Κύκλος 7 Μαθημάτων για το Μαρξισμό από τον Όμιλο Μαρξιστικών Ερευνών

10733920_569578949855202_1547664940257685900_o

Advertisements

Κείμενο Ψυχολόγων – Εργαζομένων στα προγράμματα Κοινωφελούς Εργασίας του ΟΑΕΔ

Το παρόν κείμενο είναι αποτέλεσμα μιας συζήτησης που αναπτύχθηκε μεταξύ
ψυχολόγων οι οποίοι εργάστηκαν κατά τα προηγούμενα έτη στα προγράμματα
κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ. Λόγος για να γραφτεί ήταν η ανάγκη να καταθέσουμε
την εμπειρία μας και να μοιραστούμε την εικόνα που εμείς είδαμε μέσα από τα
προγράμματα αυτά, ως η ελάχιστη κίνηση που μπορούμε να κάνουμε για να εναντιωθούμε
στα όσα συμβαίνουν εις βάρος μας. Αφορμή, στάθηκαν οι εξαγγελίες για τις νέες “θέσεις
εργασίας” που έρχονται πάλι μέσω ΟΑΕΔ και η προοπτική που αυτές σκιαγραφούν για
όλους όσους ζούμε και εργαζόμαστε σε αυτόν τον τόπο.
Τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας ή αλλιώς 5μηνα του ΟΑΕΔ, ισοδυναμούν
με ένα -όχι και τόσο νέο εργασιακό καθεστώς (βλ τα προγενέστερα stage) στο πλαίσιο του
οποίου προσλαμβάνονται άνεργοι για να εργαστούν σε διάφορες υπηρεσίες και
οργανισμούς για 5 μήνες. Οι άνεργοι μπορεί να είναι πτυχιούχοι οποιασδήποτε ειδικότητας
ή απόφοιτοι υποχρεωτικής εκπαίδευσης και δεν υπόκεινται σε κάποιο ηλικιακό όριο, αρκεί
να είναι άνω των 18. Επομένως, είναι προγράμματα που απευθύνονται σε όλους και όχι
μόνο στους νέους ή στους νεοεισερχόμενους στον εργασιακό στίβο. Οι ψυχολόγοι που
συμμετείχαν στα προγράμματα αυτά απορροφήθηκαν από δήμους, σχολεία Α’βάθμιας και
Β’βάθμιας εκπαίδευσης, διευθύνσεις υγείας, παιδικούς σταθμούς, ΚΑΠΗ κ.α..

Τι σημαίνει 5μηνο για έναν ψυχολόγο;
Τα πεντάμηνα απασχόλησαν ψυχολόγους στηριζόμενα στη δημοφιλή, αλλά
εσφαλμένη αντίληψη ότι ο ψυχολόγος είναι ένας γιατρός και σαν τέτοιος πρέπει να
θεραπεύει προβλήματα μέσα σε λίγες- το πολύ- μέρες. Στη βάση αυτής της λογικής του
«χαπιού», οι ψυχολόγοι έπρεπε μέσα σε 5 μήνες να παράσχουν υποστηρικτικό έργο και
μάλιστα όχι σε μία, αλλά σε τρεις ή και πλέον διαφορετικές δομές αφού, λόγω των
αυξημένων αναγκών, τοποθετήθηκαν σε περισσότερες από μια υπηρεσίες ο καθένας.
Μπορούσαμε δηλαδή να δούμε έναν ψυχολόγο να δουλεύει σε πέντε διαφορετικά σχολεία
την εβδομάδα, τη στιγμή που οι ανάγκες ενός και μόνο σχολείου απαιτούν από εκείνον/-η
καθημερινή παρουσία.
Μπορεί όμως να παραχθεί ουσιαστικό έργο μέσα σε 5 μήνες (4 για την ακρίβεια αν
αφαιρέσουμε γιορτές και αργίες) και υπό αυτές τις συνθήκες; Αν υπήρχε έστω και ένας
ψυχολόγος στην ομάδα έργου που σχεδίασε τα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, είναι
βέβαιο ότι θα απαντούσε αρνητικά. Μέσα σε ένα τόσο περιορισμένο και επιβαρυμένο
χρονοδιάγραμμα, δεν υπάρχει η δυνατότητα για σχεδιασμό και φυσικά ούτε για υλοποίηση
δράσεων, πόσο μάλλον όταν δεν υπάρχει καμία προοπτική παράτασης ή ανανέωσης της
συνεργασίας. Ίσως η ανάγκη για περισσότερο χρόνο να ακούγεται παράξενη σε κάποιον ο
οποίος δεν εργάζεται στο χώρο της ψυχικής υγείας. Ακούγεται ακόμη και ελιτίστικη ή
ειρωνική σε μια εποχή που όλοι και όλα τρέχουν με τρελούς ρυθμούς. Όμως ο χρόνος για
τον ψυχολόγο, όπως και για όποιον άλλον καταπιάνεται με επαγγέλματα των
ανθρωπιστικών επιστημών, είναι κομμάτι της δουλειάς του, είναι εργαλείο, είναι ό,τι και η
άρτια κατάρτισή του και το καθαρό του μυαλό. Ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας
γνωρίζουμε τον πρωταρχικό ρόλο που παίζει στη δουλειά μας η ανάπτυξη σχέσης με τον
αποδέκτη των υπηρεσιών. Η σχέση αυτή δεν μπορεί ούτε να επισπευσθεί ούτε να
εξαναγκαστεί εντός της διορίας των 5 μηνών. Δεν είναι λοιπόν υπερβολή να πούμε ότι το
επάγγελμα του ψυχολόγου δε χωρά στα 5μηνα διότι το μόνο που μπορείς να αρχίσεις και
να τελειώσεις με υπευθυνότητα σε αυτά, είναι μια σειρά ομιλιών και τίποτα παραπάνω.
Η δουλειά στα εν λόγω προγράμματα, επιβαρύνθηκε επιπλέον από την παντελή
έλλειψη πλαισίου που κανονικά θα έπρεπε να συνοδεύει την πρόσληψη μας. Ποιος θα
ήταν ο ρόλος του ψυχολόγου, οι αρμοδιότητες και οι στόχοι της δουλειάς του ήταν κάτι που
δεν το γνώριζε κανείς, ούτε ο ψυχολόγος ούτε ο ίδιος ο φορέας υποδοχής. Στις συμβάσεις
δεν διευκρινίστηκε ποτέ το είδος της εργασίας ούτε και το αν ο ρόλος μας θα ήταν
διαγνωστικός, θεραπευτικός, συμβουλευτικός κ.ο.κ Κάποιες διευκρινιστικές διατάξεις που
στην πορεία εστάλησαν, περιείχαν αφηρημένου τύπου γενικότητες, δυσερμήνευτες και
καθόλου βοηθητικές σε πρακτικό επίπεδο. Ποτέ επίσης δεν υπήρξε πρόβλεψη για
εποπτεία, έννοια άμεσα συνυφασμένη με το επάγγελμά μας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι ο
ψυχολόγος δεν λειτουργεί αυτόνομα και όπου κι αν δουλεύει, οφείλει να έχει εποπτεία
προκειμένου να παραμένει βοηθητικός για τους ανθρώπους με τους οποίους
συνεργάζεται. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των ελλείψεων οδήγησε σε μια χαοτική
κατάσταση εξαιτίας της οποίας δεν χάθηκε μόνο επιπλέον χρόνος αλλά επιβαρύνθηκε και
ο κάθε εργαζόμενος ξεχωριστά. Στην Ελλάδα όπου οι ψυχολόγοι εκλείπουν από τις
δημόσιες υπηρεσίες και άρα δεν υπάρχει εμπειρία συνεργασίας και μια πεπατημένη στην
οποία θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε, ο κάθε ψυχολόγος κλήθηκε να μπαλώσει ο ίδιος
την ανοργανωσιά των προγραμμάτων αυτών. Σε αυτήν την προσπάθεια έπρεπε να
αντιμετωπίσει τις υπέρμετρες απαιτήσεις του κάθε φορέα υποδοχής αλλά και τις
αντιστάσεις που συνεπάγεται η είσοδος μιας νέας ειδικότητας σε χώρους που δεν είχαν
συνηθίσει την παρουσία της. Και όπως είναι αναμενόμενο όταν αφήνεις κάποιον
ξεκρέμαστο με την οδηγία “κάνε ότι καταλαβαίνεις”, δεν λείπουν ούτε τα λάθη ούτε οι
αυθαιρεσίες.

