοποδάνεια). Κι ας αρχίσουμε με τη μαζική άρνηση πληρωμής της του κεφαλικού φόρου (εισφορά «αλληλεγγύης» θα μπορούσε να ονομαστεί μόνο αν προοριζόταν για ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει). Η ζωή μας είναι πολύ μικρή για να μην τη ζούμε με αξιοπρέπεια…

Μαρίνα Δημητριάδου

ιστορικός

Υ.Γ. Για να αποσαφηνίσω αυτό το σημείο στα βίντεο που συμβάλλει στη φαιδρότητα του όλου επεισοδίου, το «ωχ σόρρυ» που ακούγεται δεν απευθύνεται προφανώς στον κ. Όθωνα, αλλά σε έναν κύριο που βρισκόταν πίσω του και ίσως «έφαγε» το δεύτερο αυγό. Αν τον πέτυχα, του ζητώ ειλικρινά συγγνώμη. Και κάτι τελευταίο. Στην κατ’ ιδίαν συνομιλία μας με τον κ. υπουργό, το μόνο που με ρώτησε ήταν αν χρειάζομαι ψυχολόγο και τίποτε άλλο. Αυτή ήταν «η συζήτηση σε πολύ καλό κλίμα» που ακολούθησε το περιστατικό, σύμφωνα με το σχόλιο του κυβερνητικού εκπροσώπου. Τα σχόλια δικά σας.

 

update: το σχετικό σχόλιο από το blog niemandsrose http://niemandsrose-niemandsrose.blogspot.com/2011/09/blog-post_28.html

Ανοιχτά ή κλειστά πανεπιστήμια: κάποιες σκέψεις για ένα ψευδοδίλημμα

Της Ξένιας Χρυσοχόου,

καθηγήτριας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Αμέσως μετά τις 24 Αυγούστου που ψηφίστηκε ο νέος νόμος για την Ανώτατη Εκπαίδευση οι φοιτητές σχεδόν στο σύνολο των σχολών και τμημάτων των πανεπιστημίων της χώρας προχώρησαν σε καταλήψεις. Δεν θα το περίμενε κανείς ότι οι φοιτητές θα έκλειναν τα πανεπιστήμια σε εξεταστική περίοδο Αντέδρασαν όμως στη περαιτέρω συρρίκνωση του μέλλοντος τους. Μετά από τρεις εβδομάδες καταλήψεων γίνονται εκκλήσεις να ανοίξουν τα πανεπιστήμια, κινητοποιούνται όλα τα ΜΜΕ και όποιος αντιδρά στο νέο τερατούργημα πρέπει να τοποθετηθεί στο ερώτημα που του τίθεται επιτακτικά “Ανοιχτά ή κλειστά πανεπιστήμια;”

Το ερώτημα αυτό αποτελεί, όπως και πολλά άλλα που μας τίθενται και θα τεθούν υπό μορφή δημοψηφισμάτων, ένα ψευτοδίλημμα και τίθεται εκ του πονηρού για να μεταθέσει τη συζήτηση από τα πραγματικά ερωτήματα. Το ερώτημα δεν είναι αν τα πανεπιστήμια θα είναι ανοιχτά ή κλειστά αλλά αν, με το νέο νόμο θα συνεχίσουν να είναι πανεπιστήμια.
Αν με ρωτήσει κανείς να απαντήσω σε αυτό το ψευτο-ερώτημα θα πω:
Ναι θέλω να λειτουργεί:
  • ένα πανεπιστήμιο που δεν θα είναι κολέγιο, που θα δίνει πτυχία με γνωστικά αντικείμενα όπως τα συγκροτούν τα τμήματα (departments) σε όλο τον κόσμο.
  • ένα πανεπιστήμιο που θα διδάσκει τη γνώση που παράγει μέσω έρευνας μέσα σε πλαίσια ακαδημαϊκής ελευθερίας και θα βγάζει επιστήμονες και όχι απλά καταρτισμένους πτυχιούχους χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα.
  • ένα πανεπιστήμιο που θα μπορούν να σπουδάζουν οι νέοι ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους, που θα στηρίζει τους πιο αδύναμους με σίτιση και στέγαση.
  • ένα πανεπιστήμιο, πραγματικά δημόσιο, που θα στηρίζεται οικονομικά σε δημόσιες παροχές ώστε να μην είναι έρμαιο διαπλοκής και οικονομικών συμφερόντων, ένα πανεπιστήμιο που θα το στηρίζει η πολιτεία οικονομικά και ηθικά και δεν θα το απαξιώνει
  • ένα πανεπιστήμιο που θα διοικείται δημοκρατικά από την κοινότητά του και όχι από την εκάστοτε κυβέρνηση και όσους διαπλέκονται μαζί της.
  • ένα πανεπιστήμιο που θα στηρίζει τον κόπο των λειτουργών του και των φοιτητών
Αν μιλάμε για ένα τέτοιο πανεπιστήμιο τότε να ανοίξει πάραυτα. Ας σταματήσουμε  όμως την υποκρισία. Δεν ήταν τέτοιο το πανεπιστήμιο μας αλλά για αυτό δεν έφταιγε το θεσμικό του πλαίσιο.  Ο νέος νόμος θα κάνει τα πράγματα χειρότερα σε καθένα από τα σημεία που προαναφέρθηκαν καθώς:
  • Καταργεί τα τμήματα και τα γνωστικά αντικείμενα και ωθεί σε σπουδές κατάρτισης με μειωμένα επαγγελματικά δικαιώματα.
  • Δεν προωθεί την έρευνα αλλά μετατρέπει το πανεπιστήμιο σε μεταλυκειακό διδασκαλείο. Εντεταλμένοι ευέλικτοι εργαζόμενοι θα διδάσκουν σε προπτυχιακό επίπεδο ενώ μόνο λίγοι φοιτητές σε μεταπτυχιακό επίπεδο θα μπορούν ενδεχομένως να κάνουν έρευνα.
  • Λίγοι θα μπορούν να πάρουν αυτό που σήμερα ονομάζουμε πτυχίο αφού το τέταρτο έτος θα μεταφερθεί σε μεταπτυχιακό επίπεδο το οποίο θα έχει δίδακτρα.
  • Η κυβέρνηση με πρόσχημα την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων αποποιείται της συνταγματικής της υποχρέωσης να χρηματοδοτεί τα πανεπιστήμια τα οποία θα πρέπει να “βγουν στις αγορές” για να επιβιώσουν. Οι φοιτητές και οι οικογένειές τους θα αναγκαστούν να πληρώσουν, έρευνες θα γίνονται μόνο αν βρεθεί χορηγός και μόνο στα θέματα που βρίσκεται χρηματοδότηση. Η περιουσία του πανεπιστημίου θα μεταφερθεί σε ανώνυμη εταιρεία ώστε να ξεπουληθεί επιτήδεια.
  • Η διοίκηση του πανεπιστημίου θα συσσωρευτεί σε χέρια λίγων των οποίων οι αποφάσεις δεν θα ελέγχονται από κανένα και δεν θα λογοδοτούν σε κανένα και οι πανεπιστημιακοί δεν θα μπορούν να αντιδράσουν καθώς αυτοί οι λίγοι θα ορίζουν απολύτως την τύχη τους.
  • Το πανεπιστήμιο θα γίνει επιχείρηση όπου οι εργαζόμενοι πανεπιστημιακοί θα στερούνται ακαδημαϊκής ελευθερίας και θα ελέγχονται για το παραγόμενο προϊόν ενώ οι φοιτητές θα είναι χρήστες υπηρεσιών εκπαίδευσης.
Ναι, ένα τέτοιο πανεπιστήμιο δεν θέλω να ανοίξει και θα αντισταθώ μαζί με όσους στο πανεπιστήμιο και την κοινωνία θέλουν ένα δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.
Η απάντηση στο ερώτημα ανοιχτό ή κλειστό πανεπιστήμιο εξαρτάται από το όραμα που έχει κανείς για το πανεπιστήμιο. Μήπως το πανεπιστήμιο το οποίο οραματίζονται όσοι επιμένουν να ανοίξει για να γίνουν άμεσα εξετάσεις είναι ένα πανεπιστήμιο-επιχείρηση  που παράγει προϊόντα-πτυχία-, ένα εξεταστικό κέντρο που αρκεί να λειτουργεί κάπως; Η εφαρμογή του νέου νόμου δεν είναι ένας ακόμα πειραματισμός στην πλάτη διδασκόντων και διδασκομένων που αν αποτύχει μπορεί να αλλάξει. Η εφαρμογή του νέου νόμου συνεπάγεται την κατάργηση του πανεπιστημίου και επί τούτου καλούμαστε όλοι, πανεπιστημιακή κοινότητα και κοινωνία, να πάρουμε θέση.
Σήμερα που η κοινωνία μας περνάει πολιτική, οικονομική και ηθική κρίση  και της ζητούν να υποταχθεί στις επιταγές “των αγορών” ας υπερασπιστούμε συλλογικές αξίες και ας παλέψουμε μαζί για το πανεπιστήμιο και την κοινωνία που θέλουμε.
Ξένια Χρυσοχόου
20 Σεπτεμβρίου 2011

