Ελευθεριακό Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

ΚΡΙΣΗ:
αφορμή για λεηλασία και μέθοδος διακυβέρνησης
ή αφετηρία ολικής ρήξης και κοινωνικής αυτοθέσμισης;

Πέμπτη 3 Ιούνη, 7 μμ

΄΄Για την Εργασία και την Κρίση΄΄
οι Εκδόσεις των Ξένων παρουσιάζουν τη συλλογή κειμένων των Αnselm Jappe, Norbert Trenkle και της ομάδας «Krisis»

Πάθη και χρέη, κρίσεις και λύσεις
Σπύρος Μαρκέτος
ιστορικός, τμ. πολιτικών επιστημών, ΑΠΘ

Kατάσταση έκτακτης ανάγκης
από τις 11/9 στη χρηματοπιστωτική κρίση
E. Larsen – Sh. Millner

συγγραφείς – κινηματογραφιστές, Νέα Υόρκη
Προβολή: State of Emergency

Συναυλία: Vagabonds

Παρασκευή 4 Ιούνη, 7 μμ

Εθνικισμός, πόλεμος, ιδιωτικοποιήσεις:
το Δ.Ν.Τ. στην πρώην Γιουγκοσλαβία
Zdravko Saveski
μέλος του κινήματος για την κοινωνική δικαιοσύνη LENKA,
πολιτικός επιστήμονας, πανεπιστήμιο Σκοπίων

Κρίση και μετανάστευση
εισήγηση από το δίκτυο clandestina

Oυτοπίες και αντιστάσεις στην αυτοκρατορία του χρέους
David Graeber

αναρχικός ανθρωπολόγος, Λονδίνο

Συναυλία: Baildsa band

στο πάρκο της Ροτόντας
σε περίπτωση βροχής στο πολυτεχνείο ΑΠΘ

ή με την οικονομία ή με την ανθρωπότητα

Βρισκόμαστε εμπρός στην κατάρρευση του χρηματιστικού καπιταλισμού (…) Έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο όπου η αισχροκέρδεια, αφού σχεδίασε την ίδια της τη χρεοκοπία, τώρα θέλει να σχεδιάσει και τη χρεοκοπία της ύπαρξής μας.

Δεν πρέπει να ασχολούμαστε ούτε με το κρατικό χρέος, που αποτελεί ένα μαζικό αποπροσανατολισμό του δημόσιου ενδιαφέροντος, ούτε με το μηχανισμό κερδοσκοπίας που αποκαλούν “ανάπτυξη”.

Αν δεν εγκαταλείψουμε την οικονομική πραγματικότητα για να δημιουργήσουμε μια πραγματικότητα ανθρώπινη, θα επιτρέψουμε γι’ άλλη μια φορά τη διαιώνιση της εμπορευματικής βαρβαρότητας. Δεν υπάρχει έξοδος από την κρίση, παρά μόνο μέσα από την εξάπλωση στην πράξη της παρακάτω γενικής αρχής: Το ανθρώπινο προηγείται της οικονομίας.

ή με το θάνατο ή με τη ζωή

Η χειρότερη εξέλιξη είναι η αδιαφορία για τη ζωή, η απουσία συναίσθησης και αντίληψης, η βία χωρίς συνείδηση. Τίποτα δεν είναι πιο επικερδές για τις κυβερνώσες μαφίες από το χάος, την απελπισία, την αυτοκτονική εξέγερση και τον μηδενισμό που γεννιέται από την εμπορευματική πλεονεξία όπου το χρήμα, ακόμα και υποτιμημένο, παραμένει η μόνη αξία.

Εναπόκειται σε εμάς να αδράξουμε τις ευκαιρίες αυτής της εποχής αλλαγών ώστε να δημιουργήσουμε κοινότητες όπου το πάθος για ζωή θα κατανικήσει την τυραννία του χρήματος και της εξουσίας. (…) Αυτή η διαδικασία επανοικειοποίησης έχει ένα όνομα:αυτοδιεύθυνση. έχει επιχειρηθεί επανειλημμένα, και μάλιστα σε εχθρικά ιστορικά περιβάλλοντα. Στην παρούσα στιγμή, με την κατάρρευση της καταναλωτικής κοινωνίας, αποτελεί εμφανώς τη μόνη λύση, τόσο ατομικά όσο και κοινωνικά.

