cfp for ephemera journal: Workers, Despite Themselves

 Issue Editors: Stevphen Shukaitis and Abe Walker Deadline for submissions: November 30th, 2012. Workers’ inquiry is an approach to and practice of knowledge production that seeks to understand the changing composition of labor and its potential for revolutionary social transformation. It is the practice of turning the tools of the social sciences into weapons of class struggle. Workers’ inquiry seeks to map the continuing imposition of the class relation, not as a disinterested investigation, but rather to deepen and intensify social and political antagonisms. The autonomist political theorist Mario Tronti argues that weapons for working class revolt have always been taken from the bosses’ arsenal (1966: 18). But, has not it often been suggested, to use feminist writer Audre Lorde’s phrasing (1984), that it is not possible to take apart the master’s house with the master’s tools? While not forgetting Lorde’s question, it is clear that Tronti said this with good reason, for he was writing from a context where this is precisely what was taking place. Italian autonomous politics greatly benefited from borrowing from sociology and industrial relations – and by using these tools proceeded to build massive cycles of struggle transforming the grounds of politics (Wright, 2003; Berardi, 2009). Of these adaptations the most important for autonomist politics and class composition analysis is workers’ inquiry. Workers’ inquiry developed in a context marked by rapid industrialization, mass migration, and the use industrial sociology to discipline the working class. Workers’ inquiry was formulated within autonomist movements as a sort of parallel sociology, one based on a radical re-reading of Marx (and Weber) against the politics of the communist party and the unions (Farris, 2011). While the practitioners of workers’ inquiry were often professionally-trained academics – especially sociologists – its proponents argued their research differs in important ways from ‘engaged’ social science, and all varieties of industrial sociology, even if it there are similarities. If bourgeois sociology sought to smooth over conflicts, and ‘critical’ sociology to expose these same conflicts, workers’ inquiry takes the contradictions of the labor process as a starting point and seeks to draw out these antagonisms into the formation of new radical subjectivities. This is not to say that workers’ inquiry is an unproblematic endeavor. We remain skeptical that the weapons of managerial control can be cleanly re-appropriated without reproducing the very social world they were designed to take apart. For as Steve Wright argues, “the uncritical use of such tools has frequently produced a register of subjective perceptions which do no more than mirror the surface of capitalist social relations” (2003: 24). As the legacy of analytical Marxism reveals, imitation is never far removed from flattery, and at its worst moments, workers’ inquiry risks becoming its object of critique. To be fair there are disagreements among the proponents of workers’ inquiry over the limitations of drawing from the social sciences. But to continue the metaphor, like any potentially dangerous ‘weapon’, sociological techniques must be carefully examined, and when necessary, disabled. Today we find ourselves at a moment when co-research, participatory action research, and other heterodox methods have been adopted by the academic mainstream, while managerial styles like TQM carry a faint echo of workers’ inquiry. In the contemporary firm workers are already engaged in self-monitoring, peer interviews, and the creation of quasi-autonomous ‘research’ units, all sanctioned by management (Boltankski and Chiapello, 2005). Workers’ inquiry is now part of the accepted social science repertoire: its techniques no longer seem dangerous, but familiar, at least at the methodological level. The bosses’ arsenal now includes weapons mimicking the style, if not the substance, of workers’ inquiry. And as George Steinmetz (2005) has suggested, while blatantly positivistic research styles have fallen out of favor, this obscures the ‘positivist unconscious’ that continues to interpellate even apparently anti-positivist methodologies. The pioneers of workers’ inquiry argued researchers must work through/against the ambivalent relations of (social) science; now, there may be no other option. Wherever there are movements organizing and addressing the horrors of capitalist exploitation and oppression, the specter of recuperation is never far behind. The point is not to deny these risks, but to the degree such dynamics confront all social movements achieving any measure of success. It is by working against and through them that recomposing radical politics becomes possible (Shukaitis, 2009). Today workers’ inquiry remains, as Raniero Panzieri claimed (2006 [1959]), a permanent reference point for autonomist politics, one that informs continuing inquiries into class composition. With this issue we seek to rethink