5 χρόνια!

Σε 1 μέρα, αυτό το blog θα κλείσει τα 5 χρόνια του. 5 χρόνια υπομονετικής δουλειάς συγκέντρωσης πληροφόρησης, γνώσεων, ιδεών, εμπειριών οργάνωσης. Πολλές μεταφράσεις, πολλές αναγγελίες συνεδρίων, περιοδικά, βιβλία, πολλά που δεν έγιναν, γιατί δεν υπήρχε ο χρόνος, ή και η επιθυμία.

Εκεί που πολλά νέα σχετικά blog και ιστοσελίδες άνοιξαν, άλλα έκλεισαν, άνθρωποι έβγαλαν τη ματαιοδοξία τους παροδικά σε μια σελίδα και μετά προχώρησαν αλλού, δίκτυα δημιουργήθηκαν, πολλές ομάδες, εκδηλώσεις έγιναν, είχαμε το Δεκέμβρη του Αλέξη, την κρίση, πολλά φοιτητικά, πολλές Πρωτομαγιές, πολλά Πολυτεχνεία.

Τελικά, η σιωπή, η εξορία και η πονηρία νικούν πάντα.

Κι εδώ όμως η κούραση, οι συνθήκες, άλλες υποχρεώσεις, έχουν μετατρέψει τη σελίδα σε κάτι λίγο περισσότερο από αναγγελτήριο ενδιαφερόντων πραγμάτων.

Μακάρι στα επόμενα 5 χρόνια, να υπάρχει η επιθυμία, η διάθεση χρόνου και το δυναμικό για πολλά περισσότερα πράγματα.

Ή τουλάχιστον για να συνεχίσει η σιωπή, εξορία, πονηρία…

Συνέντευξη του Couze Venn για το νέο τεύχος του Theory, Culture & Society

To περιοδικό Theory Culture and Society έχει τελευταίο τεύχος αφιέρωμα στον Foucault, οπότε στο blog του περιοδικού, ο επιμελητής του, Mike Featherstone, παίρνει μια συνέντευξη από τον προσκεκλημένο επιμελητή, Couze Venn.

Mike Featherstone [MF]: Why an issue on Foucault now?  What were your aims in pulling together this issue?

Couze Venn [CV]: The 25th anniversary of Foucault’s untimely death was the occasion for producing this issue.  But the main reason relates to the relevance of his 1975-1984 lectures at the College de France, now appearing in translation, that anticipated many of the changes that have happened since his death, particularly in relation to the ascendency of neoliberalism and the emergence of new mechanisms of power that are more extensive, insidious and pervasive than those which operated before.  They provide new insights not only on the relation of political economy to biopolitics and power, but a new agenda around self-transformation as part of the counter-practice informing resistance.

MF: Could you say a little about the significance of the Michel Foucault lecture series at the Collège de France.  How have they altered the general view of Foucault’s contribution?

CV: The main contribution of these lectures, apart from redressing the balance in his work with respect to the relative absence of political economy in his earlier analyses of subjectivity and power, is the opening up of the analytics of power to a longer history of subjugation and inequality, going back to the older forms of sovereignty.  The other key development is the exploration of a ‘hermeneutics of the subject’, elements of which he published in Volumes 2 and 3 of The History of Sexuality.  The 1980-84 lectures, for example in The Hermeneutics of the Subject, address issues that are broader than the question of sexuality, which has unfortunately come to circumscribe a lot of secondary literature on Foucault.  I would associate this tendency in Foucauldian studies with the focus on the self since the 1970s, tied in with ego-psychologies, person-centered therapies, much of queer theory, and, generally, the grounding of social theory and politics on a concept of the individual as an autonomous, self-sufficient subject that function as foundation.  Such a subject-centered ontology contributes to the displacement of the focus onto the individual, and identity politics and the reduction of gender politics to identity politics.  Whilst these issues are politically relevant, it has also enabled neoliberal politics and ontology to occupy the terrain vacated by radical politics.  Foucault’s lectures provide elements for re-thinking all this in the light of the present crisis in neoliberal capitalism and conservative environmentalism.

MF: How does the notion of biopolitics in Discipline and Punish differ from that in the Lectures?

CV: Discipline and Punish is an early-ish work with reference to the Lectures on political economy.  It is still about the shift from the form of power he calls sovereignty, and which he says can in essence be expressed in terms of the unilateral right to kill, or to let live.  So, DP is about biopower, or power over life.  The way the book starts with the torture to death of the condemned is meant to illustrate in the starkest way possible this power over and ownership of the subject’s body by the sovereign.  Biopolitics in the later work is about the shift in this form of power to one concerned with how the state can amplify the productive capabilities of the sovereign’s subjects, i.e, with the mechanisms and apparatuses that enable the state to take life in charge in order to make it more productive.  We can call this a governmentalisation of biopower.  And, because this governmentalisation is founded on the basis of the key principles of classical political economy – laissez-faire, minimum state intervention in the economy, legally and economically free individuals (well, propertied men at least), the growth of the wealth of the nation as prime objective – biopolitics cannot be dissociated from both this new idea of the state and from liberal capitalism.  Biopolitics is thus also an economisation of biopower.  This is why political economy becomes a focus in the lectures at the end of the 70s, a period when, interestingly, structural changes were happening in the real global economy.  Different forms of power over life are involved in this shift.  It is a big, if poorly understood difference.

MF: What is the significance of ‘population’ in this shift?

CV: Population becomes the prime category for the new biopolitical reason of state.  This new concept of population emerges when states in Europe become territorialized with the emergence of the idea of the nation-state, tied in with the view that the wealth of the nation and that of the Prince, hence also his power, was founded in the capacities and economic activity of the population and not just on territory. So, the population becomes an economic category.  The Physiocrats in the 18th century were the first to recognise this and deduce the implications for government.  One of the principles they advocated was that of laissez-faire, on the grounds that merchants knew better than the government how to create wealth and conduct business. But the state according to them needed to maintain control of subjects and their activities based on reason of state, which was determined by its responsibility for the general good.  This contradiction between the freedom of the market and the limitations of liberty by the state is what liberal political economy tried to resolve by arguing that the self-interested actions of free economic agents naturally, by means of Adam Smith’s famous ‘invisible hand’, ensured the general good.  The state did not have to intervene to promote collective interests.  This is the basis for the connection between political economy and biopolitics in the 19th century.  Though power continues to operate at both the level of the individual and the level of population, the latter is now the object of both a constitution and a management, with the aim of increasing its productive capacities and producing law-abiding citizens.  So, disciplining techniques continue to operate in institutions like schools, etc, and normalisation remains as a strategy for the regulation of individuals and populations, but the emphasis gradually shifts to the management of conduct, and the role of law in this, especially when ordoliberal and neoliberal dogmas begin to gain ground on the principles of radical liberals as expressed in the Welfare State, i.e redistribution, mixed economy, protection of the weak and poor, state responsibility for each citizen. Populations accordingly, say of skilled labour, criminals, migrants, professionals, increasingly tend to be constituted by reference to the objectives of security, labour, wealth creation, and consumption.

