Όλοι στην 48ωρη απεργία 22&23/9, αναγκαία η κλιμάκωση του αγώνα μας με ακόμα πιο δυναμικές και ενωτικές κινητοποιήσεις

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟΥ  ΦΟΡΕΩΝ ΨΥΧΟΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ

Την Παρασκευή 16/9 πραγματοποιήθηκε νέα μαζική συγκέντρωση  έξω από το ΥΥΚΑ από εργαζόμενους στις δομές Ψυχικής Υγείας, στο ΚΕΘΕΑ, τον ΟΚΑΝΑ, τα Κέντρα Πρόληψης, 18ΑΝΩ κ.α. Αντιστεκόμαστε στην απόφαση της βάρβαρης περικοπής των προϋπολογισμών που καταδικάζει εργαζόμενους και λήπτες των φορέων και ευάλωτων κοινωνικά ομάδων που στηρίζονται στην πρόληψη, σε ανυπαρξία, στην εργασιακή εφεδρεία-προθάλαμο της ανεργίας και τις συγχωνεύσεις που ισοδυναμούν με ραγδαία υποβάθμιση αν όχι ολοκληρωτική διάλυση της ποιότητας της δουλειάς μας. Τα μέτρα αυτά δεν έχουν καμία σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας, αλλά εφαρμόζονται μόνο για την εξοικονόμηση χρημάτων για να πληρωθούν οι τοκογλύφοι-δανειστές.

Στη συνάντηση  με τον γ.γ. Γ. Κατριβάνο, αφού ο υπουργός και οι υφυπουργοί, παρόλο που γνώριζαν για την κινητοποίηση επέλεξαν να απουσιάζουν, δεν υπήρξε καμία νέα εξέλιξη. Αντιθέτως φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι για την κατάντια του κοινωνικού κράτους σκληραίνουν τη στάση τους αφού ειπώθηκε με τη μεγαλύτερη βεβαιότητα ότι όλοι οι φορείς θα περιληφθούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί. Ως εργαζόμενοι οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε ότι οι συνομιλίες κάπου εδώ τελειώνουν και χρειάζεται να κλιμακώσουμε τη δράση μας άμεσα. Ο μόνος τρόπος να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας αλλά και το δικαίωμα των ληπτών στην αξιοπρεπή επιβίωση είναι να προχωρήσουμε ενωμένοι σε ανοιχτό πόλεμο με τις ηγεσίες του ΥΥΚΑ, του ΥΠΟΙΚ και την κυβέρνηση.

Το απόγευμά της ίδιας μέρας στο ΕΚΑ  πραγματοποιήθηκε συντονιστικό με την  παρουσία περισσότερων από 80 εκπροσώπων σωματείων και άλλων εργαζομένων  από φορείς πρόληψης και αποκατάστασης, δομές ψυχικής υγείας και ψυχιατρικών κλινικών. Μετά και τις τελευταίες εξελίξεις και ενώ το θέμα της ανάγκης για άμεση κλιμάκωση έχει ανοίξει στους χώρους εργασίας εδώ και αρκετές μέρες θεωρούμε ότι έχει ξεπεραστεί κάθε όριο και προχωράμε σε συντονισμένες και κλιμακούμενες κινητοποιήσεις με αφετηρία την 48ωρη απεργία στις 22&23/9.

 

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ – ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ 

  • 48ωρη απεργία  στους φορείς ψυχοκοινωνικής  φροντίδας στις 22&23/9. Θέλουμε μια  ζωντανή και ανοιχτή κινητοποίηση  και αυτό σημαίνει καλή οργάνωση για μαζική συμμετοχή όλων των χώρων.
  • Στις 22/9, πρώτη μέρα της απεργίας, κινητοποιήσεις κατά τόπους στις γειτονιές που δραστηριοποιούνται οι φορείς και οι δομές με εκδηλώσεις, παρεμβάσεις και όποιον άλλον τρόπο οι εργαζόμενοι κρίνουν ως αναγκαίο. Θα σας ενημερώσουμε εντός των επόμενων ημερών για συγκεντρωτικές δράσεις όπου μπορείτε να συμμετέχετε. Επίσης παράθεση συνέντευξης τύπου για ακόμα μεγαλύτερη δημοσιοποίηση των αιτημάτων μας και των επιμέρους προβλημάτων του κάθε χώρου, την Πέμπτη 22/9 και ώρα 12:00 το μεσημέρι στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δ.Σ. του ΕΚΑ, 3ης Σεπτεμβρίου 48Β, στον 6ο όροφο.
  • Στις 23/9 κορύφωση των κινητοποιήσεων με την ενιαία συμμετοχή όλων των χώρων σε κοινή συγκέντρωση έξω από το ΥΠΟΙΚ στην πλατεία συντάγματος στις 10.00πμ, πορεία και παραμονή έξω από τη βουλή
  • Οι χώροι που στη φάση αυτή πάνε σε 24ωρη απεργία προτείνεται η μέρα αυτή να είναι η 23η Σεπτέμβρη για την ενίσχυση των κεντρικών κινητοποιήσεων που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθούν.
  • Επόμενο συντονιστικό την Παρασκευή 23/9 στο ΕΚΑ στις 2.00μμ. Στόχος μας είναι η περαιτέρω κλιμάκωση των κινητοποιήσεων.
  • Διεύρυνση του συντονιστικού και δημιουργία ενός μετώπου δράσης του συνόλου των εργαζομένων στο χώρο της υγείας.

Η κυβέρνηση  μέσω των υπουργών υγείας και οικονομικών Λοβέρδου και Βενιζέλου και του αντιπροέδρου της Πάγκαλου έχει δρομολογήσει τη διάλυση της ψυχικής υγείας, της πρόληψης, της αποκατάστασης και όλων των φορέων που αποτελούν το χώρο της Υγείας. Είναι οργανωμένοι και αποφασισμένοι για το τι ακριβώς πρέπει να κάνουν. Τσουβαλιάζουν αποασυλοποιημένους ασθενείς και τους στέλνουν πίσω στα ψυχιατρεία, ξανανοίγει η Λέρος γυρίζοντάς μας στη δεκαετία του ’70, οι τοξικοεξαρτημένοι αφήνονται απροστάτευτοι με ένα φιξάκι μεθαδόνης στο χέρι χορηγία του κράτους ναρκέμπορου. Στο όνομα της δημοσιονομικής κρίσης, που δεν προκαλέσαμε εργαζόμενοι και λήπτες, συντελείται ένα έγκλημα.

Δεν έχουμε καμιά  επιλογή παρά να οργανωθούμε και  να συντονιστούμε και εμείς αν θέλουμε να αγωνιστούμε αποτελεσματικά. Στους χώρους που δεν έχουν επιχειρησιακό σωματείο μπορούμε να συμμετέχουμε στο κλαδικό σε πρώτη φάση και να έρθουμε σε επαφή με το συντονιστικό για οτιδήποτε χρειάζεται. Δεν υπάρχει ατομική διέξοδος από τον Καιάδα που πάνε να μας ρίξουν, που ρίχνουν την κοινωνία ολόκληρη. Ας βάλουμε τα δυνατά μας ο καθένας για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας. Να είναι το ελατήριο που θα μας δώσει τη δύναμη και την αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια του αγώνα μας.