Όλοι στην 48ωρη απεργία 22&23/9, αναγκαία η κλιμάκωση του αγώνα μας με ακόμα πιο δυναμικές και ενωτικές κινητοποιήσεις

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ  ΦΟΡΕΩΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ

Την Παρασκευή 16/9 πραγματοποιήθηκε νέα μαζική συγκέντρωση  έξω από το ΥΥΚΑ από εργαζόμενους στις δομές Ψυχικής Υγείας, στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, τα Κέντρα Πρόληψης, 18ΑΝΩ κ.α. Αντιστεκόμαστε στην απόφαση της βάρβαρης περικοπής των προϋπολογισμών που καταδικάζει εργαζόμενους και λήπτες των φορέων και ευάλωτων κοινωνικά ομάδων που στηρίζονται στην πρόληψη, σε ανυπαρξία, στην εργασιακή εφεδρεία-προθάλαμο της ανεργίας και τις συγχωνεύσεις που ισοδυναμούν με ραγδαία υποβάθμιση αν όχι ολοκληρωτική διάλυση της ποιότητας της δουλειάς μας. Τα μέτρα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, αλλά εφαρμόζονται μόνο για την εξοικονόμηση χρημάτων για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι-δανειστές.

Στη συνάντηση  με τον γ.γ. Γ. Κατριβάνο, αφού ο υπουργός και οι υφυπουργοί, παρόλο που γνώριζαν για την κινητοποίηση επέλεξαν να απουσιάζουν, δεν υπήρξε καμία νέα εξέλιξη. Αντιθέτως φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι για την κατάντια του κοινωνικού κράτους σκληραίνουν τη στάση τους αφού ειπώθηκε με τη μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι όλοι οι φορείς θα περιληφθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί. Ως εργαζόμενοι οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι συνομιλίες κάπου εδώ τελειώνουν και χρειάζεται να κλιμακώσουμε τη δράση μας άμεσα. Ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας αλλά και το δικαίωμα των ληπτών στην αξιοπρεπή επιβίωση είναι να προχωρήσουμε ενωμένοι σε ανοιχτό πόλεμο με τις ηγεσίες του ΥΥΚΑ, του ΥΠΟΙΚ και την κυβέρνηση.

Το απόγευμά της ίδιας μέρας στο ΕΚΑ  πραγματοποιήθηκε συντονιστικό με την  παρουσία περισσότερων από 80 εκπροσώπων σωματείων και άλλων εργαζομένων  από φορείς πρόληψης και αποκατάστασης, δομές ψυχικής υγείας και ψυχιατρικών κλινικών. Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις και ενώ το θέμα της ανάγκης για άμεση κλιμάκωση έχει ανοίξει στους χώρους εργασίας εδώ και αρκετές μέρες θεωρούμε ότι έχει ξεπεραστεί κάθε όριο και προχωράμε σε συντονισμένες και κλιμακούμενες κινητοποιήσεις με αφετηρία την 48ωρη απεργία στις 22&23/9.

 

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 

  • 48ωρη απεργία  στους φορείς ψυχοκοινωνικής  φροντίδας στις 22&23/9. Θέλουμε μια  ζωντανή και ανοιχτή κινητοποίηση  και αυτό σημαίνει καλή οργάνωση για μαζική συμμετοχή όλων των χώρων.
  • Στις 22/9, πρώτη μέρα της απεργίας, κινητοποιήσεις κατά τόπους στις γειτονιές που δραστηριοποιούνται οι φορείς και οι δομές με εκδηλώσεις, παρεμβάσεις και όποιον άλλον τρόπο οι εργαζόμενοι κρίνουν ως αναγκαίο. Θα σας ενημερώσουμε εντός των επόμενων ημερών για συγκεντρωτικές δράσεις όπου μπορείτε να συμμετέχετε. Επίσης παράθεση συνέντευξης τύπου για ακόμα μεγαλύτερη δημοσιοποίηση των αιτημάτων μας και των επιμέρους προβλημάτων του κάθε χώρου, την Πέμπτη 22/9 και ώρα 12:00 το μεσημέρι στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δ.Σ. του ΕΚΑ, 3ης Σεπτεμβρίου 48Β, στον 6ο όροφο.
  • Στις 23/9 κορύφωση των κινητοποιήσεων με την ενιαία συμμετοχή όλων των χώρων σε κοινή συγκέντρωση έξω από το ΥΠΟΙΚ στην πλατεία συντάγματος στις 10.00πμ, πορεία και παραμονή έξω από τη βουλή
  • Οι χώροι που στη φάση αυτή πάνε σε 24ωρη απεργία προτείνεται η μέρα αυτή να είναι η 23η Σεπτέμβρη για την ενίσχυση των κεντρικών κινητοποιήσεων που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθούν.
  • Επόμενο συντονιστικό την Παρασκευή 23/9 στο ΕΚΑ στις 2.00μμ. Στόχος μας είναι η περαιτέρω κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.
  • Διεύρυνση του συντονιστικού και δημιουργία ενός μετώπου δράσης του συνόλου των εργαζομένων στο χώρο της υγείας.

Η κυβέρνηση  μέσω των υπουργών υγείας και οικονομικών Λοβέρδου και Βενιζέλου και του αντιπροέδρου της Πάγκαλου έχει δρομολογήσει τη διάλυση της ψυχικής υγείας, της πρόληψης, της αποκατάστασης και όλων των φορέων που αποτελούν το χώρο της Υγείας. Είναι οργανωμένοι και αποφασισμένοι για το τι ακριβώς πρέπει να κάνουν. Τσουβαλιάζουν αποασυλοποιημένους ασθενείς και τους στέλνουν πίσω στα ψυχιατρεία, ξανανοίγει η Λέρος γυρίζοντάς μας στη δεκαετία του ’70, οι τοξικοεξαρτημένοι αφήνονται απροστάτευτοι με ένα φιξάκι μεθαδόνης στο χέρι χορηγία του κράτους ναρκέμπορου. Στο όνομα της δημοσιονομικής κρίσης, που δεν προκαλέσαμε εργαζόμενοι και λήπτες, συντελείται ένα έγκλημα.

Δεν έχουμε καμιά  επιλογή παρά να οργανωθούμε και  να συντονιστούμε και εμείς αν θέλουμε να αγωνιστούμε αποτελεσματικά. Στους χώρους που δεν έχουν επιχειρησιακό σωματείο μπορούμε να συμμετέχουμε στο κλαδικό σε πρώτη φάση και να έρθουμε σε επαφή με το συντονιστικό για οτιδήποτε χρειάζεται. Δεν υπάρχει ατομική διέξοδος από τον Καιάδα που πάνε να μας ρίξουν, που ρίχνουν την κοινωνία ολόκληρη. Ας βάλουμε τα δυνατά μας ο καθένας για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας. Να είναι το ελατήριο που θα μας δώσει τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια του αγώνα μας.