Raoul Vaneigem, 2009

αποσπάσματα από το ‘’Κάλεσμα σε πολιτική ανυπακοή’’ και από συζήτηση δημοσιευμένη στο περιοδικό ‘’e-flux’’, Μάιος 2009


1ο ελευθεριακό φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης

Πέμπτη 3 & Παρασκευή 4 Ιούνη 2010, πάρκο Ροτόντας, μετά τις 7.00μμ

Εκδοτικές συλλογικότητες, άτομα και ομάδες που συμμετείχαμε στη διοργάνωση του 4ου βαλκανικού αναρχικού φεστιβάλ βιβλίου (Μάιος 2009, Θεσσαλονίκη), πήραμε την πρωτοβουλία για τη διοργάνωση του 1ου ελευθεριακού φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης. Από την ερσινή μας εμπειρία διαπιστώσαμε τόσο τη χρησιμότητα μιας περιοδικής διοργάνωσης για την προώθηση των ελευθεριακών εκδόσεων και ιδεών όσο και την ανάγκη για διάλογο σε χώρο δημόσιo, προσβάσιμο στον καθένα/μιά.

Για δεύτερη λοιπόν χρονιά σάς καλούμε σε ένα φεστιβάλ βιβλίου στο πάρκο της Ροτόντας. Το κεντρικό θέμα του βαλκανικού φεστιβάλ ήταν ΄΄από τα βαλκάνια της εκμετάλλευσης και του εθνικισμού στα βαλκάνια της αλληλεγγύης και των αγώνων΄΄. Εκ των πραγμάτων, το φετινό θέμα είναι: ΄΄ΚΡΙΣΗ: αφορμή για λεηλασία και μέθοδος διακυβέρνησης ή αφετηρία ολικής ρήξης και κοινωνικής αυτοθέσμισης;΄΄

Δεν αποτελεί στόχο μας η κατάθεση μιας ενιαίας ανάλυσης για την κρίση αλλά η παρουσίαση διαφορετικών οπτικών και η συλλογική προσέγγιση. Στο δημόσιο αυτό χώρο διαλόγου θα παρουσιαστούν οι απόψεις του Σπ. Μαρκέτου και η ανάλυση του αναρχικού ανθρωπολόγου D. Graeber, η κριτική των Α.Jappe, N. Trenkle και της ομάδας KRISIS και η προσέγγιση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης από τους Larsen – Millner, το δίκτυο Clandestina θα αναφερθεί στην κρίση και τη μετανάστευση και, πιάνοντας το νήμα της βαλκανικής αλληλεγγύης, ο Zdravko Savevski από τη LENKA θα περιγράψει την εμπειρία της πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Η έκθεση βιβλίων ξεκινά στις 7.00μμ, όπως και οι συζητήσεις. Και οι δύο ημέρες θα κλείσουν με μουσικά σχήματα στο πνεύμα της επανοικειοποιήσης των δημόσιων χώρων ως τόπων συνάντησης και δημιουργίας.

Αυτονόητο είναι ότι προσκαλούνται να συμμετάσχουν εκθέτοντας το έντυπο υλικό τους τα άτομα και οι συλλογικότητες που κρίνουν ως σημαντική τη σταθερή διοργάνωση ενός ελευθεριακού φεστιβάλ βιβλίου.

H Judith Butler στην Αθήνα το Δεκέμβριο 2009

Την Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009, θα μιλήσει στο Goethe Institute για:
“Performative Politics and the Critique of State Violence”
(Επιτελεστική Πολιτική και η Κριτική της Κρατικής Βίας)
Ώρα Έναρξης 18:30. Δείτε το χάρτη εδώ:
Η διάλεξη οργανώνεται από το ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς.

Την Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2009, θα μιλήσει στο Αμφιθέατρο Σάκη Καράγιωργα, στην Πάντειο, για:
“From Performativity to Precarity”
(Από την Επιτελεστικότητα στην Επισφάλεια)
Ώρα Έναρξης 18:30. Δείτε το χάρτη εδώ.
Η διάλεξη αυτή οργανώνεται από το τμήμα κοινωνικής ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών σπουδών Πολιτικής Επιστήμης & Κοινωνιολογίας, και το Ερευνητικό πρόγραμμα GeMIC.

Conference: THE SOCIAL CONSTRUCTION OF THE SELF

Alghero, Italy
28-29 September 2009

What are the connections between social cognition and individual selfhood?
How do social relationships contribute to shape our inner self? Conversely,
how much of our mental like is intrinsically «social», and in what sense? Is
there a sharp boundary between self and other, or these categories require a
more nuanced analysis? If there is an intimate connection between society
and selfhood, what is the role of language in this respect? These are some
of the issues to be addressed in this interdisciplinary conference, where
leading scholars in philosophy, psychology, and neuroscience are gathered to
discuss the extent by which our inner mental life is influenced by the
social context we live in.