Διεκδικούμε

  • Ανάκληση της απόφασης του ΥΠΟΙΚ της  26ης.08.11 για περικοπή των δαπανών σε φορείς – οργανισμούς υγείας. Εξασφάλιση των χρημάτων ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η ομαλή λειτουργία όλων των φορέων.
  • Προϋπολογισμός για το 2012 που να ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες του χώρου της υγείας. Η ενίσχυση και ο σχεδιασμός των φορέων που εξυπηρετούν τα πιο αδύναμα και αποκλεισμένα μέλη της κοινωνίας αποτελεί σε περίοδο κρίσης προτεραιότητα και δείγμα πολιτισμού.
  • Υπερασπιζόμαστε την ποιότητα και το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των υπηρεσιών για όλους όσους τις έχουν πραγματικά ανάγκη.
  • Η ομαλή συνέχιση και η ποιοτική λειτουργία των δομών και των οργανισμών είναι συνυφασμένη με την εργασιακή ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Κανένας εργαζόμενος δεν περισσεύει στην υγεία. Κανένας εργαζόμενος σε καθεστώς εργασιακής εφεδρείας (προθάλαμο της ανεργίας), καμιά αλλαγή εργασιακού αντικειμένου.
  • Ο σχεδιασμός ενός ενιαίου δημόσιου και δωρεάν συστήματος κοινωνικής πρόνοιας απαιτεί διεύρυνση και όχι παράλυση των υπαρχουσών υπηρεσιών – Όχι στις περικοπές και τις συγχωνεύσεις φορέων.


Συντονιστικό εργαζομένων στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα

 syntonistiko03sep@gmail.com 

Σωματείο Ληπτών Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας «Αυτοεκπροσώπηση»

Σωματείο  Εργαζομένων σε φορείς Ψυχικά Ασθενών  και Ευάλωτων Κοινωνικά Ομάδων (Σ.Ε.Ψ.Α.Ε.Κ.Ο.)

Σωματείο  Εργαζομένων Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε. (Σ.Ε.Π.Ε.Ψ.Α.Ε.Ε.)

Σωματείο  Εργαζομένων στο Περιβολάκι

Σωματείο  Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης ΟΚΑΝΑ και Τοπικής Αυτοδιοίκησης

Σύλλογος  Εργαζομένων ΟΚΑΝΑ

Σύλλογος  Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων  Αττικής (ΣΥ.ΝΟ.ΨΥ.ΝΟ.- Δαφνί/  Δρομοκαΐτειο/ Αιγινήτειο/ Νταού Πεντέλης)

Σωματείο Εργαζομένων  Προγράμματος Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης  «Ψυχαργώς» Αττικής

Σωματείο Εργαζομένων  Σ.Ι.Κ.Φ. Αυτιστικών Ατόμων Ν.Λάρισας  

Σωματείο Εργαζομένων  Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. Θεσσαλονίκης

Σωματείο Εργαζομένων Ε.Ψ.Υ.Κ.Α. Δράμας 

18 ΑΝΩ 

———————————–

Σας προσκαλούμε στη Συνέντευξη Τύπου που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 22/9 στις 12:00 το μεσημέρι στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δ.Σ. του ΕΚΑ, 3ης Σεπτεμβρίου 48Β, στον 6ο όροφο, στην οποία θα μιλήσουν εκπρόσωποι των σωματείων των εργαζομένων, εργαζόμενοι, εκπρόσωποι των ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας καθώς και των οικογενειών τους. 

Θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντική τη συμμετοχή και την υποστήριξή σας, τόσο με την παρουσία σας όσο και με την προβολή των κινητοποιήσεών μας

με εκτίμηση,

Εργαζόμενοι στην Υγεία και την Ψυχοκοινωνική Φροντίδα
Blog: http://syntergpsyex.blogspot.com/

Κάλεσμα σε Ανοιχτή Συνάντηση Εργαζομένων, Ανέργων, Φοιτητών, Φοιτητών

Ακριβής τοποθεσία: Εργατικό Κέντρο
Διοργάνωση: Πρωτοβουλία για τη δημιουργία μιας Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων-Φοιτητών


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΚΕΙΜΕΝΟ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

σε ανοιχτή συνάντηση εργαζομένων-ανέργων-φοιτητών για τη δημιουργία μιας αντίστοιχης Ανοιχτής Συνέλευσης

Τα τελευταία τρία χρόνια έχουν γίνει πολλοί αγώνες, στην χώρα και στην πόλη μας. Οι μεγάλες απεργίες για το Ασφαλιστικό το 2007-2008 κινητοποίησαν εργαζόμενους/ες από κάθε εργασιακό κλάδο, από τα εργοστάσια μέχρι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ενώ το μεγάλο κίνημα των φοιτητών/τριων το 2006-2007, όχι μόνο αγκάλιασε κάθε νέο/α, αλλά δημιούργησε μια γενιά ανθρώπων έτοιμων να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στους χώρους δουλειάς. Αυτό αποδείχτηκε από την πρωτόγνωρη συμμετοχή των φοιτητών/τριων στις κινητοποιήσεις για το Ασφαλιστικό αλλά και για άλλα θέματα, όπως το ζήτημα των εργολαβικών εργαζομένων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, υπήρξαν και άλλες σημαντικές διαδικασίες στην πόλη μας, όπως η μεγάλη απεργία των δασκάλων το 2006 και η περσινή κινητοποίηση των ωρομίσθιων εκπαιδευτικών, οι κινητοποιήσεις στην ΕΥΑΘ, στη βιομηχανία φωσφορικών λιπασμάτων (ΒΦΛ), στην WIND, η δημιουργία σωματείου στους μισθωτούς τεχνικούς και στα τηλεφωνικά κέντρα του ΟΤΕ, η δημιουργία ομάδων εργαζομένων στην υγεία, τα ΜΜΕ, τον επισιτισμό κ.α. Η αυξανόμενη κινητοποίηση στους χώρους εργασίας και σπουδών εκφράστηκε τελικά και τον περασμένο Δεκέμβρη, όπου με αφορμή τη δολοφονία του νεαρού μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου, χιλιάδες νέοι εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, ξεχύθηκαν στον δρόμο.

Μέσα από αυτές τις διαδικασίες, και πιο συγκεκριμένα, μέσα από τρία περσινά γεγονότα (τον αγώνα στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο ενάντια στις εργολαβίες που συνεχίζεται, τις συνεχείς κινητοποιήσεις στην εταιρεία τηλεπικοινωνιών WIND και τις δράσεις ενάντια σε απόλυση στην εμπορική αλυσίδα Κωτσόβολος), εμείς, εργαζόμενοι-άνεργοι-φοιτητές από διαφορετικούς κλάδους, με διαφορετικές ηλικίες και εμπειρίες, με διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις/ιδεολογίες, ήρθαμε κοντά, γνωριστήκαμε, ενωθήκαμε με βάση τα εργασιακά προβλήματα, επιδιώκοντας την αλληλεγγύη και τη δράση απέναντι στην εργοδοσία, τους προϊσταμένους, τους «διευθυντάδες των ζωών μας».

Και τώρα θέλουμε να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα. Να δημιουργήσουμε κάτι σταθερότερο και δυνατότερο, μια ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ-ΑΝΕΡΓΩΝ-ΦΟΙΤΗΤΩΝ στην Θεσσαλονίκη που θα βρίσκεται π.χ. σε δεκαπενθήμερη βάση. Μια συνάντηση όπου θα συζητάμε τις εμπειρίες και τα προβλήματα μας, μια δομή που θα στηρίζει και θα συνδέει τις δικές μας αντιστάσεις, τους αγώνες μας, αλλά και που θα μπορεί να στηρίξει και οποιονδήποτε άλλο/η που θέλει να αγωνιστεί και επιδιώκει μια στήριξη: μία φίλη μας, έναν γνωστό μας, εργαζόμενους από έναν κλάδο ή χώρο δουλειάς κτλ.