MF: Many people will be surprised that Foucault’s discussion of biopolitics in the Lectures takes in liberalism, ordo-liberalism and neoliberalism.  How do you understand the significance of his link between ‘nature,’ ‘life’ and ‘market?’

CV: This is a more difficult question, as it gets to a core issue relating to ontology and epistemology, and consequently discourses of legitimation of forms of power or ways of life.  The clue to the turn to the analysis of liberalism in its several forms is to be found in his analysis of power.  After Discipline and Punish, and History of Sexuality, vol 1, the research for which are in his Lectures from 1971 -74, the analysis of power moves from the focus on apparatuses of constitution and regulation developing mainly in the 18th century.  These are what he calls ‘police’, relating to the disciplining and regulation of a population, and ‘pastoral power’, that is, processes and techniques of normalisation; they are central to this approach, exemplified in Security, Territory, Population.  This power is still a power over life, but an important shift occurs in the conceptualisation of state power following the Treaty of Westphalia of 1648 that establishes the idea of nation-states as both territorially fixed and economically coherent units in Europe.  The wealth of the Prince is henceforth bound up with the productivity of the population rather than with the size of his territorial ownership.  So, from the series of research which starts with Society Must be Defended, Foucault begins to expand the analysis of power to take fuller account of the economy.  In Society Must be Defended, which looks at Europe from the Roman Empire to Westphalia, he analyses wealth in terms a zero-sum game of winners and losers, thus inequality, and in terms of the ‘discourse of race war’ which underwrites inequality.  He describes a picture of unequal power relations, originating in initial conquest and dispossession of one group by another, legitimated in terms of the authority and rights of the sovereign, supported by an historical narrative, namely, the history of the victors, that naturalises inequalities of power and wealth.  Religion plays a part as discursive mechanism consolidating the authority and rights of the sovereign.  The idea of the divine rights of the king is exemplary of this system.  With the emergence of liberal capitalism, the practices of government Foucault describes as ‘police’ and the economic discourse of mercantilism give way to a different economico-political discourse, namely, classical liberalism as we find it in the works of Adam Smith, which elaborates a different basis for legitimating state power.  In The Birth of Biopolitics, Foucault examines how and why state power and the principles for its limitation become grounded in the rationality as constructed in the discourse of laissez-faire economic theory.  Liberal political economy provides the language and concepts for governmental reason.  This is why we can say that biopolitics is in effect the economisation of biopower alongside its governmentalisation.  Today, biopolitics is becoming an environmentalisation of power, as Massumi points out in his article in the TCS issue.  From a biopolitical point of view, the concepts of nature, life and the market are the same in both the economic discourse of liberalism and the new rationality of the state; they are founded in the same ontology.  This is very important.  For, the radical critique of power must take on this ontology also, and propose a different one.  Foucault does this in the series of lectures that followed, some of which have appeared as The Hermeneutics of the Subject, and volumes 2 and 3 of The History of Sexuality. So, the turn to political economy is not at all a mystery.  What is a mystery is the relative neglect in his analysis of the essential part played by the conquest of the Americas and European colonialism generally in making possible the major shifts out of which liberal capitalism and biopolitics have emerged (see Venn paper in the issue).

MF: How does the ‘enterprise man,’ relate to the potential for developing a subject framed by an ‘aesthetics of ourselves?’ Foucault develops the latter theme more in his final writings published in the later volumes of the History of Sexuality – is there a connection with biopolitics, or is Foucault just pursuing a different line?

CV: The ‘enterprise man’ is the opposite of the subject framed by an ‘aesthetics and an ethics of ourselves’.  Enterprise man is constrained within the logic of the new economic man, driven by self-interest, whose action is guided by calculations of cost and benefit, with no care for the wellbeing of the other, no concern for the general good.  UK Prime Minister, Margaret Thatcher, famously said ‘society does not exist’.  Enterprise man is the exemplar of the neoliberal subject, and fits with an autistic capitalism.  The appeal to an aesthetics and an ethics of becoming is derived from the analysis of the Greek ‘art of living’ and ‘a technique of existence’ that have care and truth as guiding principles.  This is elaborated in The Hermeneutics of the Subject, which is an extensive meditation on the thoughts and techniques developed by ancient Greek philosophers in their search for the perennial questions human beings have posed to themselves about the fulfilled or meaningful life, about fidelity to oneself in the light of truly knowing oneself.  The development of the critical and reflective relation one has to oneself, based on a process of meditation and memorisation, techniques of writing and reading, and an ascesis, is part of this almost therapeutic process.  The discussion of parrhesia, of truth telling and speaking, relates to this quest.  So, the care of the self is a preparation for the life well lived, which is also a preparation for death.  The connection with biopolitics, as I see it, is as a way of clearing the ground for a different politics than the kind of instrumental, cynical politics of both left and right political parties in the 1970s and early 80s, a politics of intimidation and fear.  Foucault was I think searching for another way through this idea of an ethics of the self.

Revel talks about the need to see biopolitics within the framework of an ‘affirmation of being,’ a ‘radical positivity’ and stresses the creative invention of new ways of life.  Rabinow also discusses Foucault’s attitude towards friendship and sociability.  What is the basis of this potential resistance through ‘singularities in difference’ and how does it relate to the other more governmental form of biopolitics.

Revel, as well as Rabinow, in their papers in the TCS special issue, develop elements of this different ground.  Revel proceeds through a critique of misinterpretations of biopolitics and its implications.  She points to the objectification of the individual by biopolitics and the naturalisation of this process in the discourse of governmentality.  Life she says is not exclusively biological.  Instead she wants to politicise ethics, that is, to see the care of the self to be concerned with a process of becoming that must necessarily involve the relation to the other, as a positive.  So, it is social life, or life in common, which is the starting point for the new politics of life or new politics of ‘differential becoming’, quite different from what biopolitics seek to achive.

Rabinow’s paper adds detail to this, elaborating the ‘care of the self’ by reference to the philosophers Foucault discusses in The Hermeneutics book/lectures.  The basis for this resistance, and alternative way of life, is in two things, on the one hand, the wealth of knowledge accumulated in ‘philosophical’ discourse about the process of self-transformation, a process always requiring an other, as interlocutor or mentor or an archive; so there is a special role for philosophy in this task.  On the other hand, related to it, there is the fact that the search for the ‘truth’ about ourselves requires that one is able to speak the truth, or free to speak truth to those in power.  A notion of liberty is implicated in this, gestured but not developed in some passages in Foucault, for example in his essay on the Enlightenment.  This is not the liberty of which liberalism speaks, circumscribed within economic activity.  This is a liberty tied to a notion of liberation.  So, what we find in the thought of Foucault after the analysis of political economy and biopolitics is a framework for a new politics of life in which liberty, singularity, being-in-common, truth, and meaningful lives call up each other. These are not terms that we find in biopolitics or in enterprise culture, which have nothing to do with the kind of self-transformation that Rabinow or Revel propose, in the wake of Foucault.

