Ενημέρωση: Έκδοση για την Αγωνιστική Έρευνα

Μετά από τόσα χρόνια το ιστολόγιο ενεργοποιείται για να κλείσει κάποιες παλιές ιστορίες, το αφιέρωμα για την αγωνιστική έρευνα.

Μετά από πολλή αργοπορία, οι μεταφράσεις που φιλοξενήθηκαν στο αφιέρωμα είναι διαθέσιμες, μετά από επιμέλεια των μεταφράσεων, σε διάφορες μορφές ebook, αλλά και σε χωριστή ιστοσελίδα, εδώ.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο σε μορφή PDF (για εκτύπωση) εδώ.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο σε μορφή PDF (για οθόνη) εδώ.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο σε μορφή EPUB (NOOK, KOBO, e-readers) εδώ.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο σε μορφή MOBI (για KINDLE) εδώ.

2 κύκλοι εργαστηρίων το Σάββατο 3/5

αφισα 3 Μαιου διορθωμενη

Σάββατο 3 Μαΐου 2014, 10:00 – 15:00

Κτήριο Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων

Ερμού 134 – 136 (δίπλα στο σταθμό ΗΣΑΠ Θησείου)

Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός κινήματος στο χώρο της ψυχικής υγείας σας προσκαλεί σε ανοικτή συζήτηση γύρω από τα αδιέξοδα της ψυχιατρικής και την αναζήτηση εναλλακτικών πέρα από αυτή.

Στο κτήριο του Συλλόγου Αρχαιολόγων στο Θησείο θα διερευνήσουμε την έννοια της ‘επικινδυνότητας’ όρος που αποτέλεσε σύμφωνα με αρκετούς στοχαστές το θεμέλιο πάνω στο οποίο οργανώθηκε θεσμικά η ψυχιατρική. Όπως έχει κατά καιρούς διατυπωθεί δεν υπάρχει μια σαφώς καθορισμένη και καθολικά αποδεκτή άποψη για τον όρο επικινδυνότητα κι έτσι όλη η κυρίαρχη κοινωνική ηθική μπορεί εύκολα να διεισδύσει στον ορισμό αυτής, επιφέροντας δραματικά αποτελέσματα στην ελευθερία ενός ατόμου. Τόσο η επικινδυνότητα όσο και η ψυχική ασθένεια, δομούνται πάνω στην έννοια της ‘φυσιολογικότητας’, η οποία αναφέρεται στην ικανότητα του ατόμου να προσαρμοστεί στις κυρίαρχες αξίες και κανόνες, έτσι ώστε κάθε απόκλιση να επιφέρει τελικά το ετικετάρισμα του ατόμου ως ‘τρελού’ ή ως ’επικίνδυνου’».

Από την άλλη υπάρχει μια διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη να αναζητήσουμε τόσο σε τοπικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο εκείνες τις πρακτικές που μας απομακρύνουν από το κυρίαρχο βιολογικό λόγο, να αναδείξουμε την κουλτούρα εκείνη που αναζητά στην ανθρώπινη δυσφορία κάποιο νόημα, που δεν εγκλείει, δεν περιορίζει, δεν καταστέλλει. Αντίθετα χρειαζόμαστε προσωπικές και συλλογικές αφηγήσεις ανάρρωσης, αφηγήσεις που πιστοποιούν ότι μεγάλο μέρος της διεργασίας αυτής είναι εφικτή εκτός των ψυχιατρικών θεσμών, μέσα στην κοινότητα και μαζί με αυτή.

Τέλος θα αφιερώσουμε χρόνο για να συζητήσουμε τις τρέχουσες εξελίξεις, να κάνουμε έναν απολογισμό της δράσης της πρωτοβουλίας και να οργανώσουμε τα επόμενα βήματά της . Άλλη μια συνάντηση λοιπόν από μια πρωτοβουλία που επιδιώκει να συνδιαλλαγεί με όρους πολιτικούς σε ένα πνεύμα αντιιεραρχικό, οριζόντιο και ισότιμο, χωρίς κομματικές ταυτότητες και αναθέσεις αλλά με πολιτικό προσανατολισμό για μια άλλη κουλτούρα στα θέματα της ψυχικής υγείας, για ένα κίνημα ‘από τα κάτω’, που θα εμπεριέχει το λόγο των σημερινών αποκλεισμένων, που θα φέρει τα ζητήματα της (ψυχικής) υγείας πάλι πίσω στην κοινότητα.

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία

ενός πολύμορφου κινήματος

στο χώρο της ψυχική υγεία

Mε αφορμή δύο θανάτους, του Κώστα Μπαϊρακτάρη

Ο βίαιος θάνατος του συνανθρώπου μας στην Τρίπολη αναδεικνύει με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο ξανά την βία της Ψυχιατρικής. Ο 34χρονος ήταν ασθενής και βρέθηκε απανθρακωμένος και δεμένος πάνω στο κρεβάτι του.  Η δεύτερη απώλεια  είναι του  Γιώργου Γιαννουλόπουλου, που έφυγε χτυπημένος από έναν επιθετικό καρκίνο Ο Γιώργος  ήταν ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην) χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής και εργαζόμενος στην εργασιακή δομή «Το Καφενείο μας» στο Ψ.Ν.Α.-Δαφνί, όπως συνήθιζε να αυτοσυστήνεται.

Ένας υπέροχος άνθρωπος , ακούραστος αγωνιστής ενάντια στην ψυχιατρική βία , υπέρ των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία που οραματίζονταν μια άλλη πιο δίκαιη κοινωνία ,χωρίς εγκλεισμούς και αποκλεισμούς. Επιβίωσε της μακρόχρονης και βασανιστικής εμπειρίας του ψυχιατρικού εγκλεισμού και την μετέτρεψε σε δύναμη αγώνα κατά του εγκλεισμού, της ψυχιατρικής βίας και της χημικής καθήλωσης με ψυχοφάρμακα.

Πρωταγωνίστησε σε όλους τους αγώνες για αδιαμεσολάβητη αυτοοργάνωση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία στην Ελλάδα. Συμμετείχε σε εκδηλώσεις, δράσεις και σε ημερίδες, σε εθνικά και ευρωπαϊκά συνέδρια όπως επίσης και στην διδασκαλία του μαθήματος Κοινωνικός Αποκλεισμός στο Τμήμα Ψυχολογίας του ΑΠΘ αντιπαραθέτοντας και αναδεικνύοντας ταυτόχρονα τον Λόγο τον ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία απέναντι στον Λόγο της Ψυχιατρικής και των Ψυχιάτρων-Ψυχολόγων.