Ξέρουμε καλά ότι δεν μπορούμε να υποκαταστήσουμε την οργάνωση σε κάθε κλάδο ή χώρο δουλειάς από αυτούς/αυτές που βρίσκονται εκεί. Ξέρουμε όμως και ότι στους περισσότερους κλάδους και χώρους δουλειάς δεν υπάρχει οργάνωση, ούτε σωματεία, ούτε εργασιακές επιτροπές ή ομάδες, ούτε τίποτα. Και πρέπει να πούμε και αυτό: ακόμα και αν υπάρχουν σωματεία σε έναν κλάδο, τις περισσότερες φορές υπολειτουργούν. Δηλαδή δεν λειτουργούν αγωνιστικά, ούτε αμεσοδημοκρατικά. Σπάνια γίνονται γενικές συνελεύσεις και τελικά, το μόνο που νοιάζει όσους ασχολούνται με το σωματείο, είναι οι συνδικαλιστικές εκλογές και η αντιπροσώπευση των εργαζομένων από τις (κομματικές συνήθως) συνδικαλιστικές δυνάμεις που εκλέγονται στα διοικητικά συμβούλια. Η εικόνα του συνδικαλιστή που γίνεται υποψήφιος βουλευτής είναι δυστυχώς πολύ γνώριμη και επιβεβαιώθηκε και στις πρόσφατες εκλογές.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου, θέλουμε να σας καλέσουμε την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, στις 19.00, για να συζητήσουμε την προοπτική της δημιουργίας μια ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ εργαζομένων-ανέργων-φοιτητών. Για να συζητήσουμε από κοινού τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει αυτή η συνέλευση, καθώς και τους πρώτους άξονες/στόχους στους οποίους θα κινηθεί.

Απευθύνουμε αυτό το κάλεσμα στον καθημερινό/η μας συνάδελφο/ίσσα.
Δεν μας νοιάζει αν κάποιος είναι εκλεγμένος συνδικαλιστής ή όχι, αν παλεύει για χρόνια στο εργατικό κίνημα ή ασχολείται για πρώτη φορά με τα εργασιακά προβλήματα, αν είναι νέα ή παλιά εργαζόμενη, δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος, αν ψηφίζει το Α ή το Β κόμμα ή δεν ψηφίζει καθόλου. Θέλουμε μία διαδικασία όπου θα επικρατεί η αρχή της ισοτιμίας, όπου ο λόγος του καθενός, της καθεμιάς, θα βαραίνει το ίδιο.

Θέλουμε μια διαδικασία που θα προάγει την αλληλεγγύη και την κοινή δράση απέναντι στην εργοδοσία και τους υπαλλήλους της (και με το «υπαλλήλους» εννοούμε και τον εργοδοτικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό). Και ας μη συμφωνούμε σε όλα τα ζητήματα που θα συζητάμε.

Θέλουμε ο κόσμος που θα πλαισιώσει αυτή τη διαδικασία να έρθει καλοπροαίρετα, χωρίς διάθεση να «περάσει τη γραμμή του κόμματος» ή της συνδικαλιστικής παράταξης/οργάνωσης/ομάδας που μπορεί να ανήκει. Ή με άλλα λόγια, κομματικά/πολιτικά στελέχη, συνδικαλιστικοί παράγοντες και όποιοι άλλοι θέλουν να λειτουργήσουν ως αυτόκλητοι «καθοδηγητές», «σωτήρες» ή «φωστήρες» των υπολοίπων, δεν μπορούν να έχουν θέση σε μια τέτοια ανοιχτή και σύνθετη διαδικασία. Γιατί πρέπει να το καταλάβουμε: μια ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, όπως την περιγράφουμε, περιλαμβάνει αναγκαστικά κόσμο με διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες, αντιλήψεις, απόψεις. Είναι εξ’ αρχής και αναγκαστικά ανεξάρτητη από κάθε συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία/άποψη, αλλά δεν είναι απολιτίκ, αντίθετα, είναι χώρος ζύμωσης, σύνθεσης και κοινής δράσης όσων θέλουν πραγματικά να συνεργαστούν και να αγωνιστούν για να αλλάξουν τα πράγματα στους χώρους εργασίας και στην κοινωνία.

Ραντεβού λοιπόν την
ΤΕΤΑΡΤΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, ΣΤΙΣ 19.00,
ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ,
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΟΛΥΜΠΟΥ.

Πρωτοβουλία για τη δημιουργία
μιας Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων-Φοιτητών στην Θεσσαλονίκη

Δεύτερη Συνάντηση για τη συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων σε ΜΚΟ στη Θεσσαλονίκη

Δευτέρα 8
Δεκεμβρίου
πραγματοποιήθηκε η πρώτη
συνάντηση εργαζομένων σε ΜΚΟ στο Εργατικό
Κέντρο. Λόγω των γεγονότων των ημερών
η προσέλευση δεν ήταν η επιθυμητή. Παρόλα
αυτά έγινε μια πρώτη κουβέντα υπό τη μορφή
συνέλευσης. Οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν
μόνο εργαζόμενοι σε ΜΚΟ αλλά και εργαζόμενοι
από δημοτικούς κοινωφελείς οργανισμούς
οι οποίοι αποδείχθηκε πως δουλεύουν σε
παρόμοιες εργασιακές συνθήκες με αυτές
των ΜΚΟ.

Από την πρώτη
αυτή συνάντηση προέκυψε πως το κάλεσμα
αφορά σε περισσότερους εργαζόμενους
οι οποίοι αντιμετωπίζουν περίπου το ίδιο
εργασιακό καθεστώς χωρίς όμως να διαθέτουν
ένα συλλογικό όργανο έκφρασης.

Τα ζητήματα που
μας απασχολούν παραμένουν τα ίδια με
τη διαφορά ότι θεωρούμε πως αυτή η συζήτηση
αφορά σε όλους όσους εργάζονται σε χώρους
που διέπονται από παρόμοιο εργασιακό
καθεστώς με αυτό των ΜΚΟ, όπως για παράδειγμα
τους Οργανισμούς Κοινής Ωφέλειας.

Επαναλαμβάνουμε
συνοπτικά τους βασικούς άξονες-προβληματισμούς
για συζήτηση.

  • Ποιος είναι
    ο ρόλος των ΜΚΟ στη συνολική παραγωγή
    και οικονομία και κατ’ επέκταση ποια
    είναι η κοινωνική ιδιότητα των εργαζομένων
    σε αυτές;
  • Ποια πρέπει
    να είναι η εργασιακή σχέση για τους εργαζόμενους
    σε μια ΜΚΟ;
  • Ποιες εργασιακές
    συνθήκες επικρατούν στις ΜΚΟ; Ποιες είναι
    οι αμοιβές μας και ποια είναι η πολιτική
    αμοιβών;
  • Ποια είναι
    η δομή και η λειτουργία αυτών των οργανώσεων;
    Ποια είναι η ειδική σχέση μας με το αντικείμενο
    εργασίας;
  • Ποια είναι
    η επίδραση του ειδικού εργασιακού μας
    αντικειμένου, ανθρωπιστικού είτε περιβαλλοντικού,
    πάνω στις εργασιακές μας συνθήκες;

(Περισσότερες
λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε και στο
επισυναπτόμενο κείμενο)  
 

Λόγω της μικρής
προσέλευσης αποφασίστηκε να επαναλάβουμε
τη συνάντηση στις 21
Ιανουαρίου, στο Εργατικό
Κέντρο και ώρα 19.00.
 