Τι σημαίνει 5μηνο για όλους μας ως εργαζόμενους και ως πολίτες;
Ωστόσο, είναι μυωπικό να κοιτάζουμε τα 5μηνα αποκλειστικά και μόνο από τη
σκοπιά ενός ψυχολόγου που εργάζεται σε αυτά. Το θέμα των 5μήνων μας αφορά όλους
γιατί έχει προεκτάσεις που μας επηρεάζουν όλους.
Τα 5μηνα του ΟΑΕΔ ισοδυναμούν με μια τεράστια παρανομία από πλευράς
κράτους. Χωρίς την ανάγκη πλέον να συγκαλυφθεί η αυθαιρεσία, στο κείμενο της ίδιας της
προκήρυξης αναγράφεται επί λέξη ότι οι αμοιβές ορίζονται “α) σε 19,6 ευρώ ημερησίως και
όχι μεγαλύτερο από 490,00 ευρώ μηνιαίως για τους ανέργους άνω των 25 ετών και β) σε
17,1 ευρώ ημερησίως και όχι μεγαλύτερο από 427,00 ευρώ μηνιαίως για τους ανέργους
κάτω των 25 ετών, κατά ̟παρέκκλιση των νόμιμων αμοιβών ̟που προβλέπονται από
την Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας και τις οικείες συλλογικές συμβάσεις”.
Κατά παρέκκλιση της νομιμότητας επίσης, εξαφανίζονται και όλα τα εργασιακά δικαιώματα,
δεν παρέχεται καμία απολύτως κάλυψη σε περίπτωση ασθένειας, δεν παρέχεται άδεια και
φυσικά δεν καλύπτεται κανένα ατύχημα στο χώρο εργασίας. Πρόκειται δηλαδή για μια ωμή
εργασιακή συνθήκη απογυμνωμένη από οτιδήποτε ήταν υπέρ της προστασίας του
εργαζομένου μέχρι τώρα. Γι’ αυτό άλλωστε και οι εργαζόμενοι στα προγράμματα αυτά δεν
αποκαλούνται εργαζόμενοι, αλλά “ωφελούμενοι” μιας και η νέα αυτή συνθήκη απαιτεί και
νέους όρους για να συνεννοούμαστε.
Παρόλο που η προκήρυξη σου έδινε τις αφορμές να υποπτευθείς αυτό που
ακολουθεί, στην πραγματικότητα μόνο μέσα από την ίδια την πράξη ήταν δυνατό να
αντιληφθεί κανείς περί τίνος πρόκειται. Όσοι έτυχε να τοποθετηθούν σε σχολεία,
κατάλαβαν εκ των υστέρων ότι ο μισθός τους μειώθηκε στα 215 και στα 187 ευρώ
αντίστοιχα (ανάλογα την ηλικία) για το μήνα του Πάσχα, καθώς τα σχολεία κλείνουν για
διακοπές δύο εβδομάδες. Σε άλλες περιπτώσεις που οι εποπτικοί φορείς (πχ δήμοι)
φρόντισαν να καλύψουν τις μέρες που οι υπηρεσίες ήταν κλειστές, οι εργαζόμενοι της
κοινωφελούς εργασίας τοποθετήθηκαν σε άλλες θέσεις, ασχέτως αντικειμένου,
προκειμένου να δικαιολογήσουν τα 19,60/17,1 ευρώ την ημέρα. Στις περισσότερες των
περιπτώσεων, κατέληγαν να βγάζουν φωτοτυπίες σε κάποιο γραφείο ή να κάθονται απλά
περιμένοντας να περάσει η ώρα. Μια ακόμη ενδιαφέρουσα ανακάλυψη που ποτέ δεν
αναφέρθηκε στους όρους πρόσληψης, ήρθε μετά το τέλος των 5μηνων όταν οι εκ νέου
άνεργοι διεκδίκησαν κάποια άλλη θέση εργασίας. Ενημερωθήκαμε τότε ότι, με εντολή του
υπουργείου, τα 5μηνα δεν λογαριάζονται σαν εργασιακή εμπειρία αλλά σαν προγράμματα
εκπαίδευσης ανέργων, οπότε ο εργαζόμενος είναι ένας εκπαιδευόμενος που δεν
εκπαιδεύεται αλλά δουλεύει(!). Σε περίπτωση δε που μπροστά σε αυτές τις εξαθλιωμένες
συνθήκες αποφάσιζες να μην συνεχίσεις στα 5μηνα, παρόλο που επιλέχθηκες, τότε
έπρεπε να “πληρώσεις” με την απώλεια της κάρτας ανεργίας σου, αφού σου παρεχόταν
δουλειά και εσύ την αρνήθηκες.
Είναι προφανές ότι τα 5μηνα δεν στήθηκαν για να παρέχουν έργο “κοινωφελούς
χαρακτήρα” ούτε για να αναβαθμίσουν την ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών, όπως
διατείνονται οι εμπνευστές τους. Στήθηκαν καθαρά ως σύστημα ανακύκλωσης ανέργων και
“μαγειρέματος” των δεικτών ανεργίας. Πατάνε στη λογική του να δουλέψουν “λίγοι για λίγο”
μέχρι να επιστρέψουν ξανά στην αποθήκη ανεργίας και να χρησιμοποιηθούν άλλοι,
προκειμένου να πούμε ότι κάτι γίνεται. Για την υλοποίησή τους δεν υπάρχει κανένας
σχεδιασμός ούτε κανένας κεντρικός έλεγχος. Αποτέλεσμα ήταν σε πολλές περιπτώσεις να
“στριμώχνονται” διάφορες ειδικότητες σε υπηρεσίες, όπου δεν υπήρχε όχι απλά η ανάγκη
για τις ειδικότητες αυτές, αλλά ούτε καν χώρος να στεγαστούν τόσα άτομα. Έτσι, κάποιοι
βρέθηκαν να δουλεύουν χωρίς αντικείμενο ή να απασχολούνται σε εντελώς άσχετα με την
ειδικότητά τους αντικείμενα.
Σε εμάς που εργαστήκαμε στα 5μηνα, είναι ξεκάθαρος ένας ακόμη λόγος ύπαρξης