MF: Could you say a little about the methodological innovations/shifts detectable in the Lectures.  Collier in his paper in the issue develops the argument that Foucault moves away from an epochal reading of history to a more nuanced sense of historical detail?  Does this mean Foucault abandons his genealogical and ‘history of the present’ approach?

CV: There is a more nuanced reading of history in his works after History of Sexuality, and no references to episteme and so on, i.e major epistemological breaks.  This is clear in Security, Territory, Population, for instance, where there is a greater sense of an archaeological digging in the archives.  What is produced is a more subtle genealogy, for instance, the series from Society Must be Defended to The Birth of Biopolitics can be seen as such a subtle genealogy of biopolitics and of the contemporary form of power, namely, neoliberal politics of life.  The emphasis shifts to assemblages or dispositifs, topologies of power, as Collier calls it, historically specific and constantly in process of change.

MF: In their different ways Massumi, Terranova and Lazzarato extend Foucault’s discussion of biopolitics in the Lectures from liberalism and ordo-liberalism to contemporary neoliberalism. Could you say a little about these developments – especially the discussion of the environment, financialization, securitization and information and communication milieus?

CV: The contributions of Lazzarato, Massumi and Terranova are rich in the sense of opening up new areas for further exploration and research.  Together they problematise the notion of biopolitics, certainly as it operated in the 19th and much of 20th century, what I prefer to call the very long 19th century, dominated by liberal discourse and its variants.  They are trying to point towards new agendas in which the dominance of finance, the environmentalisation of power, and the biologisation of life have become the new targets for radical critiques as part of a new politics.  Their analyses take on board developments that have become clearer since Foucault’s death 25 years ago, especially the domination of finance which he had neglected, as Lazzarato points out, the effects of new technologies of communication.  The latter, examined by Massumi and Terranova, are central in understanding the development and effects biotechnologies, including for surveillance, and the creation of new virtual financial products through the meeting of probabilistic theory, the internet, networks, and laissez-faire economics.  The consequences are real, notably, the current crisis.  Massumi extends the analysis to the question of threats arising from complexity and far-from-equilibrium systems, i.e, metastable systems open to indeterminate and uncontrollable changes.

MF: Could you say a little about the significance of Foucault’s Lecture on Alternatives to the Prison which is featured in the special issue?  How does it relate to the College de France lectures?

CV: The lecture, or polemic, on prison was delivered in 1976, which is the same period when he was talking about the issues of power, authority, and racism in Society Must Be Defended, and thus the start of the series  of Lectures on political economy.  In fact, although many of the themes he touches upon are trailed in Discipline and Punish, such as the role of the family, work and self-culpabilisation as part of the mechanisms of normalisation aiming to ‘reform’ the criminal, the whole polemic is more clearly framed within a political economy of criminality, as he says at the end of the lecture. It is thus more clearly tied to his genealogy of biopolitics.  It is typical also of his genealogical method, which is to begin with the radical problematisation of a given object of knowledge, such as the prison, though the whole lecture, I would say, does not so much present a possible genealogy of the prison as present an analytics for the prison by reference to a wider historical framework.  This is clear when he poses a series of questions about the real intentions of prison and forms of punishment, and wonders whether we are not instead dealing with a planned economy of crime.  His focus on the 19th century and the latter half of the 18th century adds to the argument that he was looking again at the prison in the context of the twinned emergence of biopolitics and political economy.

MF: Theory, Culture & Society has just published the Foucault issue and Body & Society has the issue on Affect in press – both co-edited by you.  Could you say a little about the potential links between biopolitics and affect.  Also how you see their role in the current neoliberal form of governmentality and the theoretical and methodological implications for understand the changing forms of sociality/social life.

CV: Another difficult question.  The first thing is that biopolitics as an economisation of life within the frame of neoliberal capitalism recruits affective economy in the service of a consumer culture.  So, an agenda has emerged for both theory and daily existence around affective labour, about the development of the self as an overriding aim of existence, or around the pleasures of life based on consumption.  When such an agenda is bolted onto the individualism of the ‘enterprise man’ of neoliberalism, we have a subject-centered philosophy and a corresponding way of life that does not see a contradiction between the notion of a self-centered, self-interested individual and a politics or philosophy that would aim to ensure the wellbeing of all within just societies.  Ethics disappears in this coupling of affect and fundamentalist or totalising ontologies of life, or it is reduced to religious dogmas.  This is because ethics is fundamentally to do with the relation to the other, a view we find in Foucault as well as Revel and Rabinow, and other philosophical positions that we find in the thoughts of people like Levinas or Ricoeur (say in Ricoeur’s Oneself as Another or in Levinas’ Time and the Other; see the analysis in Venn, 2000).  What we have tried to establish in the special issue on affect is the relationality of affect, that is, that affect is relation, and being is relation, and not something secreted inside humans or living beings.  It is a fundamentally non-individualistic position.  And it is a different starting point.  The implications bring up questions relating to the recognition of complexity, the co-constitutive aspect of all life, and thus the cross-disciplinary character of the explorations that one must now undertake to rethink the bases for new ways of being and new critiques of the present.  The fact that the long 19th century has brought us to a point of crisis when the future of humanity itself is in question, motivates this search for alternatives.

Ετικέτες Technorati: , ,

Stay free (from) Psychology: Καλοκαιρινό ανάγνωσμα

Το μπλογκ που μαζεύει όλα τα αξιοπερίεργα του διαδικτύου, το Boing Boing.net, προσφέρει δωρεάν (μέσω των φιλοξενούμενων επιμελητών του, Carrie McLaren & Jason Torchinsky) ένα τεύχος σε pdf του παροπλισμένου περιοδικού Stay Free!, με κεντρικό θέμα την ψυχολογία, από το 2003.

Τα περιεχόμενα:

  • Better Living Through Lobotomy: What can the history of psychosurgery tell us about medicine today?
  • Interview with historian Elliot Valenstein
  • Lawrence Kirmayer discusses cross-cultural mental health
  • A brief history of employee personality testing by Ana Marie Cox
  • Curious Mental Illnesses of the World
  • The history of psychosomatic illness (interview with Edward Shorter)
  • Enter the Wolfman: The syndrome that makes one howl at the moon
  • Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ.