Αν μας επέτρεπε ο Γιαννουλόπουλος να συνοψίσουμε την σκέψη και τις απόψεις του θα μπορούσαμε να πούμε:

1.Η διάκριση του Λογικού από το Παράλογο είναι μία συστημική διάκριση που υπηρετεί διαχρονικά την επιβίωση και αναπαραγωγή του κυρίαρχου πολιτικο-κοινωνικού συστήματος και επιστημονικού παραδείγματος
2. Η άσκηση της ψυχιατρικής βίας σε όλες τις μορφές της (ψυχολογικές-κοινωνικές, φυσικές-χημικές) αποτελεί το εργαλείο εφαρμογής αυτής της διάκρισης και της διασφάλισης της ισορροπίας του συστήματος. Η αυτοοργάνωση και η συλλογική δράση των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία αποτελεί την βασική απάντηση σε αυτή την βία
3. Επιτυγχάνοντας ο ίδιος με μεγάλες προσπάθειες την αυτόνομη διαβίωση υποστήριζε ότι η λεγόμενη ψυχιατρική μεταρρύθμιση στην Ελλάδα εξελίχθηκε σε μία διαδικασία χωροταξικής μετεγκατάστασης στην κοινότητα της ιδρυματικής ψυχιατρικής και μεταχείρισης από τα άσυλα στα λεγόμενα οικοτροφεία. Θεωρούσε ότι αυτά αποτελούν και χώρο αναπαραγωγής του κοινωνικού και ψυχιατρικού ελέγχου των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία παρεμποδίζοντας την αυτονομία και τον αυτοπροσδιορισμό τους
4. Η κατασπατάληση και η ανέλεγκτη διαχείριση των κοινοτικών πόρων του προγράμματος «Ψυχαργώς» εξυπηρετεί την διαπλεκόμενη ιδιωτικοποίηση στον τομέα της ψυχικής υγείας με την ανάδειξη των κρατικοδίαιτων μη- κυβερνητικών επιχειρήσεων σε βασικό όχημα αυτής της ιδιόρρυθμης ,δηλαδή με δημόσιους πόρους, αποσάθρωσης της δημόσιας υγείας

5. Ενώ έμπρακτα συμμετείχε σε πρωτοβουλίες από κοινού με άλλες κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες δεν αποδέχεται τον όρο του αναπήρου για τα άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, χωρίς να τον αμφισβητεί για τους πολίτες με αναπηρία, διότι πιστεύει ότι η αποδοχή αυτή θα σήμαινε ότι αποδέχονται de facto και de jura το ακαταλόγιστο. Η αξιοπρέπειά του δεν του επέτρεπε να παραιτηθεί από το δικαίωμα να σκέφτεται ελεύθερα, δηλαδή να είναι άνθρωπος.

Ας αφήσουμε όμως τον ίδιο να μας εκθέσει τα επιχειρήματά του για την ψυχιατρική βία:

“….Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ψυχιατρική δημιουργήθηκε σαν σώμα δίωξης «αντιφρονούντων» και σαν τέτοιο παραμένει. Κάθε κράτος ή συνασπισμός έχει άλλα κριτήρια για να χαρακτηρίσει κάποιον τρελό. Σήμερα τα κριτήρια βασίζονται στα κριτήρια της Αμερικανικής κατάταξης των ψυχικών ασθενειών….Δηλαδή ότι πει πλέον το μεγάλο αφεντικό. Όταν αναφέρω ότι η ψυχιατρική δημιουργήθηκε σαν σώμα δίωξης αντιφρονούντων δεν εννοώ αυτό που πιστεύουν πολλοί ότι είναι απλώς η συνέχεια της ιεράς εξέτασης του μεσαίωνα.
.. Η ψυχιατρική πήρε το χαρακτήρα σώματος δίωξης μετά την οριοθέτηση από το σύστημα της καρτεσιανής λογικής. Βαθμηδόν όποιος δεν σκεφτόταν με έναν ορισμένο τρόπο, δεν αντιλαμβανόταν την πραγματικότητα, από τη γωνία που επέτρεπε η εξουσία, βαφτιζόταν άρρωστος, τρελός, μη κανονικός, επικίνδυνος. Η εξουσία χρησιμοποίησε ιατρικούς όρους και ονόμασε γιατρούς του εγκληματίες μισθοφόρους της γιατί τότε οι γιατροί ήταν σε πολύ υψηλή εκτίμηση από όλο τον πληθυσμό ιδιαίτερα τα χαμηλά στρώματα, για τα οποία η άποψη του γιατρού ήταν θέσφατο. Και η ζωή ήταν πολύ πολύ φτηνή εκείνα τα χρόνια.

Αν η εξουσία είχε περισσότερο θράσος θα έβγαζε τρελό και τον Καντ από τους κύριους αμφισβητίες της καρτεσιανής λογικής. Και κάτι για όσες κυρίες και όσους κυρίους συναδέλφους μου επιζητούν να ενσωματωθούν σε μυήσεις και συλλόγους σωματικά αναπήρων, πρώτον να αποδεχτούν σε μόνιμη βάση να τους ονομάζουν ανάπηρους και όχι όποτε θέλουν αυτοί για δικούς τους λόγους.

Δεύτερον αφού πηγαίνουν να ενσωματωθούν σε αυτούς τους συλλόγους αποδεχόμενοι φυσικά ότι είναι ανάπηροι στο μυαλό, στη σκέψη, στην κρίση πως απαιτούν ίσα δικαιώματα, ίσες ευκαιρίες, ίση μεταχείριση, με τους μη ανάπηρους στο μυαλό αφού για να αξιοποιήσουν όλα αυτά που απαιτούν χρειάζεται ορθή κρίση, την οποία αφού ενσωματώνονται σε κινήματα αναπήρων ως ανάπηροι στο μυαλό αποδέχονται ότι δεν την έχουν.

Δεν ξέρω αν κάπου εδώ μπερδευτήκατε αλλά είμαι βέβαιος ότι με λίγη προσπάθεια θα καταλάβετε τι εννοώ. Πιστεύω ότι εκείνοι που σπρώχνουν τους χαρακτηριζόμενους ψυχασθενείς να ενταχθούν σε κινήσεις αναπήρων το κάνουν για να στερήσουν τη σοβαρότητα και αντικειμενικότητα του λόγου τους, γιατί  ποιος δίνει σημασία στο τι λέει, τι ισχυρίζεται ή τι απαιτεί κάποιος που έχει αποδεχτεί ότι είναι ανάπηρος στο μυαλό. Στην καλύτερη των περιπτώσεων τα λόγια του τα θεωρούν φλυαρίες. Άρα θα θεωρείτε αυτονόητο ότι θα μιλάει για λογαριασμό του κάποιος άλλος. Εκεί είναι και το μεγάλο θέμα: αυτός ο κάποιος άλλος, αυτοί οι κάποιοι άλλοι.