workers’ inquiry as a practice and perspective, and through that to understand and catalyze emergent moments of political composition. Contributors We invite papers that update the practices of workers’ inquiry for the present moment of class de-/recomposition. Can we develop, taking up Matteo Pasquinelli’s suggestion (2008: 138), a form of workers’ inquiry applied to cognitive and biopolitical production? The very possibility of a *workers* inquiry begs reconsideration when official unemployment figures drift toward 50% among sectors of the industrial working class. This issue picks up themes that developed in previous issues of ephemera inquiring into affective and immaterial labor (2007), digital labor (2010), militant research (2005), and the politics of the multitude (2004). We encourage submissions that draw upon this previous work, particularly on the politics of social reproduction. Recently, workers’ inquiry has proven its versatility through new applications and reconfigurations. Groups like Colectivo Situaciones (2011) and have used the practice of workers’ inquiry to analyze popular uprisings. Scholars have drawn from class composition analysis to explore areas such as cognitive labor (Brophy, 2011; Peters & Bulut, 2011), citizenship and migration (Papadopoulos et al, 2008; Barchiesi, 2011), and finance (Marazzi, 2008; Mezzadra and Fumagalli, 2010). Militant research collectives such as Kolinko (2002), Team Colors (2010), and the Precarious Workers Brigade (2011) have employed workers’ inquiry to intervene composition of social movements and labor politics. We are particularly interested in research that expands and/or deconstructs the project of workers’ inquiry, or that transposes workers’ inquiry onto unconventional terrain such as archival research and cultural studies. Additionally, we encourage contributors to include a substantial reflection on method, possibly addressing some of the tensions outlined above and engaging with recent debates about method and measure. Deadline for submissions: November 30th, 2012. Please send your submissions to the editors. All contributions should follow ephemera guidelines – see stevphen Abe Walker: awalker http://www.ephemeraweb.org/ We're also interested in putting together a panel on this theme for the Historical Materialism conference in London in November (information here: http://www.historicalmaterialism.org/conferences/annual9/call-for-papers), particularly with people who plan to submit a piece for this issue. If you are interested in this please contact Stevphen by April 20th. References Barchiesi, F. (2011) Precarious liberation: workers, the state, and contested social citizenship in postapartheid South Africa. Albany: SUNY Press. Berardi, F. (2009) Precarious rhapsody: semiocapitalism and the pathologies of the post-alpha generation. London: Minor Compositions. Boltanski, L. and E. Chiapello (2005) The new spirit of capitalism. London: Verso. Brophy, E. (2011) “Language put to work: cognitive capitalism, call center labor, and workers inquiry,” Journal of Communication Inquiry. Volume 35 Number 4: 410-416. Colectivo Situaciones (2011) 19&20: notes on a new social protagonism. Brooklyn / Wivenhoe: Minor Compositions. Farris, S. (2011) “Workerism’s inimical incursions: on Mario Tronti’s Weberianism,” Historical Materialism Volume 19 Number 3: 29-62. Kolinko (2002) Hotlines. Berlin: Kolinko. Available at www.nadir.org/nadir/initiativ/kolinko/lebuk/e_lebuk.htm Lorde, A. (1984) “The master’s tools will never dismantle the master’s house,” Sister outsider: essays and speeches. Berkeley: The Crossing Press: 110-114. Marazzi, C. (2008) Capital & language: from new economy to war economy. New York: Semiotexte. Mezzadra, S. and A. Fumagalli (Eds.) (2010) Crisis in the global economy: financial markets, social struggles, and new political scenarios. Los Angeles: Semiotexte. Panzieri, R. (2006 [1959]) “Socialist uses of workers’ inquiry.” Available at http://www.generation-online.org/t/tpanzieri.htm. Papadopoulos, D., N. Stephenson, and V. Tsianos (2008) Escape routes: control and subversion in the 21st century. London: Pluto Press. Pasquinelli, M. (2008) Animal spirits: a bestiary of the commons. Rotterdam: NAi Publishers. Peters, M. & E. Bulut, Eds. (2011) Cognitive capitalism, education and digital labor. New York: Peter Lang. Precarious Workers Brigade (2011) Surviving internships: a counter guide to free labor in the arts. London: Hato Press. Shukaitis, S. (2009) Imaginal machines: autonomy & self-organization in the revolutions of everyday life. Brooklyn: Autonomedia. Steinmetz, G. (2005) “The genealogy of a positivist haunting: comparing pre-war and post-war U.S. sociology” boundary 2 Volume 32 Number 2: 109-135 Team Colors (Eds.) (2010) Uses of a whirlwind: movement, movements, and contemporary radical currents in the United States. Oakland: AK Press. Tronti, M. (1966) Operai e capitale. Torino: Einaud. Wright, S. (2003) Storming heaven: class composition and struggle in Italian autonomist marxism. London: Pluto Press.