    Ετικέτες Technorati: , , , , , ,

    Ανοιχτή Πρόσβαση: ελληνικές προσπάθειες

    Σε συνέχεια του πολύ παλιού αφιερώματος του blog, αντιγράφουμε εδώ το άρθρο του Ματθαίου Τσιμιτάκη από χθες για τις εξελίξεις στο ζήτημα της ανοιχτής πρόσβασης στα ελληνικά πανεπιστήμια.

    Ανοιχτή Πρόσβαση στη Γνώση : Η επανάσταση που Φοβόμαστε

    Αυτή τη στιγμή στα ελληνικά πανεπιστήμια γίνεται μια υπόγεια (ηλεκτρονική) επανάσταση. Περίπου 100.000 μεταπτυχιακές διπλωματικές εργασίες και διδακτορικές διατριβές είναι ήδη προσβάσιμες μέσω Διαδικτύου, ενώ ταυτόχρονα ηλεκτρονικά συστήματα τηλε-εκπαίδευσης είναι ανοιχτά στον κάθε Ελληνα πολίτη. Οι ελληνικές ηλεκτρονικές πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες είναι εδώ. Ακολουθώντας το ρεύμα που αναπτύχθηκε διεθνώς για ελεύθερη πρόσβαση στην επιστημονική γνώση, τα ελληνικά πανεπιστήμια προσαρμόζουν τις βιβλιοθήκες τους στη νέα εποχή.

    Ισως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα πανεπιστημιακής ηλεκτρονικής βιβλιοθήκης είναι αυτό του Πανεπιστημίου Cornell στην ηλεκτρονική διεύθυνση του οποίου (arxiv.org) μπορεί κανείς να αναζητήσει νέες επιστημονικές εργασίες που οι ερευνητές προτιμούν να καταθέσουν online ώστε να είναι διαθέσιμες σε όλους αντί να τις «δώσουν» στα επιστημονικά περιοδικά ιδιωτικών εκδοτικών οίκων. Το arxiv είναι η δημοφιλέστερη έκφραση του κινήματος της ανοιχτής πρόσβασης στη γνώση, μιας διεθνούς προσπάθειας πανεπιστημίων και πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών απ’ όλο τον κόσμο με στόχο το άνοιγμα της πρόσβασης στα προϊόντα της επιστήμης και της ανώτατης εκπαίδευσης σε όλους.

    «Το κίνημα της ανοιχτής πρόσβασης προέκυψε στους χώρους της επιστήμης εξαιτίας των ακριβών τιμών των συνδρομών που επέβαλαν τα επιστημονικά περιοδικά», εξηγεί στην «Κ» η κ. Αννα Φράγκου, διευθύντρια της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. «Τα τελευταία 20 χρόνια, οι τιμές τους έχουν αυξηθεί ώς και 30%, με αποτέλεσμα οι Βιβλιοθήκες των Ακαδημαϊκών ιδρυμάτων να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά. Αρχισαν να κόβουν τίτλους εξαιτίας της ακρίβειας και οι ερευνητές των Πανεπιστημίων άρχισαν να μην έχουν πρόσβαση στις έρευνες των συναδέλφων τους», συνεχίζει η ίδια.

    Αδεια των συγγραφέων

    Μία σειρά από διεθνείς συναντήσεις και διακηρύξεις διαμόρφωσαν το «κίνημα της ανοιχτής πρόσβασης», το οποίο πρεσβεύει ότι θα πρέπει οι συγγραφείς να δίνουν την άδεια ελεύθερης δημοσίευσης των αποτελεσμάτων των ερευνών τους για το ευρύ κοινό, ιδιαίτερα εφόσον χρηματοδοτούνται από δημόσιους πόρους. Στην Ελλάδα, αυτό το είδος έρευνας ξεπερνάει το 90% της παραγωγής.

    Μία σειρά από ελληνικά πανεπιστήμια όπως το Αριστοτέλειο, τα Πανεπιστήμια Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Πάτρας, Κρήτης και κάποιες σχολές του Πανεπιστημίου Αθηνών έχουν ιδρύσει καταθετήρια στις βιβλιοθήκες τους οι οποίες συγκεντρώνουν διπλωματικές και διδακτορικές εργασίες, καθώς και κάθε μορφής περιεχόμενο που παράγεται στα δημόσια πανεπιστήμια.

    «Σε πολλά αμερικανικά πανεπιστήμια γίνεται συστηματικά αυτό και μάλιστα πλέον προχωρούν και σε ελεύθερη πρόσβαση στα μαθήματά τους, ως φυσική συνέχεια της ιδέας. Κι εμείς εδώ προτρέπουμε τους επιστήμονες να δίνουν στη βιβλιοθήκη όχι μόνο το νέο ερευνητικό τους έργο, αλλά όλο το περιεχόμενό τους προκειμένου να είναι διαθέσιμο ελεύθερα απ’ όλους», λέει η κ. Φράγκου.

    Προβλήματα

    Εντούτοις, ενώ στο εξωτερικό έχουν δοθεί λύσεις ώστε να γίνεται σχετικά απρόσκοπτα αυτή η διαδικασία κατασκευής του νέου δημόσιου γνωστικού χώρου, όπως αποκαλείται, στην Ελλάδα συναντά σοβαρά προβλήματα. «Υπάρχει ένα πρόβλημα νοοτροπίας. Επιστήμονες που έρχονται από το εξωτερικό μας παραχωρούν εύκολα τις εργασίες τους για αρχειοθέτηση. Αντίθετα, επιστήμονες από τα ελληνικά πανεπιστήμια δίνουν πολλές φορές τα δικαιώματα των έργων τους σε ιδιωτικούς εκδοτικούς οίκους και δεν κρατούν καν το δικαίωμα της αρχειοθέτησης ώστε να μπορούμε να τα διαθέσουμε δημόσια μετά ένα εύλογο χρονικό διάστημα όπως ορίζει ο νόμος», λέει στην «Κ» η κ. Βασιλική Στρακαντούνα, βιβλιοθηκονόμος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

    «Αλλο ένα πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε ήταν οι αντιγραφές» λέει η ίδια. «Φοιτητές από άλλα Πανεπιστήμια αντέγραφαν τις εργασίες αναγκάζοντάς μας να περιορίσουμε την πρόσβαση. Δυστυχώς, δεν υπάρχει λογισμικό που να ελέγχει αυτά τα ζητήματα στα Ελληνικά και δεν υπάρχει και η πληροφοριακή παιδεία που απαιτείται για να γράφουν τα παιδιά όπως πρέπει, να παραπέμπουν στην πηγή κ.ο.κ.», εξηγεί. Στις περισσότερες προσπάθειες σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες, οι επιστήμονες είτε καταθέτουν κατευθείαν το έργο τους σε ιστότοπους όπως το arxiv, είτε κρατούν το δικαίωμα της αρχειοθέτησής του εκεί μετά την παρέλευση 6 και 12 μηνών αντίστοιχα.