Σήμερα το τονίζω ακόμη μια φορά το να μιλά κάποιος για λογαριασμό μας λες και εμείς είμαστε ηλίθιοι μας προσβάλει όλους. Εκτός βέβαια τους φρενοβλαβείς. Εμείς οι άλλοι έχουμε μια έντονη απέχθεια σε κάθε είδους λόμπυ, μεσάζοντες, νταβατζίδες, ψυχοπατέρες από το εργατοπατέρες και σε κάθε είδους επαφή ή συνεννόηση όταν δεν γίνεται κάτω από το φως του ήλιου. Η λέξη λόμπυ και τα συναφή σημαίνουν για εμάς πρακτικές με τις οποίες δεν θέλουμε να έχουμε καμία σχέση…..” ( απόσπασμα από την εισήγηση «Mας αφορά Όλους» στο Ευρωπαϊκό Συνέδριο των Επιζώντων της Ψυχιατρικής που έγινε τον Σεπτέμβρη του 2010 με την υποστήριξη του Τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ)
Αγαπητός σαν άνθρωπος ,ευχάριστος και προσιτός εξέπεμπε και με την φυσική του παρουσία την αλήθεια της εμπειρίας του και των διδαγμάτων αντίστασης στον κοινωνικό αποκλεισμό..

Δύο αγαπημένοι του φίλοι και συναγωνιστές η Ντία Κουτσογιάννη και ο Γιάννης Καρτεράκης, μέλη της Πανελλήνιας Επιτροπής και της ομάδας Αυτοβοήθειας Χανίων τον αποχαιρετούν με τα παρακάτω λόγια :

«Ο Γιώργος είχε την αξιοπρέπεια του αγωνιστή που αγαπούσε αυτή τη μάχη, παρ’ όλες τις αντιξοότητες αληθινός, δεν ασκούσε απλά μια κριτική ενάντια στη βαρβαρότητα και τη βαναυσότητα της μεταχείρισης των ψυχιάτρων και της κάθε τέτοιας πρακτικής και ιδεολογίας, αλλά ήταν ο ίδιος μια μαρτυρία. Ο δυναμισμός του μέσα σε αυτό το τοπίο φρίκης και μέσα στην άθλια καθημερινότητά μας είναι μια αχτίδα που δείχνει τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να σπάσει αυτό το κατεστημένο. Πάντα δίπλα μας, στυλοβάτης των μη κατευθυνόμενων συναντήσεών μας, μας άφησε το θάρρος του για παρακαταθήκη. Η εθελοντική του εργασία, η επιμονή του να καταγγέλλει το αίσχος, καθώς και η εμπειρία του μέσα από τη συνεχή και ενεργό παρουσία του στις διεκδικήσεις των δικαιωμάτων που διαρκώς στερούμαστε, αποτελούν φάρο ελπίδας, βαθιάς ανθρωπιάς και ελευθερίας, που φωτίζει όλους μας. Αντίο φίλε. Καλό ταξίδι.»

αναδημοσίευση από το TVXS: tvxs.gr/node/120140

Η προοπτική της Κοινωνικής Δικαιοσύνης στη Συμβουλευτική & Θεραπεία. Για την ομάδα Αυτομόρφωσης

Σε σχέση με την ομάδα αυτο-μόρφωσης που έχει προταθεί, μια πρόταση για την ευρύτερη πλαισίωσή της. Το κείμενο αποτελεί μετάφραση από πόστερ αναρτημένο στο διαδίκτυο.

Συμβουλευτική Κοινωνικής Δικαιοσύνης και Θεραπεία: Θεωρία και Φιλοσοφία σε δράση

Εθνικό Συνέδριο Αμερικάνικης Ένωσης Συμβουλευτικής 2010
Συγγραφείς: Joseph M. Williams, Arie Τ. Greenleaf
Πανεπιστήμιο της Iowa

 

Σκεπτικό και Βιβλιογραφία

  • Η Παραδοσιακή συμβουλευτική, οχυρωμένη σε μια ενδοψυχική προοπτική, είναι ανεπαρκής για να βοηθήσει πελάτες με προβλήματα που βασίζονται στο περιβάλλον
    • η εμμονική εστίασή της αποκλειστικά και μόνο την αλλαγή της προσωπικής σφαίρας (διανοητικοί, συναισθηματικοί, σχεσιακοί, σωματικοί, πνευματικοί παράγοντες) (Breton, 1995), αδυνατεί να παράσχει στους συμβούλους μια θεωρητική ώθηση για την κοινωνική δράση.
  • Ένας πλαισιακός (contextual) προσανατολισμός της συμβουλευτικής είναι αναγκαίος για να προσφέρει μια ολιστική εξήγηση της επίδρασης των περιβαλλοντικών παραγόντων στην προσωπική ευεξία.
    • Η οικολογική προοπτική, και η αναγνώρισή της του προσώπου-στο-περιβάλλον, προσφέρει στους επαγγελματίες των συμβουλευτικών υπηρεσιών ένα παράδειγμα με βάση το περιβάλλον για να βοηθούν πελάτες με προβλήματα που βασίζονται στο περιβάλλον (Bronfenbrenner, 1977).
  • Οικολογική προοπτική: Β = f(PxE), η ανθρώπινη συμπεριφορά (Β) είναι μια συνάρτηση των δυναμικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ του προσώπου (P) και του περιβάλλοντος (Ε) (Lewin, 1936)

 

Η παρουσίαση αυτή προτείνει ότι μια αλλαγή παραδείγματος προς μια οικολογική προοπτική είναι αναγκαία για να παρέχει στους επαγγελματίες με σαφήνεια τους λόγους για να συμμετέχουν στην υπεράσπιση της κοινωνικής δικαιοσύνης στην συμβουλευτική.

  • Η συμβουλευτική της κοινωνικής δικαιοσύνης και η συνηγορία (advocacy) γίνονται μια θεραπευτική παρέμβαση με συνάφεια για την αντιμετώπιση των προβλημάτων των πελατών, όταν τα προβλήματα συνδέονται με εξωτερικούς παράγοντες στην περιβαλλοντική σφαίρα του πελάτη (κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική, πολιτική)
  • Οι επαγγελματίες της συμβουλευτικής πρέπει να αντιληφθούν εκ νέου τους ρόλους και τις ευθύνες μας τόσο ως κλινικοί όσο και ως εκπαιδευτές και να συμμετέχουμε σε καινοτόμες προσεγγίσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης που στοχεύουν στην εξάλειψη των πολλαπλών μορφών της συστηματικής καταπίεσης που εμποδίζουν την ευεξία και την υγιή ανάπτυξη των πελατών μας.

 

Κάνοντας τη σύνδεση

Συνδέοντας Στρες και Ψυχοπαθολογία

  • Η καταπίεση προκαλεί άγχος, το οποίο με τη σειρά του έχει δραματικές συνέπειες για την ψυχική και σωματική υγεία (Dohrenwend, 2000; Κelly, Hertman, & Daniels, 1997; Lantz, House, Mero, & Williams, 2005; Thoits, 1995).

Συνδέοντας τις διακρίσεις, το άγχος, και την ψυχοπαθολογία

  • Οι διακρίσεις έχουν επίσης σοβαρές συνέπειες σε σχέση με την κατάθλιψη. Οι διακρίσεις μπορούν επίσης να απειλήσουν την αίσθηση ελέγχου κάποιου ανθρώπου, δημιουργώντας αισθήματα απελπισίας (Perlow, Danoff-Burg, Swenson, & Pulgiano, 2004) που μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη, άγχος, και άλλες ψυχικές διαταραχές (Williams & Williams-Morris, 2000).