Conference poster: http://www.media.unisi.it/cirg/fp/conf_social_self.pdf

PROGRAMME

Monday 28 September 2009

09:00: Opening remarks

09:15: Cecilia Heyes (Oxford), The role of learning in the development of
mirror neurons

10:15: Coffee break

10:45: Corrado Sinigaglia (Milan), Motor cognition and action understanding

11:45: Peter Hobson & Jessica Hobson (London), Self/other distinction from
the perspective of autism

13:00: Lunch

14:30: Matteo Mameli (London), An evolutionary perspective on social
cognition

15:30: Shaun Gallagher (Orlando/Hatfield), Social interaction in the
phenomenology of agency

16:30: Coffee break

17:00: Cristiano Castelfranchi & Fabio Paglieri (Rome), Self-control as a
social problem

18:00: Gregory Currie (Nottingham), Language, narrative and the spread of
reputation

20:30: Social dinner

Tuesday 29 September 2009

09:00: Barry Smith (London), Language, self-knowledge and consciousness

10:00: Julian Kiverstein (Edinburgh), Where am I? The extended mind and
sociality

11:00: Coffee break

11:30: Till Vierkant (Edinburgh), The extended will: social and natural
artefacts for self-control

12:30: Concluding remarks

REGISTRATION
Registration to the conference is free of charge, but people interested to
attend should contact as soon as possible Prof. Fabio Bacchini
(bacchini@uniss.it): due to the limited number of seats available, requests
for attendance will be processed following a first-come, first-served
policy.

ORGANIZERS
F. Bacchini (Università di Sassari), C. Castelfranchi (ISTC-CNR Roma), F.
Paglieri (ISTC-CNR Roma)

SPONSORS
The event is organized by the research project CONTACT – Consciousness in
Interaction: The Role of the Natural and Social Environment in Shaping
Consciousness (http://linus.media.unisi.it/cirg/contact/), which is part of
the ESF-EuroCORES programme CNCC – Consciousness in Interaction
(http://www.esf.org/cncc).
The event is also sponsored by:
Dipartimento di Scienze della Comunicazione – Università degli Studi di
Siena
Facoltà di Architettura, Alghero – Università degli Studi di Sassari
Istituto di Scienze e Tecnologie della Cognizione, CNR, Roma

___________

Fabio Paglieri

ISTC-CNR, Roma
Http://www.media.unisi.it/cirg/fp/paglieri.html
E-mail: fabio.paglieri@istc.cnr.it

Topoi. An international review of philosophy
http://www.kluweronline.com/issn/0167-7411/

Ετικέτες Technorati: , , , , ,

Τακτική ενημέρωση

άρθρο του David Graeber, καθηγητή κοινωνικής ανθρωπολογίας στο Goldsmith’s College, UK, συγγραφέα των Possibilities: Essays on Hierarchy, Rebellion & Desire και Direct Action: An Ethnography.

Άρθρο από το τελευταίο τεύχος (Μαΐου – Ιουνίου 2009) του περιοδικού Adbusters. no. 83, vol. 17(3).

O όρος “επανάσταση” έχει απωλέσει τόσο άγρια τη σημασία του στην καθημερινή χρήση που μπορεί να σημαίνει σχεδόν τα πάντα. Έχουμε επαναστάσεις σχεδόν κάθε εβδομάδα: τραπεζικές επαναστάσεις, κυβερνετικές επαναστάσεις, ιατρικές επαναστάσεις και μια Ιντερνετική επανάσταση κάθε φορά που κάποιος εφευρίσκει ένα έξυπνο καινούριο πρόγραμμα.