τους. Τα 5μηνα αποτελούν επιλογή από πλευράς κράτους και χρησιμοποιούνται για να
συνηθίσει σταδιακά ο άνεργος πληθυσμός την έννοιά τους. Να συνηθίσει δηλαδή σε κάτι
καινοφανές που ουσιαστικά δε σου παρέχει τίποτα αλλά λειτουργεί στη λογική του «από το
τίποτα, καλύτερο». Όταν αυτά, που πριν από χρόνια θα θεωρούνταν εργασιακή
εξαθλίωση, περάσουν σαν κάτι συνηθισμένο, δεν θα είναι αδύνατη και η εφαρμογή τους
για την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών της κοινωνίας, κάτι που γίνεται ήδη σε ένα
βαθμό άλλωστε. Δεν αποκλείεται δηλαδή μελλοντικά να δούμε 5μηνους δασκάλους ή
καθηγητές και να τελούμε όλοι υπό καθεστώς ολιγόμηνων συμβάσεων χωρίς εργασιακά
δικαιώματα.
Ποιον λοιπόν ωφελεί αυτή η “κοινωφελής εργασία”; Σίγουρα όχι εμάς που
εργαστήκαμε σε αυτά τα προγράμματα και σίγουρα ούτε και κανέναν εργαζόμενο σε αυτή
τη χώρα. Είναι προγράμματα που στήνονται από την τρέχουσα πολιτική τάξη για να
εξυπηρετήσουν την τρέχουσα πολιτική τάξη. Είναι στην πραγματικότητα μια παγίδα που
εγκλωβίζει όλους όσους έχουμε παραμείνει εντός της χώρας σε ένα διαρκές και
ψυχοφθόρο ιδιότυπο καθεστώς ανεργίας.
Σίγουρα όλοι πιεζόμαστε οικονομικά και ψυχολογικά όμως αν αφεθούμε στο βάρος
των παραπάνω πιέσεων δημιουργούμε ακόμη πιο γόνιμο έδαφος για εκμετάλλευση. Είναι
θεωρούμε ευθύνη μας να μην σιωπούμε μπροστά στην εργασιακή αναξιοπρέπεια που
βιώνουμε, συνηθίζοντας ως δεδομένη την εξαθλίωση και την παρανομία από πλευράς
κράτους. Είναι επιπλέον ευθύνη μας να ανοίγουμε αυτό που βιώνουμε σε όσους δεν το
γνωρίζουν και να μην αρκούμαστε σε ψευτοπαρηγοριές τύπου «τι να κάνουμε, από το
τίποτα κάτι είναι και αυτό».
Όπως όλοι, έτσι κι οι ψυχολόγοι αναζητούμε ευκαιρίες για να είμαστε δημιουργικοί κι
όχι να δουλεύουμε χωρίς απολαβές και δικαιώματα ή να εξαναγκαζόμαστε σε αχρηστία
μέσα από θέσεις εργασίας χωρίς αντικείμενο. Η παρουσία μας σε όλους τους εργασιακούς
χώρους που προέβλεψαν τα 5μηνα κρίνεται και από εμάς απαραίτητη ωστόσο δεν μπορεί
η λειτουργία μας σε αυτούς να ετεροκαθορίζεται. Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν το
αντικείμενό μας και δεν λαμβάνουν υπόψιν τους όρους μας δεν μπορούν να αποφασίζουν
για εμάς χωρίς εμάς. Οι αποδέκτες των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν μπορεί να
εξαναγκάζονται σε 5μηνες σχέσεις με αναλώσιμους ψυχολόγους τη στιγμή που η
σταθερότητα είναι αναγκαία προϋπόθεση της θεραπευτικής διαδικασίας. Τέλος, η παροχή
ψυχοκοινωνικής κάλυψης μέσα από δημόσιους φορείς δεν μπορεί να απαξιώνεται με
αυτόν τον τρόπο και να καθίσταται μονόδρομος ο ιδιωτικός τομέας, ειδικά όχι σήμερα.
Το παρόν κείμενο δεν έχει να προσθέσει κάτι νέο σε όλα όσα έχουν κατά καιρούς
ειπωθεί για τη μορφή που παίρνει η εργασία και οι συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα
σήμερα. Καταθέτουμε όμως αυτή την εμπειρία γιατί ήταν ανάγκη μας να κοινοποιήσουμε
σε όλους τους συναδέλφους και μη, το αδιέξοδο που ζήσαμε, όχι τόσο σαν αποφόρτιση
αλλά σαν μια ελάχιστη αντίσταση στα όσα βλέπουμε σιγά σιγά να μας πνίγουν.
Καταθέτουμε αυτό το κείμενο γιατί δεν μπορεί σαν επαγγελματίες ψυχικής υγείας να
εθελοτυφλούμε μπροστά στα όσα συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί ο ρόλος μας στην
προαγωγή της ψυχικής υγείας στην κοινωνία δεν μπορεί να ξεκινά και να τελειώνει μέσα
σε ένα γραφείο ή μια υπηρεσία. Γιατί πιστεύουμε ότι οι λύσεις των κοινωνικο-πολιτικών
ζητημάτων με τα οποία είμαστε όλοι αντιμέτωποι δεν βρίσκονται στις επιπλέον
εκπαιδεύσεις ή στην ψυχοθεραπεία μας, αλλά στις μικρές νησίδες αντίστασης που
μπορούμε να δημιουργήσουμε συλλογικά.
Καταθέτουμε λοιπόν αυτό το κείμενο ως προτροπή σε εμάς τους ίδιους, αλλά και σε
όποιον το διαβάζει, για αναζήτηση και δημιουργία των δικών του νησίδων. Για να μην
συνηθίσουμε το απαράδεκτο του χθες σαν το φυσιολογικό του σήμερα.