Σύνδεση καταπίεσης και ευεξίας

  • Η καταπίεση μπορεί επίσης να επηρεάσει αρνητικά την αυτοεκτίμηση (DuBois, Burk-Braxton, Swenson, Tevendale, & Hardesty, 2002) και εμποδίζει την υγιή ανάπτυξη της ταυτότητας (Eccles, Wong, & Peck, 2006).

 

Επαναξιολογώντας το ιατρικό μοντέλο και την προσέγγιση του DSM-IV για την ψυχοθεραπεία

  • Παραδοσιακά, οι προσεγγίσεις φροντίδας της ψυχικής υγείας που είναι ενδοψυχικά προσανατολισμένες ή κοιτάζουν προς τα ελλείμματα και η χρήση πολιτισμικά προκατειλημμένων διαγνωστικών κριτηρίων μπορεί να λειτουργούν διαιωνίζοντας τις διάφορες μορφές της κοινωνικής αδικίας και πολιτισμικής καταπίεσης μέσα στο επάγγελμα της παροχής συμβουλών (Ratts, in press).

 

Φιλοσοφικές Πνοές για την Κοινωνική Δράση

  • Μια οικολογική προοπτική (Wilson, 2005) που αναγνωρίζει την ευεξία του ατόμου ως άρρηκτα συνδεδεμένη με την ευεξία του περιβάλλοντος του (Banning, 1989; Lewin, 1936; Prilleltensky, 2008; Wilson, 2005), παρέχει ένα φιλοσοφικό λόγο ύπαρξης για τους επαγγελματίες της συμβουλευτικής για την αντιμετώπιση των άνισων κοινωνικών, πολιτικών, οικονομικών συνθηκών που εμποδίζουν τα άτομα, τις οικογένειες και τις κοινότητες από την βελτιστοποίηση του δυναμικού τους (Dohrenwend, 2000; Gee, 2002; Mossakowski, 2003; Ratts, in press).

 

Προς ένα Οικολογικό πλαίσιο

  • Η στήριξη για μια οικολογική προοπτική στο επάγγελμα της συμβουλευτικής δεν δυσφημεί την παραδοσιακή θεραπεία με τη μορφή της ατομικής, ομαδικής ή οικογενειακής ψυχοθεραπείας. Αντίθετα, υπάρχουν πολλά εμπειρικά δεδομένα που να υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της συμβουλευτικής σε κάθε μία από αυτές τις παρεμβάσεις (Wampold, 2001).
  • Το οικολογικό μοντέλο του Bronfenbrenner (1977) απεικονίζει τέσσερα μεγάλα υποσυστήματα που επηρεάζουν το άτομο, και, κατά συνέπεια, επηρεάζουν το επίπεδο της ευεξίας του/της:

    (α) μικροσυστήματα: το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει ένα άτομο (οικογένεια, φίλοι, σχολείο, γειτονιά), το άτομο αλληλεπιδρά, αλλάζει και μεταβάλλεται μέσα στο σύστημα

    (β) μεσοσυστήματα: οι σχέσεις μεταξύ των μικροσυστημάτων, οι σχέσεις ανάμεσα στα πλαίσια, πχ οι σχέσεις οικογένειας και σχολείου, οικογένειας και φίλων

    (γ) εξωσυστήματα: τα κοινωνικά πλαίσια στα οποία ένα άτομο δεν έχει ενεργό ρόλο αλλά τα οποία επηρεάζουν την εμπειρία με άμεσο τρόπο, πχ η δουλειά του γονιού και οι απαιτήσεις της, πως επηρεάζουν τα παιδιά.

    (δ) μακροσυστήματα: οι πεποιθήσεις & ιδεολογίες στον πολιτισμό όπου ζουν τα άτομα (πχ χριστιανική ηθική, δημοκρατία, εθνικισμός)

     

Συνηγορία της Κοινωνικής Δικαιοσύνης

  • H Συνηγορία της Κοινωνικής δικαιοσύνης στην συμβουλευτική, που καθοδηγείται από τις Αρμοδιότητες Υπεράσπισης της Αμερικάνικης Ένωσης Συμβουλευτικής (ACA) (Lewis et al., 2002), και στηρίζεται σε μια οικολογική αναγνώριση της στενής αλληλεπίδρασης του προσώπου-στο-περιβάλλον (Bronfenbrenner, 1977; Lewin, 1936; Wilson, 2003) αντιπροσωπεύει μια ολιστική προσέγγιση για την συμβουλευτική, που επιδιώκει την προσωπική θεραπεία για τους πελάτες τόσο μέσω ενδοψυχικών όσο και περιβαλλοντικών αλλαγών.
  • Εν ολίγοις, η συνηγορία κοινωνικής δικαιοσύνης στην συμβουλευτική προσπαθεί να εντοπίσει και να αλλάξει τους προσωπικούς και περιβαλλοντικούς παράγοντες που εμποδίζουν την ανάπτυξη και την εξέλιξη των πελατών.

 

Συμπέρασμα

  • Οι σύμβουλοι θα πρέπει να λειτουργούν από την θέση ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά και η ψυχοπαθολογία είναι αποτέλεσμα των δυναμικών αλληλεπιδράσεων μεταξύ του ατόμου και των κοινωνικών συστημάτων (Neville & Mobley, 2001), και ως εκ τούτου να παρεμβαίνουν στο επίπεδο του ατόμου, της ομάδας, και της κοινωνίας, όταν απαιτείται. Αυτή η ολιστική αντίληψη της ευεξίας βασίζεται σε μια οικολογική έννοια του εαυτού ως ενσωματωμένου, «μη-αυτόνομου» (Breton, 1995, σ.. 6).
  • Ο εντοπισμός των ισχυρών δυνάμεων του περιβάλλοντος που, σε σημαντικό βαθμό, καθορίζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά πρέπει να αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για τους επαγγελματίες της συμβουλευτικής που ασχολούνται με την αλλαγή της ανθρώπινης συμπεριφοράς

Βιβλίο για τη Ριζοσπαστική Κοινωνική Εργασία: Κοινωνική Εργασία για την Κοινωνική Δικαιοσύνη

Το Δίκτυο Δράσης Κοινωνικών Λειτουργών με μεγάλη ικανοποίηση ενημερώνει πως εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο ριζοσπαστικής κοινωνικής εργασίας στα ελληνικά. Ο τίτλος του βιβλίου που εκδόθηκε απο τις εκδόσεις ΙΩΝ είναι “Κοινωνική Εργασία για την Κοινωνική Δικαιοσύνη” με επιμελητή έκδοσης τον Βασίλη Ιωακειμίδη. Μέλη του Δικτύου μας συνέβαλλαν καθοριστικά στην ολοκλήρωση του συγκεκριμένου εκδοτικού εγχειρήματος, εκτιμώνας πως ένα μεγάλο μέρος της προσπάθειάς για την ενίσχυση και ανάδειξη των ριζοσπαστικών πρακτικών στην κοινωνική εργασία, οφείλει να εστιάζει και στην παραγωγή θεωρίας και έρευνας.