Ο κοινότυπος ορισμός της επανάστασης πάντα υπονοούσε κάτι με την έννοια μιας αλλαγής παραδείγματος, μιας διακοπής, μιας θεμελιώδους ρήξης στην φύση της κοινωνικής πραγματικότητας, μετά την οποία τα πάντα λειτουργούν διαφορετικά και δεν μπορούν να εφαρμοστούν οι προηγούμενες κατηγοριοποιήσεις. Αυτή η κατανόηση της έννοιας επιτρέπει στους ανθρώπους να ισχυρίζονται ότι ο σύγχρονος κόσμος προέρχεται ουσιωδώς από 2 επαναστάσεις: τη Γαλλική και την Βιομηχανική. Το γεγονός ότι αυτές οι 2 δεν έχουν τίποτα κοινό, πέρα από το ότι φαίνεται να σηματοδοτούν μια διακοπή με την πρότερη κατάσταση, δεν αποτρέπει τους ανθρώπους από αυτή τη θεώρηση. Η πολιτική φιλόσοφος Ellen Meiksins Woods σημειώνει ότι έχουμε κυλίσει στην παράξενη συνήθεια να συζητούμε τη “νεωτερικότητα” λες και περιείχε ένα συνδυασμό laissez-faire οικονομίας και διακυβέρνησης Γαλλικού ρεπουμπλικανικού στυλ. Το κάνουμε αυτό παρά το γεγονός ότι αυτά τα δυο δεν έχουν να κάνουν σχεδόν καθόλου με κανενός είδους επανάσταση. Η Βιομηχανική επανάσταση συνέβη κάτω από ένα απαρχαιωμένο, σε μεγάλο βαθμό μεσαιωνικό σύνταγμα, και η Γαλλία του 19ου αιώνα δεν ήταν καθόλου laissez-faire.

Το γεγονός ότι η Ρωσική Επανάσταση έχει απήχηση στον “αναπτυσσόμενο κόσμο” συμβαίνει επειδή είναι το μόνο παράδειγμα όπου τα 2 είδη επαναστάσεων φαίνεται να συμπίπτουν στην πραγματικότητα: κατάληψη της εθνικής εξουσίας που οδήγησε σε γρήγορη βιομηχανοποίηση. Ως αποτέλεσμα, σχεδόν κάθε κυβέρνηση του 20ου αιώνα στο Νότο που είχε αποφασίσει να προλάβει οικονομικά τις βιομηχανικές δυνάμεις ένιωθε υποχρεωμένη να ισχυρίζεται ότι ήταν “επαναστατικό καθεστώς”.

Αν υπάρχει ένα λογικό λάθος που υποφώσκει σε αυτό το σύστημα σκέψης, βρίσκεται στην φαντασίωση ότι η κοινωνική ή ακόμα και η τεχνολογική αλλαγή μπορεί να πάρει την ίδια μορφή όπως εκείνη που ο Thomas Kuhn ονόμασε “δομή των επιστημονικών επαναστάσεων”. Ο Κuhn αναφερόταν σε γεγονότα όπως τη μετάβαση από ένα Νευτώνιο σε ένα Αϊνστάινιο σύμπαν, που ήταν μια περίσταση όταν μια διανοητική ανακάλυψη άλλαζε ξαφνικά την πραγματικότητα. Αλλά η εφαρμογή αυτής της δομής σε κάτι άλλο από τις πραγματικές επιστημονικές επαναστάσεις συνεπάγεται ότι ο κόσμος είναι πραγματικά αντίστοιχος της γνώσης μας γι’ αυτόν, και τη στιγμή που αλλάζουμε τις αρχές επί των οποίων βασίζεται η γνώση μας, και η ίδια η πραγματικότητα αλλάζει. Αυτή είναι η εσφαλμένη λογική που οι αναπτυξιακοί ψυχολόγοι μας λένε ότι πρέπει να υπερβούμε στην πρώιμη παιδική ηλικία (σ.τ.Μ.: WTF?) Φαίνεται ότι λίγοι άνθρωπο το καταφέρνουν στ’ αλήθεια.

Πράγματι, ο κόσμος δεν είναι υποχρεωμένος να συμμορφώνεται στις προσδοκίες μας και όσο η “πραγματικότητα” αναφέρεται σε οτιδήποτε, αναφέρεται σε ακριβώς αυτό που δεν μπορεί να συμπεριληφθεί ολοκληρωτικά από τις φαντασιακές κατασκευές μας. Οι συνολικότητες, εν προκειμένω, είναι πάντα δημιουργήματα της φαντασίας. Τα έθνη, οι κοινωνίες, οι ιδεολογίες, τα κλειστά συστήματα – κανένα από αυτά δεν υπάρχει πραγματικά. Η πίστη μας σε τέτοια πράγματα μπορεί να είναι μα αδιαμφισβήτητη κοινωνική δύναμη, αλλά η πραγματικότητα είναι άπειρα πιο “μπελαλίδικη” από αυτά. Αυτό συμβαίνει καθώς η έξη της σκέψης που ορίζει τον κόσμο ως ένα συνολικό σύστημα (όπου κάθε στοιχείο παίρνει τη σημασία του μόνο σε σχέση με τα άλλα στοιχεία) τείνει σχεδόν πάντοτε να οδηγεί σε μια θεώρηση των επαναστάσεων ως κατακλυσμιαίες ρήξεις. Πως αλλιώς θα μπορούσε ένα συνολικό σύστημα να αντικατασταθεί από ένα τελείως διαφορετικό σύστημα παρά με ένα κατακλυσμιαίο γεγονός; Επομένως, ερμηνεύουμε την ανθρώπινη ιστορία ως μια σειρά επαναστάσεων: τη Νεολιθική Επανάσταση, τη Βιομηχανική Επανάσταση, την Πληροφορική Επανάσταση, κλπ, και το πολιτικό όνειρο γίνεται το να πάρουμε κάπως τον έλεγχο αυτής της διαδικασίας. Παλεύουμε να φτάσουμε στο σημείο στο οποίο να μπορούμε να προκαλέσουμε μια ρήξη επαναστατικής εμβέλειας – μια εισβολή της στιγμής που θα προκύψει ως άμεσο αποτέλεσμα της συλλογικής βούλησης. “Την Επανάσταση”, για να το θέσουμε σωστά.