Ομάδα ψυχολόγων που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα
omadapsy@googlegroups.com

Hearing Voices conference: 6ο συνέδριο στη Θεσσαλονίκη (10-12 Οκτ. 2014)

Οδ(υσσ)εύοντας με τις Σειρήνες: Παλεύοντας προς την ανάρρωση σε καιρούς κρίσης

Παρατάθηκε η δυνατότητα έγκαιρης εγγραφής (μειωμένη τιμή) για το συνέδριο «Ακούγοντας φωνές» ως τις 21 Σεπτεμβρίου!

Πρόκειται για το 6ο Διεθνές Συνέδριο του Intervoice, του κινήματος που έχει ως στόχο να ενημερώνει τον κόσμο για την εμπειρία των φωνών και για εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισής τους, πέρα από τα ψυχοφάρμακα και τις ψυχιατρικές νοσηλείες.

Για να δείτε το πρόγραμμα του συνεδρίου, επισκεφθείτε την ιστοσελίδα

Άτομα που ακούνε φωνές από όλο τον κόσμο θα μιλήσουν για τις εμπειρίες τους με τις φωνές και τις ασυνήθιστες ιδέες, για τους τρόπους που τις διαχειρίζονται και για τις προσωπικές τους ιστορίες. Θα γίνει αναφορά στις εμπειρίες των φωνών στην παιδική και στην εφηβική ηλικία, στις ψυχώσεις, στην παράνοια, στην παιδική κακοποίηση, στις αυτοκτονικές τάσεις, στο ρόλο των συγγενών και των επαγγελματιών ψυχικής υγείας κ.ά.
Ερευνητές και επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα αναφερθούν στο πώς μπορούμε να κατανοήσουμε τις φωνές, να τις αντιμετωπίσουμε ως αγγελιοφόρους, σε ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις και εναλλακτικές προσεγγίσεις.
Θα μάθουμε για τις ομάδες αυτοβοήθειας, για τις δυνατότητες και τις δυσκολίες τους σε διάφορες χώρες και πλαίσια, όπως στις φυλακές ή σε ανθρώπους με δυσκολίες μάθησης.
Θα προβληματιστούμε για το ρόλο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, των ψυχοφαρμάκων και των νοσηλειών ακούγοντας ψυχιάτρους και ψυχιατρικές νοσηλεύτριες.
Το πρόγραμμα του συνεδρίου θα εμπλουτίσουν πέρα από τις ομιλίες και τα εργαστήρια (ενημερωτικά και βιωματικά), ντοκιμαντέρ και καλλιτεχνικά δρώμενα.
Το συνέδριο καλούνται να παρακολουθήσουν άνθρωποι που ακούνε φωνές, συγγενείς, επαγγελματίες και ερευνητές στο χώρο της ψυχικής υγείας και όσοι ενδιαφέρονται για την εμπειρία των φωνών. Θα είναι ένας τόπος συνεύρεσης, συζήτησης, ανταλλαγής ιδεών και μοιράσματος εμπειρίας, μεταξύ ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, οπτικές γωνίες και διαδρομές ζωής.
Ήδη έχουν δηλώσει συμμετοχή άνθρωποι από την Ελλάδα, τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία και τη Ν. Ζηλανδία.