Έπειτα από άδεια του εκδότη είμαστε στην ευχάριστη θέση να δημοσιεύσουμε την εισαγωγή και το καταληκτικό κεφάλαιο του συλλογικού αυτού τόμου. Μπορείτε να “κατεβάσετε” τα συγκεκριμένα κεφάλαιο κάνοντας κλίκ στον παρακάτω σύνδεσμο  Εισαγωγή-Επίλογος

Το βιβλίο μπορεί να παραγγελθεί απο την ιστοσελίδα των εκδόσεων ΙΩΝ.

Περιγραφή περιεχομένων

Στο νέο αυτό συλλογικό τόμο και για πρώτη φορά στην ελληνική βιβλιογραφία, γίνεται μια συστηματική προσπάθεια ανάδειξης της πολιτικής και ριζοσπαστικής πρακτικής μέσα στο πλαίσιο της κοινωνικής εργασίας. Οι συγγραφείς κρίνουν, επαναξιολογούν και αποδομούν τα παραδοσιακά μοντέλα κοινωνικής εργασίας και τον τρόπο που αυτά εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Μέσα από μια σειρά ερευνητικών, θεωρητικών και εμπειρικών αναλύσεων αναζητούνται νέα μοντέλα θεωρίας και δράσης με έμφαση στην επανασύνδεση της κοινωνικής εργασίας με την κοινωνία και την απαίτηση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

Εισαγωγή: “Τρείς προκλήσεις και μια Ελπίδα”. Βασίλης Ιωακειμίδης

Ενότητα Α: Κριτικές προσεγγίσεις στην ανάπτυξη της κοινωνικής εργασίας στην Ελλάδα και διεθνώς

1. Η “σκοτεινή πλευρά” της κοινωνικής εργασίας στην Ελλάδα. Μια κριτική αποτίμηση της πρώιμης ιστορίας του επαγγέλματος (1945-1967). Βασίλης Ιωακειμίδης
2. Διεθνής Κοινωνική Εργασία και νεοφιλελευθερισμός. Michael Lavalette
3. Η επαγγελματική ζωή των κοινωνικών λειτουργών στις κοινωνικές υπηρεσίες του δημόσιου τομέα στην Κρήτη.
Υπερβολικές εργασιακές απαιτήσεις-περιορισμένη επαγγελματική ανάπτυξη, μικρή υποστήριξη. Ελένη Παπαδάκη
4. Προστασία από την επισφάλεια, ή επισφάλεια στην προστασία;
Αποκέντρωση και εργασιακες σχέσεις στις κοινωνικές υπηρεσίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην εποχή της κρίσης. Γιώργος Μπιθυμήτρης
5. Η μετάλλαξη της κοινωνικής εργασίας. Το Βρετανικό μοντέλο. Chris Jones

Ενότητα Β: Από τη Θεωρία στην Πράξη της κριτικής και ριζοσπαστικής κοινωνικής εργασίας

6. Ανάπτυξη Αντιρατσιστικών προσεγγίσεων στην εκπαίδευση Κοινωνικής Εργασίας. Μια κριτική διερεύνηση του Βρετανικού μοντέλου. Laura Penketh
7. Κοινωνική δράση και κοινωνική εργασία στην κοινότητα με μετανάστες/πρόσφυγες: Η περίπτωση της Πάτρας ως ένα εναλλακτικό μοντέλο δράσης. Δήμητρα-Δώρα Τελώνη
8. Κάποιοι κριτικοί φεμινιστικοί προβληματισμοί περί πορνείας. Πενταράκη Μαρία και Σιακαβέλλα Ελένη
9. Ένα πλαίσιο δράσης για την καταπολέμηση των διακρίσεων βάσει σεξουαλικού προσανατολισμού και έκφρασης φύλου. Δήμητρα Γιάννου
10. Η κοινωνική έρευνα ως μέθοδος προώθησης της ριζοσπαστικής κοινωνικής εργασίας: Έρευνα δράσης για ποιους; Στέφανος Σπανέας

Ενότητα Γ: Αναπτύσσοντας κοινωνική εργασία για την κοινωνική δικαιοσύνη

11. Βιώνοντας και αναβιώνοντας την ηθική της κοινωνικής εργασίας: Η πρόκληση του ηθικού ακτιβισμού. Δήμητρα Γιάννου
12. “Μια άλλη κοινωνική εργασία είναι εφικτή!” Επανακτώντας την ριζοσπαστική παράδοση. Iain Ferguson
13. Αντί επιλόγου, Κοινωνική εργασία για την Κοινωνική δικαιοσύνη. Βασίλης Ιωακειμίδης

Δ. Παράρτημα: “ΚΕΑ”, Κοινωνική Εργασία της Αντίστασης: Ένα κάλεσμα για τον επαναπροσδιορισμό της κοινωνικής εργασίας στην Ελλάδα

Μαρκέτος: Ο Σαρκοζί είναι φασίστας

“Αυτήν τη στιγμή έχουμε χρέος -πάλι ο ίδιος όρος- να σας αντιμετωπίσουμε όπως θ’ αντιμετωπίζαμε επί χούντας των συνταγματαρχών τον αμερικανό πρόξενο”

Ο Σπύρος Μαρκέτος, προσκεκλημένος στο Γαλλικό ινστιτούτο Θεσσαλονίκης ώστε να μιλήσει σε μια εκδήλωση που διοργάνωναν για το Γκυ Ντεμπόρ, κατακεραυνώνει τον ιμπεριαλισμό και το Γαλλικό κράτος μέσα στο στόμα του Λύκου και τελειώνει την τοποθέτηση με μερικά “Γαλλικά” για τον Σαρκοζί. Παραθέτουμε το κείμενο της ομιλίας του:

Καλησπέρα σε όλες και όλους.
Θα είμαι σύντομος, κι ελπίζω να μου συγχωρήσετε ότι πρέπει να φύγω προτού ολοκληρωθεί το στρογγυλό μας τραπέζι, έχω σε λίγο μάθημα στη σχολή μου.
Στην αυγή των νεότερων χρόνων, λίγο πριν από τον αιώνα του μπαρόκ που τόσο πολύ αγάπησε και τόσο συστηματικά μελέτησε ο στοχαστής που η μνήμη του μας ενώνει σήμερα, οι άνθρωποι δεν είχαν τη δική μας επιστημονική σκέψη, αλλά εμβάθυναν διαφορετικά, σύμφωνα με κανόνες που εμείς συνοπτικά χαρακτηρίζουμε μαγική σκέψη· θυμηθείτε εδώ την αλχημεία. Όταν προσπαθούσαν να κατανοήσουν κάτι, συχνά εστίαζαν σε εξωτερικές ομοιότητες, σε συμπτώσεις, σε αναλογίες. Φυσικά, και σήμερα
επιβιώνει αυτή η μαγική σκέψη, χαρακτηριστικό της δείγμα αποτελεί η πίστη, που όσο απάνθρωπα μας ταλαιπωρεί άλλο τόσο προπαγανδίζεται ακατάπαυστα από τα μέσα ενημέρωσης, ότι από το χρέος απαλλάσσεσαι κόβοντας μισθούς και συντάξεις, εκποιώντας τον δημόσιο πλούτο, και πετώντας άστεγους στο δρόμο. Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα.
Ίσως αυτοί οι παλιότεροι άνθρωποι λοιπόν να πρόσεχαν ότι εμείς εδώ σήμερα κληθήκαμε στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στη Λεωφόρο Στρατού, να μιλήσουμε για τον τελευταίο στρατηλάτη της Επανάστασης. Ίσως αυτό να μην είναι απλή σύμπτωση σε μια χώρα που οι στρατιωτικές δαπάνες της είναι αναλογικά οι ψηλότερες, μετά το Ισραήλ, σ’ έναν πρωτοφανώς στρατιωτικοποιημένο κόσμο. Σ έναν αποκρουστικό κόσμο που κυβερνιέται αποκλειστικά από τέρατα, όπου θεωρείται φυσιολογικό να καταστρέφεις ένα χωριό, αφγανών ας πούμε, με βόμβες που ένα μονάχα κοματάκι τους
κοστίζει όσο θα στοίχιζε η συντήρηση των κατοίκων του για αιώνες. Όπου θεωρείται ηθικό να καταστρέφεις χώρες για να τους αρπάξεις το πετρέλαιο –το Ιράκ και τη Λιβύη, ας πούμε. Όπου θεωρείται λογικό να χρεωκοπείς επειδή δεν μπορούσες να συγκρατηθείς όταν αγόραζες Μιράζ και Ραφάλ. Aυτό τον κόσμο ψύχραιμα ανέταμε ο δικός μας στρατηλάτης, και την καταστροφή του έκανε έργο ζωής. Προεκτείνοντας τη μαρξική κριτική της αλλοτρίωσης στις συνθήκες του ύστερου καπιταλισμού, και βοηθώντας μας
να δούμε αποστασιοποιημένα το εμπόρευμα, ο Ντεμπόρ απελευθέρωσε τους επαναστάτες της δικής μας γενιάς από τη φετιχιστική προσκόλληση σε θεσμούς και αναλύσεις προηγούμενων εποχών του ριζοσπαστικoύ κινήματος. Αναδεικνύοντας τη βασική έννοια του θεάματος, μας βοήθησε να σηκώσουμε το θεαματικό παραπέτασμα που καλύπτει τις αληθινές σχέσεις του κόσμου τούτου. Το θέαμα που έμενε κρυμένο πίσω από το θέαμα αποδείχθηκε ελάχιστα θελκτικό.
Αυτός ο αποτρόπαιος κόσμος πάντως τελειώνει, και κρίμα που ο Γκυ Ντεμπόρ δεν ζει για να δει το ψυχομαχητό του. Βιώνουμε την τερματική κρίση του καπιταλισμού, μας βεβαιώνει ένας μεγάλος ιστορικός κοινωνιολόγος, ο Ιμμάνουελ Βαλλερστάιν, τέως πρόεδρος της Παγκόσμιας Κοινωνιολογικής Εταιρείας. Ακόμη και αν κατορθώσει ο
καπιταλισμός ν’ ανοίξει, μέσα από ανείπωτες καταστροφές, έναν νέο κύκλο συσσώρευσης, ο ισχυρός πόλος του μάλλον θα είναι η Κίνα, μας προειδοποιεί ο σοφός κοινωνικός γεωγράφος Ντέηβιντ Χάρβεϋ. Έστω και αν δεν ξέρουμε τι θα διαδεχτεί τον καπιταλισμό, αν δηλαδή φτιάχνουμε τώρα έναν κόσμο πολύ χειρότερο ή πολύ καλύτερο, ξέρουμε πάντως ότι ο καπιταλισμός τελειώνει.
Τα τέρατα που νέμονται τούτο τον κόσμο θέλουν να μας γυρίσουν πίσω στην εποχή πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. Οι αμερικανοί πρακτικά επανανομιμοποίησαν τα βασανιστήρια, που στη Γαλλία είχε καταργήσει ήδη το Παλιό Καθεστώς. Τα lettres de cachet ωχρούν μπροστά στην άδεια που έχει επίσημα πλέον ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, να καθαρίζει όποιον δεν του γουστάρει. Οι διπλωμάτες της υπερπόντιας
δημοκρατίας έχουν μετατραπεί σε κοινούς ρουφιάνους, αναλαμβάνοντας να συλλέγουν DNA ξένων συναδέλφων τους, ώστε να μπορούν να τους εκβιάζουν κατά βούληση. Ο επικεφαλής του Wikileaks, που αποκάλυψε αυτό το τελευταίο αίσχος, διώκεται σαν κοινός εγκληματίας. Ο κόσμος του θεάματος δεν χαρίζεται στους αντιπάλους του.
Άλλο τόσο θεαματικές προόδους καταγράφει ο έτερος πόλος του καπιταλιστικού συστήματος, στη νοτιοανατολική Ασία. Το ιαπωνικό κράτος, ένα από τα ισχυρότερα του κόσμου, αποδεικνύεται πως είχε αφήσει τους πολίτες του ολότελα ανυπεράσπιστους απέναντι στον κίνδυνο, ή μάλλον τη βεβαιότητα, ενός πυρηνικού ατυχήματος. Κανείς δεν τιμωρήθηκε για την καταστροφή της Φουκουσίμα, πέρα από τους εργάτες που στάλθηκαν απροστάτευτοι στα ερείπιά της· αντίθετα, το κράτος, μπερδεύοντας την ασφάλεια με το θέαμα της ασφάλειας, άφησε την ίδια την εταιρεία που χορογράφησε την καταστροφή να ελέγξει την ανοικοδόμηση, προασπίζοντας τα δικά της συμφέροντα μάλλον παρά την υγεία του πληθυσμού. Όταν αυτά συμβαίνουν στα πιο οργανωμένα και τεχνολογικά προηγμένα κράτη, εύκολα φανταζόμαστε τι γίνεται στα υπόλοιπα. Όπως η Κίνα, για την οποία καλύτερα να μη μιλήσουμε καθόλου. Ο τρίτος πόλος, πάλι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί σ’ έναν άλλο τομέα της οπισθοδρόμησης. Η πρώτη νίκη της Γαλλικής Επανάστασης ήταν όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος αναγνώρισε, στις 23 Ιουνίου του 1789, το δικαίωμα των Γενικών Τάξεων να εγκρίνουν την επιβολή φόρων και τη σύναψη δανείων. Σήμερα ο ελληνικός λαός, και οι άλλοι λαοί της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αύριο βέβαια και ο γαλλικός λαός, έχουν στερηθεί αυτήν ακριβώς την ελευθερία. Οι τραπεζίτες αλώνουν με πραξικοπήματα, μια προς μία, τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και παγιδεύουν τους λαούς σ’ έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και υπερφορολόγησης, που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πτώχευση. Και στην εξέγερση, θα έλεγε ο στρατηγός μας. Η Βαλκυρία, ο γελωτοποιός της και οι στρατιές των
γκρίζων αυλοκολάκων τους αγωνίζονται κατεξοχήν να μη χάσουν καμιά δεκάρα οι τράπεζες, οι ίδιες που βρίσκονταν στην αφετηρία της τωρινής κρίσης. Ματαιοπονούν. Θέλουν να σώσουν τις τράπεζες· όλες οι τράπεζες είναι σήμερα χρεωκοπημένες. Θέλουν να σώσουν τις μετοχές· όλα τα χρηματιστήρια έχουν πλέον φουντάρει. Θέλουν να σώσουν το ευρώ, και με κάθε τους κίνηση το ξεχαρβαλώνουν. Θέλουν να τσακίσουν τους λαούς τους· οι λαοί εξεγείρονται ο ένας μετά τον άλλο. Αύριο βέβαια και ο γαλλικός, που σήμερα τηρεί μια ασυνήθιστη σιγή. Όπως τηρούσε και ο ελληνικός, ως προχτές.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έστησε τη χρηματοπιστωτική πολιτική της, η οποία κρυσταλλώθηκε στο ευρώ, με βάση το Δόγμα Σαχτ. Ο Γιάλμαρ Σαχτ ήταν υπουργός Οικονομικών του Τρίτου Ράιχ· γλύτωσε την κρεμάλα στη Νυρεμβέργη μόνον επειδή ο Χίτλερ τον είχε απολύσει επειδή τον θεωρούσε υπερβολικά φιλοτραπεζίτη. Το Δόγμα Σαχτ, το οποίο ακολουθούσε η Ράιχσμπανκ τη δεκαετία του 1930, απαγόρευε στην κεντρική τράπεζα να αξιοποιεί κρατικά ομόλογα. Το ίδιο δόγμα ακολουθεί σήμερα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, πράγμα που μόνον καταστροφές προοιωνίζεται
σύμφωνα με τον Γιαν Τοπορόφσκι, έναν από τους οξυδερκέστερους οικονομολόγους· στο ίδιο συμπέρασμα κατατείνουν άλλωστε πλήθος ανεξάρτητες μελέτες, με χαρακτηριστικές ανάμεσά τους εκείνες του βρετανικού ινστιτούτου Research on Money and Finance, που έχει επικεφαλής τον Κώστα Λαπαβίτσα.
Ήταν θέμα χρόνου, η ανόητη αρχιτεκτονική του ευρώ να προκαλέσει τρομερά προβλήματα, για τα οποία τώρα τιμωρούνται ο ελληνικός λαός και οι άλλοι λαοί της περιφέρειας. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι, δηλαδή οι τραπεζίτες και το πολιτικό τους προσωπικό, μένουν στο απυρόβλητο. Στο μεταξύ, η ευρωπαϊκή περιφέρεια πλήττεται από μια πρωτοφανή κρίση χρέους, ανάλογη με κείνες που ανέταμε στον Τρίτο Κόσμο ο καθηγητής Ερίκ Τουσσαίν, πρόεδρος της Comité pour l’annulation de la dette du tiers monde . Πρώτο της θύμα, η Ελλάδα. Αφορμή κι εργαλείο για την καταστροφή, το χρέος. Προς τράπεζες οι οποίες, αν πιστέψουμε τα βιβλία τους, κατέχουν σε χρηματική μορφή πολλές φορές τον συνολικό παγκόσμιο πλούτο, προφανώς έχοντας από τώρα καπαρώσει και τον πλούτο που φαντάζονται ότι θα παράγουν οι ερχόμενες γενιές.
Η έννοια του χρέους είναι πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, και στην ανάλυσή της μπορούμε σήμερα ν’ αξιοποιήσουμε παραγωγικότατα την κριτική του θεάματος, που ανέπτυξε ο Στρατηγός. Ο κόσμος νομίζει ότι το χρέος είναι νεότερο από το χρήμα. Κάνει λάθος, είναι πολλές χιλιετηρίδες παλιότερο, υπήρχε σε κοινωνίες όπως η αιγυπτιακή και η μεσοποταμιακή, που δεν είχαν χρήμα, αλλά είχαν ιερατεία. Η ιδέα του χρέους είναι θρησκευτικής προέλευσης· αρχικά χρέος σήμαινε αμαρτία, όπως πολύ εύγλωττα επισημαίνει ο καθηγητής του πανεπιστήμιου Γέηλ Ντέηβιντ Γκραίμπερ. Πού βρέθηκαν τα δισεκατομμύρια που κατά εκατοντάδες δάνεισαν στα κράτη οι αμερικανικές, γερμανικές, γαλλικές, ελληνικές κλπ τράπεζες; Και ζητάν να τα πάρουν πίσω καταστρέφοντάς μας; Απάντηση: φτιάχτηκαν με το χτύπημα μερικών πλήκτρων στον υπολογιστή, είναι καθαρά πλασματικό χρήμα, φαντασιακό και θεαματικό, το οποίο δημιούργησαν οι ίδιες οι τράπεζες με την ευγενική άδεια των κρατών. Που όλα αυτά τα κρύβουν επιμελέστατα από τους πολίτες τους, προσπαθώντας να τους κρατήσουν
φυλακισμένους σε μια θεαματική άγνοια, αφασία, ανημπόρια. Μας έχουν έτσι μετατρέψει σε σκλάβους· κάθε παιδί που γεννιέται σήμερα στην Ελλάδα είναι φορτωμένο με χρέος σχεδόν σαράντα χιλιάδων ευρώ, και θα πρέπει να δουλεύει μέχρι θανάτου για να το ξεπληρώσει.
Ζητούν απ’ όλους μας να δουλέψουμε μέχρι θανάτου με μισθούς Κίνας ώστε να πληρωθεί, με τις κατεστραμμένες ζωές μας κι εκείνες των παιδιών μας, και με τον αρπαγμένο εθνικό μας πλούτο, το πλασματικό χρέος που σε αγαστή συνεργασία κυβερνήσεις και τράπεζες μας φόρτωσαν με τη δημιουργική λογιστική του fractional banking.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει μηχανισμούς για ν’ απαλλάξει από αυτή την ανυπόφορη δουλεία τους πληθυσμούς της. Αντίθετα, κάνει τα πάντα για να ολοκληρώσει την καταστροφή και την υποδούλωσή τους. Πολιτικοί που έδωσαν όρκο πίστης στη δημοκρατία σήμερα προωθούν τη Χρεοκρατία, όπως ονομάζεται το γνωστό εκπληκτικό ντοκυμανταίρ, και τώρα ξαναφτιάχνουν χωρίς καμιά δημοκρατική νομιμοποίηση την Ένωση μέσα από την Καταστρόικα, όπως πολύ πετυχημένα ονομάζεται το μικρότερο
αδερφάκι του. Για την ώρα, μόνο στην Ισλανδία πήραν την απάντηση που τους αρμόζει, και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αλλά σε καμιά χώρα δεν έχουν κοινωνική στήριξη, πέρα από ελάχιστες μερίδες καπιταλιστών και κάποια ποσοστά ηλίθιων που εμπιστεύονται τα τηλεοπτικά παπαγαλάκια.
Έρχεται λοιπόν η ώρα της επανάστασης. Δεν εκπλήσσει τον ιστορικό κάτι τέτοιο. Βάλτε στη σειρά τις χρονολογίες: 1789-1812, 1848, 1905-1922, 1968. Σχεδόν μισός αιώνας πέρασε από το τελευταίο επαναστατικό κύμα στην Ευρώπη. Είναι πολύς. Κρίμα που δεν είναι μαζί μας και ο Στρατηγός.