Διεκδικούμε

  • Ανάκληση της απόφασης του ΥΠΟΙΚ της  26ης.08.11 για περικοπή των δαπανών σε φορείς – οργανισμούς υγείας. Εξασφάλιση των χρημάτων ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η ομαλή λειτουργία όλων των φορέων.
  • Προϋπολογισμός για το 2012 που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του χώρου της υγείας. Η ενίσχυση και ο σχεδιασμός των φορέων που εξυπηρετούν τα πιο αδύναμα και αποκλεισμένα μέλη της κοινωνίας αποτελεί σε περίοδο κρίσης προτεραιότητα και δείγμα πολιτισμού.
  • Υπερασπιζόμαστε την ποιότητα και το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών για όλους όσους τις έχουν πραγματικά ανάγκη.
  • Η ομαλή συνέχιση και η ποιοτική λειτουργία των δομών και των οργανισμών είναι συνυφασμένη με την εργασιακή ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει στην υγεία. Κανένας εργαζόμενος σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας (προθάλαμο της ανεργίας), καμιά αλλαγή εργασιακού αντικειμένου.
  • Ο σχεδιασμός ενός ενιαίου δημόσιου και δωρεάν συστήματος κοινωνικής πρόνοιας απαιτεί διεύρυνση και όχι παράλυση των υπαρχουσών υπηρεσιών – Όχι στις περικοπές και τις συγχωνεύσεις φορέων.


Συντονιστικό εργαζομένων στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα

 syntonistiko03sep@gmail.com 

Σωματείο Ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας «Αυτοεκπροσώπηση»

Σωματείο  Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών  και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων (Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο.)

Σωματείο  Εργαζομένων Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε. (Σ.Ε.Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.)

Σωματείο  Εργαζομένων στο Περιβολάκι

Σωματείο  Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης ΟΚΑΝΑ και Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Σύλλογος  Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ

Σύλλογος  Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων  Αττικής (ΣΥ.ΝΟ.ΨΥ.ΝΟ.- Δαφνί/  Δρομοκαΐτειο/ Αιγινήτειο/ Νταού Πεντέλης)

Σωματείο Εργαζομένων  Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης  «Ψυχαργώς» Αττικής

Σωματείο Εργαζομένων  Σ.Ι.Κ.Φ. Αυτιστικών Ατόμων Ν.Λάρισας  

Σωματείο Εργαζομένων  Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. Θεσσαλονίκης

Σωματείο Εργαζομένων Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. Δράμας 

18 ΑΝΩ 

———————————–

Σας προσκαλούμε στη Συνέντευξη Τύπου που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 22/9 στις 12:00 το μεσημέρι στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δ.Σ. του ΕΚΑ, 3ης Σεπτεμβρίου 48Β, στον 6ο όροφο, στην οποία θα μιλήσουν εκπρόσωποι των σωματείων των εργαζομένων, εργαζόμενοι, εκπρόσωποι των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας καθώς και των οικογενειών τους. 

Θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική τη συμμετοχή και την υποστήριξή σας, τόσο με την παρουσία σας όσο και με την προβολή των κινητοποιήσεών μας

με εκτίμηση,

Εργαζόμενοι στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα
Blog: http://syntergpsyex.blogspot.com/

Λεύγα 03 – Κυκλοφορεί

Λεύγα 03

Levga+3+-+cover+for+site.jpg
19.997 λεύγες υπό τη θάλασσα και ο μεσοπόλεμος δεν έχει ακόμη τελειώσει· τα προβλήματα της ζωής δεν απογράφονται και, ανάμεσα στην ελεημοσύνη και την αλληλεγγύη, η χαμένη τιμή των δημοσίων υπαλλήλων μπλέκεται με τις χαμένες ψευδαισθήσεις. Η σκιά του ομπρελοκουβαλητή, σαν στιγμιότυπο από το Παρίσι του 1871 ή τη Λωρίδα της Γάζας σήμερα, και ξαφνικά το σφύριγμα της λήξης και αυτού του παιχνιδιού. Τα παιδιά του ελληνικού λαού θα μπουν σε νέες περιπέτειες, το τρένο και αυτό το Σαββατοκύριακο θα παραμείνει ακινητοποιημένο και τα δημόσια έργα ακόμη δεν έχουν βρει ανάδοχο. Διαβάζοντας τα ψιλά γράμματα, μένουμε άφωνοι αλλά ευτυχώς προστατευμένοι από τον κομμουνισμό, έτοιμοι να παρασυρθούμε από τον δικό μας διάβολο, απείθαρχοι σαν τον τρελό απέναντι στον Ηγεμόνα.

η λεύγα διανύει αποστάσεις κάθε δίμηνο

deltio_typou_L3.pdf

βιβλιοκριτική του Φ. Τερζάκη για: «Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα»

Παρουσίαση του βιβλίου της Σίλβια Φεντερίτσι, από τον Φώτη Τερζάκη στην «Ε»

Γυναίκες και καπιταλισμός, από την πρώιμη νεωτερικότητα έως σήμερα

Από τον Φώτη Τερζάκη

Silvia Federici

Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα. Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση

μτφρ.: Ιρ. Γραμμένου, Λ. Γυιόκα, Π. Μπίκας, Λ. Χασιώτης

εκδόσεις των Ξένων, σ. 364, ευρώ 15,98

Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στα γυναικεία κινήματα και μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής Αριστεράς, ιδίως από τη δεκαετία του 1960, γέννησε την ιδεολογική ψευδαίσθηση, ιδιαίτερα ισχυρή σε αυτό που ονομάστηκε από κάποιους μεταμοντέρνος φεμινισμός, ότι το κοινωνικό φύλο και η τάξη αποτελούν ριζικά διαφορετικές κατηγορίες ανάλυσης, παραπέμποντας σε μη τεμνόμενους άξονες εξουσίας. Τις πολλαπλές συγχύσεις που μια τέτοια αντίληψη δημιούργησε προσπαθεί να διαλύσει αυτό το σπουδαίο βιβλίο της Silvia Federici, καθηγήτριας σήμερα στο Πανεπιστήμιο Hofstra της Νέας Υόρκης και μέλους τής εκδοτικής κολεκτίβας Midnight Notes, μίας από τις σημαντικότερες θεωρητικούς του γυναικείου κινήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Παρ’ ότι οι έρευνές της που αφορούσαν τις γυναίκες κατά τη μετάβαση από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό ξεκίνησαν από τη δεκαετία του 1970, το σχέδιο επανενεργοποιήθηκε τα χρόνια που υπηρετούσε ως δασκάλα στη Νιγηρία (1984-6), όταν η υπαγωγή της χώρας στο Πρόγραμμα Δομικής Προσαρμογής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας οδήγησε σε «ένα νέο κύκλο πρωταρχικής συσσώρευσης και τον εξορθολογισμό της κοινωνικής αναπαραγωγής, που στόχευαν στην καταστροφή και των τελευταίων υπολειμμάτων κοινοτικής ιδιοκτησίας και κοινοτικών σχέσεων, επιβάλλοντας έτσι ακόμη πιο εντατικές μορφές εργασιακής εκμετάλλευσης […] Παράλληλα με την πολιτική αυτή […] είδα να υποδαυλίζεται μια εκστρατεία μισογυνισμού […] και διαπίστωσα την ανάπτυξη μιας έντονης δημόσιας διαμάχης, από πολλές απόψεις παρόμοιας με τις querelles des femmes του 17ου αιώνα, που άγγιζε κάθε όψη της αναπαραγωγής τής εργασιακής δύναμης» (σελ. 22-3 passim).