Αν θέλετε να συμμετάσχετε σε ένα συνέδριο που ευελπιστούμε ότι, όπως και τα προηγούμενα συνέδρια του Intervoice, θα έχει πολύ υλικό για σκέψη και μια ατμόσφαιρα που θα ενθουσιάσει, θα στηρίξει και θα εμπνεύσει, παρακαλούμε εγγραφείτε μέχρι της 21 Σεπτεμβρίου μέσω της ιστοσελίδας http://www.symvoli.gr/conference/hearingvoices/en/page/main για να πετύχετε τη μειωμένη τιμή των 140 € ή 70 € για εργαζόμενους ή μη εργαζόμενους αντίστοιχα.

για το συνέδριο του Intervoice στη Θεσσαλονίκη από το HV Αθήνας

Αγαπητοί φίλοι/ες του δικτύου

Σας υπενθυμίζουμε ότι για πρώτη φορά θα διεξαχθεί στην Ελλάδα το 6ο Διεθνές Συνέδριο του Intervoice (www.intervoiceonline.org), του κινήματος που έχει ως στόχο να ενημερώνει τον κόσμο για την εμπειρία των φωνών και για εναλλακτικούς τρόπους διαχείρισής τους, πέρα από τα ψυχοφάρμακα και τις ψυχιατρικές νοσηλείες.

«Οδ(υσσ)εύοντας με τις Σειρήνες: Παλεύοντας προς την ανάρρωση σε καιρούς κρίσης» είναι το θέμα του συνεδρίου που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 10-12 Οκτωβρίου 2014 (στα Ελληνικά και στα Αγγλικά).

Άτομα που ακούνε φωνές από όλο τον κόσμο θα μιλήσουν για τις εμπειρίες τους με τις φωνές και τις ασυνήθιστες ιδέες, για τους τρόπους που τις διαχειρίζονται και για τις προσωπικές τους ιστορίες. Θα γίνει αναφορά στις εμπειρίες των φωνών στην παιδική και στην εφηβική ηλικία, στις ψυχώσεις, στην παράνοια, στην παιδική κακοποίηση, στις αυτοκτονικές τάσεις, στο ρόλο των συγγενών και των επαγγελματιών ψυχικής υγείας κ.ά.

Ερευνητές και επαγγελματίες ψυχικής υγείας θα αναφερθούν στο πώς μπορούμε να κατανοήσουμε τις φωνές, να τις αντιμετωπίσουμε ως αγγελιοφόρους, σε ψυχοθεραπευτικές παρεμβάσεις και εναλλακτικές προσεγγίσεις. Θα μάθουμε για τις ομάδες αυτοβοήθειας, για τις δυνατότητες και τις δυσκολίες τους σε διάφορες χώρες και πλαίσια, όπως στις φυλακές ή σε ανθρώπους με δυσκολίες μάθησης. Θα προβληματιστούμε για το ρόλο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, των ψυχοφαρμάκων και των νοσηλειών ακούγοντας ψυχιάτρους και ψυχιατρικές νοσηλεύτριες.

Το πρόγραμμα του συνεδρίου θα εμπλουτίσουν πέρα από τις ομιλίες και τα εργαστήρια (ενημερωτικά και βιωματικά), ντοκιμαντέρ και καλλιτεχνικά δρώμενα.

Το συνέδριο καλούνται να παρακολουθήσουν άνθρωποι που ακούνε φωνές, συγγενείς, επαγγελματίες και ερευνητές στο χώρο της ψυχικής υγείας και όσοι ενδιαφέρονται για την εμπειρία των φωνών. Θα είναι ένας τόπος συνεύρεσης, συζήτησης, ανταλλαγής ιδεών και μοιράσματος εμπειρίας, μεταξύ ανθρώπων από διαφορετικές χώρες, οπτικές γωνίες και διαδρομές ζωής.

Ήδη έχουν δηλώσει συμμετοχή άνθρωποι από την Ελλάδα, τα Βαλκάνια, την Ευρώπη, την Αμερική, την Αυστραλία και τη Ν. Ζηλανδία.

Αν θέλετε να συμμετάσχετε σε ένα συνέδριο που ευελπιστούμε ότι, όπως και τα προηγούμενα συνέδρια του Intervoice, θα έχει πολύ υλικό για σκέψη και μια ατμόσφαιρα που θα ενθουσιάσει, θα στηρίξει και θα εμπνεύσει. Παρακαλούμε εγγραφείτε μέσω της ιστοσελίδας http://www.symvoli.gr/conference/hearingvoices/en/page/main.