Για περισσότερες
πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνείτε
με την ηλεκτρονική διεύθυνση
ergazomenoi_se_mko@yahoo.gr ή στο τηλ. 6946040466 (Έφη) 
 
Πρωτοβουλία
Εργαζομένων σε Κοινωφελείς Οργανισμούς

Powered by ScribeFire.

Aνοιχτή Συνάντηση για την εργασία σε ΜΚΟ, στη Θεσσαλονίκη

Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, τη,Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2008, στις 20:30.

Δείτε το σχετικό αρχείο _______________.pdf (application/pdf)

Η ιδιαίτερη κατάσταση του να δουλεύεις σε ΜΚΟ…

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οι Αστικές Μη Κερδοσκοπικές Εταιρίες, οι διάφοροι φορείς που υλοποιούν χρηματοδοτούμενα κοινωφελή προγράμματα και γενικότερα μη κερδοσκοπικοί οργανισμοί αποτελούν εδώ και αρκετά χρόνια ένα σημαντικό και διαρκώς διογκούμενο παραγωγικό τομέα και κατ’ επέκταση εργασιακό χώρο. Αρκετές εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, εργαζόμενοι και εργαζόμενες εργαζόμαστε μόνιμα ή περιστασιακά σε αυτούς. Οι εργασιακές σχέσεις και συνθήκες συνήθως μοιάζουν με αυτές που επικρατούν γενικότερα στον ιδιωτικό τομέα, αλλά παρουσιάζουν και ιδιαιτερότητες.
Οι περισσότεροι από εμάς εργαζόμαστε σε συνθήκες εργασιακής επισφάλειας, καθώς τίποτα δεν διασφαλίζει το μέλλον και τους όρους της εργασίας μας. Οι περισσότερες συμβάσεις είναι είτε ορισμένου χρόνου, είτε έργου. Στη δεύτερη περίπτωση ιδιαίτερα, είναι σαφές ότι ενώ ο εργαζόμενος εμφανίζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας (με αυτασφάλιση) στην πραγματικότητα υποκρύπτεται εξαρτημένη σχέση εργασίας, καθώς ο επαγγελματίας αυτός έχει κατά βάση έναν εργοδότη, οι απολαβές του αντιστοιχούν σε μισθό και όχι σε αμοιβή για υπηρεσίες και προϊόντα και συνήθως έχει συγκεκριμένο ωράριο και υποχρεωτική παρουσία στο χώρο εργασίας του. Έχοντας, παρόλα αυτά, σχεδόν όλες τις υποχρεώσεις ενός μισθωτού δεν του αναγνωρίζονται τα αντίστοιχα δικαιώματα (ασφάλιση, αποζημίωση, επιδόματα), ενώ προφανώς δε διαθέτει στην πράξη τις δυνατότητες ενός τυπικού ελεύθερου επαγγελματία (απαραίτητο ελεύθερο χρόνο για απασχόληση σε άλλη εργασία). Οι συνολικές αμοιβές βρίσκονται κατά μέσο όρο κάτω από τις αντίστοιχες αμοιβές που προβλέπονται από παραπλήσιες Συλλογικές Συμβάσεις, μια κατάσταση που επιδεινώνεται από τις καθυστερήσεις, τον άστατο ρυθμό καταβολής τους και τις πιθανές περιόδους ανεργίας (ή, χειρότερα, εργασίας χωρίς αμοιβή).
Παρόλα αυτά, οι εργαζόμενοι σε ΜΚΟ δεν έχουν καταφέρει συνολικά να εκφραστούν, να συζητήσουν και να κινητοποιηθούν. Πολλές φορές μάλιστα, αμφισβητείται η ίδια η ιδιότητά τους ως μισθωτοί εργαζόμενοι, αφού εμφανίζονται ως περιστασιακοί συνεργάτες, στελέχη οργανώσεων κοκ. Σε επιμέρους χώρους και οργανώσεις (πχ στην ψυχική υγεία) έχουν ήδη παρθεί κάποιες πρωτοβουλίες, αλλά ο χώρος των εργαζομένων σε ΜΚΟ παραμένει συνολικά χωρίς συνδικαλιστική κάλυψη.
Μία από τις βασικές αιτίες αυτής της αδυναμίας αποτελεί και η σύγχυση για τον ορισμό της εργοδοσίας σε μια ΜΚΟ, και άρα και ο στόχος απεύθυνσης των όποιων διεκδικήσεων. Αρχικός αποδέκτης είναι η διεύθυνση της κάθε εταιρίας, όμως και αυτή εξαρτάται από ανώτερα επίπεδα, δημόσιους φορείς, Υπουργεία, Ευρωπαϊκή Ένωση, από όπου προέρχονται και οι χρηματοδοτήσεις και επιβάλλονται οι όροι εργασίας.
Με βάση τα παραπάνω, εργαζόμενοι/ες σε ΜΚΟ της Θεσσαλονίκης έχουμε ξεκινήσει μια συζήτηση, προσπαθώντας να θέσουμε τα ζητήματα, να ανιχνεύσουμε κοινές λύσεις και να διατυπώσουμε κοινά αιτήματα. Στο βάθος αυτής της διαδικασίας βλέπουμε την προοπτική μιας κοινής έκφρασης και οργάνωσης όλων αυτών των εργαζομένων.
Τα ζητήματα που μπαίνουν είναι εξαιρετικά σύνθετα και σίγουρα δεν μπορούν να λυθούν με μια συζήτηση. Στις δικές μας πρώτες συζητήσεις αναδύθηκαν πολλά από αυτά, τα οποία θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό και τη στάση μας:
– Ποια πρέπει να είναι η εργασιακή σχέση για τους εργαζόμενους σε μια ΜΚΟ; Στο βαθμό που το «μπλοκάκι», δηλαδή η εργασία μέσω συμβάσεων έργου και αυτασφάλιση, υποκρύπτει εξαρτημένη σχέση εργασίας, πρέπει να αντικατασταθεί με κανονικές συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας και είναι αυτό εφικτό, δεδομένης της άστατης χρηματορροής στις ΜΚΟ; Αυτό το αίτημα μπορεί και πρέπει να ισχύει για όλους, ή υπάρχουν θέσεις εργασίας που εκ των πραγμάτων αντιστοιχούν σε ελεύθερους επαγγελματίες; Τι δικαιώματα στερεί αυτή η εργασιακή σχέση από τους αυτοαπασχολούμενους; Υπάρχει άλλος τρόπος να τα διεκδικήσουν;
– Ποιες εργασιακές συνθήκες επικρατούν στις ΜΚΟ; Ποιες είναι οι αμοιβές μας και ποια είναι η πολιτική αμοιβών;
– Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη συνολική παραγωγή και οικονομία και κατ’ επέκταση ποια είναι η κοινωνική ιδιότητα των εργαζομένων σε αυτές; Σε ποια επίπεδα ορίζεται η εργοδοσία σε μια ΜΚΟ; Ποιος πρέπει να είναι ο αποδέκτης των όποιων αιτημάτων;
– Ποια είναι η δομή και η λειτουργία αυτών των οργανώσεων; Ποια είναι η ειδική σχέση μας με το αντικείμενο εργασίας;
– Ποια είναι η επίδραση του ειδικού εργασιακού μας αντικειμένου, ανθρωπιστικού ή περιβαλλοντικού, πάνω στις εργασιακές μας συνθήκες; Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί μια ΜΚΟ από μια ιδιωτική εταιρία, πόσο και με ποιο τρόπο (πρέπει να) καθορίζει αυτή η διαφοροποίηση τις εργασιακές μας συνθήκες; Ποια είναι τα όρια μεταξύ εργασίας και εθελοντισμού ή συμμετοχής;
Τα παραπάνω, και άλλα τόσα, ούτε μπορούμε, ούτε θέλουμε να τα λύσουμε μόνοι μας. Έτοιμες λύσεις δεν υπάρχουν, καθώς η εργασιακή μας κατάσταση είναι σε μεγάλο βαθμό πρωτότυπη. Για το μόνο πράγμα για το οποίο είμαστε σίγουροι και σίγουρες είναι ότι χρειάζεται η συνεισφορά και η συμμετοχή όλων των εργαζομένων σε αυτή τη διαδικασία. Θέλουμε να μάθουμε τι γίνεται σε άλλες οργανώσεις, τι προβλήματα και τι αιτήματα υπάρχουν, τι ζητήματα έχουν ανοίξει.
Παίρνουμε λοιπόν την πρωτοβουλία να καλέσουμε μια πρώτη, ανοιχτή συνάντηση όλων των εργαζομένων σε ΜΚΟ στη Θεσσαλονίκη. Προτείνουμε τη Δευτέρα 15 Δεκέμβρη, 8:30 το απόγευμα στο Εργατικό Κέντρο.