    Και ενώ υπάρχει διάσπαρτη στο ελληνικό Ιντερνετ σωρεία «ανοιχτών» επιστημονικών μελετών, η εύρεση και η πλοήγηση σε αυτές είναι ιδιαίτερα δύσκολη, λόγω κακού σχεδιασμού των ιστοσελίδων στις περισσότερες περιπτώσεις και απουσίας συντονισμού. Είναι χαρακτηριστικό πως για να δει κανείς το Εθνικό αρχείο διδακτορικών διατριβών πρέπει να περάσει από την κεντρική σελίδα του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ) και από εκεί να μπει στην σελίδα των βάσεών του ώστε τελικά να φτάσει στη συγκεκριμένη βάση δεδομένων. Αντίστοιχα περίπλοκα είναι και τα συστήματα των πανεπιστημίων με αποτέλεσμα να «πνίγονται» στη θάλασσα των πληροφοριών του Διαδικτύου, αυτές οι προσπάθειες.

    Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες είναι αναμφίβολα αυτό της χρηματοδότησης. «Ενώ ήμασταν έτοιμοι να προχωρήσουμε σε οργάνωση πια του περιεχομένου στα ακαδημαϊκά καταθετήρια, κόβονται οι χρηματοδοτήσεις των βιβλιοθηκών που έρχονταν από το ΕΠΕΑΕΚ από το κοινοτικό πλαίσιο στήριξης και αυτό σταματάει τα επόμενα βήματα μας», τονίζει η κ. Αννα Φράγκου από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

    Ανοιχτή τηλε-εκπαίδευση

    Eclass.uoa.gr, eclass.uth.gr και compus.uom.gr είναι τρεις μόνον από τις διευθύνσεις στις οποίες λειτουργούν πανεπιστημιακά συστήματα σύγχρονης τηλε-εκπαίδευσης. Αλλού λιγότερο και αλλού περισσότερο, τα ελληνικά ακαδημαϊκά κέντρα συγκεντρώνουν και διαθέτουν σε οποιονδήποτε το θελήσει τα μαθήματά τους ανοίγοντας «από το παράθυρο» την πρόσβαση στην κλειστή τριτοβάθμια εκπαίδευση της χώρας μας.

    «Ανοιχτή πρόσβαση στην εκπαίδευση και δημόσιος γνωστικός χώρος που συντίθεται από τα έργα των ερευνητών είναι αλληλένδετα θέματα», τονίζει ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης καθηγητής του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής, του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. «Ο βασικός σκοπός ήταν να λειτουργήσει συμπληρωματικά προς τη λειτουργία του πανεπιστημίου, όμως τώρα παρατηρούμε ότι το σύστημα αυτό αποκτά ευρύτερη χρήση και αποδοχή. Ο,τι έχουμε στη διάθεσή μας το διαθέτουμε ελεύθερα στον κόσμο μέσω του Ιντερνετ και βλέπουμε ότι χρησιμοποιεί αρκετά το υλικό μας η δευτεροβάθμια εκπαίδευση», λέει ο ίδιος.

    Το σύστημα τηλε-εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας μετράει αυτή τη στιγμή 9.000 εγγεγραμμένους χρήστες, οι οποίοι μπορούν να παρακολουθήσουν 750 μαθήματα ή να αντλήσουν σημειώσεις, εργασίες, βιβλιογραφία και υλικό αναφοράς.

    «Παιδευόμαστε να πείσουμε τους συναδέλφους μας να συνεισφέρουν, όμως έχουμε αποτέλεσμα», λέει ο Κωνσταντίνος Μαργαρίτης. Ολα αυτά συμβαίνουν τέσσερα μόλις χρόνια μετά την πρωτοβουλία του Αμερικανικού Πανεπιστημίου ΜΙΤ να διαθέσει όλο το περιεχόμενο των μαθημάτων του online δωρεάν και λίγους μήνες μετά τη διακήρυξη του Κέιπ Τάουν, όπου εκπαιδευτικοί, μηχανικοί του Ιντερνετ και των υπολογιστών αλλά και πολιτικοί υπέγραψαν συμφωνία για την ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους, κάτι που φαίνεται όλο και πιο εύκολο μέσω των υπολογιστών.

    openaccess.gr

    Στο Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, έναν οργανισμό που στεγάζεται στο κτίριο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, στο κέντρο της Αθήνας, δημιουργείται εδώ και λίγα χρόνια μια εθνική βάση διδακτορικών διατριβών στην οποία υποχρεούνται να καταθέτουν τα έργα τους όλες οι σχολές μετά την παρέλευση μιας τριετίας από την πρώτη δημοσίευση. Εντούτοις, πολλές σχολές αμελούν να το κάνουν, με αποτέλεσμα να έχουν συγκεντρωθεί μόνον 15.500 εργασίες μέχρις στιγμής και να «αγνοείται» άγνωστος αριθμός. Στη διεύθυνση openarchives.gr από την άλλη πλευρά, μια μηχανή αναζήτησης 17 ψηφιακών πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών και καταθετηρίων, μεταξύ των οποίων η ψηφιακή βιβλιοθήκη του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, του Χαροκοπείου και άλλων βρίσκει κανείς 83.750 έγγραφα!

    «Προφανώς και το ΕΚΤ δεν επιμένει ιδιαίτερα να αποσταλούν αυτά τα πράγματα. Θα έπρεπε να το κάνουν, να παρακολουθούν στενά τη διαδικασία», λέει στην «Κ» ο κ. Κωνσταντίνος Μαργαρίτης, καθηγητής του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. «Δεν υπάρχει καλό interface να ψάξεις αλλά και δεν είναι απρόσκοπτη γενικά η πρόσβαση στην πληροφορία στη χώρα μας. Θεωρούμε πλεονέκτημα να κατέχουμε την πληροφορία αντί να τη διανέμουμε, ενώ είναι μειονέκτημά μας. Θα έπρεπε να υπάρχει εθνική πολιτική διάχυσης της πληροφόρησης. Δεν δικαιολογείται να υπάρχουν τόσα ευρωπαϊκά προγράμματα, για παράδειγμα, και να μην έχει ο καθένας πρόσβαση σε αυτά. Επίσης δεν δικαιολογείται να μην υπάρχει εθνικό πρόγραμμα παραγωγής περιεχομένου και να είναι τα πανεπιστήμια μας γεμάτα με συγγράμματα στα αγγλικά», λέει ο ίδιος.