Το κόστος του συνεδρίου είναι μεγάλο για τα δικά μας δεδομένα κυρίως λόγω της διεθνούς συμμετοχής αλλά και των σχετικών λειτουργικών εξόδων (παράλληλη διερμηνεία κα) με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να το προσφέρουμε δωρεάν όπως όλες τις εκδηλώσεις του δικτύου που έχουμε πραγματοποιήσει μέχρι σήμερα. Αυτό δυσχεραίνει τη συμμετοχή αρκετών ανθρώπων, κυρίως άμεσα ενδιαφερόμενων. Ξεκινήσαμε λοιπόν μια καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης προκειμένου να καλυφθούν τα έξοδα (διαμονή, μετακινήσεις, εγγραφή) μελών του δικτύου που δεν έχουν τη σχετική δυνατότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλά μέλη, κυρίως άνθρωποι με εμπειρία φωνών ή ασυνήθιστων πεποιθήσεων και οικογένειές τους ζουν με πενιχρά μέσα. Επισημαίνετε ότι το δίκτυο είναι αυτοχρηματοδοτούμενο και δε λαμβάνει κανενός είδους οικονομική υποστήριξη από άλλους φορείς. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την εν λόγω καμπάνια μπορείτε να δείτε εδώ:
https://www.indiegogo.com/projects/financial-support-for-people-who-hear-voices 
Εναλλακτικά μπορείτε να συνεισφέρετε απευθείας οποιοδήποτε ποσό στο λογαριασμό του δικτύου:
Τράπεζα Πειραιώς IBAN GR15 0171 3170 0063 1701 0322 532

Επίσης χρειαζόμαστε την εθελοντική συνεισφορά ατόμων με εμπειρία σε:
Διερμηνεία σε εργαστήρια από αγγλικά σε ελληνικά και από ελληνικά σε αγγλικά (για τις κεντρικές ομιλίες έχουν αναλάβει επαγγελματίες)
Πρακτικά/οργανωτικά θέματα στη διάρκεια του τριημέρου.
Βιντεοσκόπηση

Τα άτομα που θα επιλεγούν δε θα επιβαρυνθούν οικονομικά για τη συμμετοχή τους στο συνέδριο.

Παρακαλώ διαδώστε το, ώστε να ενημερωθεί η κοινή γνώμη και στον τόπο μας για ένα θέμα στο οποίο υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες, άγνωστες όχι μόνο στο ευρύ κοινό, αλλά και στους επαγγελματίες υγείας.

Φιλικά

Η διαχειριστική ομάδα
του δικτύου ‘Ακούγοντας Φωνές’ Αθήνας

Μία συγκλονιστική επώνυμη καταγγελία για καταπάτηση δικαιωμάτων ψυχικώς πάσχουσας στο «Δαφνί»!

Από Βασίλη Βενιζέλο

Μία συγκλονιστική επώνυμη καταγγελία σχετικά με την κατάφωρη παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων νοσηλευομένης ψυχικώς πάσχουσας στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Αττικής (ΨΝΑ- «Δαφνί») φέρνει την Δευτέρα 16 Ιουνίου στη δημοσιότητα το ygeia360.gr. Το πλήρες κείμενο της συγκλονιστικής καταγγελλίας έχει ως εξής:

«Προς: τον Διοικητή του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής (Ψ.Ν.Α.)

τον Διευθυντή Ιατρικής Υπηρεσίας Ψ.Ν.Α.

 

Κοιν.: Ειδική Επιτροπή Ελέγχου Προστασίας των Δικαιωμάτων των
Ατόμων με Ψυχικές Διαταραχές

 

Στους φορείς που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Ονομάζομαι Νικολαϊδου Μαρία και η αδελφή μου Στέλλα Νικολαϊδου νοσηλεύεται εδώ και ένα μήνα στο Ψ.Ν.Α. στο 6ο Τμήμα, του οποίου διευθύντρια είναι η κ. Ε. Μαραγκουδάκη. Ενημερωτικά, η Στέλλα πάσχει από Ψυχωσική Συνδρομή και τον τελευταίο καιρό είχε διακόψει οποιαδήποτε θεραπεία όπως και επισκέψεις σε ψυχίατρους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η ψυχική της υγεία και να αναγκαστούμε δυστυχώς να ζητήσουμε εισαγγελική εντολή για να νοσηλευτεί, επειδή αρνιόταν, και ήταν ζήτημα ζωής ή θανάτου γι αυτήν. Όμως η νοσηλεία ενός-μιας ψυχικά πάσχοντος, δεν σημαίνει επ ουδενί ότι αναστέλλονται τα ανθρώπινα δικαιώματα του.

 

Επειδή καταπατούνται τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα της αδελφής μου, όπως επίσης καταρρακώνεται και η αξιοπρέπεια της προβαίνω στην εξής δημόσια καταγγελία, περιγράφοντας παρακάτω κάποια ενδεικτικά γεγονότα – περιστατικά.

1. Την 4η μέρα νοσηλείας της αδελφής μου, πήγαμε να ενημερωθούμε και να ενημερώσουμε την διευθύντρια για την κατάσταση της Στέλλας. Μας δέχτηκε η διευθύντρια μαζί με άλλους 2 γιατρούς (έναν επιμελητή και μια κυρία που δεν γνωρίζουμε αν ήταν ασκούμενη ή γιατρός). Κατά την διάρκεια αφήγησης των παθών της αδελφής μου από την ίδια στην κ. Μαραγκουδάκη, η αγνώστων στοιχείων για εμάς γιατρός άρχισε να γελάει και άρχισε να σιγοντάρει και ο επιμελητής –δηλ. να γελάει και αυτός. Περιμέναμε ένα χρονικό διάστημα μα όταν συνέχισαν να γελάνε, επενέβη ο σύντροφος μου που ήταν παρών και είπε τα εξής στην γιατρό «αυτό που κάνετε είναι αντιεπιστημονικό και αντιδεοντολογικό, να γελάτε και να χλευάζετε εν ώρα εξέτασης και να ψυχαγωγείστε με τα πάθη των ασθενών». Δεδομένου ότι η διευθύντρια δεν είχε πάρει θέση και φανερά ενοχλημένη με την παρέμβαση του συντρόφου μου, αποχώρησε για λίγο από την συνεδρία.