Αλλά και χωρίς αυτόν, ελπίζουμε να τα καταφέρουμε. Ο καπιταλισμός της Καταστρόικας και της Χρεοκρατίας είναι ασύμβατος με τη δημοκρατία. Στη χώρα μας έχουμε το πρώτο πειραματικό εργαστήριο ενός νέου συστήματος διακυβέρνησης. Το σύνταγμά μας έχει γίνει κουρελόχαρτο από τα ίδια τα κόμματα εξουσίας που μας βύθισαν στο χρέος, η κυβέρνηση που εκλέχτηκε λέγοντας εν γνώσει της ψέματα ότι ‘λεφτά υπάρχουν’ παραχώρησε τη θέση της στη χούντα ενός τραπεζίτη. Με την καθοδήγηση των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ισχυρότερων χωρών της. Αυτό, με όλο το σεβασμό, δεν θα το ξεχάσουμε κύριε Πρόξενε. Αυτήν τη στιγμή έχουμε χρέος –πάλι ο ίδιος όρος- να σας αντιμετωπίσουμε όπως θ’ αντιμετωπίζαμε επί χούντας των συνταγματαρχών τον αμερικανό πρόξενο. Μην το πάρετε προσωπικά, σας παρακαλώ, δεν έχει κανένα προσωπικό στοιχείο αυτό.