Δύο κρίσιμες ιδέες εμφανίζονται εδώ, που θα χρησιμοποιηθούν ως οδηγητικό νήμα στην παρούσα μελέτη. Πρώτον, ότι αυτό που ονομάζουμε «πρωταρχική συσσώρευση», η οποία ιστορικά συμβολίζεται από τις «περιφράξεις της γης» στην Αγγλία, με όλη την τρομακτική βία απέναντι στα φτωχά στρώματα της υπαίθρου, την προλεταριοποίηση και την εξαθλίωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, την εξάρθρωση του κοινοτισμού και των πλούσιων μορφών λαϊκού πολιτισμού, την καταστολή της λαϊκής ελευθεριότητας και την αυταρχική κανονικοποίηση του κοινωνικού σώματος -ό,τι σήμαινε δηλαδή ο λεγόμενος αστικός «εξορθολογισμός»-, που οδήγησε σε όσα ο Μισέλ Φουκό περιγράφει στις δικές του ιστορίες ως «ο μεγάλος εγκλεισμός», δεν είναι κάτι το οποίο συνέβη άπαξ, στις απαρχές της νεωτερικότητας, αλλά κάτι που επαναλαμβάνεται κανονικά, ύστερα από κάθε σοβαρή κρίση του καπιταλισμού (το οποίο ξαναζούμε άλλωστε στις μέρες μας). Αν αυτή η ιδέα από μόνη της είναι μια αξιοσημείωτη συμβολή της Federici στη μαρξιστική θεωρία, η ακόμη σημαντικότερη συμβολή της στη φεμινιστική θεωρία έγκειται στην επισήμανση ότι θεμελιώδης όρος του ανερχόμενου καπιταλισμού ήταν η «περίφραξη» επίσης των σωμάτων των γυναικών μέσω της ποινικοποίησης του ελέγχου των γυναικών επί της σεξουαλικότητάς τους κι επί της παραγωγικής τους δυνατότητας, ταυτόχρονα με την απαξίωση της αναπαραγωγικής εργασίας και της κοινωνικής τους θέσης, τον αποκλεισμό τους δηλαδή από τις έμμισθες εργασιακές σχέσεις και τον εγκλεισμό στην οικιακή «ιδιωτικότητα». Αυτός ο άνισος κατά φύλο καταμερισμός της εργασίας, κάνοντας αόρατη την εργασία των γυναικών στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης (αποϊστορικοποιώντας τη δηλαδή ως κάτι το απλώς «φυσικό»), έχει αποκρύψει εκτεταμένες περιοχές της ανθρώπινης εκμετάλλευσης κι έχει επιβάλει την καθυπόταξη των γυναικών στους άνδρες ως κατεξοχήν νεωτερική και αστική μορφή κυριαρχίας (και καθόλου «φεουδαρχικό κατάλοιπο», όπως πολλοί μαρξιστές θεωρητικοί διατείνονται).

Με ακόμη πιο εύστοχο τρόπο η συγγραφέας διατυπώνει τη βασική της θέση έτσι: «Το σώμα για τις γυναίκες στην καπιταλιστική κοινωνία έχει γίνει ό,τι το εργοστάσιο για τους άρρενες μισθωτούς εργάτες: το κύριο πεδίο της εκμετάλλευσής τους και της αντίστασης, καθώς το γυναικείο σώμα έγινε αντικείμενο οικειοποίησης από το κράτος και τους άνδρες και υποχρεώθηκε να λειτουργεί ως μέσο αναπαραγωγής και συσσώρευσης της εργασίας» (σελ. 35). Και η απόπειρα ν’ αναδιηγηθεί αυτή τη μαρτυρική ιστορία του γυναικείου σώματος -ανασκάπτοντας ένα εντυπωσιακό κοίτασμα πηγών και ιστορικών λεπτομερειών, που στο περιγραφικό τουλάχιστον επίπεδο θυμίζει τις γενεαλογίες του Φουκό- λαβαίνει ως εστιακό άξονα ένα ανατριχιαστικό επεισόδιο που σφράγισε την πρώιμη νεωτερική ιστορία της Ευρώπης: το κυνήγι των μαγισσών τον 16ο και 17ο αιώνα. Το θέμα είναι βεβαίως δημοφιλές και πολλά έχουν γραφτεί σε επίπεδο ιστοριογραφικό· ποτέ όμως δεν έγινε μια τόσο διεξοδική και σε βάθος δομικοϊστορική ερμηνεία του. Για την περίεργη παράβλεψη αυτού του επεισοδίου μάλιστα κατηγορεί τον ίδιο τον Φουκό, στον οποίον η Federici βρίσκει την ευκαιρία ν’ ασκήσει μια -ολωσδιόλου εύστοχη, σε βαθμό που αναρωτιέται κανείς πώς διαφεύγει από τόσους άλλους ριζοσπάστες/τριες θεωρητικούς, οι οποίοι διαλέγονται με τη σκέψη του- κριτική: ότι, εν ολίγοις, παραγνωρίζει ολοσχερώς τη διαδικασία της αναπαραγωγής, τον κατά φύλο καταμερισμό της εργασίας και τις αντίστοιχα διαφορετικές μορφές «πειθάρχησης του σώματος», επειδή, σαγηνευμένος από τον «παραγωγικό» χαρακτήρα των τεχνικών εξουσίας, οι οποίες έχουν επενδυθεί στο σώμα, παρασύρεται σε μια οιονεί μεταφυσική σύλληψη της εξουσίας, αποσυνδεδεμένη από τις συγκεκριμένες οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις που τη γεννούν.

Η αφήγηση, όπως είπα, είναι συναρπαστική. Με τη δεξιοτεχνία προικισμένου ιστοριογράφου, η συγγραφέας ξεδιπλώνει στα μάτια μας τη ζωή των υστερομεσαιωνικών κοινοτήτων και την πανταχού παρουσία των γυναικών σε αυτές· τα μεγάλα κινήματα θρησκευτικής ανταρσίας ως επαναστάσεις των φτωχών που διεκδικούν πάντα κατά βάθος δικαιοσύνη και ισότητα και τον ρόλο των γυναικών στις γραμμές τους· τη βαθιά οικονομική και δημογραφική κρίση του 16ου αιώνα, που οδήγησε στην «αντεπανάσταση του καπιταλισμού», η οποία έμελλε να ζωγραφίσει εικόνες αποκαλυψιακής δυστυχίας μετατρέποντας την Ευρώπη (και μια στιγμή μετά τις αποικίες) σε ένα τεράστιο στρατόπεδο συγκεντρώσεως: περιφράξεις, κυνήγι των μαγισσών, μαζικοί απαγχονισμοί των πεινασμένων, το σημάδεμα, το μαστίγωμα και η φυλάκιση πλανήτων και ζητιάνων στα νεοδημιουργημένα άσυλα υποχρεωτικής εργασίας, εξόντωση των ιθαγενών πληθυσμών του Νέου Κόσμου στις φυτείες και στα ορυχεία και τα πρώτα καράβια με σκλάβους από την Αφρική στον ορίζοντα.

Δεν υπάρχει λόγος να πω περισσότερα εδώ. Μένει να διαβάσει κανείς το βιβλίο με την προσοχή που του αξίζει, για να διαπιστώσει ότι είναι ένα από τα σπουδαιότερα έργα που εκδόθηκαν μέσα στην τελευταία δεκαετία. Μας θυμίζει ποια κοσμογονική ωμότητα γέννησε όλο τον νεωτερικό, «εξορθολογισμένο» κόσμο στον οποίον ακόμη ζούμε, ποια είναι η αληθινή ταυτότητα της Ευρώπης και του καπιταλισμού ως ιστορικής μορφής, και ταυτόχρονα επανατοποθετεί το γυναικείο ζήτημα στο αληθινό του συμφραζόμενο: «Αν αληθεύει ότι στην καπιταλιστική κοινωνία η έμφυλη ταυτότητα έγινε φορέας συγκεκριμένων εργασιακών λειτουργιών, τότε το κοινωνικό φύλο δεν μπορεί να θεωρείται μια αμιγώς πολιτισμική πραγματικότητα, αλλά οφείλει να αντιμετωπίζεται ως προσδιοριζόμενο από τις ταξικές σχέσεις» (σελ. 33). Δείχνει ανάγλυφα, δηλαδή, τον υπερκαθορισμό των αξόνων κυριαρχίας που ονομάζουμε καπιταλισμό και πατριαρχία (στους οποίους συνυφαίνεται καταστατικά κι ένας τρίτος, πιθανώς αρχαιότερος: εργαλειοτεχνική κυριαρχία πάνω στη φύση). Αν αυτό γίνει κατανοητό, αντιλαμβανόμαστε ότι ο αγώνας για την αποτίναξη της γυναικείας υποτέλειας είναι ο ίδιος με τον αγώνα για τη διάσωση του ανθρώπινου σώματος και των εργασιακών του δυνάμεων από τις αρπάγες του κεφαλαίου, ο ίδιος με τον αγώνα για τη λύτρωση της φύσης από τη σαδιστική (και ανέκκλητα αυτοκαταστροφική) βούληση απεριόριστης εργαλειακής καθυπόταξης.