ΥΓ1: Επειδή αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία παρουσίας κάποιων τη συγκεκριμένη ημέρα και ώρα, παρακαλείται όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει ούτως ή άλλως να επικοινωνήσει μαζί μας, είτε με e-mail στη διεύθυνση ergazomenoi_se_mko@yahoo.gr, είτε στο τηλέφωνο 6977274287, ώστε να διερευνηθεί η περίπτωση αλλαγής ημέρας και ώρας των μελλοντικών συναντήσεων.
ΥΓ2: Το κάλεσμα έχει σταλεί στις κεντρικές διευθύνσεις φορέων μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα που λειτουργούν ομοίως αναφορικά με το εργασιακό καθεστώς τους. Έχει σταλεί επίσης στις προσωπικές διευθύνσεις ατόμων που γνωρίζουμε ότι εργάζονται σε ανάλογους φορείς. Παρόλα αυτά η λίστα δεν έχει εξαντληθεί και για αυτό θα σας παρακαλούσαμε να το προωθήσετε σε οποιονδήποτε άλλον θεωρείτε ότι μπορεί να ενδιαφέρεται.

από το indymedia.

και ένα σχετικό σχόλιο από ένα μπλόγκ: «γιατί δεν θα πάω στο bazaar της ΜΚΟ ο Ζουζουνοκαρκινούλης, ούτε θα στείλω χριστουγεννιάτικές κάρτες της ΜΚΟ Δεν-κάθομαι-στον-ήλιο…»

Κοινωνικά Αποκλεισμένοι: Οι Καλύτεροι Εργαζόμενοι Προσωρινής Απασχόλησης

Χθες το πρωί στο γραφείο διάβαζα την καθημερινή μου πρωϊνή οικονομική εφημερίδα -όπως πρέπει να κάνει κάθε αξιοσέβαστος businessman (lol)- και ανακάλυψα ότι μια από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως εταιρείες διαχείρισης και προσφοράς ανθρώπινου δυναμικού (HRM & Recruiting λέγονται στα μανατζερίστικα) και μια από τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (MKO) στον τομέα της κοινωνικής υποστήριξης & αλληλεγγύης αποφάσισαν να ξεκινήσουν συνεργασία στα πλαίσια ενός προγράμματος Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης (ΕΚΕ, Corporate Social Responsibility – CSR, πάλι στα μανατζερίστικα) που διεξάγει η πρώτη1.

Αφήνοντας στην άκρη την αυτονόητη κριτική στις ανοησίες περί εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και ηθικής των επιχειρήσεων ο σχολιασμός εδώ θα περιοριστεί στην πλευρά της ΜΚΟ. Στο τι επιθυμεί να πετύχει και που αποσκοπεί η ΜΚΟ2. Όχι μόνο γιατί οι ΜΚΟ είναι το αναδυόμενο εργασιακό πεδίο για πλειάδα κοινωνικών επιστημόνων, μια γαλέρα κακοπληρωμένης παροχής κοινωνικών υπηρεσιών, ούτε γιατί το κράτος τείνει να αποτραβιέται από την κοινωνική πρόνοια και να την παραδίδει σε ιδιωτικές, μη κυβερνητικές, «δήθεν» μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, με ό,τι συνεπάγεται αυτό, αλλά και γιατί οι περισσότερες από αυτές τις ΜΚΟ προβάλλουν ένα προσωπείο κοινωνικής «αλληλεγύης» και άρσης/μεταρρύθμισης του κοινωνικού αποκλεισμού, ένα προσωπείο αλλαγής ενός άδικου συστήματος μέσα από την αλληλεγγύη, την αυτενέργεια και την εθελοντική προσφορά.

Πρώτα όμως, η απαιτούμενη θεωρία: τι κάνουν οι εταιρείες διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού. Στον καπιταλισμό μετά τη δεκαετία του ’80, με την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, η αγορά εργασίας παγκοσμίως, για να συμπιέσει το απαιτούμενο κόστος της εργασίας και να ανακόψει τους εργατικούς συνδικαλιστικούς αγώνες, επωφελούμενη από την τεχνολογική πρόοδο, έκανε την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών πιο ευέλικτη και ελαστική, προσαρμοσμένη στη εκάστοτε ζήτηση (on-demand). Πχ, έχει κάποιος μια βιοτεχνία που φτιάχνει φτηνά ρούχα και έρχεται η περίοδος των εκπτώσεων. Για να μην απασχολεί πολύ μόνιμο προσωπικό (κάτι που συνεπάγεται άδειες, επιδόματα, ασφάλιση και περίθαλψη, συνδικαλισμό, και άρα μεγαλύτερο κόστος) τηλεφωνεί σε μια εταιρεία ανθρώπινου δυναμικού και λέει στον υπεύθυνο εργασιακό σύμβουλο: «Θέλω να μου στείλεις 5 κοπτοραπτούδες για 15 μέρες, για να βγάλω 4 παραγγελίες που έχω». Οι γυναίκες αυτές, θα βγούν από την ανεργία για αυτό το διάστημα, αλλά θα πληρώνονται μισθό κατώτερο του ελάχιστου -θα τους αφαιρούνται χρήματα για το «νταβατζιλίκι/προμήθεια» του γραφείου εργασίας- χωρίς ασφάλιση και περίθαλψη πέραν αυτού του διαστήματος και μετά θα χάσουν απλά τη δουλειά τους. Άσε που το συμβόλαιό τους θα περιλαμβάνει ρήτρα ενάντια στο συνδικαλισμό και την προσπάθεια να βελτιώσουν συλλογικά την κατάστασή τους. Όπως γράφτηκε στον τύπο, πρόκειται για εργαζόμενες/ους «χαρτομάντηλο»: τους χρησιμοποιούμε και τους πετάμε στα σκουπίδια. Το ζήτημα εδώ -για μας- δεν είναι η εύρεση μιας (οποιασδήποτε) εργασίας, αλλά η αδυναμία πρόβλεψης για το μέλλον, (οικονομικού) προγραμματισμού ζωής, οργάνωσης του προσωπικού χρόνου – καθώς οποιαδήποτε ώρα μπορεί να σε καλέσει ο εργ. σύμβουλος ή το αφεντικό και αν δεν πας απολύθηκες- και γενικά, η βύθιση σε ένα βάλτο τυχαίας και προσωρινής απασχόλησης, επαγγελματικής αβεβαιότητας, ρευστών διαπροσωπικών σχέσεων και εν τέλει, υπαρξιακής επισφάλειας3. Και αυτό είναι ένα ψυχολογικό βάρος που λίγοι άνθρωποι μπορούν να αντέξουν.