Νέο Τεύχος: Teoría y Crítica de la Psicología 2 (2012)

Teoría y Crítica de la Psicología 2 (2012)

Psicologización, institucionalización y estigmatización

(Annual Review of Critical Psychology en español)

La psicologización y la construcción del sujeto político como un objeto vulnerable

Kenneth McLaughlin (Reino Unido)

La regulación jurídica de las profesiones sanitarias en el Estado Español: una vía de acceso a las inflexiones contemporáneas de los procesos de psicologización

Roberto Rodríguez López(España)

La psicologización del trabajo: la desregulación del trabajo y el gobierno de las voluntades

Eduardo Crespo y Amparo Serrano Pascual (España)

Más allá de la psicologización: estigmatizaciones naturalizadoras individuales y colectivas

Rafael González Fernández (España)

Je te mathème! O sobre la des-psicologización del amor

Carlos Gómez Camarena (México)

¿Por qué encerrados? Saberes y prácticas de niños y niñas institucionalizados

Jorgelina Di Iorio y Susana Seidmann (Argentina)

Psicología crítica y crítica de la psicología

¿Qué psicología para la cultura de consumo?

Luis Gregorio Iglesias Sahagún (México)

El capitalismo neoliberal y su sujeto

Raúl Albino Pacheco Filho(Brasil)

Conciencia, vida cotidiana y alienación: Una interpretación a partir de la psicología social y del marxismo

Fernando Lacerda Júnior y Raquel Souza Lobo Guzzo (Brasil)

Foucault, el poder y la psicopatologización de las mujeres: coordenadas para el debate

Otomie Vale Nieves (Puerto Rico)

Aproximación Crítica a la Enseñanza de la Psicología de la Personalidad

Manuel Llorens (Venezuela)

Antena detectora de naturalizaciones acríticas

El año de publicación y la mala memoria de la psicología

David Pavón Cuéllar (México)

Coyunturas

(indignación en la Facultad de Psicología de la Universidad Michoacana)

La indignación y la función política de la psicología

Rigoberto Hernández Delgado (México)

Del derecho a la indignación

Mario Orozco Guzmán (México)

Una ocurrencia social

Erik Avalos Reyes (México)

La “indignacción”como proceso aislante de la homogenización del estudiante

Edgar Miguel Juárez Salazar (México)

Nuestra psicología y su indignante complicidad con el sistema: doce motivos de indignación

David Pavón Cuéllar (México)

Subjectivity : Νέο free τεύχος αφιερωμένο στον Bifo

New issue of the journal Subjectivity on the work of autonomist media theorist Franco ‘Bifo’ Berardi. The issue is freely available for the rest of March.
άλλα κείμενα του Bifo στα ελληνικά εδώ: http://www.rebelnet.gr/articles/authors/Berardi-Franco-Bifo Subjectivity Volume 5 Issue 1 (April 2012) Special Issue: Collective Becomings Edited by Stevphen Shukaitis & Joanna Figiel http://www.palgrave-journals.com/sub/journal/v5/n1/index.html Franco ‘Bifo’ Berardi is a contemporary writer, autonomist theorist and media activist. He founded the magazine A/traverso (1975-1981), and was part of the staff of Radio Alice, the first pirate radio station in Italy (1976-1978). His work analyzes the role of media and information technology in post-industrial capitalism, in particular drawing from schizoanalysis and aesthetics to investigate processes of subjectification within precarious labor. This issue of Subjectivity, which is the first major engagement with Bifo’s work in English, focuses on the themes of collective becomings, whether manifest in the eruption of new political movements, within the workings of the economy, or in the artistic sphere. It is not just a collection of essays that take Bifo’s ideas as their starting point, but rather a collection of essays that all start from the conjuncture of Bifo’s ideas, the issues and conditions raised by them, with forms of collective becomings in the present. The purpose then is not to consider Bifo’s work in isolation, but rather to develop it as a tool, one that is explored through continued usage and application. This conjunctive approach is the most productive and valuable feature of Bifo’s writing, and autonomist analysis more generally: its ability to act as a kind of crossroads for bringing together different forms of political analysis and social theory, to act as a bridge between them. 