 

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1333746

από εδώ: 

ΔΤ: Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων στο χώρο της δημόσιας υγείας και της ψυχοκοινωνικής φροντίδας.

 

Οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, το ΚΕΕΛΠΝΟ, τα Κέντρα Πρόληψης και τις μονάδες του Προγράμματος Ψυχαργώς πραγματοποιήσαμε την Κυριακή, 11/9/2001, ένα μαζικό συντονιστικό στο Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Αθήνας για να αποφασίσουμε την περαιτέρω δράση μας σχετικά με την απόφαση της βάρβαρης περικοπής των προϋπολογισμών, που οδηγεί αναπόφευκτα σε κλείσιμο όλων των μονάδων και του ζητήματος της εργασιακής εφεδρείας που προωθείται από την κυβέρνηση.

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε συνάντηση με τον υφυπουργό Υγείας Μ. Μπόλαρη, το γενικό γραμματέα Γ. Κατριβάνο και την προϊσταμένη Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας Σ. Κατσικάρου. Το αίτημα των εργαζομένων για άρση της απόφασης περικοπών όλων των κωδικών που κοινοποιήθηκε στις 26/8/11 δεν ικανοποιήθηκε. Επίσης το ΔΣ των εργαζομένων του ΟΚΑΝΑ συναντήθηκε με τον υφυπουργό Υγείας κ. Αϊδόνη. Στη συνάντηση τους ανακοινώθηκε ότι το Υπουργείο Υγείας μέχρι της 15/09 θα προχωρήσει σε καταγραφή του προσωπικού όλων των εποπτευόμενων φορέων, με σκοπό να οριστεί το πλεονάζον προσωπικό που θα οδηγηθεί σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας.

Οι απαντήσεις αυτές όχι μόνο δεν σημαίνουν το τέλος της μαζικής και ενωτικής μας κινητοποίησης, αλλά αντίθετα μας σπρώχνουν σε κλιμάκωση με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα. Το βασικό μας αίτημα για άρση της απόφασης περικοπών όλων των κωδικών που κοινοποιήθηκε στις 26/8/11 δεν ικανοποιείται. Οι όποιες προφορικές δεσμεύσεις που προέκυψαν από την πίεση των δικών μας αντιδράσεων πρέπει να γίνουν χειροπιαστές αποφάσεις που θα εξασφαλίζουν το παρόν και το μέλλον εργαζομένων και ληπτών.

Επιπλέον σε συνδυασμό με την εργασιακή εφεδρεία, το υπουργείο βάζει ταφόπλακα σε οποιαδήποτε δυνατότητα παροχής υπηρεσιών δημόσιας υγείας. Υποχρεώνει τους εργαζόμενους να επιτελέσουν το τόσο σημαντικό έργο τους σε συνθήκες ανασφάλειας και αβεβαιότητας.Η απάντηση από τους εργαζόμενους , τους ίδιους τους χρήστες αυτών των κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά και την κοινωνία συνολικά πρέπει να είναι άμεση, ενωτική, δυναμική για την υπεράσπιση του κοινωνικού κράτους και της ίδιας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ενάντια στις πολιτικές εξαθλίωσης και κοινωνικού αποκλεισμού που πρεσβεύει η πολιτική του Μνημονίου , την οποία υπηρετεί με πάθος η κυβέρνηση του ΠΑΣΟ Καταδικάζει τους λήπτες, άλλους να στοιβαχτούν σε ψυχιατρεία άσυλα και άλλους να μείνουν κυριολεκτικά στο δρόμο φλερτάροντας με την υποτροπή.

Ζητάμε το αυτονόητο:

  1. Να ανακληθεί στο σύνολό της η απόφαση του Υπουργείου Οικονομικών της 26ης.08.11 για περικοπή των δαπανών από φορείς – οργανισμούς υγείας. Να αποδοθούν όλοι οι απαιτούμενοι πόροι (προϋπολογισθέντα ποσά + συμπλήρωση του ελλείμματος όπου απαιτείται) ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η ομαλή λειτουργία όλων.

  2. Αύξηση του προϋπολογισμού για το 2012. Στο χώρο της υγείας, κι ακόμα περισσότερο σε φορείς που ασχολούνται με τα πιο αδύναμα και αποκλεισμένα μέλη της κοινωνίας απαιτείται –σε περίοδο κρίσης- όχι απλώς να μην υπάρξει κανένα πισωγύρισμα αλλά να ενισχυθούν οι υπηρεσίες .

  3. Υπεράσπιση τόσο της ποιότητας όσο και του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών.

  4. Η ομαλή συνέχιση και η ποιοτική λειτουργία των δομών και των οργανισμών είναι συνυφασμένη με την εργασιακή ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει στην υγεία. Κανένας εργαζόμενος σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας (προθάλαμο της ανεργίας), καμιά αλλαγή εργασιακού αντικειμένου.

 

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  • Συνεχίζουμε! Συνέχιση και βελτίωση του συντονισμού των εργαζομένων με τακτικές εβδομαδιαίες συσκέψεις του συντονιστικού-επόμενο συντονιστικό την Παρασκευή 16/9.

  • Διεύρυνση του μετώπου – απευθύνουμε κάλεσμα στους άλλους φορείς και οργανισμούς του υπουργείου υγείας και στους εργαζομένους των δημοσίων νοσοκομείων.

  • Κοινή κινητοποίηση την Παρασκευή 16.09.11 στις 12:00 στο Υπουργείο Υγείας με στάσεις εργασίας όπου αυτό είναι δυνατό και τη μαζική παρουσία των εργαζομένων.

  • Διοργάνωση σειράς εξωστρεφών δραστηριοτήτων για ενημέρωση – συστράτευση των ληπτών των υπηρεσιών, οικογενειών, επιστημονικής κοινότητας, τοπικών κοινωνιών, πολιτών.

  • Κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με 48ωρη προειδοποιητική απεργία με προτεινόμενη ημερομηνία 22 και 23/9 με την πραγματοποίηση συγκέντρωσης έξω από το Υπουργείο Υγείας και τη διοργάνωση συναυλίας σε κεντρικό σημείο της Αθήνας.

  • Δίνουμε τη μάχη της καθημερινής ενημέρωσης των συνάδελφων, αποφασίζουμε σε όλους τους χώρους για την ανάγκη κλιμάκωσης των κινητοποιήσεων.

 

 

Εργαζόμενοι στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα

Κυριακή 11/09/2011: 2η συνάντηση συντονισμού σωματείων ψυχ. υγείας και εξαρτήσεων στο ΕΚΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

σχετικά με τη δεύτερη κινητοποίηση για την άρση της απόφασης περικοπής στο χώρο της υγείας και της ψυχοκοινωνικής φροντίδας

 Οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, τα Κέντρα Πρόληψης και τις μονάδες του Προγράμματος Ψυχαργώς πραγματοποιήσαμε χθες Τετάρτη, 7/9/2001, δεύτερη κινητοποίηση στο υπουργείο Υγείας, με αίτημα την κατάργηση της απόφασης περικοπής των προϋπολογισμών, που οδηγεί αναπόφευκτα σε διακοπή λειτουργίας όλων των μονάδων.