Δεν προκαλεί έκπληξη ότι όταν οι ριζοσπάστες στοχαστές δεν μπορούν να προκαλέσουν ρήξη στη δική τους πολιτική πραγματικότητα, προσπαθούν στα γρήγορα να αναγνωρίσουν παραδείγματα επαναστάσεων που συμβαίνουν αλλού. Αυτό το φαινόμενο έχει διευρυνθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Γάλλος φιλόσοφος Paul Virilio θεωρητικοποιεί ότι η ρήξη είναι η μόνιμη κατάσταση ύπαρξής μας.

Δεν απευθύνω έκκληση για την πλήρη απόρριψη των φαντασιακών συνολικοτήτων (προϋποθέτοντας ότι μια τέτοια απόρριψη είναι έστω δυνατή, που πιθανότατα δεν είναι)· οι φαντασιακές συνολικότητες μάλλον είναι ένα χρήσιμο εργαλείο της ανθρώπινης σκέψης. Αντίθετα ζητώ να έχουμε στο μυαλό μας ότι αυτές οι συνολικότητες είναι μόνο αυτό: εργαλεία της σκέψης. Για παράδειγμα, υπάρχει σπουδαία αξία στο να μπορούμε να αναρωτηθούμε: “μετά την επανάσταση, πως θα οργανώσουμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς;” ή “Ποιός θα χρηματοδοτεί την επιστημονική έρευνα;” ή ακόμα “Πιστεύετε ότι θα υπάρχουν περιοδικά μόδας όταν έρθει η επανάσταση;” Η τωρινή κατανόηση του όρου που έχουμε είναι μια χρήσιμη διανοητική σύνδεση, αλλά πρέπει επίσης να αναγνωρίσουμε ότι αν δεν προθυμοποιούμαστε να θανατώσουμε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, η “επανάσταση” σχεδόν σίγουρα δεν θα είναι η σαφής ρήξη με το παρελθόν που ο παρών ορισμός μας υπονοεί.

Οπότε τι θα συμβεί;

Η επανάσταση σε παγκόσμια κλίμακα θα ξετυλιχτεί με πολύ αργό ρυθμό. Αρχίζει να συμβαίνει τώρα. Αυτό που πρέπει να κάνουμε για να αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός είναι να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την επανάσταση ως ένα ενιαίο γεγονός, σαν μια τεράστια κατακλυσμιαία ρήξη. Αντίθετα, θα πρέπει να αναρωτιόμαστε ποια είναι η επαναστατική δράση. Επαναστατική δράση είναι κάθε συλλογική δράση που απορρίπτει, και συνεπώς αντιμετωπίζει, κάποια μορφή εξουσίας ή κυριαρχίας, και κάνοντάς το, ανασυγκροτεί κοινωνικές σχέσεις. Η επαναστατική δράση δεν πρέπει αναγκαία να είναι τόσο μεγαλεπήβολη που να στοχεύει μόνο να ρίχνει κυβερνήσεις. Κάτι τόσο μικρό όσο η προσπάθεια δημιουργίας αυτόνομων κοινοτήτων για την αντίθεση στην εξουσία, είναι, για παράδειγμα, επαναστατική πράξη. Αν αποδεχτούμε αυτό τον ορισμό, αποδεχόμαστε το γεγονός ότι ήρεμες επαναστάσεις συμβαίνουν παντού στον κόσμο. Αγροτικές κοινότητες στη Μαδαγασκάρη αντέδρασαν στην εκμετάλλευση της Γαλλικής αποικιοκρατίας υιοθετώντας βαθμιαία το ήθος ότι είναι λάθος για τους ενήλικες να διατάζει ο ένας τον άλλον. Οι κάτοικοι του νησιού τότε επιτέλεσαν συγκρατημένη παθητική αντίσταση ως το βαθμό που το μεταποικιακό κράτος εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό την προσπάθεια να τους κυβερνήσει. Αυτή η αργοπορημένα κερδισμένη, αν και ατελής, νίκη, θα μπορούσε εύκολα να θεωρηθεί πετυχημένη μαζική επαναστατική δράση.