Guest Editorial FREE

Stevphen Shukaitis and Joanna Figiel

Subjectivity 5: 1-14; doi:10.1057/sub.2011.29

Full Text | PDF | Request Permission

Topof page

ORIGINAL ARTICLES

Angels of love in the unhappiness factory FREE

Dave Eden

Subjectivity 5: 15-35; doi:10.1057/sub.2011.23

Abstract | Full Text | PDF | Request Permission

Labor of recombination FREE

Abe Walker

Subjectivity 5: 36-53; doi:10.1057/sub.2011.26

Abstract | Full Text | PDF | Request Permission

Creative labour in Shanghai: Questions on politics, composition and ambivalence FREE

Anja Kanngieser

Subjectivity 5: 54-74; doi:10.1057/sub.2011.25

Abstract | Full Text | PDF | Request Permission

Cinematic and aesthetic cartographies of subjective mutation FREE

Michael Goddard

Subjectivity 5: 75-94; doi:10.1057/sub.2011.24

Abstract | Full Text | PDF | Request Permission

The Novel Form in Italian Postmodernity: Genna’s Day of Judgment FREE

Giuseppina Mecchia

Subjectivity 5: 95-110; doi:10.1057/sub.2011.27

Abstract | Full Text | PDF | Request Permission

Topof page

COMMENTARY

Reassessing recomposition: 40 years after the publication of Anti-Oedipus FREE

Franco ‘Bifo’ Berardi

Subjectivity 5: 111-119; doi:10.1057/sub.2011.28

Full Text | PDF | Request Permission

Marx reloaded: a film. Screening sunday 11/3 @Embros Theatre

Sent to you by giorgos kesisoglou via Google Reader:

Marx reloaded: a film. Screening sunday 11/3 @Embros Theatre

via κοντέινερ by konteiner on 3/9/12



Κυριακή 11 /3 στις 9μμ, στο Θέατρο Εμπρός, παρουσία του σκηνοθέτη. Ακολουθεί ανοιχτή συζήτηση.

Το " Marx Reloaded» είναι ένα πολιτιστικό ντοκυμαντέρ που εξετάζει τις σχέσεις των ιδεών του Γερμανού σοσιαλιστή και φιλόσοφου Καρλ Μαρξ με την κατανόηση της παγκόσμιας οικονομικής, χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008-09.

Η κρίση προκάλεσε τη βαθύτερη ύφεση των τελευταίων 70 χρόνων και υποχρέωσε την κυβέρνηση των ΗΠΑ να ξοδέψει περισσότερα από ένα τρις δολλάρια προκειμένου να σώσει το τραπεζιτικό σύστημα από κατάρρευση. Σήμερα οι συνολικές επιπτώσεις της κρίσης στην Ευρώπη καθώς και στον υπόλοιπο κόσμο παραμένουν ακόμα ασαφείς. Παρ΄όλα αυτά, θα έπρεπε να δεχτούμε την κρίση σαν μια ατυχή παρενέργεια της ελεύθερης αγοράς; Ή υπάρχει μια άλλη ερμηνεία για το τι συνέβει και τις πιθανές συνέπειες του στην κοινωνία μας, την οικονομία μας και τον συνολικό τρόπο ζωής μας;

Σήμερα μια νέα γενιά φιλοσόφων, καλλιτεχνών και πολιτικών ακτιβιστών επιστρέφουν στις ιδέες του Μαρξ, προκειμένου να προσπαθήσουν να κατανοήσουν την κρίση και να εξετάσουν αν ένας κόσμος χωρίς ή πέρα από τον καπιταλισμό είναι πιθανός. Συνιστά η δριμύτητα, της σε εξέλιξη ύφεσης, ένα σημάδι πως οι μέρες του καπιταλιστικού συστήματος είναι μετρημένες; Μοιάζει ειρωνικό, πως 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, μπορεί ο κομμουνισμός να αποτελεί την απάντηση στις ολοένα μεγαλύτερες οικονομικές και περιβαντολογικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο πλανήτης;

Σενάριο και σκηνοθεσία: Jason Barker

Συνεντεύξεις, μεταξύ άλλων ειδικών, με τους: Norbert Bolz, Micha Brumlik, John Gray, Michael Hardt, Antonio Negri, Nina Power, Jacques Rancière, Peter Sloterdijk, Alberto Toscano, Slavoj Zizek