Πραγματοποιήθηκε συνάντηση αντιπροσωπείας εργαζομένων, εκπροσώπων σωματείων, ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας και εκπροσώπων του Δικτύου Αργώς με τον υφυπουργό Υγείας Μ. Μπόλαρη, το γενικό γραμματέα Γ. Κατριβάνο και την προϊσταμένη Διεύθυνσης Ψυχικής Υγείας Σ. Κατσικάρου.

Κατά τη συνάντηση, ο υφυπουργός ανέφερε ότι το υπουργείο Υγείας ζήτησε εγγράφως από το υπουργείο Οικονομικών να περιοριστεί η περικοπή του προϋπολογισμού των μονάδων του προγράμματος Ψυχαργώς στα 12 εκατομμύρια ευρώ, από 37 όπως προβλέπει η απόφαση Σαχινίδη. Το ποσό αυτό δήλωσε πως θα καλυφθεί από το υπουργείο Υγείας, μέσω του 2% των προμηθειών των νοσοκομείων.

Σχετικά με την υποχρηματοδότηση των υπηρεσιών αντιμετώπισης της εξάρτησης, ο υφυπουργός δεν έδωσε καμία απάντηση, αναφέροντας ότι δεν είναι δική του αρμοδιότητα.

Οι απαντήσεις αυτές σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν το τέλος της μαζικής και ενωτικής μας κινητοποίησης, καθώς δεν ικανοποιείται το αίτημά μας για άρση της απόφασης περικοπών όλων των κωδικών που κοινοποιήθηκε στις 26/8/11 και οι όποιες δεσμεύσεις παραμένουν προφορικές.

Παράλληλα με τις κινητοποιήσεις, σήμερα, Πέμπτη 8/9/2001, πραγματοποιήθηκε συνάντηση εκπροσώπων των εργαζομένων με τον πρόεδρο της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα. Έγινε ενημέρωση για την εγκληματική απόφαση περικοπής των προϋπολογισμών και την κατάρρευση του ψυχοκοινωνικού συστήματος. Ο Αλ. Τσίπρας δεσμεύτηκε να τεθεί το ζήτημα ως βασική προτεραιότητα και να αποτελέσει αντικείμενο συζήτησης στη Βουλή.

Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες, η απάντησή μας παραμένει άμεση και δυναμική.

Οι εργαζόμενοι και οι εκπρόσωποι σωματείων στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, τα Κέντρα Πρόληψης και τις μονάδες του Προγράμματος Ψυχαργώς οργανώνουμε 2η συνάντηση συντονισμού, την Κυριακή 11/09/2011 στο Εργατοϋπαλληλικό  Κέντρο Αθήνας, 3ης Σεπτεμβρίου 48 Β & Μάρνη στις 16:30.

 Εργαζόμενοι στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα

Ανάλυση περιεχομένου της μητροπολιτικής βίας από όπου και αν προέρχεται


3 Σεπτεμβρίου 2011 κάπου στον γαλαξία:

«Το Ηγεμονικό Συμβούλιο ασκεί απόλυτο έλεγχο σ’ ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Οι κάμερες παρακολούθησης και το σώμα των Φρουρών επιτηρεί διαρκώς τις άβουλες μάζες των Προστατευόμενων. Η τιμωρία για παραμικρή παρέκκλιση είναι άμεσος θάνατος. Η Δημοκρατική Συνομοσπονδία, η «εκτός νόμου αντιπολίτευση», κινδυνεύει να εξοντωθεί στον αγώνα της ενάντια στην κατεστημένη Τάξη. Οι μόνοι που φαίνεται να μπορούν να αντισταθούν στην Ηγεμονία είναι τα μέλη της μυστηριώδους Αδελφότητας των Ασσασσίνων, που είναι αφιερωμένη στην υπηρεσία του Χάους…

Απόσπασμα  από το βιβλίο του Norman Spinrad  “Οι Πράκτορες του Χάους”

Το βιβλίο αυτό γράφηκε το 1967 και σήμερα 44 χρόνια αργότερα αυτή η δυστοπία επιβεβαιώνεται. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το σημερινό πολιτικό σύστημα ως  την «Ηγεμονία» που περιγράφει το βιβλίο,  τα ΜΑΤ, ως τους φρουρούς που επιτηρούν τις άβουλες μάζες της κοινωνίας που είναι οι προστατευόμενοι και ως Δημοκρατική συνομοσπονδία τα «εκτός τόπου και χρόνου» κόμματα που έχουν εξοντωθεί και ηττηθεί ήδη, πριν καν ξεκινήσουν τον αγώνα ενάντια στην κατεστημένη τάξη μιας και που τα ίδια είναι μέσα σε αυτήν. Μένουν λοιπόν οι Ασσασσίνοι, αυτή η μυστηριώδης αδελφότητα.

Στο ίδιο βιβλίο,  σύμφωνα με την Θεωρία της Κοινωνικής Εντροπίας, διαβάζουμε  ότι  «Κάθε Κοινωνική Σύγκρουση είναι πεδίο μάχης για τρεις αντίπαλες δυνάμεις: το Κατεστημένο, την Αντιπολίτευση που αποζητά την ανατροπή της ισχύουσας Τάξης και την αντικατάστασή της με μια δική της καθώς και μια τάση προς αύξηση της Κοινωνικής Εντροπίας, την οποία γεννά κάθε Κοινωνική Σύγκρουση και η οποία, στο πλαίσιο αυτό, είναι δυνατόν να γίνει αντιληπτή ως η δύναμη του Χάους»

Με μια απλή ανάγνωση θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η απάντηση για το ποιοι είναι οι Ασσασσίνοι στις σημερινές συνθήκες είναι απλή και εύκολη: Ως πράκτορες του χάους θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε τα παιδιά με τις κουκούλες που συγκρούετε με το κατεστημένο (κράτος) και μάχονται επίσης κατά της αντιπολίτευσης (κόμματα).

Η απάντηση όμως είναι πέρα για πέρα διαφορετική, διότι ναι η Ηγεμονία είναι η κατεστημένη τάξη του μνημονίου, τα παιδία που συγκρούονται όμως είναι το βίαιο μέρος της αντιπολίτευσης που ναι μεν θέλουν να ανατρέψουν την ισχύουσα τάξη και να την αντικαταστήσουν  επιβάλλοντας μία δικιά τους τάξη από όπου και αν προέρχονται: οι κρατικοί (αστυνομικό κράτος), οι παρακρατικοί ( έθνος, πατρίδα φυλή, χαζή αυγή κλπ) και οι «αντικρατικοί» που με αναρχούμενες συμπεριφορές, νεανικής οργής, ζουν και αναπαράγουν την μητροπολιτική βία που υφίστανται. Το πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι  ομάδες έρχονται για να επιβληθούν στην κοινωνία με τον  νόμο & την τάξη τους αντίστοιχα. Φοβάμαι όμως ότι αυτό το νέο που θέλουν να επιβάλουν μοιάζει πολύ με το παλιό που αντιμάχονται.

Αν ισχύει αυτό τότε ποια είναι αυτή  η μυστηριώδεις  αδελφότητα των Ασσασσίνων? Αν δεν το έχετε ήδη καταλάβει είμαστε όλοι εμείς που συμμετέχουμε στο ανεξήγητο πολιτικά κίνημα των Αγανακτισμένων. Διότι εμείς  παλεύουμε με το κατεστημένο αλλά σε αντίθεση με την αντιπολίτευση (βίαιη ή μη) δεν θέλουμε να την αντικαταστήσουμε βίαια επιβάλλοντας μια δικιά μας τάξη που θα μοιάζει με την παλιά. Είμαστε η αντιληπτή δύναμη του δημιουργικού χάους προσπαθώντας να συνδιαμορφώσουμε το έδαφος προς την απελευθερωτική τάση τη κοινωνικής εντροπίας που δεν είναι άλλη από την Άμεση Δημοκρατία.