 

2. Την 1η μέρα νοσηλείας της Στέλλας, το απόγευμα, θέλησε σε μια άκρη του διαδρόμου, χωρίς να ενοχλούνται οι υπόλοιποι ασθενείς, να χορέψει (αυτός είναι ο τρόπος που αντιδρά όταν δεν αισθάνεται καλά). Την απείλησαν ότι αν δεν σταματήσει θα την «δέσουν στα τέσσερα» και παρόλο που η Στέλλα δεν είναι καθόλου επιθετική, πραγματοποίησαν την απειλή τους, την έδεσαν στο κρεβάτι (αναγκαστική κατάκλιση). Το βράδυ, παρόλο που τους παρακαλούσε να την λύσουν για να πάει να ουρήσει στην τουαλέτα, δεν την έλυσαν με αποτέλεσμα να κατουρηθεί πάνω της, κάτι που ακόμα και σήμερα μας το τονίζει για να μας δείξει πόσο αυτό την πλήγωσε και την μείωσε. Επίσης της αφαίρεσαν τα εσώρουχα και την άφησαν έτσι σε κοινή θέα μέχρι το πρωί που την έλυσαν.

 

3. Ένα άλλο γεγονός που έχει καταρρακώσει τη Στέλλα και αποτελεί δυσμενή παράγοντα για την ανάρρωση της είναι όταν στην επόμενη συνεδρία που η Στέλλα ήταν μόνη της με την διευθύντρια την ρωτούσε αν είναι «κοινή γυναίκα»!

 

4. Το αποκορύφωμα της ψυχικών δεινών της Στέλλας είναι όταν ήρθε και εντάχθηκε στο τμήμα ο γνωστός χρυσαυγίτης φασίστας γιατρός κ. Παρασχάκης. Όταν πήγε να εξετάσει την Στέλλα, εκείνη τον γνώρισε και αρνήθηκε να εξεταστεί από αυτόν. Σας κάνουμε γνωστό ότι η κ. Στέλλα Νικολαίδου συμμετέχει εδώ και πολλά χρόνια στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα.

 

5. Δεδομένου ότι έχει περάσει ένας μήνας και δεν έχουμε καμία πληροφόρηση για την πορεία υγείας του ανθρώπου μας και εγώ δεν μπορώ να πάρω άδεια από την εργασία μου στο ωράριο εργασίας που βρίσκονται οι γιατροί στο τμήμα, αυτή την ενημέρωση την έχει αναλάβει ο σύντροφος μου αλλά μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να βρει την κ. Μαραγκουδάκη ή κάποιον επιμελητή μια και διαρκώς απουσιάζουν από το τμήμα.

 

6. Την Πέμπτη 12-6 και ώρα επισκεπτηρίου πήγε ο σύντροφος μου στο Ψ.Ν.Α. για να ενημερωθεί για την πορεία υγείας της Στέλλας. Ως συνήθως δεν υπήρχε κανένας γιατρός, ούτε η διευθύντρια. Σε ερώτηση του σε μια νοσοκόμα αν θα έρθουν οι γιατροί και πότε αυτή απάντησε, μπορεί να έρθουν, περιμένετε. Ο σύντροφος μου περίμενε από τις 10.30 ως τις 12.30 που έληγε το επισκεπτήριο, ξαναρώτησε την νοσοκόμα και αυτή του απάντησε ότι ήρθαν 2 γιατροί και να πάει να τους βρει στο γραφείο. Απευθυνόμενος στον ένα γιατρό για ενημέρωση, αυτός απάντησε ότι δεν μπορεί να τον βοηθήσει γιατί είναι βοηθός επιμελητή και δεν ξέρει την περίπτωση της Στέλλας και τον παρέπεμψε στην ανύπαρκτη διευθύντρια. Ο σύντροφος μου απάντησε ότι την διευθύντρια δεν μπορούμε να την βρούμε ποτέ, ούτε και στις εφημερίες του νοσοκομείου. Παρενέβη ο δεύτερος γιατρός, ο οποίος προθυμοποιήθηκε να βοηθήσει. Ο σύντροφος μου ρώτησε ποιος είναι και αυτός είπε ότι είναι ο Παρασχάκης. Ο σύντροφος μου του απάντησε ότι με υποψήφιο βουλευτή της χρυσής αυγής ο οποίος συντάσσεται και ως γιατρός με τις θέσεις της ναζιστικής οργάνωσης της χ.α. περί ευγονισμού και στείρωσης των ΑΜΕΑ, όπως επίσης και με τις θέσεις βουλευτών στο κοινοβούλιο που αποκαλούν τους πρόσφυγες και τους οικονομικούς μετανάστες με το ναζιστικό προσωνύμιο υπάνθρωπους, δεν θέλει καμία κουβέντα και του τόνισε να μην εξετάσει και ενοχλήσει την κ. Νικολαϊδου. Δεδομένου ότι δεν έχει βγει δημόσια να αποκηρύξει αυτές τις φυλετικές – ρατσιστικές απόψεις (βλέπε και αιμοδοσία μόνο για έλληνες) για μας καταπατά τον όρκο του Ιπποκράτη.
Στη συνέχεια ο σύντροφος μου αποχώρησε από το τμήμα και πήγε στο διοικητή του νοσοκομείου ο οποίος έλειπε και υπέβαλε προφορική διαμαρτυρία στον γραμματέα του.

 

7. Την επόμενη μέρα (Παρασκευή 13-6) ο σύντροφος μου ξαναπήγε στο τμήμα γιατί είχε κανονιστεί να μεταφέρει μαζί με την κοινωνική λειτουργό του τμήματος (ένας εξαιρετικός άνθρωπος) την Στέλλα στο αστυνομικό τμήμα Χαϊδαρίου για την έκδοση ταυτότητας της. Εκεί έμαθε από νοσηλεύτρια ότι η διευθύντρια του έχει απαγορεύσει την είσοδο και την παρουσία στο τμήμα.