Η κατάσταση αυτή δεν υφίσταται μόνο στον ιδιωτικό τομέα, για παράδειγμα, και οι ταχυδιανομές των ΕΛΤΑ συνεργάζονται με μια εταιρεία διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, η Εθνική τράπεζα υπενοικιάζει συμβασιούχους εδώ και πάρα πολλά χρόνια από αντίστοιχη εταιρεία, ενώ τι νομίζετε ότι είναι τα προγράμματα stage πέρα από ψηφοθηρικά και κομματικά; Και ο ΟΑΕΔ ευρύτερα τείνει πια να εστιάζει στην εύρεση θέσεων μερικής/προσωρινής απασχόλησης. Σε χώρες με μεγάλη ανεργία και έλλειψη βιομηχανίας αιχμής και υψηλής ειδίκευσης όπως η Ελλάδα, οι εταιρείες διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού τείνουν να γίνουν κυρίαρχο παράδειγμα εύρεσης απασχόλησης4.

Αυτό ήταν το εργασιακό παράδειγμα των εταιρειών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού. Ποιό είναι το εργασιακό παράδειγμα των ΜΚΟ; Ποιό είναι το παράδειγμα των κοινωνικών υπηρεσιών που προσφέρουν;

Από την εργασιακή εμπειρία και τα διαβάσματά μου, η κατάσταση στην Ελλάδα τουλάχιστον στο εργασιακό τοπίο στις ΜΚΟ δεν απέχει πολύ από το παράδειγμα της προσωρινής εργασίας των εταιρειών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού. Κυριαρχούν οι προσλήψεις ορισμένου χρόνου, ανάλογα με τα επιχορηγούμενα προγράμματα που τρέχουν κάθε φορά, σε θέσεις πολλές φορές μερικής απασχόλησης, μετά από πολλή άμισθη -«εθελοντική»- εργασία, όπου αποκτάται η εργασιακή εμπειρία. Οι εργαζόμενες/οι δεν έχουν ασφάλεια και συνέχεια στον εργασιακό τους ρόλο, καθώς τα χαρακτηριστικά και η περιγραφή της θέσης τους αλλάζουν όταν αλλάζει και το πρόγραμμα που τους χρηματοδοτεί, και κυρίως δεν έχουν βεβαιότητα στις αποδοχές τους -μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει- αφού συχνά η κρατική επιχορήγηση μπορεί να αργεί ή να μην διαχειρίζεται κατάλληλα λογιστικά. Μια αόριστη υπόσχεση ανανέωσης της σύμβασης εργασίας, ανάλογα με τα προγράμματα και τις χρηματικές υποχρεώσεις, πλανάται στον αέρα, ενώ πολλές φορές επιλέγεται η αυτασφάλιση ως ελεύθεροι επαγγελματίες, ειδικά για το επιστημονικό προσωπικό. Με λίγα λόγια, ελαστική, ευέλικτη εργασία, ορισμένου χρόνου, με χαμηλές αποδοχές, κάτω από το προσωπείο του αριστερού/ανθρωπιστή εργοδότη. Η εργασιακή εμπειρία που αποκτάται στις ΜΚΟ, για τους τυχερούς και τις τυχερές που θα τα καταφέρουν, μπορεί να είναι υπόβαθρο και η απαιτούμενη προϋπηρεσία για να μεταπηδήσουν μια καλύτερη θέση σε κάποιο νοσοκομείο, ΟΤΑ ή άλλη κρατική υπηρεσία, ή και να ανοίξουν ιδιωτικό γραφείο, αλλά δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ότι το ελληνικό κράτος προτιμά πλέον να υποχρηματοδοτεί τους δημόσιους οργανισμούς υπηρεσιών κοινωνικής πολιτικής και να δίνει με το σταγονόμετρο, σε μια προσπάθεια να δείξει απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων, χρήματα σε ΜΚΟ για να αναλάβουν διάφορες δράσεις που προτείνουν οι ίδιες, με αδιαφανή κριτήρια επιλογής τους5. Σαν αυτό που διαφημίζεται τώρα ως Σύμπραξη Δημόσιου – Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ στα μανατζερίστικα) δηλαδή.

Είναι αναπόφευκτο ότι οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι ΜΚΟ στις ομάδες που βρίσκονται υπο κοινωνικό αποκλεισμό θα είναι ανάλογες της οργανωσιακής και οικονομικής τους διαχείρισης. Γιατί όταν δεν έχεις σταθερή χρηματοδότηση, προσωπικό που να έχει συνέχεια απασχόλησης και ικανοποιητικές αμοιβές, ώστε να διατηρεί σταθερές σχέσεις υποστήριξης και εμπιστοσύνης με τα άτομα που υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό και χρειάζονται τις υπηρεσίες των ΜΚΟ, οι υπηρεσίες θα είναι ενδεχομενικές, ανάλογα με τη συγκυρία και τις περιστάσεις (αν θα έχει γίνει αποδεκτό το τάδε ή το δείνα πρόγραμμα παρέμβασης, αν θα υπάρχει κάποιος με «μεράκι» ώστε να τρέχει, αν θα έχει οργανωθεί η κατάλληλη εθελοντική ομάδα υποστήριξης, κλπ.). Η νεο-φιλελεύθερη αυτή ενδεχομενικότητα (contingency) της κοινωνικής πρόνοιας είναι σύμφυτη με το καθεστώς εργασίας στις συνθήκες επισφάλειας. Είναι προϊόν αλλά και αίτιο του κοινωνικού βάλτου της επισφαλούς απασχόλησης. Αν δεν έχεις σταθερή ασφάλιση και περίθαλψη απο την εργασία σου, πολύ περισσότερο αν δεν έχεις εργασία, είναι φυσικό να στραφείς στις δωρεάν, (ιδιωτικές) υπηρεσίες κοινωνικής υποστήριξης για να αντιμετωπίσεις τις ανάγκες υγειονομικής περίθαλψης που αντιμετωπίζεις. Αλλά τι γίνεται όταν βλέπεις ότι η υπεύθυνη λείπει, είναι πάντα απασχολημένη γιατί έχει πολλές περιπτώσεις, ή η εθελοντική ομάδα μόνο «παρηγορητική» φροντίδα και κούφια λόγια μπορεί να σου προσφέρει, αντί για απτές λύσεις; Κατά πόσο απελπίζεσαι και χάνεις την εμπιστοσύνη σου; Συνεχίζεις να βασίζεσαι στη συγκεκριμένη δομή και να θεωρείς ότι μπορεί να σου καλύψει τις ανάγκες; Επιθυμείς να συνεχίζεις μια σχέση υποστήριξης ή τσεκάρεις και αλλού -σε άλλα «μαγαζιά»- να δεις τι μπορούν να προσφέρουν, ως ορθολογικός καταναλωτής υπηρεσιών; Ή  καταλήγεις τελικά στην πλήρη απελπισία και στην απόσυρση;