Ένα παράδειγμα όπως των κατοίκων της Μαδαγασκάρης φανερώνει τι κρύβεται πίσω από την μεγαλοπρέπεια των συνολικοτήτων. Όλες τους τελικά αντανακλούν την λογική του κράτους, την παρουσία σαν φάντασμα αυτού που ο Τρόντι ονόμαζε η “μορφή του κράτους”. Από την αρχή τους, τα κράτη ήταν παράδοξες συνθέσεις ουτοπιστικών προγραμμάτων και μορφών θεσμοποιημένων επιδρομών και εκμετάλλευσης. Σαν αποτέλεσμα, πάντα υπήρχε μια σχετικά ντροπιαστική συγγένεια ανάμεσα σε μορφές ριζικής απλούστευσης της ανθρώπινης εμπειρίας που αναπαράγονται από τις κρατικές γραφειοκρατίες και εκείνες τις μορφές που φαντάζεται η “κοινωνική θεωρία”. (Δεν ισχυρίζομαι ότι υπάρχει κάτι λάθος με τέτοιες φαντασιακές μορφές – κάθε θεωρία πρέπει να απλουστεύει την πραγματικότητα. Μόνο όταν αυτές οι μορφές απλούστευσης καλύπτονται από εξουσία γίνονται μορφές ριζικής ηλιθιότητας). Είναι σημαντικό να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά για το πως να αναστοχαστούμε τη σχέση της κοινωνικής θεωρίας και των επαναστατικών προγραμμάτων τώρα που τόσοι επαναστάτες του 21ου αιώνα απορρίπτουν την ιδέα της κατάκτησης της κρατικής εξουσίας. Αντίθετα αντλούν από την ηθική και οργανωτική κληρονομιά της αναρχικής παράδοσης (ακόμα κι αν μόνο μια μειονότητα προτίθενται να αυτοαποκαλούνται αναρχικοί τώρα). Αν οι διανοούμενοι δεν συγκροτούν μια πρωτοπορία τότε ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος τους;

Τελικά ίσως γίνει εφικτό να φανταστούμε μια εντελώς νέα γραμματική των επαναστατικών μορφών. Ίσως μπορούμε να ξεκινήσουμε με το να ορίσουμε ένα συνεχές. Στη μια άκρη θέτουμε όλες τις μορφές επαναστατικής δράσης που αντιμετωπίζουν το κράτος με τους όρους του (βια) για να προκαλέσουν τις μορφές ανισότητας που εγγυάται το κράτος. Ας την ονομάσουμε την προοπτική της εξέγερσης. Στο άλλο άκρο θέτουμε όλες τις μορφές επαναστατικής εξόδου – “πολιτικοποιημένης απόσυρσης” (engaged withdrawal) – και της δημιουργίας νέων κοινοτήτων. Ας το ονομάσουμε την άρνηση της αντιμετώπισης. Κάπου στη μέση βρίσκεται η λογική της άμεσης δράσης – η εργασία της δημιουργίας μιας νέας κοινωνίας στο κέλυφος της παλιάς. Ή, πιο θαρραλέα, βρίσκεται η επιμονή, ακόμα και έναντι της κρατικής εξουσίας, να δρούμε λες και ήδη είμαστε ελεύθεροι. Όποιοι κι αν είναι οι όροι που αποφασίσουμε τελικά, είτε είναι αυτοί είτε κάποιοι άλλοι, κανένας δεν μπορεί να έχει αποκλειστικά δικαιώματα στην αλήθεια και την αποτελεσματικότητα. Η ριζική κοινωνική αλλαγή θα προκύψει μόνο από την ατελείωτη αλληλεπίδραση των αντιπαραθέσεων, των αποσύρσεων, των θεμελίων και των εκτροπών.

Ετικέτες Technorati: , , , ,