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ, ΣΤΙΣ 13 ΜΑΡΤΗ

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Image
Η Ψυχική Υγεία είναι από τα πρώτα και πιο ‘εύκολα’ θύματα της οικονομικής κρίσης και του μνημονίου. Δεν περνάει μέρα που η κυβέρνηση των εντολοδόχων της τρόικας, με άμεσο εκτελεστή τον Λοβέρδο και το επιτελείο του, να μην επινοούν, προς άμεση εφαρμογή, σωρεία μέτρων που παράγουν αρρώστια αντί για υγεία, που φράζουν το δρόμο στους πολλούς για λήψη βοήθειας, κάνοντάς την προνόμιο όσων έχουν να πληρώσουν, οδηγώντας συχνά, αντί στη φροντίδα και στη θεραπεία, στην εξόντωση και στο θάνατο.
Η Ψυχική Υγεία, όπως και η Υγεία γενικά, έχει μετατραπεί, πλέον, σε ένα ζωτικό ζήτημα προς άμεση αντιμετώπιση. Η ραγδαία αποδόμηση του μέχρι τώρα βιοτικού επιπέδου, των εργασιακών σχέσεων και του όποιου κράτους πρόνοιας υπήρχε, έχει σπρώξει εκατοντάδες χιλιάδες σε καταστάσεις απελπισίας και ποικίλες μορφές ψυχικής οδύνης. Οι πάσχοντες από σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας βλέπουν τους στοιχειώδεις κοινωνικούς (και τους, συνδεδεμένους με αυτούς, υπαρξιακούς) όρους, που τους κρατούσαν εντός, ή στα όρια, του κοινωνικού ιστού, να καταρρέουν και να σπρώχνονται σ΄ ένα πραγματικό (και όχι μεταφορικό) Καιάδα. Και την ίδια στιγμή που το αίτημα για παροχή υπηρεσιών εκρήγνυται και γίνεται πιο πολύπλοκο, η ίδια ακριβώς πολιτική του μνημονίου, που το προκαλεί και το συγκροτεί, είναι αυτή που ταυτόχρονα διαλύει και μεταλλάσσει το δημόσιο σύστημα της Υγείας και της Ψυχικής Υγείας σε μια κατεύθυνση αχαλίνωτης ιδιωτικοποίησης, από τη μια και επιβολής κατασταλτικών πρακτικών, δομών και υπηρεσιών, από την άλλη.
Με μια πολιτική για το φάρμακο υποταγμένη στις επιταγές για θηριώδεις περικοπές, από τη μια, και στο πώς, από την άλλη, θα μοιραστεί αυτό που απομένει ως κερδοφορία των φαρμακοβιομηχάνων – κάνοντας, έτσι, το φάρμακο, δυσεύρετο, που συχνά, όταν το βρεις, πρέπει να το πληρώσεις και επιπλέον, αναξιόπιστο.
Με ραγδαία αυξανόμενο τον αριθμό των ανασφάλιστων, που μάλιστα καλούνται να πληρώσουν ακόμα και για την (συχνά ακούσια) νοσηλεία τους, που προμηθεύονται με όλο και μεγαλύτερη δυσκολία τα εκάστοτε αναγκαία φάρμακα, με τα γλίσχρα επιδόματα των πιο φτωχών περικομμένα, με δυσπρόσιτες γραφειοκρατικές διαδικασίες για να τους χορηγηθούν, ή για να τα ανανεώσουν και με τον άμεσο κίνδυνο να τα χάσουν τελείως.
Με όλες τις υπηρεσίες στο δρόμο της ιδιωτικοποίησης: ακόμα και τα, μέχρι τώρα δημόσια, Κέντρα Ψυχικής Υγείας παραδίδονται στις ΜΚΟ, ενώ, την ίδια στιγμή που συρρικνώνεται η κρατική χρηματοδότηση των ΜΚΟ για την λειτουργία των ξενώνων και των οικοτροφείων που τους έχουν ανατεθεί από το κράτος (με επικρεμάμενο τον κίνδυνο επιστροφής των φιλοξενουμένων στα ψυχιατρεία), ανοίγει ο δρόμος για την μετατροπή τους σε καθαρά κερδοσκοπικές οργανώσεις με τη ρύθμιση που πρόσφατα πέρασε από τη Βουλή ο Λοβέρδος να κατακρατείται (υψηλό) ποσοστό της σύνταξης των φιλοξενούμενων στις στεγαστικές δομές. Δεν ξεχνάμε ότι αντίστοιχη διάταξη έχει ψηφιστεί και για τις στεγαστικές δομές του δημόσιου από πέρσι και απλώς δεν έχει εφαρμοστεί ακόμα. Προφανώς, όποιος δεν έχει σύνταξη ή δεν συναινεί να πληρώσει, θα πετιέται στο δρόμο. Στην ίδια κατεύθυνση λειτουργούν προτάσεις για απαίτηση, από τις ΜΚΟ, χρημάτων από τους συγγενείς για την ‘φιλοξενία’ του ασθενούς στη στεγαστική δομή,