Το άρθρο της εφημερίδας αναφέρει ότι η συνεργασία της εταιρείας διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού και της ΜΚΟ θα έχει 3 επίπεδα: το πρώτο θα είναι η εξάμηνη επιμόρφωση (mentoring) των εργασιακών συμβούλων της ΜΚΟ (μισθωτών και εθελοντών) από την εταιρεία, για την προώθηση στην απασχόληση. Το δεύτερο επίπεδο θα είναι η δημιουργία ενός γραφείου διασύνδεσης αποκλεισμένων ομάδων με την αγορά εργασίας από την εταιρεία και το τρίτο θα είναι ένα «πρόγραμμα ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των επιχειρήσεων και του κοινού», με στόχο την ευαισθητοποίηση απέναντι στον κοινωνικό αποκλεισμό και την υιοθέτηση πολιτικών που τον αποτρέπουν. Αν δεν είναι η συνεργασία και η δημοσιοποίησή της αυτή ένα κούφιο επικοινωνιακό πανηγύρι, σχεδιασμένο προσεκτικά να δώσει πόντους εταιρικής κοινωνικής ευθύνης και διαφήμιση στην εταιρεία και λίγη δημοσιότητα για τους σκοπούς χρηματοδότησης της ΜΚΟ, μπορούμε να εξάγουμε ενδιαφέροντα συμπεράσματα και ερωτήματα. Το πρώτο συμπερασμα είναι η ηγεμονία του λόγου (discourse) και των πρακτικών της διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού (HRM) και του management, και η αποδοχή της εισαγωγής τους στο λόγο και την πρακτική μιας ΜΚΟ, όπως φαίνεται από την αποδοχή της ανάγκης εκπαίδευσης στις πρακτικές και μεθόδους μιας τέτοιας εταιρείας. Το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι η εταιρεία πολύ έξυπνα πράττει, καθώς διευρύνει το πελατολόγιό της και τη βάση δεδομένων της εργασιακών βιογραφικών και σε άλλες ομάδες -κοινωνικα αποκλεισμένων ατόμων, που χρειάζονται περισσότερο την απασχόληση- που θεωρητικά δεν χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες της για να αναζητήσουν απασχόληση. Μεγαλώνει τον αριθμό των ατόμων που μπορεί να προωθήσει σε προσωρινή και μερική απασχόληση, που θα είναι τελικά και οι καλύτεροι εργαζόμενοι/ες, οι πιο πειθήνιοι και υποταγμένοι. Εμφανίζει παράλληλα ένα πολύ ηθικό προσωπείο, τάχα ότι συμπαρίσταται ενεργά στον αγώνα κατά της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Επίσης, μπορούμε να ισχυριστούμε δυνητικά ότι και η ΜΚΟ πολύ σοφά πράττει: στα μανατζερίστικα το λέμε outsourcing -είναι η εκχώρηση υπηρεσιών και τομέων μιας επιχείρησης (πχ καθαριότητα, τηλεφωνικό κέντρο) σε άλλες μικρότερες, οι οποίες μπορούν να τις αναλάβουν με μικρότερο λειτουργικό κόστος- με αποτέλεσμα να μειώνονται τα έξοδα για την πρώτη επιχείρηση. Τώρα, μέσω μιας δωρεάν συνεργασίας με μια από τις μεγαλύτερες εταιρείες διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού, θα μπορούν οι εργασιακοί σύμβουλοι – κοινωνικοί επιστήμονες της ΜΚΟ να επικεντρωθούν σε άλλες περιπτώσεις, σε άλλα προγράμματα, να διαφοροποιήσουν τις υπηρεσίες τους. Το μεγάλο ερώτημα είναι όμως ποιά θα είναι η πραγματική προσπάθεια για την άρση του κοινωνικού αποκλεισμού, ο σκοπός της ΜΚΟ δηλαδή. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, ποιά θα είναι η εργασιακή στήριξη για την άρση του εργασιακού αποκλεισμού; θα είναι η προώθηση σε προσωρινές εργασίες; Ο κοινωνικός και εργασιακός αποκλεισμός σαφώς δεν λύνεται μακροπρόθεσμα με την προώθηση σε εργασίες τρίμηνης ή και λιγότερο διάρκειας, αφου αυτές δεν επιτρέπουν τον προγραμματισμό και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής.

Δυστυχώς η κοινωνία της μόνιμης, εφ’ όρου ζωής και εγγυημένης απασχόλησης σε μεγάλο βαθμό μας τελείωσε. Η νεο-φιλελεύθερη ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία οδηγεί την κοινωνική και εργασιακή πολιτική σε ατομικιστικές λύσεις βασιζόμενες στη «δήθεν» ελευθερία της αγοράς. Η χρεοκοπία και η κομματικοποίηση του ελάχιστου, ελληνικού κοινωνικού κράτους δημιούργησαν μια αμφίθυμη κατάσταση στην κοινωνία, όπου μια μεγάλη πλειοψηφία καταφέρεται εναντίον του κράτους και υπέρ της ελεύθερης αγοράς αλλά όλοι και όλες επιθυμούν την σίγουρη/εγγυημένη απασχόληση (που μόνο στο κράτος και τις ΔΕΚΟ ίσως βρούν σήμερα). Το επίδικο τελικά για αυτό το άρθρο είναι ποιό είναι το μοντέλο κοινωνικών υπηρεσιών που επιθυμεί τελικά η συγκεκριμένη ΜΚΟ και ευρύτερα, και οι άλλες ΜΚΟ. Ποιό είναι το μοντέλο κοινωνικών υπηρεσιών που επιθυμούμε και εμείς ως κριτικοί ψυχολόγοι -αν θέλετε-, ως (δυνητικά) εργαζόμενες/οι σε ΜΚΟ, ως σκεπτόμενοι πολίτες, ως ιδεολογικά φορτισμένα υποκείμενα της σύγχρονης συνθήκης. Θέλουν/με ένα μοντέλο κοινωνικών υπηρεσιών από προσωρινούς εργαζόμενους, που θα δίνουν επισφαλή, κακοπληρωμένη και παροδική υποστήριξη και συμβουλευτική στις επωφελούμενες ομάδες, ή θα εκχωρούν την υποστήριξη αυτή σε εξειδικευμένες κερδοσκοπικές εταιρείες, θα κάνουν μπαλώματα και προχειροδουλειές δηλαδη, συντελώντας στη διεύρυνση (αντί της άρσης) του κοινωνικού αποκλεισμού, βυθίζοντάς τα άτομα πολλές φορές βαθύτερα στο βούρκο της επισφάλειας; Θέλουμε ένα μοντέλο κοινωνικών υπηρεσιών βασισμένο στην ελεύθερη αγορά και τα ψίχουλα του κράτους ή στην κοινωνική αλληλεγγύη;