    Από χθες, στην ηλεκτρονική διεύθυνση openaccess.gr λειτουργεί στα ελληνικά η πρώτη διαδικτυακή πύλη για θέματα ελεύθερης πρόσβασης στη επιστήμη και τη γνώση. Το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, έφτιαξε αυτόν τον ιστότοπο προκειμένου να ενημερώσει επιστήμονες και το ευρύ κοινό για τα οφέλη της ανοιχτής πρόσβασης. «Μέσα στο 2008 θα παρουσιάσουμε εκεί και τα πρώτα ελληνικά επιστημονικά περιοδικά στα οποία θα μπορούν να δημοσιεύουν τις εργασίες τους οι Ελληνες ερευνητές και θα λειτουργήσουμε τα καταθετήρια του ΕΙΕ», υπογραμμίζει η δρ Εύη Σαχίνη, προϊσταμένη του Τμήματος Στρατηγικής και Ανάπτυξης του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης. «Τα περιοδικά αυτά θα απαρτίζονται από επιτροπές κριτών, όπως συνηθίζεται διεθνώς και θα αφορούν τους τομείς της Βιολογίας, της Χημείας, των επιστημών υγείας και των Ανθρωπιστικών Επιστημών, ενώ στόχος είναι να διευρύνουμε σταδιακά τη λειτουργία του», καταλήγει.

    Furious Season: Τρομερή Ανακάλυψη!

    Σήμερα στη δουλειά ανακάλυψα το Blog ενός τύπου, με το όνομα Furious Season. Ασχολείται με θέματα που αφορούν τη διπολική διαταραχή, το κίνημα mental health user/survivor, τα ψυχοφάρμακα. Είναι πολύ καλογραμμένο, με πλούτο πληροφοριών για ζητήματ απου αφορούν κυρίως την κατάσταση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στις ΗΠΑ, και έχει και πάρα πολλές παραπομπές σε άλλα blog mental health users’ , ακτιβιστών, αλλά και φόρουμ, που είναι όλα πολύ ενδιαφέροντα. Δεν θα τα παραθέσω όλα στους συνδέσμους, αλλά μόνο αυτ΄απου φαίνονται πιο ενημερωτικά για ελληνικό κοινό.

    Blogged with Flock

    Δύο ιστορικές αναδρομές, με φωτογραφίες, των χειρότερων πρακτικών στην ψυχιατρική θεραπεία

    Στο σημερινό σερφάρισμα στη blogoσφαιρα ανακάλυψα ένα επιστημονικό blog, το neurophilosophy που συνοπτικά και εύληπτα περιγράφει την ιστορία των λοβοτομών και του τρυπήματος του εγκεφάλου (του trepanning που έγραφε και το flesh machine). Δεν θα περιλάβω εδώ όλόκληρα τα αφιερώματα που είναι στην αγγλική γλώσσα, μόνο θα δώσω τις διευθύνσεις, ώστε αν ενδιαφέρεται το πολυπληθές κοινό του blog να το δεί (ναι, σε σένα αναφέρομαι, που πιστά διαβάζεις ένα κριτικό, εξειδικευμένο blog εν μέσω θέρους, ενώ χαλαρώνεις από τη δουλειά ή κωλοβαράς).

    Και οι διευθύνσεις είναι οι εξής:

    για τη λοβοτομή: http://scienceblogs.com/neurophilosophy/2007/07/inventing_the_lobotomy.php

    και για το τρύπημα του εγκεφάλου: http://neurophilosophy.wordpress.com/2007/06/12/an-illustrated-history-of-trepanation/

    να θυμόμαστε ότι είναι και οι δύο πολύ παλιές τεχνικές ψυχο-χειρουργικής, που σταμάτησαν σχετικά προσφατα να χρησιμοποιούνται, αν και δεν είμαι τόσο σίγουρος ότι η λοβοτομή δεν χρησιμοποιείται πλέον.

    technorati tags:, , , , ,

    Blogged with Flock

    Κόκκινος Πλανήτης

    Στη διεύθυνση http://planet.kokkino.org/, με την τεχνολογία Planet και RSS, δημιουργήθηκε ένας συναθροιστής των blog της αριστεράς.

    Η ιστοσελίδα αυτή επιτρέπει τη συνάθροιση των καινούριων καταχωρήσεων σε όλα τα blog που οι διαχειριστές της ιστοσελίδας θεωρούν «αριστερά», για να μπορούν να διαβάζονται εύκολα από κάποιους/ες που ενδιαφέρονται, χωρίς να ψάχνουν σε άλλες ιστοσελίδες

    Και εδώ ήταν ένα καρφί/πικρία. Ποιά θεωρούν αριστερά blog οι διαχειριστές; μάλλον όσα πρόσκεινται στο χώρο του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Οι ηγεμονικές πρακτικές γνώσης της τεχνολογίας αποκλείουν όσα blog και ιστοσελίδες δεν ανήκουν σε ένα πολιτικό κύκλο.

    technorati tags:, , , ,

    Blogged with Flock

    Ανεπίκαιρα σχόλια ένεκα θέρους

    αντιγράφω από το blog του περιοδικού futura , κάποια σχόλια για την ψηφιακή επανάσταση, τους εαυτούς στο διαδίκτυο, και τις αλλαγές στη ζωή.

     