Ο Πρόεδρος σας, Νικολά Σαρκοζύ, συνομώτησε εναντίον της δημοκρατίας στην πατρίδα μας και θα τιμωρηθεί όπως του αξίζει. Tι να σκεφτόταν άραγε ο παππούς του, ο εβραίος της Θεσσαλονίκης, βλέποντας από ψηλά αυτό τον γελωτοποιό της Βαλκυρίας, που πρώτα έδιωξε τους ρομά από τη Γαλλία, να επιβάλλει στον ελληνικό λαό, σε συνεργασία με το Τέταρτο Ράιχ, την άθλια χούντα του τραπεζίτη Παπαδήμου και τους τέσσερεις βουλευτές του φασίζοντος αντισημιτικού Λάος; Όχι, κύριε Πρόξενε, ο ελληνικός λαός ποτέ δεν θα ξεχάσει τούτη την πράξη. Και σας υπόσχομαι επίσης ότι ο ελληνικός λαός θα καταργήσει το θεαματικό χρέος, και θα γκρεμίσει το ευρώ. Πολύ νωρίτερα απ ό,τι κάποιοι περιμένουν. Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.

[η τελευταία παράγραφος διαβάστηκε στα γαλλικά:]
Votre President Nicolas Sarkozy a conspire contre la democratie en notre
patrie, et il va etre puni pour ca, comme il merite. Quoi penserait-il son
grand-pere, le juif salonicien, en voyant par la-haut le bouffon de la
Valkyrie, apres avoir expulse les roma de la France, imposer au peuple
grec, en collaboration avec le Quatrieme Reich, la Junta miserable du
banquier Papadimos et les quatres ministres du parti fascisant antisemite
Laos? Non, Monsieur le Consul, le peuple grec va jamais oublier cette
acte. Et je vous promet aussi que le peuple grec abolira la dette
spectaculaire et detruira l’ euro. Plus tot que quelq’uns l’ attendaient.
Merci pour m’ avoir ecoute

http://ilesxi.wordpress.com/

The revolt of a generation: Euro-mediterranean happening on Education, Welfare and New Political Practices


 

Rome, May 12th – 13th 


In the last two years we have participated and assisted with extraordinary movements that have fought for a quality education, for labor rights and new welfare against the austerity politics of the European Union. The wild demonstrations, pickets lines and strikes, the university occupations and the turmoil of the Mediterranean signal a generational revolt and the necessity of a new social pact that involves all those subjects that stand up for their rights and refuse to be blackmailed. The huge strikes last autumn in France showed us the possibility of creating an intergenerational alliance, as blockades of production and circulation of goods constitute different aspects of a common struggle. In Rome, as in London, the Book Block was a collective political practice able to speak out about the dismantling of public universities and processes of deskilling. At the same time, the revolts of Maghreb- Mashrek demonstrate how the construction of a future is tightly bound to both the radical claim for democracy and with the necessity of freedom from the parasitic and corrupt power that commands over our lives, universities, schools and workplaces. The recent revolts and movements have crossed national and European borders as well as the limits imposed on education and mobility by Bologna Process to clash with the failure of a strategy we have always opposed. The struggles of these months have indicated that the possibility of radical change can only become concrete through the alliance among the different actors of labor and education, through common and transnational practices guided by those whom put their own bodies and knowledge. We hope to give a common meaning to this new space redefined by the conflicts in which the crises opens new possibilities to create an «other» future. It is for this reason that we want to initiate an open debate about the common projects we want to build together, starting in Rome on 12 and 13th May 2011.

 


Program

[ Thursday 12th May ]
6 p.m. – Department of Philosophy, Villa Mirafiori

Opening workshop – with: 
Mouhamed Ali Oueled Itaief 
Student of the “École des beaux-arts” in Tunis
Youad Ben Rejeb 
Université Femministe 
Trifi Bassem 
Forum des jeunes pour la citoyenneté et la créativité (FJCC) 
Mondher Abidi Union Diplomées Chomeurs 
Wissem Sghaier 
UGET Union General Etudiant Tunisi 
Tim 
Uncut UK
Maham Hashni 
SOAS
Mark Bergfeld 
Education Activist Network
Rita Maestre Fernandez 
Juventud sin futuro
Annalisa Cannito 
AgMigrationUndAntirassismus
Tatiana Kai- Browne 
Plattform Geschichtspolitik

7 p.m.  

Aperitive – Global video session #1
Contributions from education revolt – Book Bloc videos and photos 

[ Friday 13th May ]

10 a.m. – Department of Political Science, University “La Sapienza”
Conflictual knowledge: from Europe to Mediterranean area

3 p.m. – Department of Literature, University “La Sapienza”
Education, Welfare and Precariousness

5 p.m. – Department of Literature, University “La Sapienza”
Labour, income and democracy against the crisis 
With Fiom’ general secretary Maurizio Landini and members of tunisian General Union UGTT.

8 p.m. – ESC (via dei Volsci, 159)

 

Global video session #2 

Contributions and interviews from Maghreb – Mashrek’ revolts


follow Live-Streaming on: www.unicommon.org 

***