Ποιό είναι αυτό το ιδεώδες παράδειγμα της κοινωνικής αλληλεγγύης; Τι αντιπροτείνουμε ως ιδεολογικά υποκείμενα, ως κινήματα για τον κοινωνικό μετασχηματισμό; Ποιό είναι το νέο κοινωνικό και εργασιακό πρόταγμά μας στην κοινωνία της επισφάλειας του 21ου αιώνα; Μακριά από μια λογική θεωρητικών βεβαιοτήτων και θέσφατων, μόνο μια συμβολή στο διάλογο περί κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούμε να επιχειρήσουμε από αυτό το περιορισμένο βήμα της μπλογκόσφαιρας. Η άρθρωση και υλοποίηση θεσμών αντι-εξουσίας6, με την έννοια της οικοδόμησης σχέσεων βεβαιότητας και σιγουριάς, συνέχειας και διαχρονικότητας, και για τους εργαζόμενους (αν υπάρχουν) και για τους επωφελούμενους, είναι μια προσπάθεια ρήξης στο υπάρχον. Θεσμοί πρωτοβάθμιοι, αυτοοργανωμένοι με δικτυακό τρόπο, αυτο-χρηματοδοτούμενοι -μακριά από τις κρατικές/ευρωπαϊκές επιχορηγήσεις, που μόνο να σκλαβώνουν μπορούν σε ένα συγκεκριμένο λογιστικό και ρητορικό (discursive) πρότυπο διαχείρισης (management) και αξιοποίησης- με τη μέγιστη εργασιακή ασφάλεια για το προσωπικό τους και τους επωφελούμενους ανθρώπους. Θεσμοί αλληλεγγύης από τα κάτω υπάρχουν ήδη, σαν εκείνους που διοργάνωσαν ο «Οδυσσέας» με τα μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες στη θεσσαλονίκη, οι ομάδες νομικής στήριξης μεταναστών από δικηγόρους, τα λαϊκά συσσίτια και το ιατρείο/οδοντιατρείο στη Σπλάντζα των Χανίων που είχε διοργανώσει ο Κωστής Νικηφοράκης7, τα σπίτια φυγής για τους ψυχικά ασθενείς στη Γερμανία, οι αυτοοργανωμένοι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, και άλλα τόσα παραδείγματα κοινωνικής αλληλεγγύης από τα κάτω που καταλήγουν να είναι πολύ αποτελεσματικές υπηρεσίες, βασισμένες σε μια ιδεολογία αλληλεγύης και δημιουργίας δημόσιων χώρων και κοινών αγαθών, άρθρωσης μιας νέας συλλογικής αξιοπρέπειας. Θεσμοί που δημιουργούνται σαν να έχουν κατά νου τα λόγια του John Holloway: «Αυτές οι αξιοπρέπειες, αυτές οι εκφράσεις ανυπακοής, μπορούν να θεωρηθούν ρωγμές στην υφή της κυριαρχίας, ρωγμές που μας επιτρέπουν να διακρίνουμε αυτή την άλλη κοινωνία που θέλουμε να χτίσουμε. Μπορούμε να φανταστούμε τον καπιταλισμό, το τωρινό σύστημα κυριαρχίας, σαν μία κουρτίνα που δεν μας αφήνει να δούμε τον δημιουργικό και γεμάτο ανθρώπινο δυναμικό κόσμο που καταπνίγει. Με τους αγώνες μας σκίζουμε ξανά και ξανά αυτή την κουρτίνα· και μέσα από τα σκισίματα μπορούμε να δούμε μια κοινωνία εναλλακτική, γεμάτη, φυσικά, από αντιφάσεις και προβλήματα, αλλά διαποτισμένη από άλλες κοινωνικές σχέσεις, από κοινωνικές σχέσεις που δεν βασίζονται στα χρήματα, στον ανταγωνισμό και στην υποταγή στην αλλότρια προσταγή»8.

Γ.Κ.

1«Οι Καλύτεροι Εργαζόμενοι Προσωρινής Απασχόλησης», Δευτέρα 21 Ιανουαρίου 2008, Ναυτεμπορική, Ένθετο Executive, σελ Β7. Διαθέσιμο μόνο σε έντυπη μορφή ή συνδρομητικά στο διαδίκτυο.

Δεν αναφέρω τα ονόματα των δυο πλευρών της συνεργασίας επίτηδες, επειδή οι καιροί είναι πονηροί και οι μηνύσεις καραδοκούν. Όποιος/α ενδιαφέρεται όμως, μπορεί εύκολα να τα αναζητήσει στην εφημερίδα, της οποίας τα βιβλιογραφικά στοιχεία δίνω. Τα παραδείγματα του blogme.gr και του sync.gr όμως με ωθούν να αναλάβω επώνυμα (ή τέλος πάντων με τα αρχικά μου, τα οποία εύκολα μπορεί να μάθουν οι όποιοι κακόβουλοι άνθρωποι) το σχόλιο αυτό, με την ελπίδα αν ασκηθεί κάποια αγωγή, να μην πιάσει τον καημένο άνθρωπο που διαχειρίζεται έναν aggregator, ο οποίος δεν έχει καμία ευθύνη για το ιδεολογικό περιεχόμενο ενός άρθρου.

2Και ας περιοριστούμε στο σχολιασμό μας στις ΜΚΟ κοινωνικών υπηρεσιών, αφήνοντας τα σκάνδαλα με τις χρηματοδοτήσεις πολιτιστικών και αθλητικών συλλόγων, που και εκείνοι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις είναι. Επίσης, αφήνουμε το σκάνδαλο της ΜΚΟ της Εκκλησίας της Ελλάδος, που προσφέρει κάποιες κοινωνικές υπηρεσίες, με τις υπέρογκες χρηματοδοτήσεις που παίρνει, με το μοναδικό σχόλιο ότι με μια (λαϊκο)δεξιά κυβέρνηση, και πρωθυμουργό που υπεγραψε για τις ταυτότητες, ποιός περιμένατε να παίρνει χρηματοδότηση;

3 Διαπραγματεύσεις της εργασιακής ανασφάλειας και της υπαρξιακής επισφάλειας μπορείτε να αναζητήσετε σε διάφορες πηγές στο διαδίκτυο: www.g700.blogspot.com, www.episfaleia.gr, http://en.wikipedia.org/wiki/Precarity, http://www.generation-precaire.org/,

4Περισσότερα για τις εταιρείες διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού ενδεικτικά:

  • Χ. Ζέρβα (2005) «Για μια Παρτ Τάιμ θεσούλα στο Δημόσιο», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 30.10.05, σελ 46-47

  • Χ. Ζέρβα (2005) «Και «Delivery» Εργαζόμενοι», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 30.10.05, σελ. 47.

  • Peck, J. & Theodore, N. (2001) ‘Contingent Chicago: Restructuring the Spaces of Temporary Labour», International Journal of Urban & Regional Research, vol. 25(3), pp. 471-496. Μια περιγραφική παρουσίαση της αγοράς προσωρινής εργασίας στο Σικάγο των ΗΠΑ

  • Και η τελευταία ταινία του Ken Loach, «It’s a Free World», περιγράφει με ανθρώπινο -γι’ αυτό και αντιφατικό- τρόπο την προσπάθεια μιας γυναίκας εργατικής προέλευσης να ιδρύσει μια τέτοια εταιρεία.

5Μπορείτε να διαβάσετε ένα πολύ ωραίο άρθρο των ψυχιάτρων Αστρινάκη, Κοκκινάκου, Λουκά & Μεγαλοοικονόμου για το αποτυχημένο πείραμα των «μη κερδοσκοπικών εταιρειών» στην ψυχική υγεία: http://www.psyspirosi.gr/keimena/etairies.htm. Όπως και την προκήρυξη της απεργίας των σωματείων εργαζομένων σε ΜΚΟ που υλοποιούν το πρόγραμμα Ψυχαργώς: http://criticalpsygreece.blogspot.com/2007/11/blog-post_17.html

6 Για το ζήτημα της αντι-εξουσίας ενδιαφέροντα είναι τα κείμενα των Colectivo Situaciones: Colectivo Situaciones (2001) Contrapoder: Una Introducción. Buenos Aires: De Mano en Mano. Colectivo Situaciones and Marina Sitrin (2004) ‘The Shock of the New: An Interview with Colectivo Situaciones’ [http://www.anarchist-studies.org/article/articleview/36/1/6]

7Για το έργο του πρόωρα χαμένου Κ. Νικηφοράκη μπορείτε να δείτε:http://athens.indymedia.org/front.php3lang=el&article_id=678361 ,
http://www.iospress.gr/mikro2007/mikro20070217.htm

8 Το κείμενο «Κομμουνισμός σήμερα» του Τζον Χόλογουεϊ δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αριστερά», τ. 213, 23-2-07