Για τον Αλέξη

Δυο πολύ καλές (και παρεμφερείς) αναλύσεις των διαμαρτυριών, γεγονότων και της «κοινωνίας που έρχεται», μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, από το βά.αλ, και τον Mr Sun_light.

Μια νέα εποχή έρχεται, ας κοιτάξουμε τον ουρανό και ας την δημιουργήσουμε με τους αγώνες μας.

Για το θάνατο του Αλέξη

Παρακάτω παρατίθεται ένα κείμενο που έστειλε ο Μιχάλης Κοντοπόδης, από το Humboldt Universitat, Berlin για το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου…

Το γεγονός είναι εξοργιστικό αλλά όχι τυχαίο. Σύμφωνα με την Anna Stetsenko, καθηγήτρια Aναπτυξιακής Ψυχολογίας στο City University of New York, ένα παιδί ή ένας νέος είναι αυθόρμητα ακτιβιστής ή αν θέλετε, ανατρεπτικός, με την έννοια της αμφισβήτησης του υπάρχοντος και του προσανατολισμού προς ένα μέλλον που είναι διαφορετικό από το παρόν. Και αυτό όχι στη θεωρία αλλά στην πράξη. Σκεφτείτε ένα παιδί που ρωτάει „γιατί“ ή που δοκιμάζει να κάνει κάτι με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που εμείς οι ενήλικοι θα θεωρούσαμε αυτονόητο ή δεδομένο.  

Το κράτος  και το παρακράτος έχει μια σειρά από τεχνικές για να ελέγξει και να καταστέλλει αυτή την καινοτομία και να εντάξει το παιδί στις υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Μπορούμε εδώ να μιλήσουμε για ερωτηματολόγια, τεστ νοημοσύνης, πειράματα, εξετάσεις, βαθμούς κλπ. Σκεφτείτε επίσης νομοθεσίες που αποκλείουν συγκεκριμένες κατηγορίες παιδιών ολοκληρωτικά από την σχολική εκπαίδευση (ας θυμηθούμε την απεργία πείνας των ανήλικων προσφύγων που κρατούνταν στην Μυτιλήνη) ή παρακρατικές οργανώσεις νεοναζί.  

Το γεγονός που έγινε χθες, και που είχε γίνει και επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ το 85, είναι η χειρότερη εκδοχή αυτής της καταστολής και του ελέγχου. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά αλλά για περιστατικά που αποτελούν ακριβώς την πεμπτουσία των κρατικών τεχνικών ελέγχου του νεανικού αυθορμητισμού. Ο θάνατος του Αλέξη είναι έκφραση μιας θανατοπολιτικής που κυριαρχεί γενικότερα αυτό τον καιρό στο τοπικό και παγκόσμιο πολιτικό προσκήνιο, όπως γράφει και ο ιταλός φιλόσοφος Agamben.  

Ο θάνατος του Αλέξη μπορεί να ειδωθεί ως πισωγύρισμα στην ελληνική ιστορία, αφού ξεκάθαρα θυμίζει παλαιότερες εποχές. Την ίδια στιγμή μπορεί να αποτελέσει αφορμή για να γραφτεί μια νέα σελίδα: ας ελπίσουμε ο θάνατος του Αλέξη να αποτελέσει κινηματική αφορμή για διαφορετικές διαδικασίες κοινωνικής οργάνωσης σε σχολεία, πανεπιστήμια, γειτονιές και χώρους εργασίας, οι οποίες διαδικασίες να μην καταστέλουν την αυθόρμητη αμφισβήτηση και καινοτομία αλλά –ακριβώς το αντίθετο – …να την υπηρετούν!  

Με την αλληλεγγύη μας στα κοντινά πρόσωπα του Αλέξη και σε όλες και ολους τους αγωνιζόμενους πολίτες, 

Μιχάλης Κοντοπόδης

Blogged with the Flock Browser