Και τι θα γίνει με την θεολογία της βίας?  Όπως έλεγε ένας ρώσος μηδενιστής στην ερώτηση «και αν υπάρχει θεός? – Θα του γυρνούσα την πλάτη» Έτσι και μείς ας γυρίσουμε την πλάτη στην θεά βία,  το ιερατείο & τους πιστούς της, όχι επειδή είμαστε κατ ανάγκη ειρηνιστές, αλλά επειδή δεν μας εκφράζει. Όπως δεν μας εκφράζει η έμμεση αντιπροσώπευση έτσι δεν μας εκφράζει και ότι μας ετεροκαθορίζει. Ήρθαμε στην πλατεία για να μιλήσουμε από μας – για μας, αποφασίσαμε να ξαναγίνουμε ελεύθεροι και αν θελήσουμε ποτέ να αλλάξουμε τον τρόπο διαμαρτυρίας μας θα είναι επειδή το αποφασίσαμε εμείς και μόνο εμείς από κοινού και κανένας άλλος.

Στο βιβλίο του Σπίνραντ οι Ασσασσίνοι οδηγούνται  τελικά στην αυτοκτονία. Στην ίδια αυτοκτονική συμπεριφορά οδηγούνται σε κοινωνικό επίπεδο και οι ομάδες βίας. Εμείς σε αντίθεση με τους ήρωες του βιβλίου, αλλά και τους «υπερήρωες» της βίας, έχουμε την επιλογή και την δυνατότητα αντί να αυτοκτονήσουμε να λειτουργήσουμε κινηματικά, συλλογικά και να νικήσουμε προς όφελος όλων.

Αργύρης Αργυριάδης

Διδάκτωρ Εφαρμοσμένης Ψυχολογίας 

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Συσπείρωσης για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση για την περικοπή της χρηματοδότησης στις ΜΚΟ

ΑΜΕΣΗ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΓΙΑ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ  ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ  ΔΟΜΩΝ ΨΥΧΙΚΗΣ  ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ  ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΟΥ  ΤΟΜΕΑ

ΚΑΜΜΙΑ  ΑΠΟΛΥΣΗ, ΤΑΚΤΙΚΗ  ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΛΗΡΟΥΣ  ΜΙΣΘΟΥ, ΠΡΟΑΣΠΙΣΗ  ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΤΩΝ ΧΡΗΣΤΩΝ

Η απόφαση  της κυβέρνησης για περικοπή στο  μισό της επιχορήγησης των μονάδων  ψυχικής υγείας των ιδιωτικών  μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, με άμεση  μάλιστα εφαρμογή, από φέτος, έρχεται  μόλις λίγες εβδομάδες μετά την απόφαση του Λοβέρδου για κατακράτηση σημαντικού (έως και του μεγαλύτερου) μέρους των συντάξεων όσων φιλοξενούνται ή περιθάλπονται σε δομές ‘κοινωνικής φροντίδας’ του Δημοσίου, δίνοντας μια νέα διάσταση στον απάνθρωπο, ανάλγητο και εξοντωτικό, για τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα, χαρακτήρα της πολιτικής των εντολοδόχων της τρόικας ΕΕ/ΔΝΤ/ΕΚΤ που κυβερνούν αυτή τη χώρα.

Λειτουργώντας ήδη, εδώ και πολύ καιρό, μέσα σε συνθήκες συχνά οριακές, με μειωμένη και ασυνεχή χρηματοδότηση, οι δομές αυτές βρίσκονται για πρώτη φορά αντιμέτωπες με το πραγματικό ενδεχόμενο, τουλάχιστον  οι περισσότερες, να κλείσουν.

Τα ‘οικονομικά  του ΔΝΤ’ δεν αναγνωρίζουν, εξ΄ ορισμού, ανάγκες για ψυχική υγεία, κοινωνική φροντίδα και κοινωνική ένταξη. Τα ‘οικονομικά του ΔΝΤ’ παράγουν σε πρωτοφανή έκταση και ένταση ψυχική οδύνη και αρρώστια και έναν πρωτοφανή σε έκταση κοινωνικό, αλλά και κυριολεκτικό Καιάδα για όλους αυτούς που οι πολιτικές των διαδοχικών ‘μνημονίων’ μετατρέπουν σε ‘πλεονάζοντες’ και απόβλητους του κοινωνικού μας συστήματος. 

Η κρίση  και η  κατάρρευση πλήττουν εξ ίσου δημόσιο και ιδιωτικό τομέα –  η μόνη διαφορά είναι στην ταχύτητα με την οποία αναπτύσσονται και ο βαθμός στον οποίο γίνονται ορατές οι συνέπειες της κρίσης, ταχύτητα και βαθμός που οφείλονται, σε μεγάλο βαθμό, στο είδος των σχέσεων εργασίας που επικρατούν στον κάθε τομέα.

Η ριζικά νέα  κατάσταση στην οποία έχουμε εισέλθει, δεν μοιάζει σε τίποτα με ό, τι γνωρίσαμε  μέχρι τώρα, τόσο ως προς το υπόβαθρο των περικοπών, όσο και ως προς τους τρόπους αντίδρασης των εργαζομένων για να υπερασπιστούν τόσο το δικό τους δικαίωμα στη δουλειά σε αξιοπρεπή αμοιβή, όσο και  τα δικαιώματα και την αξιοπρεπή φροντίδα των χρηστών των υπηρεσιών.

Είναι το ίδιο το βάθος της κρίσης, η δομική, οργανική, πλέον, αδυναμία του συστήματος για τις όποιες ενδιάμεσες , μεσοβέζικες «λύσεις», που φέρνει ξανά στην ημερήσια διάταξη, ως τη βάση των αντιλήψεων και των πρακτικών μας τόσο για τα δικαιώματα των λειτουργών (αυτών που παρέχουν τις υπηρεσίες), όσων και των χρηστών (αυτών που τις λαμβάνουν),  τη φύση της υγείας γενικά και της ψυχικής υγείας ειδικότερα, ως δημόσιου αγαθού

Δημόσιο αγαθό σημαίνει: για τον χρήστη, ίση, δωρεάν και υψηλού ποιοτικά επιπέδου παροχή υπηρεσιών, με τον ίδιο ως ενεργό και ισότιμο συμμέτοχο στην όλη διαδικασία. Για τον λειτουργό, μια κουλτούρα διαλόγου, κατανόησης, συνοδείας και αλληλεπίδρασης, στα πλαίσια θεσμών που προάγουν, αφενός,  μια σχέση υποκειμένων και ολόπλευρη απάντηση στις ανάγκες και, αφετέρου, μια εργασιακή συνθήκη η οποία, για την επιτέλεση της ως άνω λειτουργίας, εξασφαλίζει μια μόνιμη θέση εργασίας και αξιοπρεπή μισθό.

Καθώς με τις  θηριώδεις περικοπές στον ιδιωτικό μη κερδοσκοπικό τομέα οι εργαζόμενοι απειλούνται άμεσα με απόλυση, ενώ αντίστοιχη απειλή υπάρχει στο Δημόσιο, με μια σειρά κλιμακούμενων μέτρων, από την συνεχή περικοπή των μισθών, την προετοιμασία της εργασιακής εφεδρείας και την άρση της μονιμότητας και στο λεγόμενο ‘στενό δημόσιο τομέα’, η ανάγκη για ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έχει μπει στην ημερήσια διάταξη.

Τις μορφές και τους τρόπους, μέσα σ΄ αυτή την  πολύ δύσκολη συγκυρία μπορούν να τους βρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, μέσα από τα δικά τους συνδικαλιστικά όργανα, στο βαθμό που κινούνται  ανεξάρτητα τόσο από τον κυβερνητικό  συνδικαλισμό, όσο και από τον  αντίστοιχο εργοδοτικό.