Από την άλλη, με δεδομένη την «κοινωνική ανάθεση» για την διατήρηση της κατεστημένης
κοινωνικής τάξης, στη βάση της οποίας λειτουργεί, η ψυχιατρική, που πάντα συνέχεε την
θεραπεία με τον κοινωνικό έλεγχο, ωθείται, προγραμματίζεται, αλλά και επιλέγει να γράψει, σ΄ αυτή την περίοδο, νέες, χωρίς προηγούμενο, σελίδες στην ιστορία της ψυχιατρικής καταστολής. Από τα ψυχιατρικά τμήματα νοσηλείας στα γενικά νοσοκομεία, όπου προγραμματίζεται η ίδρυση, εντός αυτών, κλειδωμένων τμημάτων (με ‘λευκά κελιά’ κλπ), όπου θα μπορούν να εγκλείονται ακόμα και νοσηλευόμενοι εκουσίως, μέχρι τα (εισαγόμενα από την Μ. Βρετανία) ‘υψηλής’ και ‘μέσης’ ασφαλείας δικαστικά ψυχιατρεία (με υψηλούς τοίχους, συρματοπλέγματα, κάμερες κλπ) για τον έλεγχο και τον εγκλεισμό των ανθρώπων που κρίνονται ως οι φορείς αυτού που κατασκευάζεται και εν συνεχεία ορίζεται και αναλόγως αντιμετωπίζεται, ως ‘κοινωνική επικινδυνότητα’.
Η ψυχική υγεία πρέπει να τεθεί ως ένα ζήτημα (εξίσου με άλλα) άμεσης προτεραιότητας παντού, για μια διαδικασία που θα ενώσει, σε κοινό αγώνα στους δρόμους, χρήστες των υπηρεσιών, οικογένειες, λειτουργούς ψυχικής υγείας στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, φοιτητές, συνδικαλιστικές οργανώσεις, κοινωνικές συλλογικότητες που μάχονται για την κοινωνική χειραφέτηση.
Για να δημιουργήσουμε τους κοινωνικούς και κινηματικούς όρους (αλλά και της εναλλακτικής κουλτούρας), που θα επιτρέψουν ν΄ ακουστεί η φωνή της ψυχικής οδύνης, η διαφορετική εμπειρία, αλήθειες και λογικές καταπιεσμένες και ακυρωμένες από την κατεστημένη «κανονικότητα», ν΄ αναδειχτεί η σημασία μιας εναλλακτικής προσέγγισης σε μια «κανονικότητα» πιο άρρωστη από αυτό που, αυτή η «κανονικότητα» (του μνημονίου, της εξαθλίωσης και της κοινωνικής εξόντωσης), ορίζει ως «αρρώστια».
Για να μπει φρένο στις πολιτικές του κοινωνικού Καιάδα και της εξόντωσης των πιο ευάλωτων και αποκλεισμένων στρωμάτων αυτής της κοινωνίας.
Καλούμε όλους να συμμετάσχουν στην διαδήλωση στο Υπουργείο Υγείας, Αριστοτέλους 17, στις 13 Μαρτίου, ώρα 10 πμ.
Μια διαδήλωση – στιγμή ενός αγώνα διαρκείας.
Στο πλαίσιο της διαδήλωσης έχει προγραμματιστεί να συμμετάσχουν και να αναδείξουν τα περιεχόμενά της με τον δικό τους τρόπο :
Τα συγκροτήματα Active Member, Lost Bodies, Chewing Gun.
Η τραγουδίστρια Μάρθα Φριντζήλα.
Η θεατρική ομάδα Playback Ψ, σ’ ένα διαδραστικό δρώμενο.
Η θεατρική ομάδα Mute, που θα παρουσιάσει τον ‘Ντελάλη’.
Το ‘Θέατρο Σκιών’ Άθως Δανέλης.
Θα συμμετέχει και Κοινωνική Κουζίνα
Δίκτυο Ανθρώπων που ακούνε φωνές
Πανελλαδική Συσπείρωση για την Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση
Ομάδα Αυτοεκπροσώπησης ΚΨΥ Αγίων Αναργύρων
Σωματείο Νοσηλευομένων Δρομοκαϊτείου «Αυτονομία»

Επικοινωνία
athinahvsynantisi@gmail.com
info@psyspirosi.gr
τηλ. 6944302577, 6945801233 4/3/201