    1. Η επιθυμία της διάνοιας για απεριόριστη εκπλήρωση των δυνατοτήτων της

    Στον σφαιρικό κόσμο της διασύνδεσης, της άμεσης επικοινωνίας και της τηλε-γνώσης, η διαφυγή είναι αδύνατη. Σχεδόν απαγορευμένη. *** Με την απειλή της περιθωριοποίησης να μεγαλώνει σε κάθε νέο βήμα, σε κάθε νέα ανακάλυψη της τεχνολογίας των μικροεπεξεργαστών και των δικτύων, το άτομο υποτάσσεται στην ανεξέλεγκτη «αποικιοποίηση» ολόκληρης της ζωής του και παραχωρεί ασύγγνωστα το δικαίωμα χειραγώγησης και ελέγχου της στον τεχνοεπιστημονικό λόγο της ολιγαρχίας. *** Ό,τι παρουσιάζεται ως θετικό αποτέλεσμα της «Ψηφιακής Επανάστασης» (Digital Revolution) συνηγορεί στον οικιοθελή εγκλεισμό του ατόμου στη «διασυνδεσιμότητα» και μάλλον στρέφει την προσοχή του στα όμορφα μάτια της πωλήτριας παρά στο ίδιο το εμπόρευμα που εκείνη πουλάει. *** Η «ρευστή ταυτότητα» της κυβερνοπερσόνας, του avatar ή του agent δεν απαλλάσσει την ύπαρξη από την βάσανο της αυτοσυνείδησης και του αυτοκαθορισμού, ούτε την απαλλάσσει από το άχθος των επιλογών και των δυνατοτήτων της. Όσο «ρευστή» κι αν διατείνεται ότι είναι αυτή η ταυτότητα θα είναι πάντοτε δέσμια της ύλης και της σωματικότητας – η πείνα, ο πόνος, η ηδονή, ορίζουν το σημείο πύκνωσης της εγκατασπαρμένης στο διαδίκτυο ύπαρξης, ένα σημείο που θα είναι πάντοτε σε εκκρεμότητα αλλά απαραίτητο για την όποια συγκρότηση του υποκειμένου – το σώμα. *** Το διαδίκτυο επαναφέρει τον διαχωρισμό ύλης και πνεύματος με το να ενεργοποιεί τη διανοητική λειτουργία σε βάρος της σωματικής. Ένα σώμα που δεν μπορεί να συμμετάσχει με τις αισθήσεις στην αντίληψη της πραγματικότητας είναι στερημένο, είναι ασύγγνωστα ασκητικό. *** Εγκαταλείποντας την σάρκα στον κόσμο που της αρμόζει, η διάνοια ταξιδεύει με την ταχύτητα των ηλεκτρονίων, μέσα από καλώδια και δορυφόρους, αλλάζει ένα εκατομμύριο φορές πορεία, διασπάται και ανασυντίθεται, είναι απανταχού παρούσα και μπορεί να εποπτεύει εν δυνάμει τα πάντα. *** Η επιθυμία της διάνοιας για απεριόριστη εκπλήρωση των δυνατοτήτων της καταπιέζει την σάρκα, της στερεί την δυνατότητα συμμετοχής και ανάλογης ικανοποίησης από τις δραστηριότητες στις οποίες η ίδια η διάνοια συμμετέχει. *** Έχοντας απελευθερωθεί από το σώμα η διάνοια τώρα διαδηλώνει ότι το σώμα είναι νεκρό. Μας έχει απομείνει μόνο η ανάμνησή του. Γι’ αυτό το περιποιούμαστε, το θαυμάζουμε και το επιθυμούμε τόσο.

     

    2. Η ανοίκεια κοινότητα και οι παραμορφωτικοί καθρέφτες

    Το διαδίκτυο συνενώνει όσο και κατακερματίζει. Κάθε αναφορά σε δικτυακού τύπου οργάνωση πρέπει να λαμβάνει υπόψη της αυτή την αντινομία. *** Το επί μέρους και το όλον δεν έχουν μια σχέση αναλογίας αλλά μια σχέση «ανταγωνισμού». Το επί μέρους τείνει να επιβεβαιώνει συνεχώς τη διαφορά του, να διαφυλάξει την διαφοροποιημένη ταυτότητά του στη σειραϊκή παραγωγή ταυτοτήτων μέσα στο μεγάλο κοινωνικό εργοστάσιο. *** Η δυναμική της βούλησης των υποκειμένων για αυτοκαθορισμό προκαλεί την κίνηση της μηχανής και παράγει το πεδίο των σχέσεων, του ανταγωνισμού και των αντιπαραθέσεων. Στην αλυσίδα της βιομηχανίας αυτές οι λειτουργίες αντιστοιχούν στις διαδικασίες της τμηματικής παραγωγής και της συναρμολόγησης αντίστοιχα. Στην λογική του διαδικτύου είναι οι κόμβοι και οι συνάψεις. *** Κάθε ταυτότητα ορίζεται εν μέρει αποφατικά, σε αντιπαράθεση με άλλες ταυτότητες, σαν κάτι «που δεν θα ήθελε να είναι» παρά σαν κάτι «που θέλει να είναι», και εν μέρει με τον αντίθετο, καταφατικό τρόπο, προσδιορίζοντας ενεργά την θετική εικόνα της θεμελιώδους φαντασίωσής της, που λειτουργεί πότε ως συνεκτική ιδεολογία και πότε ως «ξόρκι» κατά του Άλλου. *** Όποιος κι αν είναι ο τρόπος παραγωγής και συγκρότησης της ταυτότητας, και ακόμα πιο ειδικά, αν ιδωθεί ως ιστορική διαδικασία που διαμορφώνεται σε σχέση με άλλους παράγοντες (οικονομικούς, πολιτικούς, πολιτισμικούς, κοινωνικούς), είναι πάντα σε αντιπαράθεση με την ολότητα. Συγκροτείται για να διαχωριστεί, να συμπεριλάβει και όχι να συμπεριληφθεί. *** Έτσι, η πολιτική της ταυτότητας συνενώνει ενώ διαχωρίζει. Επιθυμεί να ορίζει την κοινότητα της διαφοράς. Φέρνει στο προσκήνιο την απωθημένη δυναμική του καπιταλισμού και την παραγωγική της αποτελεσματικότητα στο επίπεδο του καταμερισμού της εργασίας και των σχέσεων εκμετάλλευσης και κυριαρχίας. *** Εκατομμύρια παραμορφωτικοί καθρέφτες, στραμένοι ο ένας στον άλλον, αναπαράγουν στο διηνεκές τα παραποιημένα είδωλα και τις αντανακλάσεις. Η αίσθηση του (κοινωνικού) χώρου γίνεται ρευστή, ιλιγγιώδης, άμορφη και, εν τέλει, α-νόητη. «Η κοινωνία δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο άτομα που επιδιώκουν το προσωπικό τους συμφέρον» (Μάργκαρετ Θάτσερ). *** Η κοινότητα είναι ανοίκεια. Καταφύγιο ατομικής ανάγκης, όχι εφαλτήριο κοινών κατακτήσεων. *** Αναζητώντας την απομόνωση και την προστασία στην ανοίκεια κοινότητα, το σύγχρονο άτομο ζητάει να απελευθερωθεί ανώδυνα από την καθολική επιταγή της ανθρώπινης συνύπαρξης, της οικείας κοινότητας. *** Αρνούμενη την ολότητα, η ανοίκεια κοινότητα, αρνείται τον απεγκλωβισμό και την απελευθέρωση ανθρώπου και φύσης από την καταστροφική υποταγή στην εργαλειακή ορθολογικότητα και τον κατακερματισμό του κόσμου σε γνωσιολογικά πεδία όπου η επιστήμη, σχεδόν ιερατικά, συντάσσει το «έγκυρο» λεξικό της ζωής.

    technorati tags:, , ,

    Blogged with Flock

    Τρέλα, αρρώστια ή αναπηρία;

    Από το πολύ καλό mental health survivor blog «because…», ένα προσωπικό σχόλιο για την ψυχ. ασθένεια, την προκατάληψη, και το αν η τρέλας (madness) διαφοροποιείται για τα ίδια τα άτομα από την αρρώστια ή την αναπηρία.
    Ποιά είναι η τρέλα και ποιά η αναπηρία;

    I copied this from the press release for the British Social Attitudes Survey which was released yesterday. You can download the pdf press release from the National Centre for Social Research website which provides a lot of interesting reading on a wide range of topics. The most commonly reported topic seems to have been about whether people identify as British or as Scottish, English, Irish, Welsh etc. But interesting as that is, it is a bit off topic for this blog, so let’s go to look at what the survey tells us about perceptions of disability, in particular perceptions of ‘mental illness’ as a disability.