Εκτίμησή  μας είναι ότι ο τρόπος δημιουργίας  των «μη κερδοσκοπικών» εταιρειών  τα τελευταία χρόνια και η εμπλοκή  τους στο ‘Ψυχαργώς’ σε  μια κρατικοδίαιτη  βάση, ήταν μια κίνηση του κράτους  (με την ενθάρρυνση και την καθοδήγηση της ευρωπαϊκής  κοινότητας που χρηματοδοτούσε), ως  ένα πρώτο βήμα στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας, με την προοπτική της ‘μείωσης του κόστους’ εις βάρος ασθενών και λειτουργών – η μόνιμη επωδός των Κοινοτικών  οδηγιών και των αναλύσεων των κάθε είδους ντόπιων παρατρεχάμενων στο χώρο της ψυχικής υγείας. Η εισαγωγή των ιδιωτικών σχέσεων εργασίας, πάνω σε μια άκρως επισφαλή βάση, όπως αποδείχτηκε περίτρανα εκ των υστέρων, ήταν μια πρώτη, δειλή ακόμα, μορφή ευέλικτης εργασίας, εύκολα αναλώσιμης και άμεσα χειραγωγήσιμης από τον εργοδότη: το ίδιο θα μπορούσαν ν΄ αντιμετωπίσουν μόνιμους εργαζόμενους στο δημόσιο και το ίδιο εργαζόμενους με ιδιωτική σχέση όταν μετά το τέλος του Γ΄ΚΠΣ θα ‘άρχιζαν τα όργανα’; Τα ‘όργανα’ που όλοι ξέραμε  ότι θ΄ αρχίσουν, το γράφαμε και κάποιοι προσποιούνταν ότι δεν καταλάβαιναν;

Δεν θα ήταν καλλίτερο αν κάποιοι, αντί να γίνουν εταιρειάρχες (όχι αυτοί που ήταν τελείως άσχετοι και απλώς έμποροι που μπήκαν σε κάποια φάση στο παιχνίδι, αλλά οι άλλοι, που είχαν μια σοβαρή σχέση με το χώρο της ψυχικής υγείας) επέλεγαν να μπουν μέσα στα ιδρύματα, για να βοηθήσουν στην απεξάρθρωση και στην αποδόμησή  τους ‘από τα μέσα’, όπως, άλλωστε, είναι και η μόνη ιστορικά επιβεβαιωμένη διαδρομή (όχι βέβαια ως απομονωμένη παράμετρος , αλλά σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες) για την επιτυχή έκβαση της υπέρβασης του ψυχιατρικού ασύλου; Αυτή η συμμετοχή θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμη για να σπάσουν οι αντιστάσεις και οι τοίχοι της κυρίαρχης θεσμικής, κατασταλτικής ψυχιατρικής.

Αντί γι΄ αυτό, επέλεξαν τη συμμετοχή τους στην δημιουργία ενός τοπίου στο χώρο της αγοράς εργασίας, ρευστού, επισφαλούς και αβέβαιου, καθώς και μιας εξίσου ρευστής, επισφαλούς και επιδερμικής προσομοίωσης ιδιωτικοποιημένου ‘κοινωνικού κράτους’. Προτίμησαν, δηλαδή, ν΄ ανοίξουν τη δική τους επιχείρηση, τέτοιας φύσης, όμως, που δεν είχε, ούτε επρόκειτο ποτέ ν΄  αποκτήσει την δική της ανεξαρτησία, αλλά θα λειτουργούσε πάντα ως ο ‘ενδιάμεσος’ ανάμεσα στο κράτος-εργοδότη και τους εργαζόμενους – μια σχέση που, ακόμα μέχρι σήμερα, κρατάει παγιδευμένους αρκετούς εκ των εργαζομένων : αποτελεί το υλικό υπόβαθρο που, εντέχνως, περαιτέρω καλλιεργείται και ‘συναισθηματικοποιείται’,  ευοδώνοντας την άποψη ότι το ‘συμφέρον του εργοδότη και είναι δικό μας συμφέρον’.  

Οι επιχειρήσεις αυτές κινούνται πλέον, πολύ περισσότερο  από πριν, μέσα στο καινούργιο τοπίο της  κρίσης που δεν το είχαν προβλέψει, σε λογικές ‘επιβίωσης’ και όχι ‘καινοτομίας’ (για να χρησιμοποιήσουμε αυτή την πολύπαθη και ιδεολογικά σερβιρισμένη από τους κοινοτικούς λέξη). Πριν μερικά χρόνια, κάποιες ‘ΜΚΟ’ δεν θα μπορούσαν καν να φανταστούν ότι θα έφταναν να προσφέρονται για την ενοικίαση εργαζομένων με 5μηνες συμβάσεις. Δεν το φαντάζονταν γιατί το κράτος-εργοδότης δεν το είχε, επίσης, φανταστεί ότι θα το είχε ανάγκη και δεν το είχε διατυπώσει ως πρόταση-απαίτηση. Λειτουργώντας πάνω στη λογική που δημιουργήθηκαν και στα πλαίσια του είδους της αποστολής που ανέλαβαν, ως ιμάντας των απαιτήσεων της εκάστοτε κυρίαρχης πολιτικής, εξελίχθηκαν  σε μορφώματα διαθέσιμα για κάθε χρήση.

Από εδώ και πέρα θα υπάρχουν όλο και περισσότερες ευκαιρίες που θα αναδεικνύουν το γεγονός ότι τα συμφέροντα των  εταιρειών θα κινούνται σε κατευθύνσεις αντίθετες με τα συμφέροντα  των εργαζόμενων σ΄ αυτές.

Η πίεση  του κράτους και του μνημονίου θα είναι προς την πλήρη ιδιωτικοποίησή τους, τόσο μέσω της κατακράτησης και από αυτές των συντάξεων των ασθενών (πράγμα για το οποίο λέχθηκε ότι υπάρχουν ‘τεχνικά προβλήματα’ προς επίλυση), όσο και ωθούμενες σε λογικές και πρακτικές πληρωμής των υπηρεσιών απευθείας από τον χρήστη. Εδώ το ΕΣΥ ιδιωτικοποιείται πλήρως, με τους πανεπιστημιακούς να έχουν, πλέον, επίσημα το ιδιωτικό τους ιατρείο, ενώ ιδιώτες γιατροί θα μπορούν να συμμετέχουν στην ολοήμερη λειτουργία των νοσοκομείων – και οι ‘ΜΚΟ’ θα μείνουν έξω από το παιχνίδι της με κάθε τρόπο επιβίωσης;

Η χειραφέτηση  των εργαζομένων είναι μια  πρώτη προϋπόθεση για την ουσιαστική οργάνωση, σε μαχητική κατεύθυνση, του αγώνα για την προάσπιση των θέσεων εργασίας, της τακτικής καταβολής του μισθού και της διασφάλισης των δικαιωμάτων και του ποιοτικού επιπέδου της φροντίδας των χρηστών. ‘Τα αφεντικά με τα αφεντικά και οι εργαζόμενοι με τους εργαζόμενους’. Αυτό, το τόσο αυτονόητο ανέκαθεν, είναι τώρα μια κρίσιμη στιγμή ενός αγώνα, καθόλου εύκολου, που θα μπορέσει να συσπειρώσει, αλλά, ταυτόχρονα και να αποτρέψει ‘συμφωνίες κάτω από το τραπέζι’, όπου ‘σώζεται η επιχείρηση, αλλά χωρίς, πλέον, εργαζόμενους’. 

Μ΄ αυτό το σκεπτικό, η Πανελλαδική Συσπείρωση για την  Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση υποστηρίζει ανεπιφύλακτα τον αγώνα των εργαζομένων στις μη κερδοσκοπικές εταιρείες, απαιτώντας«καμιά απόλυση, τακτική καταβολή των αποδοχών, εξασφάλιση της πλήρους  χρηματοδότησης, διασφάλιση της μονιμότητας των εργαζομένων, δημόσιο έλεγχο και δημοσιοποίηση όλων των δομών και υπηρεσιών ψυχικής υγείας». 

5/9/2011