Εν κατακλείδι,

Η χειρότερη μορφή εξουσίας είναι αυτή που ασκείται σε αδύναμους και ανήμπορους ανθρώπους. Και οι ψυχικά πάσχοντες είναι ευάλωτοι σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο ασθενή.
Η διευθύντρια του 6ου τμήματος, ασκεί αυταρχική και εξουσιαστική ψυχιατρική και με πρόσχημα ότι στο τμήμα της βρίσκονται και κάποιοι κρατούμενοι, έχει μετατρέψει το τμήμα σε μικρό Άουσβιτς και τους ψυχικά πάσχοντες σε μηχανές κατανάλωσης ψυχοφαρμάκων, και χρησιμοποιεί με το παραμικρό την κατάκλιση ως μέσο απειλής αλλά και ως πράξη. Εδώ ισχύει η ρήση του Φράνκο Μπαζάλια «Όταν ο άρρωστος είναι δεμένος ο ψυχίατρος είναι σπίτι του. Όταν ο άρρωστος είναι ελεύθερος, ο ψυχίατρος κάνει τη δουλειά του».
Είναι ξεφτίλα και καταισχύνη τον 21ο αιώνα να ισχύουν στην Ελλάδα σε πολλά ψυχιατρικά ιδρύματα η καθήλωση, το ηλεκτροσόκ και ο ψυχαναγκασμός ανήμπορων ανθρώπων, τα οποία εμείς τα θεωρούμε βασανιστήρια.

 

Απαιτούμε:
Από τον διοικητή του Ψ.Ν.Α. να δώσει εντολή για μεταφορά της κ. Νικολαίδου σε άλλο τμήμα, να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπιμα δικαιώματα της ώστε να έχει η θεραπεία της ομαλή εξέλιξη, δεδομένου ότι η παρουσία του κ. Παρασχάκη, όπως και η αυταρχικότητα της κ. Μαραγκουδάκη δρουν ανασταλτικά στην βελτίωση της ψυχικής της υγείας.

 

Καθιστούμε τον διοικητή του Ψ.Ν.Α υπεύθυνο για την ψυχική και σωματική ακεραιότητα της Στέλλας.

 

Σε περίπτωση που δεν ικανοποιηθεί το αίτημα μας για αλλαγή τμήματος θα απευθυνθούμε εκτός των άλλων και στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δεν δεχόμαστε το επιχείρημα ότι ο κανονισμός του νοσοκομείου δεν επιτρέπει την αλλαγή τμήματος –εκεί που νοσηλεύτηκες την πρώτη φορά εκεί ξανανοσηλεύεσαι- γιατί στην περίπτωση της Στέλλας δεν ισχύει για δυο λόγους : α) η Στέλλα είχε νοσηλευτεί στο Ψ.Ν.Α πριν 8 χρόνια. Στο διάστημα αυτό έχουν αλλάξει και διευθυντές και γιατροί και το περιβάλλον νοσηλείας ήταν διαφορετικό και β) ο νοσηλευόμενος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα επιλογής θεράποντος γιατρού και η Στέλλα στα εξωτερικά ιατρεία του Ψ.Ν.Α. (στην πλατεία Βάθης) είχε επιλέξει άλλο γιατρό από άλλο τμήμα.

 

Υ.Γ. 1. Διάφοροι κυβερνητικοί και άλλοι παράγοντες ας μην προτρέξουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την επιστολή στα επιχειρήματα τους για την ψυχιατρική «μεταρρύθμιση» στην ουσία βίαιη διάλυση των δομών δημόσιας ψυχικής υγείας. Τους κάνουμε γνωστό ότι εγώ και ο σύντροφος μου συμμετέχουμε εδώ και πολλά χρόνια στο κίνημα υπέρ της αποασυλοποίησης, ενάντια στην αυταρχική ψυχιατρική και υπέρ μιας κοινοτικής ελευθεριακής ψυχιατρικής.

 

Υ.Γ. 2. Το κείμενο αυτό θα κοινοποιηθεί σε όλους τους φορείς που έχουν σχέση με τα ψυχικά και ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στο υπουργείο υγείας και στον ημερήσιο τύπο.

 

Η οικογένεια της κ. Στέλλας Νικολαϊδου

 

Η αδελφή της Μαρία Νικολαίδου
Ο γαμπρός της Γιώργος Μερζιώτης
Ο ανιψιός της Ζαφείρης Νικολαϊδης Μερζιώτης

 

Δραπετσώνα 14- 6 – 2014″.

cfp: IV. Critical Psychology Symposium: Resistance, Solidarity and Psychology

26-27-28 September 2014
Ankara/ Turkey

We have been witnessing an increase in social opposition and social rights movements in Turkey, as well as an increase in solidarity and practices of resistance in every sphere of life. Since the Gezi Park protests of June 2013, we have been going through a process of emancipation against an oppressive regime.

As critical psychologists, we bear a responsibility for producing knowledge of resistance and subjects in resistance. In order to understand the new resistance and discuss the potential contribution a psychology of human emancipation might make, we would like to invite you to The 4th Critical Psychology Conference in Turkey. The Conference theme this year is “Resistance, Cooperation and Psychology”.

IV. Critical Psychology Symposium invites presentations and panels focusing on mental health services for LGBTQs, mobbing, youth prisons, immigrants and human-environment relations. The symposium aims to discuss critical and community psychology applications that empower people in the new resistance movements and as such wishes to assemble psychologists and researchers with a critical orientation as well as being open to social scientists from various disciplines.

Psychologists for Social Solidarity (TODAP)
Middle East Academic Personnel Association (ÖED)

Symposium Information:
Date: 26-27-28 September 2014
Place: Middle East Technical University (METU)/ Ankara

Please send abstracts to elestirelpsikoloji2014@gmail.com.tr until 15 July 2014.
Abstracts should be less than 250 words.

The symposium program will be announced on 15 August 2014.
The symposium is free and open to everyone.