    SURVEY REVEALS WIDESPREAD PREJUDICE AGAINST DISABLED PEOPLE

    Most people (75%) think that there is prejudice against disabled people in Britain today – but according to the latest British Social Attitudes Report, only 25% think that there is a lot of prejudice. At the same time, the survey respondents actually express views which indicate quite widespread prejudice.
    What’s more, there is considerable confusion about what constitutes disability: more than a half of respondents don’t think of schizophrenia as a disability; and nearly a third think that someone who is temporarily on crutches with a broken leg is disabled. The latter does not fall under the definition used in the Disability Discrimination Act (DDA).
    The Report from NatCen finds that there is widespread unease at the prospect of coming into contact with some types of disabled people:
    • Only 29% of respondents say that they would feel very comfortable if someone with schizophrenia moved in next door (even if they knew that the condition had been successfully managed for several years).
    • Only 19% say that they would feel very comfortable were a person with schizophrenia to marry a close relative of theirs.
    • While this sort of prejudice is most pronounced for mental health impairments, it is also evident for other impairments: for example only 21% of respondents say that they would be very comfortable if a close relative married someone with a long-term health condition like MS or severe arthritis, and only around half (51%) would be very comfortable with their relative marrying a blind person.
    Knowing disabled people has a consistent impact in reducing prejudice. People who have first or second hand experience of disability tend to perceive prejudice to be more widespread and to hold less negative attitudes towards disabled people.
    For example, 82% of people who don’t know anyone who is disabled say that they would not feel very comfortable with someone with schizophrenia moving in next door, compared with 71% of people who know someone who is disabled and 62% of people who are themselves disabled.
    Author John Rigg comments: ‘Policies aimed at integrating disabled people more closely into society not only help disabled people themselves, but serve to reduce prejudice in the long term by fostering greater contact between disabled and non-disabled people.’
    The legal definition of disability in the DDA is any person who has a physical or mental impairment or long-term health condition, which has a substantial and long-term adverse effect on their ability to carry out normal day-to-day activities.
    But the Report shows that the general public has a narrower view of what constitutes ‘a disabled person’, one that is focused on physical impairments:
    • Only 48% of respondents think someone with schizophrenia is disabled; just 44% think that someone with cancer or an older person who requires a hearing aid is disabled; and only 25% think that someone with a severe facial disfigurement is disabled. All of these conditions are likely to fall under the legal definition.
    • In contrast, 31% of respondents think that a person with a broken leg who uses crutches while it heals is disabled – a temporary condition that is not covered by the DDA.
    Government and campaigning organisations need to be aware that simply referring to ‘disabled people’ will not necessarily mean the same to the general public as the legal definition.
    ENDS
    This summarises ‘Disabling attitudes? Public perspectives on disabled people’ by John Rigg, in British Social Attitudes: the 23rd Report – Perspectives on a changing society, published by Sage for NatCen.

    Lots to chew over here – I know that a survey a few years ago (can’t remember and no time to check just now!) that most people with long term mental health problems did not identify as disabled but as ill.

    And what about those of us with recurrent or fluctuating conditions which might not fit in the time frame of the legal definition – e.g. seasonal affective disorder which can incapacitate someone severely for a few months but not affect them at all the rest of the year?

    Or those of us who are stable for a couple of a years at a time (perhaps on medication) but then have a period of mental distress – our diagnosis stays with us when stable, and so does the stigma, but if we are lucky not to have bad side-effects, we may not feel we are disabled by the condition?

    And what about the attitudes of other disabled groups to people with mental health problems? I know it was an issue for me once when I was involved with some disabled people, the attitude was that «though our bodies might not work, there was nothing wrong with our minds». But what about those of us who have minds which have something wrong with them? (When I think about this, I wonder whose mind doesn’t, but hey, let’s not go there right now.)

    What is hopeful is that these attitudes are being explored and challenged and worked around. There is a process going on which is encouraging.

    I think of myself more and more as disabled rather than «ill» and find this a more empowering and hopeful view of my depression/bipolarity/personality disorder/mental-ness. It is about accepting and accommodating and working around and getting support more than seeking treatment and cure. There is no magic wand for me but there is hope that I live a good life, as I understand it, and more and more, despite the low moods and the paranoia and fatigue and all that stuff, I do live a good life.

    Now that I think about it, if I did not care about how I live and how I relate, I would not have so many low moods nor would paranoia strike me so often – so perhaps these ‘symptoms’ are really signs of my commitment to living. Not just to being alive but to living fully. It doesn’t feel like it at the time, but maybe, maybe…

    because…: Mad, ill or disabled?

    Tι κάνει το Ι.ΜΕ.ΠΟ. στο Money Show?

    Ι.ΜΕ.ΠΟ.; Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής

    = Κρατικό (αν και Ν.Π.Ι.Δ.) Ινστιτούτο για την παραγωγή έρευνας και πολιτικής για τη μετανάστευση.

    Φυσικά, με την αλλαγή της κυβέρνησης άλλαξε όλο το προσωπικό του και προωθήθηκε ως διευθυντής ένας συνδικαλιστής (με τη ΔΑΚΕ, και μέλος της κεντρικής επιτροπής του κυβερνώντος κόμματος) καθηγητής δευτεροβάθμιας, χωρίς καμμία πρότερη ερευνητική σχέση με το αντικείμενο της μετανάστευσης στην Ελλάδα (μπορείτε να δείτε το βιογραφικό του εδώ)

    Και μ’ αυτά και μ’ εκείνα, έφτασε στο inbox η ακόλουθη πρόσκληση:

      «Το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής (Ι.ΜΕ.ΠΟ.),

      στα πλαίσια της συμμετοχής του στην έκθεση MONEY SHOW ATHENS 2007,

      σας προσκαλεί στην εκδήλωση με τίτλο

      «Η Οικονομική και Ψυχοκοινωνική Εικόνα των Μεταναστών στην Ελλάδα»,

      που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2007 και ώρα 14.00 – 16.00

      στο ξενοδοχείο Hilton, αίθουσα ΕΡΑΤΩ.

      ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ»

      και ρωτάμε:

      Δεν υπήρχε κανένα καλύτερο μέρος (πχ πανεπιστημιακή ημερίδα) για να παρουσιαστούν τα αποτελέσματα της έρευνας;

      Ή είναι «γραμμή άνωθεν» για να συνδεθεί η έρευνα/γνώση με την αγορά;

      Και το money show τί είναι;

      όσο και αν το γκούγκλισα, δεν βρήκα κάποια ιστοσελίδα.

    technorati tags:, ,

    Blogged with Flock